FILMGODINNEN

 
Deel 17

 

MICHELLE PFEIFFER

                   
1958 - ...

In deze nieuwe reeks presenteren wij onze

TOP 40

van de mooiste filmactrices aller tijden

                

Onze criteria: ze zijn of waren niet alleen oogverblindend mooi, maar danken hun roem ook aan hun acteertalent en charisma. Van knappe starlets met weinig acteertalent of uitstraling gaan er immers dertien in een dozijn, en die hebben we dus genegeerd in onze selectie. 

We onthullen onze Top 40 van de meest oogstrelende filmgodinnen in chronologische volgorde op basis van hun geboortedata. 

Hieronder vindt u deel 17: over de Amerikaanse actrice Michelle Pfeiffer .

Supersensueel acteertalent 

Nadat deze Californische blondine (met Duitse, Zweedse, Zwitserse, Engelse, Welshe, Ierse, Nederlandse en Franse voorouders) in 1978 op 20-jarige leeftijd de schoonheidswedstrijd Miss Orange County won, groeide Michelle Pfeiffer in de loop der jaren uit tot één van de allerbeste actrices in onze Top 40 van de mooiste filmgodinnen aller tijden.

In 1979 maakte de blauwogige en slanke Michelle haar debuut als professionele actrice in de Amerikaanse tv-serie Delta House, waarin zij een aantrekkelijke antropologiestudente speelt die toepasselijk genoeg The Bombshell genoemd wordt. 

Michelle Pfeiffer als The Bombshell in de tv-serie Delta House.

Een jaar later, in 1980, volgde Pfeiffers langspeelfilmdebuut, toen zij de drive-in-dienster Suzie Q vertolkte in de tienerkomedie The Hollywood Knights van Floyd Mutrux. Ze was toen 22 jaar jong.

Michelle Pfeiffer in The Hollywood Knights.

Vanaf 1980 was zij ook te zien als de politieagente Samantha 'Sunshine' Jensen in de politieserie B.A.D. Cats. 

Michelle Pfeiffer in B.A.D. Cats.

Twee jaar later, in 1982, speelde Pfeiffer een hoofdrol als Stephanie Zinone -de leider van de Pink Ladies- in de musical Grease 2 van Patricia Birch (een sequel op de heerlijke en uiterst succesvolle musical en romantische scholierenkomedie Grease van Randal Kleiser uit 1978; bekijk een fimfragment uit de eerste Grease hier en de hele film hier). 

Michelle Pfeiffer op 9 juni 1982 tijdens de première van Grease 2 in New York.  

Pfeiffers betoverende schoonheid, charisma en veelzijdige acteertalent blijken ook uit haar schitterende vertolkingen van onder anderen:

- het cynische, drankzuchtige en aan cocaïne verslaafde boevenliefje Elvira Hancock in de schitterende gangsterkroniek Scarface (1983) van Brian De Palma (één van onze favoriete regisseurs) met Al Pacino (één van onze favoriete acteurs) in de titelrol, waarmee Pfeiffer bewees dat zij ook ernstige rollen aankon en een volwaardige karakteractrice was (bekijk een making-of documentaire hier);

Michelle Pfeiffer en Al Pacino in Scarface.

- het titelpersonage Isabeau d'Anjou in het romantisch sword & sorcery-avontuur Ladyhawke (1987) van Richard Donner, met tegenspelers Rutger Hauer en Matthew Broderick, wat Pfeiffer een nominatie voor een Saturn Award in de categorie 'beste actrice' opleverde;

Michelle Pfeiffer in Ladyhawke.

- één van de drie vrouwelijke vrijgezellen in de geslaagde horrorkomedie The Witches of Eastwick (1987) van George Miller, met tevens Susan Sarandon, Cher en Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs) in de hoofdrollen;

Michelle Pfeiffer in The Witches of Eastwick.

- de love interest in het romantisch misdaaddrama Tequila Sunrise (1988) met Mel Gibson en Kurt Russell in de hoofdrollen; 

- de goedhartige en ontroerende Madame de Tourvel in het hartverscheurende romantisch kostuumdrama Dangerous Liaisons (1988) van Stephen Frears (één van onze favoriete historische drama's), met John Malkovich en Glenn Close in de hoofdrollen (bekijk de trailer hier), waarvoor Pfeiffer onder meer een BAFTA Award en Oscarnominatie kreeg;

Michelle Pfeiffer in Dangerous Liaisons.

- de jonge weduwe Angela de Marco in de gangsterkomedie Married to the Mob (1988) van Jonathan Demme, met tegenspelers Matthew Modine en Alec Baldwin, waarvoor Pfeiffer genomineerd werd voor een Golden Globe in de categorie 'beste actrice';

Michelle Pfeiffer in Married to the Mob.

- de eigenzinnige zangeres Susie Diamond in de romantische muzikale tragikomedie The Fabulous Baker Boys (1989) van Steve Kloves met Jeff Bridges en Beau Bridges in de titelrollen (lees onze recensie hier), waarvoor Pfeiffer tal van onderscheidingen ontving, waaronder een Golden Globe en haar tweede Oscarnominatie;

- de love interest in de romantische tragikomedie Frankie and Johnny (1991) van Garry Marshall, met tegenspeler Al Pacino (één van onze favoriete acteurs), waarvoor Pfeiffer alweer genomineerd werd voor een Golden Globe;

- de onnavolgbaar katachtige en supersensuele maar ook levensgevaarlijke Catwoman in nauw aansluitend leren pakje (mmm...) in de sfeervolle superheldenfilm Batman Returns (1992) van Tim Burton, met tegenspelers Michael Keaton, Christopher Walken (één van onze favoriete acteurs) en Danny DeVito (bekijk de hele film hier en een compilatie van Pfeiffers memorabele quotes als Catwoman hier), waarmee Pfeiffer onder meer twee MTV Movie Awards won in de categorieën 'meest begeerlijke actrice' en 'beste kus' en zij als Catwoman tevens belandde in onze Top 150 van de beste movie villains aller tijden;

  

Michelle Pfeiffer als Catwoman in Batman Returns.

- een getroebleerde huisvrouw in het antiracistisch drama Love Field (1992) van Jonathan Kaplan, met tevens Dennis Haysbert in een hoofdrol, waarvoor Pfeiffer op het Filmfestival van Berlijn uitgeroepen werd tot beste actrice, alsook haar derde Oscarnominatie kreeg en alweer genomineerd werd voor een Golden Globe;

- en de vrijgevochten Gravin Olenska in het gevoelige en visueel verbluffende tragiromantisch kostuumdrama The Age of Innocence (1993) van Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs), wat Pfeiffer alweer een nominatie voor een Golden Globe opleverde (bekijk de trailer hier);

Michelle Pfeiffer in The Age of Innocence.

In 1994 was Pfeiffer te zien als de love interest Laura Alden in de psychosociale horrorthriller Wolf (1994) van Mike Nichols met Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs) in de titelrol (lees onze recensie hier), waarvoor Pfeiffer opnieuw genomineerd werd voor een Saturn Award in de categorie 'beste actrice'.

Michelle Pfeiffer in Wolf.

Ook op latere leeftijd beschikte Pfeiffer nog steeds over het charisma waarmee zij in de jaren 80 en 90 haar publiek bekoorde, zoals blijkt uit haar meeslepende vertolkingen van:

- de heks Lamia in het fantasy-avontuur Stardust (2007) van Matthew Vaughn, waarvoor Pfeiffer alweer genomineerd werd voor een Saturn Award (ditmaal in de categorie 'beste vrouwelijke bijrol') en zij ook de Scream Award won als 'most vile villain';

- een naar armoede afglijdende vrouw in het psychosociaal drama Where is Kyra? (2017) van Andrew Dosumnu (lees onze recensie hier);

- en de op macht beluste Queen Ingrith in het fantasy-avontuur Maleficent: Mistress of Evil van Joachim Rønning uit 2019.

Michelle Pfeiffer op 48-jarige leeftijd in de film Stardust.

Hoewel intussen reeds 62, is Pfeiffer vandaag nog steeds een veelgevraagde actrice in film- en tv-producties.

Hieronder kan u genieten van een compilatievideo met memorabele quotes van Michelle Pfeiffer als Catwoman in Batman Returns: volgens ons met voorsprong de beste vertolking van Catwoman aller tijden.

Joeri Naanai

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Klik op de oranje links voor:

- deel 1: FILMGODINNEN - deel 1: Joan Crawford (1904-1977)

- deel 2: FILMGODINNEN - deel 2: Myrna Loy (1905-1993)

- deel 3: FILMGODINNEN - deel 3: Carole Lombard (1908-1942)

- deel 4: FILMGODINNEN - deel 4: Paulette Goddard (1910-1990)

- deel 5: FILMGODINNEN - deel 5: Hedy Lamarr (1914-2000)

- deel 6: FILMGODINNEN - deel 6: Lana Turner (1921-1995)

- deel 7: FILMGODINNEN - deel 7: Veronica Lake (1922-1973)

- deel 8: FILMGODINNEN - deel 8: Lauren Bacall (1924-2014)

- deel 9: FILMGODINNEN - deel 9: Grace Kelly (1929-1982)

- deel 10: FILMGODINNEN - deel 10: Brigitte Bardot (1934-...)

- deel 11: FILMGODINNEN - deel 11: Sharon Tate (1943-1969)

- deel 12: FILMGODINNEN - deel 12: Catherine Deneuve (1943-...)

- deel 13: FILMGODINNEN - deel 13: Farrah Fawcett (1947-2009)

- deel 14: FILMGODINNEN - deel 14: Marisa Berenson (1947-...)

- deel 15: FILMGODINNEN - deel 15: Jane Seymour (1951-...)

- deel 16: FILMGODINNEN - deel 16: Ornella Muti (1955-...)

- deel 17: FILMGODINNEN - deel 17: Michelle Pfeiffer (1958-...)

- deel 18: FILMGODINNEN - deel 18: Sharon Stone (1958-...)

- deel 19: FILMGODINNEN - deel 19: Vanity (1959-2016)

- deel 20: FILMGODINNEN - deel 20: Nastassja Kinski (1961-...)

- deel 21: FILMGODINNEN - deel 21: Helen Slater (1963-...)

- deel 22: FILMGODINNEN - deel 22: Monica Bellucci (1964-...)

- deel 23: FILMGODINNEN - deel 23: Diane Lane (1965-...)

- deel 24: FILMGODINNEN - deel 24: Halle Berry (1966-...)

- deel 25: FILMGODINNEN - deel 25: Lisa Bonet (1967-...) 

- deel 26: FILMGODINNEN - deel 26: Jennifer Connelly (1970-...)

- deel 27: FILMGODINNEN - deel 27: Thandie Newton (1972-...)

- deel 28: FILMGODINNEN - deel 28: Aishwarya Rai (1973-...)

- deel 29: FILMGODINNEN - deel 29: Charlize Theron (1975-...)

- deel 30: FILMGODINNEN - deel 30: Laetitia Casta (1978-...)

- deel 31: FILMGODINNEN - deel 31: Ziyi Zhang (1979-...)

- deel 32: FILMGODINNEN - deel 32: Mylène Jampanoï (1980-....)

- deel 33: FILMGODINNEN - deel 33: Yaya DaCosta (1982-...)

- deel 34: FILMGODINNEN - deel 34: Freida Pinto (1984-...)

- deel 35: FILMGODINNEN - deel 35: Deepika Padukone (1986-...)

- deel 36: FILMGODINNEN - deel 36: Amber Heard (1986-...)

- deel 37: FILMGODINNEN - deel 37: Zoë Kravitz (1988-...)

De creatieve filmgenerieken van Saul Bass - compilatievideo

Design is thinking made visible.

- Saul Bass.

De begingeneriek van een film is bedoeld om de kijker te informeren over wie er aan de film heeft meegewerkt. Meestal bestaat zo'n generiek uit niet meer dan tekst: de namen van de acteurs, de regisseur, de scenarist, de filmmonteur, de producer, enzovoort. 

Soms wordt de generiek echter een stuk creatiever in beeld gebracht. Bijvoorbeeld met amusante animatie, zoals in de Pink Panther-films van Blake Edwards en de films van Monty Python. Of met een leader (introfilmpje) die aansluit bij de thematiek van de film, zoals de opening van de James Bond-films waarin onder meer suggestieve silhouetten van Bond-girls gecombineerd worden met een titelsong. In de magistrale western Once Upon a Time in the West van Sergio Leone uit 1968 (klik hier om de volledige film te bekijken) vormt de begingeneriek zelfs een bijna tien minuten lange, briljante proloog waarin de beelden en het omgevingsgeluid een spannende aanloop creëren naar de eerste shoot out van de held. 

De koning van de filmgeneriek is echter Saul Bass, een in 1996 overleden Amerikaanse grafisch ontwerper, die behalve begingenerieken ook filmposters en logo's ontwierp. Vanaf 1954 bedacht en realiseerde Saul Bass, vaak met zijn vrouw Elaine, in opdracht van cineasten zoals Otto Preminger, Alfred Hitchcock, Stanley Kubrick en Martin Scorsese ruim veertig jaar lang enkele van de meest creatieve en memorabele begingenerieken in de filmgeschiedenis, zoals blijkt uit de compilatievideo hieronder (waarin de knappe opening van Hitchcock's Psycho spijtig genoeg ontbreekt).

Klik hier voor een volledige lijst van de filmgenerieken die Saul Bass ontwierp.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


De compilatievideo bevat (in chronologische volgorde) de begingenerieken van volgende films:

- The Man with the Golden Arm (1955) van Otto Preminger
- Around the World in Eighty Days (1956) van Michael Anderson en John Farrow
- Storm Center (1956) van Daniel Taradash
- Saint Joan (1957) van Otto Preminger
- Bonjour Tristesse (1958) van Otto Preminger
- Cowboy (1958) van Delmer Daves
- Vertigo (1958) van Alfred Hitchcock
- Anatomy of a Murder (1959) van Otto Preminger
- North by Northwest (1959) van Alfred Hitchcock
- Spartacus (1960) van Stanley Kubrick
- The Facts of Life (1960) van Melvin Frank
- Ocean's Eleven (1960) van Lewis Milestone
- Something Wild (1961) van Jack Garfein
- Walk on the Wild Side (1962) van Edward Dmytryk
- The Victors (1963) van Carl Foreman
- It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963) van Stanley Kramer
- Bunny Lake Is Missing (1965) van Otto Preminger
- Not with My Wife, You Don't ! (1966) van Norman Panama
- Seconds (1966) van John Frankenheimer
- Such Good Friends (1971) van Otto Preminger
- Cape Fear (1991) van Martin Scorsese
- The Age Of Innocence (1993) van Martin Scorsese
- Casino (1995) van Martin Scorsese

Tragiromantische illusies

Anna Karenina  van Joe Wright     ★★★½

Vorige maand schreven we hier dat het Zweedse liefdesdrama Kiss Me (2011) momenteel de meest romantische film in roulatie is. Maar nu we Anna Karenina (2012) van de Engelse regisseur Joe Wright gezien hebben, kunnen we ook deze nieuwe, oogstrelende verfilming van Tolstojs beroemde Russische liefdesroman aanbevelen.

Theatraal

Gebaseerd op een filmscenario van de Engelse toneelschrijver Tom Stoppard (nom de plume van de in Tsjecho-Slowakije geboren jood Tomáš Straussler), die de roman Anna Karenina van Lev Tolstoj uit 1877 onder handen nam, koos regisseur Joe Wright in zijn nieuwe verfilming van het tragiromantische verhaal voor een theatrale en postmoderne aanpak. Zo zien we bijvoorbeeld hoe personages als acteurs heen en weer bewegen tussen het podium en de coulissen van een toneelhuis, om dan plots een somptueuze balzaal of druk treinperron te betreden. Een gedurfde adaptatie dus, die niet iedereen zal kunnen bekoren. Maar deze aanpak sluit wel aan bij Tolstojs ontmaskering van de hypocriete moraal in de 19de-eeuwse Russische aristocratie als één groot schouwtoneel, waarin de schone schijn van het fare bella figura vaak primeerde op persoonlijk geluk. De tragische Russische antiheldin Anna Karenina (titelrol van de beeldschone Engelse actrice Keira Knightley) betaalt dan ook een hoge prijs wanneer zij haar huwelijk met de gerespecteerde maar saaie graaf en minister Alexei Alexandrovich Karenin (Jude Law) op het spel zet door overspel te plegen met de jonge en aantrekkelijke graaf en legerofficier Alexei Kirillovich Vronski (Aaron Taylor-Johnson)...

Aaron Taylor-Johnson als graaf Vronski.

Oogstrelend

Aaron Taylor-Johnson en Keira Knightley.

Dankzij de visuele flair van Wright en zijn filmploeg, is Anna Karenina in elk geval een lust voor het oog, met onder meer: 

- opulente decors; 

- zwierige baljurken; 

- door het Franse juweliershuis Cartier ontworpen juwelen; 

- smachtende blikken; 

- een sfeervolle belichting;

- een bucolische picknick die oogt als het beroemde doek Le déjeuner sur l'herbe van de Franse kunstschilder Édouard Manet uit 1863; 

- en ingenieus gemonteerde overgangen: snippers van een verscheurde brief worden sneeuwvlokken; het geluid van een wapperende waaier gaat over in het gedaver van paardenhoeven... 

De stroperige violen op de klankband moeten de romantiek compleet maken.

De mooiste scène is wellicht de adembenemende, briljant in beeld gebrachte dans  van Anna en Vronski, die overigens mee te danken is aan de Belgisch-Marokkaanse topchoreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. In één langgerekte, sublieme take zien we Anna en graaf Vronski walsen te midden van andere danskoppels die als een stilleven bevroren lijken in de tijd en weer tot leven komen wanneer Anna en Vronski hen passeren, waarna hij haar optilt terwijl de camera meedraait en het koppel plots alleen in een lege, donker wordende balzaal verder danst, tot de camera uitzoomt, het licht weer aan gaat en de dansvloer opnieuw vol blijkt te staan... Pure magie.

Stijl of inhoud?

Jude Law als graaf Karenin.

Een veelgehoorde kritiek op deze film is dat het fraaie, barokke maniërisme van regisseur Wright ten koste ging van de personages en dat zijn Anna Karenina hart en ziel ontbeert. 

Wij vonden nochtans dat met name Keira Knightley's intensiteit als de hunkerende Anna, en Jude Laws ingehouden woede als de teleurgestelde echtgenoot, recht doen aan de passie, jaloezie en morele dilemma's in Tolstojs tijdloze liefdesdrama.

Het klopt dat deze visueel verbluffende versie van Anna Karenina soms meer weg heeft van een koortsige opera of musical dan van een elegisch romantisch drama, waardoor je verwacht dat de personages vroeg of laat in gekweel zullen uitbarsten. Maar in tegenstelling tot de vermoeiende cabarateske kunstgrepen in de tragiromantische musical Moulin Rouge! van Baz Luhrmann uit 2001, worden de complexe cinematografische hoogstandjes in Anna Karenina afgewisseld met sfeervolle adempauzes in onder meer gouden korenvelden, besneeuwde landschappen of knusse treincoupés. 

Uit de scènes waarin Wright en zijn ploeg even gas terugnemen, en behaagzieke stilering inruilen voor eenvoud en intimiteit, blijkt dat de romantische liefde  -"de laatste illusie van het Ancien Régime"- vaak nog het best tot haar recht komt wanneer men haar niet afjaagt in een overspannen artistieke caleidoscoop, maar haar integendeel met de galante gestes van een geduldige gentleman bejegent. Zoals Victor Fleming deed in Gone with the Wind (1939), David Lean (één van onze favoriete regisseurs) in Doctor Zhivago  (1965) en Martin Scorsese (ook  één van onze favoriete regisseurs) in The Age of Innocence (1993): drie verfilmingen van tragiromantische romanklassiekers waaraan deze Anna Karenina in haar beste momenten soms herinnert.

JN.

Anna Karenina (Groot-Brittannië-2012): in de Belgische bioscopen sinds 5 december 2012.

Met: Keira Knightley, Jude Law en Aaron Taylor-Johnson.

Genre: romantisch kostuumdrama

Klik op de oranje link voor de trailer: Anna Karenina - trailer

Deze nieuwe versie van Anna Karenina maakt een visueel verbluffende indruk.

De overspelige Anna betaalt een hoge prijs voor haar ontrouw...

The Age of Innocence - trailer

   

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: romantiek / historisch kostuumdrama

Klik op de oranje links voor:

- ons biografische portret van regisseur Martin Scorsese: Een meestercineast

- een achtergrondartikel: Onze favoriete regisseurs: Top 20

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- een compilatievideo: De creatieve filmgenerieken van Saul Bass

- een achtergrondartikel: Zijn romantische films gevaarlijk voor uw relatie?