The Red Shoes - full movie

De fascinerende dansdrama's Carmen (1983) van Carlos Saura (bekijk een filmfragment hier) en Black Swan (2010) van Darren Aronofsky (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) zijn minstens even interessant, maar het tragiromantisch en sprookjesachtig visueel meesterwerk The Red Shoes uit 1948 van het geniale Britse duo Michael Powell en Emeric Pressburger is en blijft nog steeds de mooiste dansfilm aller tijden.

Om de The Red Shoes integraal te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: dansfilm / drama / romantiek

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van The Red Shoes: Betoverend

- een filmfragment: The Red Shoes - fragment

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- een achtergrondartikel: Zijn romantische films gevaarlijk voor uw relatie?

Een eigenzinnige remake

Suspiria  van Luca Guadagnino     ★★★

Gemengde gevoelens: dat is wat wij overhouden aan Luca Guadagnino's eigenzinnige remake van Dario Argento's visueel verbluffende Italiaanse horrorklassieker Suspiria uit 1977 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier). Guadagnino's nieuwe versie, met overtuigende hoofdrollen van Dakota Johnson als een jonge, ambitieuze dansstudente en van Tilda Swinton als een dominante choreografe, boeit op diverse vlakken en is ook een visuele voltreffer. Het scenario is echter te beladen en evolueert naar een verwarrende ontknoping. 

Al bij al, loont deze ambitieuze remake -in feite is het een reboot- toch de moeite, want hoewel hij uiteindelijk niet kan tippen aan de originele Suspiria, komt de nieuwe versie soms aardig in de buurt. Sommige scènes steken Argento's beklemmende cultklassieker zelfs naar de kroon.

Tilda Swinton als Madame Blanc.

Dansen tussen hoop en vrees

Het verhaal van Guadagnino's remake begint in 1977 (het jaar waarin Argento's Suspiria uitkwam) en speelt zich, net als de originele film, in Duitsland af. Scenarist David Kajganich en regisseur Guadagnino verplaatsten het verhaal echter van Freiburg naar Berlijn. Dit liet hen toe om de plot uit te breiden met verwijzingen naar de terreurgolf van de marxistische Rote Armee Fraktion (ook Baader-Meinhof-Groep genoemd) die West-Berlijn in 1977 met gijzelingen en bomaanslagen letterlijk deed daveren op zijn grondvesten. 

Tegen de achtergrond van deze crisisperiode in de Duitse geschiedenis, maken we kennis met Susie Bannion (gespeeld door Dakota Johnson): een jonge, getalenteerde en ambitieuze danseres die opgroeide in een strikt religieuze familie van mennonieten in de Amerikaanse staat Ohio. Zij is net gearriveerd in West-Berlijn om auditie te doen in de Markos dansacademie. Zij hoopt er immers dansles te mogen volgen bij de gerespecteerde artistiek directeur en choreografe Madame Blanc (Tilda Swinton). Susie maakt indruk tijdens haar auditie en krijgt een prominente plek in de dansklas van Madame Blanc. Er gebeuren echter vreemde dingen in de dansschool: danseres Patricia (Chloë Grace Moretz) verdwijnt spoorloos; danseres Olga (Elena Fokina) beschuldigt Madame Blanc van leugens; en Susie krijgt 's nachts bizarre dromen...

Een angstaanjagend shot met Dakota Johnson als Susie (links)
en Tilda Swinton als Madame Blanc in de deuropening.

Grauw en kunstzinnig

Deze remake blinkt (net als Argento's originele versie) uit op visueel vlak, met heel knap camerawerk onder leiding van de Thaise cameraman Sayombhu Mukdeeprom, waaronder kunstzinnige beeldcomposities, wervelende camerabewegingen (vooral tijdens de dansscènes) en een sfeervolle, expressieve belichting. Het grootste verschil met Argento's gedurfde visuele stijl ligt op het vlak van production design. Argento koos voor kleurrijke belichting, kitscherige decors in felle kleuren en zinderende Technicolor-opnames, wat een visueel overdonderend resultaat opleverde en bijdroeg tot een surrealistische atmosfeer. Die opvallende visuele stijl was Argento's handelsmerk binnen het subgenre van de Italiaanse giallo-horrorfilms en inspireerde onder meer de gestileerde, vaak kleurrijke look van Brian De Palma's horrorthrillers. Guadagnino en zijn ploeg daarentegen kozen voor een grauw kleurenpalet en groezelige decors in sobere Bauhaus-stijl. Deze remake van Suspiria ziet er daardoor realistischer uit dan Argento's surrealistische horrorfantasie uit 1977. Guadagnino's combinatie van een sombere setting en creatief in beeld gebrachte dansscènes (met heel wat reflecties in spiegels) deed ons soms denken aan Darren Aronofsky's uitstekende balletthriller Black Swan uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Ballast

Dankzij een goede casting, bevat deze remake van Suspiria sterke vertolkingen van onder anderen Dakota Johnson als Susie, Tilda Swinton als Madame Blanc, Mia Goth als danseres Sara, Angela Winkler als begeleidster Miss Tanner, de Nederlandse actrice Renée Soutendijk als begeleidster Miss Huller, en het pikzwarte, Soedanees-Britse fotomodel Alek Wek als begeleidster Miss Millius. 

Johnson en Swinton maken indruk met hun ambivalente uitstraling als de ambitieuze Susie en de mysterieuze Madame Blanc. Ook de begeleidsters hebben de juiste, onrustwekkende uitstraling en dragen bij tot een samenzweerderige sfeer. Swinton speelt tevens de bijrol van Helena Markos, naar wie de dansschool vernoemd is, en ook dat griezelige personage is een schot in de roos.

De rol van Patricia's oude psychiater (ook vertolkt door Swinton) overtuigde ons niét, onder meer vanwege de merkbare ouderdomsgrime die verklapt dat deze rol niet gespeeld wordt door een bejaarde man. Dit personage wordt bovendien beladen met een voorgeschiedenis die als subplot afleidt van de hoofdplot en het verhaal nodeloos compliceert. Dit brengt ons bij het grootste gebrek van deze remake: het wisselvallige scenario. 

Tijdens de openingsscène, waarin Patricia haar psychiater bezoekt, komt de kijker meteen te weten dat zich mogelijk heksen schuilhouden in de dansschool. Argento hield de kijker in spanning over wat er in de dansschool gaande is, maar de remake brengt de vermoedelijke hekserij meteen ter sprake en bevat dus een grote spoiler voor kijkers die de originele Suspiria nooit gezien hebben. In tegenstelling tot Argento's versie, bevat de remake ook talrijke verwijzingen naar de terreur van de Rote Armee Fraktion, naar het Duitse collectieve trauma als gevolg van de Tweede Wereldoorlog en de Berlijnse Muur, naar het feminisme in de jaren 70 en naar problematisch moederschap. Die thema's zijn bedoeld als historische context en psychosociale betekenislaag. Maar in tegenstelling tot de historische en psychosociale thema's in Andrzej Zulawski’s fascinerende relatiedrama en horrormysterie Possession uit 1981 (lees onze recensie hier), dat zich ook afspeelt in de schaduw van de Berlijnse Muur, sluiten de onderhuidse historische en psychosociale thema's in Guadagnino's Suspiria niet voldoende aan bij de horrorplot en voelen zij soms geforceerd aan. Vanwege twee subplots -één draait rond de oude psychiater, de andere rond de problematische relatie tussen Susie en haar doodzieke moeder- moeten er tijdens de onthullende finale en epiloog bovendien tal van narratieve knopen ontward worden. 

Kortom, ondanks de vakkundige montage, bezwijkt het scenario onder de ambitieuze ballast van zijsporen en betekenislagen, die de horrorplot vaak onderbreken. Dit gaat ten koste van sfeerschepping en spanningsopbouw, wat juist de sterkste punten waren in Argento's veel eenvoudigere originele versie.

Susie en Sara.

De beklemmende, onderhuidse spanning in de originele Suspiria was mee te danken aan de briljante, sfeervolle muziek van de Italiaanse prog-rockgroep Goblin (la, la, la, la, la, la, laaa...). Voor de soundtrack van de remake schreef Thom Yorke (leadzanger van de Engelse rockgroep Radiohead) ook sfeervolle muziek, die echter veel minder spannend is dan die van Goblin. 

Op het vlak van nasynchronisatie (het afstemmen van de geluiden en stemmen op de zichtbare beelden en mondbewegingen) is deze remake van Suspiria vanzelfsprekend stukken beter dan de gebrekkige nasynchronisatie in de originele film uit 1977 (een frequent euvel in Italiaanse films uit die tijd).

Verrassende dansmagie

Een lovenswaardige verdienste van deze remake is dat het scenario de focus legt op dans, waarbij de kunstzinnig in beeld gebrachte dansscènes organisch verbonden zijn met het horrorverhaal, net zoals in Black Swan. In de originele Suspiria fungeert klassiek ballet goeddeels op de achtergrond, terwijl de remake letterlijk en figuurlijk draait rond de betoverende magie van (hedendaagse) dans. Zo worden dansbewegingen door Susie toepasselijk omschreven als magische formules. Het was ook een uitstekende narratieve vondst om aan de talrijke dansscènes een geheime betekenis te geven die gradueel onthuld wordt, bijvoorbeeld tijdens een gruwelijke dansscène met cross-cutting tussen Susie en Olga. Kortom, de grondig uitgewerkte dansdimensie verleent aan deze remake een meerwaarde op inhoudelijk, artistiek en filmtechnisch vlak. 

Bovendien zijn Susie en Madame Blanc complexere personages in de remake, waardoor deze versie enkele boeiende verrassingen bevat die ontbreken in de originele film.

Horrorliefhebbers komen in elk geval aan hun trekken met onder meer de knappe montages van Susie's bizarre droombeelden, de gruwelijke 'dansscène' met Olga, en de bloederige finale. In die scènes toont deze film zich als een waardige reboot van Argento's cultklassieker.

De gruwelijke 'dansscène' met Olga.

Blijf kijken tot de eindgeneriek afgelopen is, want nadien volgt nog een kort extraatje.

JN.

Suspiria (Italië/USA-2018): in de Belgische bioscopen sinds 14 november 2018.

Met: Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Ingrid Caven, Renée Soutendijk, Elena Fokina en Alek Wek.  

Genre: horror / dansfilm / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Suspiria (2018) - trailer 

- de originele Suspiria uit 1977: Suspiria (1977) - full movie

- een achtergrondartikel: Onze favoriete horrorfilms: Top 25

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- een achtergrondartikel: Waarom kijken we graag naar horrorfilms?

Het Noorse zusje van 'Carrie'

Thelma  van Joachim Trier     ★★★

Opgegroeid in een strikt christelijk gezin, gaat voor de Noorse jongedame Thelma (gevoelig vertolkt door Eili Harboe) een nieuwe wereld open wanneer zij in haar eentje verhuist naar de Noorse hoofdstad Oslo om er voor het eerst te studeren aan de universiteit. Zo proeft ze van het nachtleven, drinkt ze voor de eerste keer alcohol en wordt ze stilaan verliefd op de sympathieke studente Anja (Kaya Wilkens). Thelma's verliefdheid heeft echter ook een schaduwzijde: telkens wanneer zij sterke verlangens voelt, krijgt Thelma een soort van epileptische aanval. Wat is er met haar aan de hand...?

Metamorfose  

De Noorse regisseur Joachim Trier, die eerder onder meer het aangrijpende junkiedrama Oslo, August 31st (2011) inblikte (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), schreef zelf mee aan het scenario van zijn nieuwe film Thelma (2017) en hij liet zich daarbij naar eigen zeggen inspireren door onder meer de parapsychologische thriller The Dead Zone uit 1983 van de Amerikaanse body horror-cineast David Cronenberg (lees ons biografische portret van Cronenberg hier).

Wij zagen in Thelma ook parallellen met andere vergelijkbare horrorthrillers waarin het vrouwelijke hoofdpersonage een ingrijpende psychologische metamorfose en crisis doormaakt, zoals:

- het visueel verbluffende meesterwerk Black Narcissus van Michael Powell en Emeric Pressburger uit 1947 (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier):

- The Birds van Alfred Hitchcock uit 1963 (bekijk de hele film hier);

- Carrie van Brian De Palma uit 1976 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk een making-of-documentaire hier);

- The Exorcism of Emily Rose van Scott Derrickson uit 2005;

- en Black Swan van Darren Aronofsky uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). 

Net zoals het respectievelijke hoofdpersonage in Black Narcissus, Carrie, The Exorcism of Emily Rose en Black Swan zich moet aanpassen aan haar nieuwe omgeving (respectievelijk een afgelegen klooster in het Himalayagebergte, een middelbare school, een universiteit en een balletensemble), voelt het introverte en wereldvreemde titelpersonage Thelma zich een buitenbeentje wanneer zij op kot gaat in de hippe universiteitsstad Oslo. Net als Black Narcissus, The Birds, Carrie en Black Swan, thematiseert Thelma de onderdrukking van ontluikende seksualiteit en zondebesef. En net als Black Narcissus, The Birds, Carrie, The Exorcism of Emily Rose en Black Swan, gaat Thelma over de poging om zich te bevrijden van een strenge opvoeding en stringente regels. Zo ergert Thelma zich vaak aan de opdringerige telefoontjes en sms'jes van haar bezorgde, christelijke ouders. Bovendien worstelt zij met oude jeugdtrauma's...

Anja (links) en Thelma.

Sensuele thriller

Hoewel Thelma ook knipoogjes bevat naar de briljante horrorklassieker The Exorcist van William Friedkin uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de trailer hier), bijvoorbeeld wanneer Thelma, net als het bezeten meisje Regan in The Exorcist, in haar broek plast tijdens een epileptische aanval en wanneer zij onderworpen wordt aan medische tests), is Thelma géén horrorfilm pur sang, maar veeleer een subtiele parapsychologische thriller en een psychosociaal coming-of-age-drama. 

The Exorcist, Carrie, The Exorcism of Emily Rose en Black Swan zijn ook coming-of-age-drama's, maar Thelma is braver en minder spannend. Thelma's mentale crisis heeft weliswaar desastreuze gevolgen, maar zij gaat minder driest te werk dan het titelpersonage in Carrie of de bezeten Regan in The Exorcist. Ook de onderkoelde muziek in Thelma mist spanning. En spijts enkele sterke scènes die de dreiging langzaam opbouwen (zoals de onheilspellende openingsscène op een bevroren meer, Thelma's eerste epileptische aanval in de universiteitsbibliotheek en de hypnotische verleidingsscène tijdens een dansvoorstelling in de schouwburg), lost Thelma de verwachtingen niet helemaal in wanneer de narratieve puzzelstukjes (met onder meer flashbacks) op hun plaats vallen.

Eilie Harboe maakt indruk als de getroebleerde Thelma.

Toch kunnen we Thelma aanbevelen, dankzij het knappe camerawerk (onder leiding van Jakob Ihre), de geslaagde digitale special effects (zoals de zwermen vogels die herinneren aan The Birds en een erotische scène met een slang), de geloofwaardige sensuele dynamiek tussen Thelma en Anja, en bovenal de gevoelige, naturalistische vertolking van hoofdrolspeelster Eilie Harboe als de getroebleerde Thelma. Samen levert dit een erg sfeervolle kijkervaring op. 

JN.

Thelma (Noorwegen/Frankrijk/Denemarken/Zweden-2017): in de Belgische bioscopen sinds 29 november 2017.

Met: Eilie Harboe, Kaya Wilkins, Henrik Rafaelsen en Ellen Dorrit Petersen.

Genre: parapsychologische thriller / romantiek / psychosociaal coming-of-age-drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Thelma - trailer

Schaf de Oscars af !

                          

Al sinds hun eerste uitreiking, in 1929, worden de jaarlijkse Academy Awards -beter bekend als de Oscars- beschouwd als de meest prestigieuze filmonderscheidingen ter wereld. Ten onrechte, vinden wij, want de talrijke leden van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, die samen de Oscarjury vormen en collectief beslissen welke regisseurs, acteurs, scenaristen en vaklui elk jaar bekroond worden, geven vaak blijk van een te commerciële, 'brave' en sentimentele smaak. We hebben tevens de indruk dat de juryleden, onder wie ook heel wat producers en studiobonzen met belangenconflicten, zich wel eens laten leiden door financiële en 'politiek correcte' motieven in plaats van zich, zoals het hoort, uitsluitend te baseren op cinematografische en artistieke overwegingen. Hoe dan ook, de Oscarjury heeft in de loop der jaren zoveel steken laten vallen dat het volgens ons beter is om de Oscars gewoon af te schaffen. Vindt u dat te kort door de bocht? Antwoord dan eens op de volgende vragen:

- Waarom kreeg de in 1978 overleden acteur John Cazale (één van onze favoriete acteurs) nooit een Oscarnominatie, laat staan een Oscar, zelfs geen postume ere-Oscar, spijts zijn briljante vertolkingen in The Godfather, The Conversation (lees onze recensie hier), The Godfather Part II, Dog Day Afternoon en The Deer Hunter (bekijk de hele film hier)? Lees ons biografische portret van John Cazale hier en bekijk een biografische documentaire hier.

John Cazale in The Godfather Part II.

- Waarom duurde het zo lang alvorens de legendarische Italiaanse filmcomponist Ennio Morricone een Oscar kreeg voor één van zijn geniale soundtracks? Hij ontving in 2007 weliswaar een ere-Oscar voor al zijn filmmuziek, maar hij werd pas in 2016, toen de man reeds 87 jaar oud was (!), eindelijk met een Oscar bekroond voor één van zijn soundtracks dankzij zijn schitterende muzikale bijdrage aan de uitstekende western The Hateful Eight van Quentin Tarantino (één van onze favoriete westerns; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Decennia voordien had Morricone echter reeds de magistrale muziek gecomponeerd voor filmklassiekers zoals A Fistful of Dollars (één van de invloedrijkste films aller tijden), The Good, the Bad and the Ugly (één van onze favoriete westerns; bekijk de hele film hier), Once Upon a Time in the West (onze favoriete western en één van onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier), My Name Is Nobody (één van onze favoriete westerns en tevens één van onze favoriete komedies; bekijk de hele film hier) en Once Upon a Time in America (bekijk een filmfragment hier en de hele film hier), die vreemd genoeg geen enkele Oscar voor Morricone opleverden (lees ons achtergrondartikel en beluister die soundtracks hier). Dat alleen al ondergraaft de geloofwaardigheid van de Oscars.

Ennio Morricone.

- Waarom kreeg de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs) pas in 2007 zijn eerste Oscar als regisseur toen hij werd bekroond voor de regie van zijn meeslepende misdaadthriller The Departed, terwijl hij vanaf de jaren 70 nochtans een rist meesterwerken regisseerde, zoals Taxi Driver (één van onze favoriete films; lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier), New York, New York, Raging Bull (bekijk een filmfragment hier), GoodFellas (ook één van onze favoriete films; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier), Cape Fear (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier), The Age of Innocence (bekijk de trailer hier) en Casino (bekijk de hele film hier)? Lees ons biografische portret van Martin Scorsese uit 2013 hier.

Martin Scorsese.

- Waarom wonnen de legendarische cineasten Alfred Hitchcock (één van onze favoriete regisseurs), Orson Welles, Michael Powell, Akira Kurosowa (ook één van onze favoriete regisseurs), Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur), Sergio Leone (ook één van onze favoriete regisseurs), Arthur Penn en David Lynch (ook één van onze favoriete regisseurs) nooit een Oscar voor de regie van één van hun meesterwerken?

Stanley Kubrick.

Ach, dat is misschien allemaal te verklaren door de toenmalige concurrentie van andere films die telkens terecht met de Oscars aan de haal gingen, hoor ik u denken. Nee hoor, think again: hieronder vindt u onze ontluisterende Hall of Shame van de Oscaruitreikingen, met een greep uit de lange reeks pijnlijke missers in de geschiedenis van de Oscars. Daaruit blijkt dat de Oscarjury er gewoon veel te vaak compleet naast zat. En daarom hebben de Oscars al lang elke geloofwaardigheid verloren. Afschaffen dus.

  

Hall of Shame

in chronologische volgorde,
waarbij het jaartal telkens betrekking heeft
op het jaar van de Oscaruitreikingen

- 1932: Het tragikomische meesterwerk City Lights van Charlie Chaplin (één van onze favoriete komedies; lees onze recensie hier) kreeg geen enkele Oscarnominatie, laat staan een Oscar. De Oscar voor beste film ging naar de soap opera Grand Hotel van Edmund Golding, terwijl City Lights nochtans een veel betere film is. De Oscar voor beste acteur werd gedeeld door Wallace Beery en Fredric March voor hun respectievelijke titelrollen in het boksersdrama The Champ van King Vidor en in de horrorfilm Dr. Jekyll and Mr. Hyde van Rouben Mamoulian, hoewel Chaplin die Oscar verdiende voor zijn veelzijdige glansrol in City Lights. Bovendien won The Champ ook de Oscar voor beste scenario, terwijl Chaplins zelfgeschreven scenario van City Lights veel beter is.

- 1937: De schitterende tragikomedie Modern Times van Charlie Chaplin werd compleet genegeerd door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie. The Great Ziegfield van Robert Z. Leonard won de Oscar voor beste film, terwijl die musical nochtans niet kan tippen aan Modern Times.

- 1942: Het (onmiskenbaar boeiende) psychosociaal drama How Green Was My Valley van John Ford won onder meer de Oscars voor beste film, beste regie en beste zwart-wit fotografie, terwijl het buiten kijf staat dat die allemaal naar het meesterwerk Citizen Kane van Orson Welles (bekijk een filmfragment hier) hadden moeten gaan. Citizen Kane kreeg ten onrechte ook geen Oscar voor beste montage, want die ging naar de populaire oorlogsfilm Sergeant York van Howard Hawks. Zo won Citizen Kane uiteindelijk slechts één Oscar -voor het uitstekende scenario- terwijl het nochtans één van de meest briljante, vernieuwende, visueel verbluffende en invloedrijke films aller tijden  is.

- 1949: Het is onvergeeflijk dat het tragiromantisch balletdrama The Red Shoes van Michael Powell en Emeric Pressburger (lees onze recensie hier) niet eens genomineerd werd in de Oscarcategorie beste kleurenfotografie, terwijl deze oogstrelende productie één van de mooist in beeld gebrachte films aller tijden is en cameraman Jack Cardiff destijds een Oscar had moeten winnen. En waarom werd dit unieke meesterwerk evenmin genomineerd in de categorieën beste regie, beste scenario en beste kostuums? Tot slot is het merkwaardig dat The Red Shoes, spijts de briljante synergie tussen beeld en muziek, geen Oscar kreeg voor beste montage. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

- 1955: De schitterende misdaadthriller Rear Window van Alfred Hitchcock werd ten onrechte niet eens genomineerd in de Oscarcategorieën beste film en beste montage. Dit meesterwerk was wel een Oscarkandidaat in de categorieën beste regie, beste scenario, beste fotografie en beste geluid, maar ook dat leverde geen enkel beeldje op. Dat het beklijvende psychosociaal drama On the Waterfront van Elia Kazan (met Marlon Brando, één van de knapste acteurs aller tijden en tevens onze favoriete acteur, in de hoofdrol) de Oscars won voor beste film en beste regie kunnen we nog met de mantel der liefde bedekken (hoewel wij Rear Window nog beter vinden), maar Rear Window had in elk geval de Oscar voor beste scenario moeten winnen. Die ging echter ook naar On the Waterfront. 

- 1956: James Dean (ook één van de knapste acteurs aller tijden) werd voor zijn doorleefde hoofdrol in het psychosociaal coming-of-age-drama Rebel Without a Cause van Nicholas Ray niet eens genomineerd in de Oscarcategorie beste acteur, hoewel Deans gevoelige vertolking in zijn titelrol van de getroebleerde tiener Jim Stark vandaag nog steeds in het geheugen gegrift staat als één van de beste acteerprestaties in de jaren 50.  

- 1959: Hoewel Vertigo van Alfred Hitchcock (één van onze favoriete films) vandaag wereldwijd erkend wordt als één van de beste films aller tijden, kreeg dit meesterwerk geen enkele Oscar. Bovendien werd dit fascinerende en visueel verbluffende misdaadmysterie niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste fotografie. Schandalig! Bekijk de sfeervolle begingeneriek van Vertigo hier en een boeiende analyse van het symbolische kleurgebruik hier.  

- 1961: Anthony Perkins kreeg niet eens een Oscarnominatie voor zijn briljante vertolking van het iconische personage Norman Bates (nochtans één van de beste movie villains aller tijden) in de instanthorrorklassieker Psycho van Alfred Hitchcock (één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete horrorfilms). Ook het ijzersterke scenario van Joseph Stefano (naar de gelijknamige roman van Robert Bloch) werd niet eens genomineerd. Hitchcock werd als regisseur wel genomineerd, maar verloor ten onrechte van Billy Wilder met diens (overigens uitstekende) komedie The Apartment. Bovendien is het een schande dat Psycho niet eens genomineerd werd als beste film. Nog onvergeeflijker is dat Psycho zelfs geen nominatie kreeg voor beste montage, terwijl dit iconische en visueel verbluffende meesterwerk nochtans een master class is in briljante montage (denk bijvoorbeeld aan de wereldberoemde, vaak geïmiteerde douchescène) en op zijn minst die Oscar had moeten winnen. Bekijk een boeiende deconstructie van de film hier. Peeping Tom van Michael Powell (ook een briljante horrorthriller die behoort tot onze favoriete films over seriemoorden) werd nog respectlozer behandeld door de Oscarjury en kreeg zelfs geen enkele nominatie, terwijl deze gedurfde en visueel verbluffende cultklassieker (bekijk een filmfragment hier) op zijn minst genomineerd had moeten worden in de categorieën beste film, beste regie, beste fotografie en beste acteur (Karlheinz Böhm in zijn titelrol van de getraumatiseerde en voyeuristische seriemoordenaar Mark Lewis: één van de beste movie villains aller tijden). 

- 1967: De stroperige musical The Sound of Music van Robert Wise won maar liefst 5 Oscars -voor beste film, beste regie, beste montage, beste geluid en beste muziek- en was genomineerd in nog 5 andere categorieën, zoals beste actrice (Julie Andrews). Zucht... De iconische spaghettiwestern The Good, the Bad and the Ugly van Sergio Leone (één van onze favoriete westerns en één van onze favoriete road movies) daarentegen kreeg geen enkele nominatie, terwijl dit meesterwerk met kop en schouders boven de concurrentie uitstak en op zijn minst de Oscars voor beste film, beste regie, beste muziek (een briljante soundtrack van Ennio Morricone) en beste acteur (Eli Wallach als de sympathieke schurk Tuco, één van de beste movie villains aller tijden) had moeten winnen. De hedendaagse cineast en filmkenner Quentin Tarantino (één van onze favoriete regisseurs) zal het met ons eens zijn, want The Good, the Bad and the Ugly is Tarantino's favoriete film. Bekijk de knappe begingeneriek hier en hele film hier. 

- 1969: Hoewel 1968 een grandioos jaar was in de filmgeschiedenis, blijkt dat niet uit de Oscaruitreikingen in 1969; een rampzalig jaar in de geschiedenis van de Oscars. De magistrale spaghettiwestern Once Upon a Time in the West van Sergio Leone (onze favoriete western) werd compleet genegeerd door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie, zelfs niet voor de onvergetelijke muziek van Ennio Morricone, ofschoon diens briljante soundtrack intussen behoort tot de canon van tijdloze filmmuziek. Volgens ons had deze iconische western (bekijk een mooi filmfragment hier) niet alleen de Oscars voor beste muziek en beste kostuums (die dusters!) moeten winnen, maar ook op zijn minst genomineerd moeten zijn in nog 5 andere categorieën: beste film, beste regie, beste fotografie, beste art direction/set decoration en beste mannelijke bijrol (Henry Fonda als de onvergetelijke slechterik Frank, één van de beste movie villains aller tijden, én Jason Robards als de sympathieke boef Cheyenne). De Oscars voor beste film, beste regie en beste art direction/set decoration gingen uiteindelijk naar de schitterende musical Oliver! van Carol Reed (bekijk een filmfragment hier). Oliver! is onze favoriete musical, maar objectief bekeken hadden de Oscars voor beste film, beste regie en beste art direction/set decoration moeten gaan naar 2001: A Space Odyssey: het briljante, visueel ongeëvenaarde en uiterst invloedrijke sciencefictionmysterie van Stanley Kubrick (één van onze favoriete sciencefictionfilms en één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier). Ook het genomineerde scenario van Kubricks fascinerende sciencefictionklassieker verdiende bekroning, maar de Oscar voor beste origineel scenario werd vreemd genoeg uitgereikt aan Mel Brooks voor diens scenario van zijn muzikale komedie The Producers uit 1967. Bovendien werd 2001: A Space Odyssey ten onrechte niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste fotografie en beste montage, terwijl dit unieke sciencefictionepos nochtans de beste en knapst gefotografeerde film was en ook een Oscarnominatie had moeten krijgen voor de montage. Denk bijvoorbeeld aan de iconische match cut waarbij het door een prehistorische mensaap in de lucht gegooid dierenbot plots plaatsmaakt voor een langwerpig ruimteschip dat miljoenen jaren later in een baan rond de aarde zweeft. Gelukkig won Kubrick wel een Oscar voor de vernieuwende en indrukwekkende visuele effecten. Kortom, in plaats van de minstens 6 Oscars die Kubricks geniale magnum opus verdiende (voor beste film, beste regie, beste origineel scenario, beste fotografie, beste visuele effecten en beste art direction/set decoration), kreeg 2001: A Space Odyssey uiteindelijk slechts één (welverdiende) Oscar voor de baanbrekende visual effects. Een aalmoes dus. Bekijk de trailer van 2001: A Space Odyssey hier en een filmfragment hier. Ook de briljante, bijna 'perfecte' psychologische horrorthriller Rosemary's Baby (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court) van Roman Polanski (één van onze favoriete regisseurs) werd miskend door de Oscarjury. Ruth Gordon won weliswaar een welverdiende Oscar voor haar hilarische vertolking van de satanistische buurvrouw Minnie Castevet (één van de beste movie villains aller tijden) in Rosemary's Baby, maar Polanski's genomineerde scenario (naar de gelijknamige roman van Ira Levin) werd niet bekroond en verloor in de categorie beste bewerkt scenario ten onrechte van het scenario voor de historische Henry II-biopic The Lion in Winter van Anthony Harvey. Bovendien werd Rosemary's Baby niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie, beste actrice (Mia Farrow), beste mannelijke bijrol (John Cassavetes), beste fotografie, beste montage en beste art direction/set decoration, terwijl al deze nominaties nochtans verdiend waren. Bekijk de trailer van Rosemary's Baby hier, een filmfragment hier en een making-of-documentaire hier. Tot slot begrijpen wij niet dat Cliff Robertson uitgeroepen werd tot beste acteur voor zijn titelrol in het romantisch sciencefictiondrama Charly, dat haast iedereen intussen vergeten is, terwijl de genomineerde Ron Moody die Oscar had moeten krijgen voor zijn onvergetelijke vertolking in Oliver! van de gluiperige schurk en geldwolf Fagin (ook één van de beste movie villains aller tijden; bekijk een filmfragment hier).

- 1974: Tatum O'Neal werd terecht de jongste Oscarwinnaar ooit dankzij haar schitterende filmdebuut in de briljante tragikomische road movie Paper Moon van Peter Bogdanovich (één van onze favoriete komedies, één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier), maar O'Neal kreeg de verkeerde Oscar: ze werd bekroond in de categorie beste vrouwelijke bijrol, terwijl zij nochtans de hoofdrol speelt in Paper Moon! Bekijk de trailer hier en een filmfragment hier.

- 1976: Waarom werd het schitterende scenario van de onverwoestbare horrorthriller Jaws (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court) niet eens genomineerd voor een Oscar? En waarom kreeg Steven Spielberg (één van onze favoriete regisseurs) niet eens een nominatie voor zijn vakkundige regie van deze briljante kaskraker? Lees onze recensie hier.

- 1977: Ja, Rocky (met Sylvester Stallone in de titelrol) is een goede film. Maar van de 3 Oscars die dit populaire boksdrama won -voor beste film, beste regie en beste montage- was er, gelet op de concurrentie, geen enkele verdiend. Het koortsige meesterwerk Taxi Driver van Martin Scorsese (één van onze favoriete films) daarentegen won geen enkele Oscar, ondanks de nominaties voor beste film, beste acteur (Robert De Niro), beste vrouwelijke bijrol (Jodie Foster) en beste muziek. Gelukkig won Taxi Driver wel de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. Daar hebben ze veel meer verstand van film. Het is bovendien onbegrijpelijk dat Paul Schrader geen Oscarnominatie kreeg voor zijn aangrijpende scenario van Taxi Driver en dat ook Martin Scorsese niet genomineerd werd voor zijn regie van dit briljante portret van grootstedelijke eenzaamheid (lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier). Taxi Driver had in elk geval de Oscars moeten winnen voor beste film, beste regie en beste acteur, maar cast en crew gingen met lege handen naar huis. Zo verloor hoofdrolspeler Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) van Peter Finch met diens beklijvende hoofdrol in de kritische mediasatire Network van Sidney Lumet, hoewel De Niro's iconische vertolking van de eenzame antiheld Travis Bickle (één van de beste movie villains aller tijden) in Taxi Driver nog memorabeler is. De Oscar voor beste vrouwelijke bijrol ging naar Beatrice Straight in Network, terwijl die eigenlijk had moeten gaan naar de genomineerde Piper Laurie voor haar onnavolgbare vertolking van de dominante en gestoorde moeder Margaret White (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante horrorthriller Carrie (één van onze favoriete horrorfilms) van Brian De Palma (één van onze favoriete regisseurs). Bekijk een making-of-documentaire over Carrie hier.

- 1978: The Duellists (één van onze favoriete historische drama's; bekijk de trefzekere openingsscène hier) was het briljante langspeelfilmdebuut van de Engelse cineast Ridley Scott (één van onze favoriete regisseurs), maar zijn eerste meesterwerk werd compleet over het hoofd gezien door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie (en dus ook geen enkele Oscar). Dit beklijvende en visueel verbluffende historisch kostuumdrama over het jarenlange conflict tussen twee Franse officieren in het Napoleontische leger (gespeeld door Keith Carradine en Harvey Keitel) verdiende nochtans nominaties voor beste film, beste regie, beste acteur (Keith Carradine), beste mannelijke bijrol (Harvey Keitel), beste fotografie (van Frank Tidy), beste bewerkt scenario (van Gerald Vaughan-Hughes), beste muziek (van Howard Blake), beste art direction (van Bryan Graves) en beste kostuumontwerp (van Tom Rand). Kortom, The Duellists had minstens 9 Oscarnominaties moeten krijgen, maar kreeg er...0.

- 1980: Alien van Ridley Scott (onze favoriete sciencefictionfilm, alsook één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court) behoort tot de beste en meest vernieuwende sciencefictionfilms aller tijden (lees onze recensie hier). Desondanks, won dit spannende meesterwerk slechts één (terechte) Oscar: voor beste special effects. Bovendien werd Alien niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie, beste muziek (van Jerry Goldsmith) en beste geadapteerd scenario (van Dan O'Bannon), hoewel al die nominaties vanzelfsprekend waren. De Oscar voor beste bewerkt scenario ging naar het (v)echtscheidingsdrama Kramer vs. Kramer van Robert Benton, maar had eigenlijk moeten gaan naar het scenario van Alien of naar het scenario van het briljante en visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now (één van onze favoriete road movies en tevens één van onze favoriete films tout court) van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs). De Oscars voor beste regie en zelfs beste film gingen ook naar Kramer vs. Kramer, terwijl zowel Alien en Apocalypse Now als de mooie romantische tragikomedie Manhattan van Woody Allen stukken beter waren. En waarom werd Marlon Brando niet eens genomineerd voor zijn onvergetelijke bijrol van de charismatische en enigmatische kolonel Kurtz (één van de beste movie villains aller tijden) in Apocalypse Now? Bekijk een filmfragment met Brando hier. Op het Filmfestival van Cannes kreeg Apocalypse Now met de Gouden Palm wél de erkenning die Coppola's tijdloze meesterwerk verdiende.

- 1981: Begrijpt u waarom The Shining van Stanley Kubrick zelfs geen enkele Oscarnominatie (en dus ook geen enkele Oscar) kreeg? Wij niet, want deze briljante en iconische horrorthriller (bekijk de trailer hier) behoort tot onze favoriete horrorfilms, onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court. Volgens ons verdiende The Shining niet alleen de Oscars voor beste film, beste regie en beste bewerkt scenario, maar ook nominaties voor beste acteur (Jack Nicholson, één van onze favoriete acteurs, als de waanzinnige hotelconcièrge Jack Torrance: de beste movie villain aller tijden) en beste fotografie. Evenmin begrijpen wij waarom Robert Redford bekroond werd voor zijn regie van het familiedrama Ordinary People (Redfords regiedebuut), terwijl die Oscar hetzij naar Kubrick voor The Shining had moeten gaan ofwel naar Martin Scorsese voor diens schitterende psychosociale bokersbiopic Raging Bull. Robert De Niro won een Oscar voor zijn doorleefde titelrol van de licht ontvlambare en ziekelijk jaloerse bokser Jake La Motta in Raging Bull, maar zijn genomineerde tegenspeler Joe Pesci werd ten onrechte niet bekroond voor zijn minstens even beklijvende bijrol als La Motta's broer Joey. Bekijk een filmfragment hier. Ook de Oscar voor beste fotografie was discutabel: die ging naar het inderdaad oogstrelende meesterwerk Tess van Roman Polanski (één van onze favoriete historische drama's en één van onze favoriete road movies; bekijk een filmfragment hier), maar het briljante camerawerk in de visuele meesterwerken The Shining en Raging Bull was minstens even goed. Bovendien is het absurd dat Brian De Palma's meesterlijke slasher movie Dressed to Kill (die behoort tot onze favoriete horrorfilms, onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court) zelfs geen enkele Oscarnominatie kreeg, hoewel dit spannende, visueel verbluffende en briljant gemonteerde meesterwerk minstens 6 nominaties verdiende: voor beste film, beste regie, beste mannelijke bijrol (van Michael Caine als de psychiater Robert Elliott; één van de beste movie villains aller tijden), beste scenario, beste fotografie en beste montage. Daarmee beweren wij niet dat Dressed to Kill al die Oscars had moeten winnen (zie hoger), maar de Hitchcockiaanse pure cinema in De Palma's beste film had in elk geval die 6 nominaties moeten opleveren. De Palma's zelfgeschreven scenario (met o.m. verrassende plotwendingen) was bovendien stukken beter dan het door Bo Goldman geschreven Oscarwinnende scenario van de tragikomedie Melvin and Howard van Jonathan Demme en ook stukken beter dan de genomineerde scenario's van het gevangenisdrama Brubaker, de commerciële dansfilm Fame, de Franse tragikomedie Mon oncle d'Amerique en de komedie Private Benjamin. Maar zelfs het meeslepende scenario van Dressed to Kill kreeg dus niet eens een Oscarnominatie, hoewel het volgens ons de Oscar voor beste origineel scenario verdiende. Lees onze recensie van Dressed to Kill hier, bekijk de trailer hier en de hele film hier.  

- 1982: De uitstekende sequel Mad Max II van George Miller ontving geen enkele Oscarnominatie, terwijl deze knappe road action-thriller op zijn minst nominaties verdiende voor het camerawerk en de montage.

- 1983: Hoewel de iconische tech noir sciencefictionklassieker Blade Runner van Ridley Scott (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) één van de meest interessante, visueel verbluffende en invloedrijke films aller tijden is, waardoor wij dit dystopische meesterwerk opnamen in onze Top 10 van de beste sciencefictionfilms aller tijden, werd het briljante camerawerk van Jordan Cronenweth niet eens genomineerd voor een Oscar en kreeg ook Ridley Scott ten onrechte geen nominatie voor zijn vakkundige en kunstzinnige regie. Zelfs het fascinerende bewerkt scenario van Hampton Fancher en David Peoples werd genegeerd door de Oscarjury en kreeg niet eens een nominatie. Alweer onbegrijpelijk...

- 1985: Het meesterwerk Once Upon a Time in America van Sergio Leone werd totaal miskend door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie, terwijl deze magistrale gangsterkroniek (bekijk een filmfragment hier en de hele film hier) op zijn minst nominaties verdiende in 9 categorieën: beste film, beste regie, beste acteur (Robert De Niro én James Woods als een joods gangsterduo dat behoort tot de beste movie villains aller tijden), beste bewerkt scenario, beste muziek (van Ennio Morricone), beste montage, beste art direction/set decoration, beste make-up (de realistische verouderingsgrime!) en beste kostuums. Bijna al die Oscars (behalve die voor beste muziek en voor beste montage) gingen terecht naar de schitterende Mozart-biopic Amadeus van Miloš Forman (één van onze favoriete historische drama's; bekijk een filmfragment hier, de hele film hier en een making-of-documentaire hier). Maar Once Upon a Time in America had sowieso moeten winnen in de categorie beste muziek, omdat de met een Oscar bekroonde muziek van Maurice Jarre in het historisch drama A Passage to India van David Lean (ook één van onze favoriete historische drama's; bekijk een filmfragment hier) weliswaar  heel mooie melodieën bevat maar toch niet kan tippen aan de betoverende schoonheid van Ennio Morricone's muziek in Once Upon a Time in America. Ook The Terminator van James Cameron (één van onze favoriete sciencefictionfilms; lees onze recensie hier) kreeg geen enkele nominatie, terwijl deze iconische tech noir sciencefictionthriller en actiefilm op zijn minst de Oscar verdiende voor beste scenario (van James Cameron en Gale Anne Hurd), zeker in vergelijking met het gebrekkige maar toch met een Oscar bekroonde scenario van het sociaal melodrama Places in the Heart van Robert Benton (lees onze recensie hier).

- 1987: De briljante, visueel verbluffende en invloedrijke psychoseksuele misdaadthriller Blue Velvet van David Lynch (één van onze favoriete films) werd uitsluitend genomineerd voor een Oscar in de categorie beste regie, maar die ging samen met de Oscars voor beste film, beste montage en beste geluid naar het beklijvende anti-oorlogsdrama Platoon van Oliver Stone. Nochtans is Blue Velvet op al die vlakken nog beter. Ook het ijzersterke, maar desondanks niet genomineerde scenario van David Lynch voor Blue Velvet werd niet op waarde geschat door de Oscarjury, die de film wellicht te shockerend vond en ten onrechte ook Dennis Hopper (één van onze favoriete acteurs) een nominatie onthield voor zijn nochtans onvergetelijke bijrol als de verontrustende psychopaat Frank in Blue Velvet (één van de beste movie villains aller tijden). Bekijk en een filmfragment hier, de hele film hier en een interview met David Lynch over Blue Velvet hier.

- 1991: De Oscar voor beste montage ging naar Neil Travis voor het schitterende westernepos Dances with Wolves van Kevin Costner (één van onze favoriete westerns; bekijk een filmfragment hier en de hele film hier), terwijl Thelma Schoonmaker die Oscar had moeten krijgen voor haar montage van GoodFellas (één van onze favoriete films) vermits die briljante gangsterkroniek van Martin Scorsese behoort tot de best gemonteerde films aller tijden (bekijk de trailer hier en een filmfragment hier). Ook de Oscars voor beste film en beste regie gingen naar Dances with Wolves, terwijl er goede argumenten zijn om GoodFellas te verkiezen in beide categorieën. Het briljante neo noir gangsterdrama Miller's Crossing (ook één van onze favoriete films) van de gebroeders Coen (die behoren tot onze favoriete regisseurs) verdiende volgens de Oscarjury blijkbaar geen enkele nominatie. Weet u waarom? Laat het ons weten, want ook daar begrijpen wij geen snars van... 

- 1993: Hoewel Reservoir Dogs van Quentin Tarantino (één van onze favoriete films) wellicht het sterkste langspeelfilmdebuut is sinds Citizen Kane (1941) van Orson Welles, en Reservoir Dogs vanaf 1992 als één van de invloedrijkste films aller tijden een revolutionaire impact had op een hele generatie jonge cineasten, ontving deze briljante gangster- en politiefilm (bekijk een filmfragment hier) geen enkele Oscarnominatie! We kunnen er vrede mee nemen dat de uitstekende anti-western Unforgiven van Clint Eastwood (bekijk de trailer hier en een filmfragment hier) de Oscars won voor beste film, beste regie en beste mannelijke bijrol (Gene Hackman, één van onze favoriete acteurs, als de hardvochtige sheriff "Little Bill" Daggett; één van de beste movie villains aller tijden), want Unforgiven behoort tot onze favoriete westerns, onze favoriete road movies en onze favoriete films tout court. Maar de Oscar voor beste montage had sowieso moeten gaan naar de ingenieuze, non-lineaire montage (door Sally Menke) van Reservoir Dogs in plaats van naar Unforgiven. Ook Tarantino's geniale scenario van Reservoir Dogs stak met kop en schouders boven de concurrentie uit en had dus een Oscar moeten winnen, maar die ging ten onrechte naar het scenario van de tragiromantische misdaadthriller The Crying Game van Neil Jordan. Tarantino (één van onze favoriete regisseurs) had ook op zijn minst genomineerd moeten worden voor zijn regie van Reservoir Dogs. Tot slot is het onbegrijpelijk dat Reservoir Dogs niet eens genomineerd werd in de categorie beste film, hoewel deze intense heist movie minstens even goed is als de Oscarwinnende western Unforgiven. 

- 1994: Tommy Lee Jones won de Oscar voor beste mannelijke bijrol met zijn vertolking van een marshal in de misdaadthriller The Fugitive van Andrew Davis, hoewel Ralph Fiennes die Oscar verdiende voor zijn onvergetelijke vertolking van de machtsgeile nazicommandant en moorddadige psychopaat Amon Göth (één van de beste movie villains aller tijden) in het aangrijpende holocaustdrama Schindler's List van Steven Spielberg (één van onze favoriete historische drama's). Bekijk een intens filmfragment met Ralph Fiennes hier.   

- 1995: De zwaar overroepen tragikomedie Forrest Gump van Robert Zemeckis won maar liefst 6 Oscars, waaronder die voor beste regie, beste acteur (de overacterende Tom Hanks), beste montage en zelfs beste film, terwijl de vernieuwende, supercoole, non-lineaire misdaadmozaïek Pulp Fiction van Quentin Tarantino uitsluitend de Oscar kreeg voor diens beste scenario. Pulp Fiction (één van onze favoriete films) was nochtans met voorsprong de beste film in competitie en had op zijn minst ook de Oscars moeten krijgen voor beste film, beste regie, beste montage, beste acteur (John Travolta als Vincent Vega: één van de beste movie villains aller tijden) en beste mannelijke bijrol (Samuel L. Jackson als Jules Winnfield: ook één van de beste movie villains aller tijden). Dat zou in totaal 6 verdiende Oscars opgeleverd hebben, terwijl Pulp Fiction vrede moest nemen met één troostprijs van de Oscarjury voor Tarantino's geniale scenario. Op het Filmfestival van Cannes was men niét blind en bekroonde men deze uiterst invloedrijke instantklassieker terecht met de Gouden Palm.    

- 1996: De Oscar voor beste montage ging naar het ruimtevaartdrama Apollo 13 van Ron Howard, terwijl die eigenlijk had moeten gaan naar Thelma Schoonmakers briljante montage van Casino (bekijk de hele film hier). Deze schitterende tragiromantische gangsterkroniek van Martin Scorsese was echter niet eens genomineerd voor de montage en kreeg slechts één (welverdiende) Oscarnominatie: voor beste actrice Sharon Stone (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) in de rol van haar leven als de onbetrouwbare gold digger en femme fatale Ginger McKenna (één van de beste movie villains aller tijden). Zelfs het camerawerk van Robert Richardson was volgens de Oscarjury geen nominatie waard, hoewel hij met Casino nochtans een visueel meesterwerk inblikte. Bovendien verloor hoofdrolspeelster Sharon Stone ten onrechte van Susan Sarandon die bekroond werd voor haar hoofdrol in het gevangenisdrama Dead Man Walking van haar toenmalige partner Tim Robbins. Gelukkig kreeg Stone wel een Golden Globe. Casino is trouwens ook veel beter dan het historisch Hollywoodspektakel Braveheart van Mel Gibson, dat niettemin 5 Oscars won, waaronder die voor beste film, beste regie en beste fotografie. Dat illustreert de voorkeur van de Oscarjury voor commerciële en heroïsche melodrama's (zoals Braveheart, Apollo 13 en Dead Man Walking) boven ambivalente, complexe misdaaddrama's (zoals Casino).

- 1999: Van commercieel melodrama gesproken: de tragiromantische biopic Shakespeare in Love van John Madden won maar liefst 7 Oscars, waaronder die voor beste scenario en zelfs beste film, terwijl onder meer de realistische oorlogsdrama's Saving Private Ryan van Steven Spielberg en The Thin Red Line van Terrence Malick (die beiden behoren tot onze favoriete regisseurs), de maatschappijkritische tragikomedie The Truman Show van Peter Weir en de psychosociale neo noir misdaadthriller A Simple Plan van Sam Raimi (bekijk de trailer hier) veel betere films waren.  

- 2002: De sentimentele biopic A Beautiful Mind van Ron Howard werd uitgeroepen tot beste film en won ook de Oscars voor beste regie, beste bewerkt scenario en beste vrouwelijke bijrol (van de mooie filmgodin Jennifer Connelly), terwijl de onnavolgbare, visueel verbluffende romanverfilming The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring van Peter Jackson (één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court) de Oscars voor beste film, beste regie en beste bewerkt scenario had moeten winnen. De ingenieuze, non-lineaire psychologische misdaadthriller Memento van Christopher Nolan was onmiskenbaar de best gemonteerde film in competitie, maar verloor in de categorie beste montage ten onrechte van Ridley Scotts propagandistische oorlogsfilm Black Hawk Down.   

- 2003: De overroepen musical Chicago van Rob Marshall won maar liefst 6 Oscars, zelfs die voor beste film, terwijl onder meer de epische en visueel verbluffende sequel The Lord of the Rings: The Two Towers van Peter Jackson (één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court), de aangrijpende anti-oorlogsbiopic The Pianist van Roman Polanski (één van onze favoriete historische drama's; bekijk een filmfragment hier en de hele film hier) en het boeiende historisch misdaaddrama Gangs of New York van Martin Scorsese veel betere films waren. 

- 2004: De avontuurlijke en visueel verbluffende sequel The Lord of the Rings: The Return of the King van Peter Jackson (één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court) won 11 Oscars (waaronder terechte bekroningen voor beste film, beste regie, beste bewerkt scenario, beste muziek en beste special effects), maar Elephant van Gus Van Sant (ook één van onze favoriete films) daarentegen werd totaal miskend door de Oscarjury en kreeg zelfs geen enkele nominatie, hoewel dit aangrijpende psychosociaal misdaaddrama op zijn minst de Oscar voor beste montage had moeten winnen, alsook genomineerd had moeten worden in de categorieën beste film, beste regie, beste scenario en beste camerawerk. Op het Filmfestival van Cannes werd Elephant wél op waarde geschat en mocht Gus Van Sant er de Gouden Palm én de prijs voor beste regie in ontvangst nemen. Bekijk de hele film hier.

- 2011: The King's Speech van Tom Hooper (lees onze recensie hier) won 4 Oscars -voor beste acteur (Colin Firth), beste scenario, beste regie en zelfs beste film- terwijl dit brave Britse koningsdrama geenszins kon tippen aan de uitstekende psychologische balletthriller Black Swan van Darren Aronofsky (bekijk de trailer hier en een interview met Aronofsky en hoofdrolspeelster Nathalie Portman hier). Black Swan was volgens ons de beste film van het jaar (lees onze recensie hier), maar won uitsluitend de Oscar voor beste actrice Natalie Portman. Dat is de omgekeerde wereld, want er waren hoofdrolspeelsters met nog betere vertolkingen, zoals onder anderen Mia Wasikowska in de romanverfilming Jane Eyre van Cary Fukunaga (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en de jonge debutante Hailee Steinfeld in de uitstekende remake van de klassieke western True Grit door de gebroeders Coen (één van onze favoriete westerns; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Steinfeld was overigens genomineerd in de verkeerde categorie, nl. beste vrouwelijke bijrol, terwijl zij nochtans de hoofdrol speelt in True Grit, en zij verloor daar bovendien ten onrechte van de minder beklijvende Melissa Leo in The Fighter van David O. Russell. Zo greep ook de genomineerde Australische actrice Jackie Weaver naast de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol, hoewel haar briljante vertolking van de manipulatieve mater familias Janine "Smurf" Cody (één van de beste movie villains aller tijden) in de koortsige psychosociale misdaadthriller Animal Kingdom van David Michôd (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) veel sterker was dan Melissa Leo's vertolking in The Fighter. Stephen Dorff speelde de rol van zijn leven in het gevoelige existentieel drama Somewhere van Sofia Coppola (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), maar Dorff werd niet eens genomineerd, hoewel hij volgens ons de beste acteur van het jaar was en dus de Oscar voor beste acteur verdiende. Jeff Bridges was wel genomineerd voor zijn hilarische hoofdrol van de drankzuchtige marshal Rooster Cogburn in True Grit, maar hij verloor ten onrechte van Colin Firth in The King's Speech. Bekijk een interview met Jeff Bridges over acteren met Hailee Steinfeld in True Grit hier.

- 2012: Het existentieel drama The Tree of Life van Terrence Malick verloor in de Oscarcategorie beste fotografie ten onrechte van Martin Scorsese's Hugo, hoewel The Tree of Life nochtans een visueel meesterwerk is (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) terwijl Hugo vrij kunstmatig oogt vanwege onder meer de vele en te opvallende digitale special effects. Op het Filmfestival van Cannes deelde men onze mening, want The Tree of Life won de Gouden Palm.

- 2014: Het unieke sciencefictionmysterie Under the Skin van Jonathan Glazer kreeg vreemd genoeg geen enkele Oscarnominatie, terwijl dit fascinerende en visueel verbluffende meesterwerk op zijn minst genomineerd had moeten zijn in de categorieën beste film, beste regie, beste scenario en beste fotografie. Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmpje over het werk van regisseur Jonathan Glazer hier. 

- 2016: Hoewel Spotlight van Tom McCarthy een degelijke film is (lees onze recensie hier), begrijpen wij niet waarom de Oscarjury dit wisselvallige journalistiek drama uitriep tot beste film, terwijl zowel het epische en visueel verbluffende overlevingsdrama The Revenant van Alejandro González Iñárritu (één van onze favoriete westerns; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) als de opwindende road action-thriller Mad Max: Fury Road van George Miller (bekijk de trailer hier en een making-of-filmpje over het knappe camerawerk hier) véél betere films zijn. Ook The Hateful Eight van Quentin Tarantino (één van onze favoriete westerns; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) is een veel betere film dan Spotlight, maar Tarantino's uitstekende huis clos-westernmysterie werd ten onrechte niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste scenario. De Oscar voor beste scenario ging ook naar Spotlight, hoewel die eigenlijk had moeten gaan naar het briljante scenario van het uitstekende sciencefictiondrama Ex Machina van Alex Garland (één van onze favoriete sciencefictionfilms; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). En waarom werd Ex Machina niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste vrouwelijke bijrol (van Alicia Vikander), terwijl deze film ook in al dié categorieën nochtans veel Oscarwaardiger is dan Spotlight?      

Joeri Naanai.