Posts tonen met het label Ryan O'Neal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ryan O'Neal. Alle posts tonen

woensdag 10 januari 2024


In 
2023 
namen we 
afscheid van...     
            
                                               
Nu 2023 onherroepelijk voorbij is, 
staan we hieronder even stil bij enkele 
memorabele namen uit de filmindustrie 
die het afgelopen jaar overleden zijn

Onze selectie is 
chronologisch gerangschikt 
op basis van hun geboortedata:


Gina Lollobrigida

1927-2023


Na haar verdienstelijke 3de plaats in de Miss Italia-verkiezing van 1947, groeide de donkerharige Romeinse schoonheid Luigia "Gina" Lollobrigida stilaan uit tot een populaire actrice, die aanvankelijk vooral te zien was in Italiaanse romantische komedies zoals onder meer de kaskrakers:
Pane, amore e fantasia (1953);
- de sequel Pane, amore e gelosia (1954);
- en La donna più bella del mondo (1955) die Lollobrigida niet alleen de David de Donatello-prijs voor beste actrice maar ook de bijnaam "de mooiste vrouw ter wereld" opleverde. 

Daarnaast was zij ook te zien in Italiaanse drama's, zoals La provinciale (1953) en La romana (1954). 

Daarnaast scoorde Lollobrigida in Frankrijk met haar rollen in enkele succesvolle Franse films: 
- de romantische mantel-en-degenfilm Fanfan la tulipe (1952);
- de muzikale fantasy-komedie Les belles de nuit (1952);
- het avontuurlijke romantisch drama Le grand jeu (1954);
- en het historisch drama Notre-Dame de Paris (1956) met Hollywoodster Anthony Quinn.

Vanaf 1953 speelde Lollobrigida ook mee in Engelstalige Hollywoodproducties, zoals:
- de avontuurlijke film noir-komedie Beat the Devil (1953) van John Huston met Humphrey Bogart;
- het succesvolle romantisch circusdrama Trapeze (1956) van Carol Reed met Burt Lancaster en Tony Curtis;
- en het lucratieve Bijbeldrama Solomon and Sheba (1959) van King Vidor (lees onze recensie hier). 

In 1961 won Lollobrigida een Golden Globe voor haar vertolking van een Italiaanse maîtresse in de Amerikaanse romantische komedie Come September van Robert Mulligan met Hollywoodster Rock Hudson. En voor haar rol titelrol als Paolina Bonaparte (de favoriete zuster van de Franse veroveraar Napoleon Bonaparte) in het Frans-Italiaanse romantisch kostuumdrama Venere imperiale (1962) van Jean Delannoy won Lollobrigida zowel de David di Donatello-prijs als de Nastro d'argento in de categorie 'beste actrice in een hoofdrol'. Ook voor haar titelrol in de romantische komedie Buona Sera, Mrs. Campbell (1968) van Hollywoodregisseur Melvin Frank kreeg Lollobrigida (voor de derde keer) de David di Donatello-prijs als beste actrice.

Vanaf de jaren zeventig ging het bergaf met haar filmcarrière. Zij was nog te zien in enkele bioscoopfilms, bijvoorbeeld als een hoofdpersonage in de zwarte komedie King, Queen, Knave (1972) van de Poolse regisseur Jerzy Skolimowski (naar de gelijknamige roman van Vladimir Nabokov), maar haar hoogdagen als filmster waren definitief voorbij.

Gina Lollobrigida overleed op 16 januari 2023 in een ziekenhuis in de Italiaanse hoofdstad Rome op de gezegende leeftijd van 97 jaar.  


Piper Laurie

1932-2023


Deze veelzijdige Amerikaanse karakteractrice zal altijd in ons geheugen gegrift blijven dankzij haar schitterende vertolking van de dominante, seksueel gefrustreerde, verbitterde en religieus fanatieke moeder Margaret White (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante horrorthriller Carrie uit 1976 (één van onze favoriete horrorfilms) onder regie van Brian De Palma (één van onze favoriete cineasten). Bekijk een making-of-documentaire over Carrie hier

Piper Laurie kreeg in haar carrière driemaal een Oscarnominatie, voor haar rollen in:
The Hustler (1961) met Hollywoodster Paul Newman (één van onze favoriete acteurs);
Carrie (1976);
- en Children of a Lesser God (1986).

Maar geen van die nominaties leverde Laurie een Oscar op, terwijl zij volgens ons sowieso de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol had moeten krijgen voor haar onnavolgbare vertolking in Carrie (lees daarover meer hier). 

Ze won wel een Golden Globe, voor haar bijrol als het personage Catherine Martell in de fascinerende tv-serie Twin Peaks (1990-1991) van David Lynch (ook één van onze favoriete regisseurs).

Piper Laurie overleed op 14 oktober 2023 in de filmstad Los Angeles. Zij was reeds 91.


Carlos Saura

1932-2023


Carlos Saura Atarés was een kunstzinnige Spaanse cineast, die voor het eerst internationale bekendheid verwierf toen hij in 1966 met zijn psychosociale dramathriller La caza de Zilveren Beer voor beste regisseur won op het Filmfestival van Berlijn. Het jaar nadien won hij er met zijn dramathriller Peppermint Frappé (1967) opnieuw de Zilveren Beer voor beste regie

Ook in de jaren zeventig viel Saura in de prijzen: zijn drama's La prima Angélica (1974) en Cría cuervos (1976) wonnen beide de Grand Prix van de Jury op het Filmfestival van Cannes, en Saura's tragikomedie Mamá cumple 100 años werd genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste niet-Engelstalige film'.

In 1999 won Saura's romantische exploitatiefilm Deprisa, deprisa op het Filmfestival van Berlijn de Gouden Beer voor beste film.

Saura was gepassioneerd door dans en muziek, met name door flamenco, tango en fado, wat blijkt uit zijn documentaires Flamenco (1995) en Fados (2007) en uit zijn volgende romantische drama's waarin muziek en dans een centrale rol spelen: 
Bodas de sangre uit 1981;
Carmen uit 1983 (bekijk een filmfragment hier), naar de gelijknamige opera van Georges Bizet, bekroond met een BAFTA Award voor de beste niet-Engelstalige film en genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste niet-Engelstalige film';
El amor brujo uit 1986;
- en Tango uit 1998, ook genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste niet-Engelstalige film'.

Alle hogervermelde films zijn gebaseerd op scenario's die Saura zelf schreef.

Hij wordt beschouwd als één van de belangrijkste cineasten in de Spaanse filmgeschiedenis.

Carlos Saura overleed op 10 februari 2023 op de gezegende leeftijd van 91 jaar in zijn woning in de Madrileense gemeente Collado Mediano.


William Friedkin

1935-2023


Deze Amerikaanse iconoclast is één van onze favoriete cineasten en zal vooral herinnerd worden als de eigenzinnige regisseur van een rist compromisloze meesterwerken die hij in de jaren zeventig inblikte: 
- de realistische politiefilm The French Connection uit 1971, die wij opnamen in onze Top 20 van onze favoriete politiefilms, met Gene Hackman (één van onze favoriete acteurs) in zijn briljante, Oscarwinnende hoofdrol als de intense en racistische politiedetective Jimmy "Popeye" Doyle die obsessief jacht maakt op een bende internationale drugsmokkelaars (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);
The Exorcist: een angstaanjagende en uiterst invloedrijke horrorklassieker uit 1973, die wij opnamen in onze Top 25 van onze favoriete horrorfilms, met Linda Blair in haar onvergetelijke hoofdrol als een 12-jarig meisje dat door de duivel bezeten lijkt (bekijk de trailer hier)
- de intense thriller Sorcerer uit 1977 (een remake van de Franse klassieker Le salaire de la peur van Henri-Georges Clouzot uit 1953), over vier mannen die zich schuilhouden in een afgelegen dorpje in Colombia en daar de kans krijgen om veel geld te verdienen door met twee vrachtwagens een explosieve en dus levensgevaarlijke lading dynamiet te vervoeren door de jungle;
- het fascinerende misdaadmysterie Cruising (gefilmd in 1979 en uitgebracht in 1980), dat wij zowel opnamen in onze Top 20 van favoriete politiefilms als in onze Top 45 van beklijvende films over seriemoorden, met Al Pacino (ook één van onze favoriete acteurs) in zijn doorleefde hoofdrol als een undercover cop die zich eind jaren zeventig onderdompelt (en verliest?) in de bizarre homo-erotische S&M-onderwereld van New York tijdens zijn speurtocht naar de dader(s?) van een reeks homoseksuele seriemoorden (bekijk de hele film hier).

Voormelde films leverden Friedkin de reputatie op van een vernieuwende beeldenstormer die controversiële thema's exploreerde in rauwe en realistische films met een bijna documentaire sfeerschepping. Vooral The Exorcist en Cruising veroorzaakten destijds flink wat ophef: The Exorcist omdat deze griezelfilm volgens velen de meest angstaanjagende en shockerendste film ooit was; en Cruising omdat heel wat leden van de homoseksuele gemeenschap bezwaar hadden tegen de manier waarop de film volgens hen de pejoratieve, homofobe indruk wekt dat de homoseksuele gemeenschap doordrongen is van seksuele perversiteiten en geweld.   

Friedkin regisseerde later nog andere boeiende films, zoals: 
- de misdaadthriller To Live and Die in L.A. uit 1985 (bekijk de hele film hier);
- de erotische neo noir misdaadthriller Jade uit 1995;
- en de misdaadthriller Killer Joe uit 2011 (lees onze recensie hier). 

In zijn lange filmcarrière won Friedkin één Oscar als regisseur: voor The French Connection

Friedkin was een enthousiaste cinefiel die zich liet inspireren door het werk van zijn vakbroeders. Dat blijkt ook uit een interview met William Friedkin over zijn favoriete films, dat dateert van 2012.

Friedkins laatste film, The Caine Mutiny Court-Martial, is een militair rechtbankdrama (met Kiefer Sutherland in de hoofdrol) dat in augustus 2023 in première ging op het Filmfestival van Venetië.

William Friedkin overleed op 7 augustus 2023 in zijn woning in de wijk Bel Air in Los Angeles aan hartfalen en een longontsteking. Hij werd 87. 


Raquel Welch

1940-2023


Deze knappe Amerikaanse actrice groeide vanaf het midden van de jaren zestig uit tot een internationaal sekssymbool dankzij haar vertolkingen in films zoals Fantastic Voyage (1966), One Million Years B.C. (1966), Bedazzled (1967), Bandolero! (1968), 100 Rifles (1969), Myra Breckinridge (1970), Hannie Caulder (1971), Kansas City Bomber (1972), Fuzz (1972), The Last of Sheila (1973) en The Wild Party (1975). 

Haar bijrol in het vermakelijke mantel-en-degen-avontuur The Three Musketeers (1973) van Richard Lester leverde Raquel Welch een Golden Globe op in de categorie 'beste actrice in een musical of komedie'. En voor haar rol in  de tv-film Right to Die (1987) werd zij genomineerd voor een Golden Globe in de categorie 'beste actrice in een tv-film'. 

Raquel Welch overleed op 15 februari 2023 in Los Angeles aan een hartaanval. Ze was 82 en leed al een tijd aan de ziekte van Alzheimer.


Ryan O'Neal

1941-2023
  

Wij zullen deze Amerikaanse acteur vooral herinneren voor zijn hoofdrollen in:
- het tragiromantisch drama Love Story van Arthur Hiller uit 1970;
- de tragikomische road movie Paper Moon van Peter Bogdanovich uit 1973: één van onze favoriete komedies, één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court (lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);
- het historisch kostuumdrama Barry Lyndon van Stanley Kubrick (één van onze favoriete regisseurs) uit 1975: een visueel meesterwerk dat behoort tot onze favoriete historische drama's en onze favoriete road movies (bekijk een filmfragment hier);
- en de misdaadthriller The Driver van Walter Hill uit 1978. 

Ryan O'Neil overleed op 8 december 2023 in een hospitaal in Santa Monica, Californië aan hartfalen. Hij werd 82.


Terence Davies

1945-2023


Een poëet in hart en nieren, voltooide de Engelse cineast Terence Davies onder meer drie weemoedige drama's die zich afspelen in het Engeland van de jaren veertig en/of vijftig:
Distant Voices, Still Lives uit 1988, dat een rist internationale prijzen won en in 2011 op de 3de plaats belandde in de Top 100 van de beste Britse films aller tijden volgens een toenmalige enquête van het tijdschrift Time Out
The Long Day Closes uit 1992;
- en The Deep Blue Sea uit 2011 (lees onze recensie hier).

Zijn voorlaatste langspeelfilm is de biopic A Quiet Passion uit 2016, over de 19de-eeuwse Amerikaanse dichteres Emily Dickinson (bekijk de trailer hier).  

Terence Davies overleed op 7 oktober 2023 in zijn woning in het Engelse dorpje Mistley aan kanker. Hij was 77.


Tom Wilkinson

1948-2023


De Engelse karakteracteur Thomas Geoffrey Wilkinson viel op door zijn degelijke vertolkingen in films zoals onder meer In the Name of the Father (1993), Martin Chuzzlewit (1994), The Full Monty (1997) waarmee hij een BAFTA Award won, Shakespeare in Love (1998), In the Bedroom (2001) waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg, Michael Clayton (2007) waarvoor hij zijn tweede Oscarnominatie kreeg, en de miniserie John Adams (2008) waarmee hij een Golden Globe en Emmy Award won.  

Tom Wilkinson stierf in zijn woning in Londen op 30 December 2023. Hij was 75.


Treat Williams

1951-2023


Hoewel Treat Williams nooit een grote ster werd, zullen wij deze Amerikaanse acteur toch blijven herinneren dankzij zijn doorleefde, emotionele hoofdrol van de corrupte flik in gewetensnood Daniel Ciello in het beklijvende psychosociaal politiedrama Prince of the City van Sidney Lumet uit 1981, één van onze favoriete politiefilms.

Daarnaast was Treat Williams ook te zien in onder meer de hippiemusical Hair (1979) van Miloš Forman, de briljante gangsterkroniek Once Upon a Time in America (1984) van Sergio Leone (bekijk de hele film hier), het psychologisch tv-drama A Streetcar Named Desire (1984) van John Erman waarmee Williams een Golden Globe won, het romantisch drama Smooth Talk (1985) van Joyce Chopra, de superheldenfilm The Phantom (1996) van Simon Wincer, de tv-film The Late Shift (1996) van Betty Thomas, de actiethriller The Devil’s Own (1997) van Alan J. Pakula, de komedie Hollywood Ending (2002) van en met Woody Allen, de dramaserie Everwood (2002 t.em. 2006) van bedenker Greg Berlanti, en de tragikomedie The Etruscan Smile (2018) van Oded Binnun en Mihal Brezis.

Binnenkort zal Treat Williams te zien zijn in Feud: Capote vs. The Swans (2024), geregisseerd door Gus Van Sant. Dat is het 2de seizoen van de Amerikaanse docudramaserie Feud. Williams speelt in het 2de seizoen zijn laatste rol: als Bill Paley, het voormalige hoofd van de Amerikaanse tv-zender CBS.

Treat Williams overleed op 12 juni 2023 nadat hij op zijn motorfiets aangereden was door een auto in het stadje Dorset in de Amerikaanse staat Vermont. Hij was 71.


Matthew Perry

1969-2023


Deze sympathieke Amerikaans-Canadese acteur verwierf wereldfaam en een fortuin met zijn vertolking van het personage Chandler Bing in de razend populaire Amerikaanse sitcom Friends (1994 t.e.m. 2004).

Perry, die naar eigen zeggen vanaf zijn 14de een alcoholicus was en later ook verslaafd geraakte aan andere verdovende middelen, werd op 28 oktober 2023 op 54-jarige leeftijd dood aangetroffen in de jacuzzi van zijn woning in de wijk Pacific Palisades in Los Angeles. Volgens de lijkschouwer overleed Perry aan de gevolgen van onder meer zijn consumptie van de verdovende middelen ketamine en buprenorfin.


Joeri Naanai

woensdag 26 oktober 2022

Paper Moon - full movie


De tragikomische road movie Paper Moon is een oogstrelend in beeld gebracht meesterwerk uit 1973, onder regie van de Amerikaanse cineast Peter Bogdanovich, gebaseerd op op een uitstekend scenario van Alvin Sargent (naar de roman Addie Pray uit 1971 van Joe David Brown) en gefilmd in sfeervol zwart-wit (met deep focus lenzen) onder leiding van de Hongaarse cameraman László Kovács, met schitterende vertolkingen van Tatum O'Neal (die er een Oscar mee won), Ryan O'Neal, Madeline Kahn en P.J. Johnson. Samen met het knappe production design van Polly Platt (die ook de vintage kostuums ontwierp) en de toepasselijke oude swing jazz-deuntjes op de soundtrack (beluister die muziek hier) levert dat een unieke, bitterzoete filmparel op die het tijdperk van de Grote Depressie in de jaren 30 overtuigend tot leven wekt. Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een hilarisch filmfragment hier.

Paper Moon behoort tot:
- en  onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Audiotrack" en "Original (English)" voor de originele Engelstalige versie en op "Quality" en "High Quality" voor hogere beeldkwaliteit.


 
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Audiotrack" en "Original (English)" voor de originele Engelstalige versie en op "Quality" en "High Quality" voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: tragikomedie / road movie / misdaad / psychosociaal drama

zondag 13 september 2020


FILMGODINNEN

Deel 13


FARRAH FAWCETT
                
1947 - 2009


In deze nieuwe reeks presenteren wij onze
TOP 40
van de mooiste filmactrices aller tijden
                

Onze criteria: ze zijn of waren niet alleen oogverblindend mooi, maar danken hun roem ook aan hun acteertalent en charisma. Van knappe starlets met weinig acteertalent of uitstraling gaan er immers dertien in een dozijn, en die hebben we dus genegeerd in onze selectie. 

We onthullen onze Top 40 van de meest oogstrelende filmgodinnen in chronologische volgorde op basis van hun geboortedata. 

Hieronder vindt u deel 13: over de Amerikaanse actrice Farrah Fawcett .




Een zonnige engel


Deze goedlachse Texaanse blondine kreeg van haar ouders een toepasselijke voornaam, want de naam Farrah is afgeleid van het Arabische woord farah voor 'blijdschap'. Haar vader was een Amerikaan van Libanese afkomst, maar Farrah Fawcett had ook Engelse, Ierse, Franse en Choctaw voorouders. 

Met haar vriendelijke, groenblauwe ogen, lange benen, slanke lichaam, perfecte witte tanden, wereldberoemde golvende haardos en een prettig putje in haar kin, hoeft het niet te verbazen dat de nog jonge Farrah in de jaren 60 haar carrière begon als actrice in reclamefilmpjes voor onder meer shampoo en tandpasta. Daarnaast deed zij ook modellenwerk.

In 1969 kreeg Farrah Fawcett een bijrol in de Franse romantische komedie Un homme qui me plaît van Claude Lelouch. Het jaar nadien was zij te zien in de Amerikaanse komedie Myra Breckinridge (1970) van Michael Sarne. 

Farrah Fawcett in Myra Breckenridge.

In 1974 volgde een rol in de populaire Amerikaanse tv-serie The Six Million Dollar Man, waarin Fawcett aan de zijde speelt van haar toenmalige echtgenoot Lee Majors, die de 'bionische' titelheld vertolkt. En in 1976 vertolkte zij een bijrol in de Amerikaanse sciencefictionfilm Logan's Run van Michael Anderson.

Van deze razend populaire pinup-poster van Farrah Fawcett
uit 1976 werden zo'n 12 miljoen exemplaren verkocht.

Farah Fawcett zal echter vooral herinnerd worden dankzij haar rol van Jill Monroe: één van de drie vrouwelijke privédetectives in het 1ste seizoen van de razend populaire Amerikaanse tv-serie Charlie's Angels, die in Amerika van start ging op 22 september 1976. Fawcett maakte van Jill de zonnigste engel in het trio titelheldinnen. Haar kapsel werd door miljoenen vrouwen gekopieerd en Fawcett groeide uit tot een wereldwijd sekssymbool.

Farrah Fawcett in Charlie's Angels.

In 1978 poseerde Fawcett voor het populaire blootblad Playboy. Ook op latere leeftijd, in december 1995 en nogmaals in juli 1997 (toen zij reeds 50 was), verscheen Fawcett in Playboy.

Farrah Fawcett op de cover van Playboy in december 1978.

In 1979 kwam een einde aan haar relatie met Lee Majors. Het koppel voltooide hun echtscheiding in 1982.
 
Datzelfde jaar, in 1982, begon Fawcett een 15 jaar lange relatie met de bekende Amerikaanse acteur Ryan O'Neal. Die relatie liep ook op de klippen, nadat Fawcett de acteur in 1997 in bed betrapt had met de Amerikaanse actrice Leslie Stefanson. Nadien had Fawcett tot in 1998 een relatie met de Canadese cineast James Orr, waarna zij een relatie begon met haar jeugdliefde Greg Lott. In 2001 werden Fawcett en O'Neil opnieuw een koppel.

Eind 2006 werd bij haar kanker vastgesteld, waaraan zij op 25 juni 2009 overleed. Ze werd 62.


Joeri Naanai


Klik op de oranje links voor:
















zaterdag 28 april 2018

Paper Moon - fragment


Een grappige scène uit één van onze favoriete films: de briljante, tragikomische roadmovie Paper Moon van Peter Bogdanovich uit 1973, met Ryan O'Neal als een gewiekste oplichter en de destijds nog piepjonge Tatum O'Neal (ja, de dochter van Ryan) als een al even gewiekst meisje wier moeder net overleden is...




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 480p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: tragikomedie / roadmovie / misdaad / psychosociaal drama

Klik op de oranje links voor:

- de hele film: Paper Moon - full movie

- onze recensie van Paper Moon: Een tragikomische roadmovie met een hart

- de trailer: Paper Moon - trailer

- een achtergrondartikel: Onze favoriete films: Top 35

- een achtergrondartikel: Onze favoriete komedies: Top 35

maandag 2 januari 2017

Een tragikomische road movie met een hart

Paper Moon  van Peter Bogdanovich     ★★★★★



Gebaseerd op de roman Addie Pray uit 1971 van Joe David Brown, is het meesterwerk Paper Moon van de Amerikaanse cineast Peter Bogdanovich uit 1973 één van onze favoriete komedies, alsook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

Een grappig duo bekvechtende oplichters 

Paper Moon (bekijk de trailer hiervolgt de tragikomische lotgevallen van het negenjarige Amerikaanse meisje Addie (een schitterend debuut van Tatum O'Neal), wier ongehuwde (en wellicht losbandige) moeder net overleden is. Op de begrafenis komt ene Moses Pray (Ryan O'Neal) opdagen: een zelfzuchtige oplichter, die wel eens de vader van Addie zou kunnen zijn...

Tatum O'Neal en haar vader Ryan O'Neal als Addie en Moses.

Moses gaat akkoord om Addie naar haar tante in Missouri te brengen. Onderweg schakelt hij het meisje in als zijn partner in crime. Hun sluwe oplichterspraktijken omvatten onder meer misleidende geldwisseltrucs en de verkoop van Bijbels aan weduwen van pas overleden mannen die Moses opspoort via overlijdensberichten in de krant. 

Hoewel Moses en Addie elkaar aanvankelijk niet kunnen luchten en voortdurend bekvechten, hebben zij meer met elkaar gemeen dan ze denken. Zo blijkt de koppige en bijdehante Addie niet te moeten onderdoen voor Moses op het vlak van geslepenheid en overlevingsinstinct, zoals blijkt uit onder meer haar hilarische discussie met Moses in de snackbar (zie foto hierboven, bekijk die scène hier). 


Oogstrelende authenticiteit

Paper Moon is wellicht de beste road movie aller tijden. De film speelt zich af in het Midwesten van Amerika tijdens de Grote Depressie. Opgenomen in Kansas en Missouri, in rustige stadjes en op het platteland, dragen de sfeervolle locaties, puffende oldtimers, vintage kleding en ouderwetse deuntjes op de soundtrack bij tot een gevoel van authenticiteit.


De filmtitel verwijst naar het zalige liedje It's Only a Paper Moon uit 1933 in de versie van Paul Whiteman, gezongen door Peggy Healy. Maar ook de rest van de uitstekende soundtrack is een melancholische trip door memory lane (beluister de filmmuziek hier). Zo word je als kijker helemaal ondergedompeld in de tijdsgeest van de Grote Depressie, temeer omdat de film is opgenomen in toepasselijk zwart-wit. Een keuze die loont, want de Hongaarse cameraman László Kovács schoot oogstrelende beelden. Op aanraden van de invloedrijke Amerikaanse cineast Orson Welles (ooit de mentor van regisseur Bogdanovich), gebruikte Kovács een deep-focus-cameralens, wat dieptescherpte oplevert.


Tussen een lach en een traan

Het voor een Oscar genomineerde scenario van Alvin Sargent focust vooral op de relatie tussen Addie en Moses. Maar onderweg leren we ook andere kleurrijke figuren kennen, zoals de 'exotische danseres' Miss Trixie Delight (Madeline Kahn) en haar 15-jarige zwarte meid Imogene (P.J. Johnson). 

Madeline Kahn (links) als Miss Trixie Delight.

De tragikomische situaties en spitsvondige dialogen pendelen tussen een lach en een traan, wat een perfect evenwicht oplevert tussen lichtvoetige humor en een sociaal geëngageerd inzicht in de tragiek van de zware economische crisis tijdens de Grote Depressie. Door de ogen van Addie maken we mee hoe het moet geweest zijn tijdens die bikkelharde crisisjaren. Dat is ook te danken aan de schitterende vertolkingen van de cast.

Tatum O'Neal en P.J. Johnson.
Spontaan

Ryan O'Neal acteert zich de ziel uit het lijf als de cynische con artist Moses, onder wiens platte opportunisme echter meer empathie schuilgaat dan zijn egocentrische en hardvochtige houding doet vermoeden. Madeline Kahn is perfect gecast als de goedlachse, maar in wezen eenzame Miss Trixie. En de droge humor van P.J. Johnson maakt ook van de onfortuinlijke meid Imogene een onvergetelijk personage. Het is echter Tatum O'Neal die de show steelt als de schattige, jongensachtige en sigaretten rokende (!) Addie. Hoewel het haar allereerste filmrol was, vindt Tatum O'Neals spontane vertolking moeiteloos de weg naar het hart van de kijker, waardoor je van meet af aan sympathiseert met Addie en hoopt dat het goed met haar afloopt.


Dat Tatum ook in het echte leven de dochter is van Ryan O'Neal droeg ongetwijfeld bij tot hun spontane interactie in Paper Moon. Het leverde de piepjonge actrice destijds een welverdiende Oscar op in de categorie 'beste vrouwelijke bijrol'. Daarmee haalde zij het van Kahn, die in dezelfde categorie ook genomineerd was voor haar rol in Paper Moon. Waarom Tatum O'Neal geen Oscar voor beste actrice in een hoofdrol kreeg, is een raadsel (lees daarover meer hier). Maar zij is in elk geval de jongste Oscarwinnaar ooit.


Haat/liefde

Hoewel Tatum barstte van het talent, heeft zij dat nà het succes van Paper Moon nooit echt kunnen verzilveren. Toen de film uitkwam, waren haar ouders reeds gescheiden. Haar vader Ryan O'Neal hertrouwde tweemaal (met de actrices Joanna Moore en Leigh Taylor-Young) en had nadien een jarenlange relatie met actrice Farrah Fawcett (één van de mooiste actrices aller tijden). Tatum voelde zich, net als Addie, verwaarloosd. In haar tienerjaren geraakte zij verslaafd aan drugs en kwam ze steeds meer in conflict met haar vader. In 1986 trouwde ze met tennisicoon John McEnroe, maar in 1992 liep hun huwelijk op de klippen en verloor Tatum de voogdij over hun drie kinderen. Ryan O'Neal is intussen 74 en kan terugblikken op een geslaagde filmcarrière. Tatum ziet er op haar 51ste nog vrij jong uit, maar vanwege haar drugsverleden heeft zij haar potentieel als actrice nooit ten volle kunnen realiseren. Hoewel de O'Neals elkaar naar eigen zeggen graag zien, maken zij ook vandaag nog vaak ruzie. Hun haat-liefde-verhouding lijkt wel een noodlottige weerspiegeling van de volatiele relatie tussen Addie en Moses...

Happy End?

Paper Moon eindigt met een prachtig wide shot van twee figuurtjes op een verlaten, eindeloze landweg. Het is één van de mooiste slotbeelden in de filmgeschiedenis. Net zoals Charlie Chaplins wereldberoemde zwerver na één van zijn avonturen vaak wegwandelt naar de horizon, zo eindigt ook Paper Moon met de bitterzoete belofte dat het avontuur van onze twee helden nog maar pas begonnen is...


We missen Addie en Moses. En we vragen ons vaak af hoe het hen verging. We hopen met hart en ziel dat het beter met hen afliep dan met de O'Neals. Dat het een happy end werd...

JN.

It's Only a Paper Moon

Say, it's only a paper moon
Sailing over a cardboard sea
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me

Yes, it's only a canvas sky
Hanging over a cotton tree
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me

Without your love
It's a honky tonk parade
Without your love
It's a melody played 
In a penny arcade

It's a Barnum and Bailey world
Just as hollow as it can be
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me




Paper Moon (USA-1973): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Tatum O'Neal, Ryan O'Neal, Madeline Kahn en P.J. Johnson.

Genre: tragikomedie / road movie / misdaad / psychosociaal drama

Klik op de oranje links voor:

de trailer: Paper Moon - trailer

- een filmfragment: Paper Moon - fragment

- een achtergrondartikel: Onze favoriete films: Top 35

- een achtergrondartikel: Onze favoriete komedies: Top 35

- een achtergrondartikel: Onze favoriete road movies: Top 25