Betoverende shots uit Suspiria (1977) - compilatie

Onderstaande compilatievideo toont betoverende shots uit Suspiria van de invloedrijke Italiaanse giallo-horrorcineast Dario Argento: een sfeervolle en visueel verbluffende griezelfilm uit 1977 in zinderende Technicolor, die wij opnamen in onze Top 25 van onze favoriete horrorfilms en in onze Top 80 van visuele meesterwerken. Bekijk de hele film hier.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p, 1080p, 1440p of 2160p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horror

Bekende cineasten kiezen horrortoppers

De Amerikaanse filmwebsite IndieWire onderzocht welke horrorfilms in de smaak vallen van 51 cineasten, onder wie ook bekende regisseurs zoals Martin Scorsese (één van onze favoriete cineasten), Quentin Tarantino (ook één van onze favoriete cineasten), Christopher Nolan, John Carpenter, William Friedkin (ook één van onze favoriete cineasten), Tim Burton en Ari Aster (ook één van onze favoriete cineasten). Het resultaat vindt u in onderstaande lijst, waarin elk van de (alfabetisch gerangschikte) cineasten telkens één film aanbeveelt als een topper in het horrorgenre: 

- Alexandre Aja: The Shining van Stanley Kubrick (onze favoriete cineast) uit 1980 (één van onze favoriete horrorfilms, één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court). Bekijk de trailer hier en een documentaire over Stanley Kubrick hier.

- Pedro Almodóvar: Arrebato (internationale titel: Rapture) van Iván Zulueta uit 1979.

- Ana Lily Amirpour: Antichrist van Lars von Trier uit 2009. Lees ons biografische portret van Lars von Trier hier. 

- Wes Anderson: Rosemary’s Baby van Roman Polanski (één van onze favoriete cineasten) uit 1968 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Bekijk de trailer hier, een filmfragment hier, een making-of-documentaire hier en lees ons biografische portret van Wes Anderson hier.

- Ari Aster: Kwaidan van Masaki Kobayashi uit 1964.

- Anna Biller: Peeping Tom van Michael Powell uit 1960 (één van onze favoriete films over seriemoorden). Bekijk het begin van de film hier.

- Joon-ho Bong: Midsommar van Ari Aster uit 2019 (één van onze favoriete horrorfilms). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Darren Lynn Bousman: The Last House on the Left van Wes Craven uit 1972.

- Patrick Brice: Jacob’s Ladder van Adrian Lyne uit 1990.

- Bo Burnham: Raw van Julia Ducournau uit 2016.

- Tim Burton: The Wicker Man van Robin Hardy uit 1973. Bekijk de hele film hier en lees ons biografische portret van Tim Burton hier.

- John Carpenter: The Exorcist van William Friedkin (één van onze favoriete cineasten) uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms). Bekijk de trailer hier, lees ons In Memoriam over William Friedkin hier en bekijk een interview met John Carpenter, John Landis en David Cronenberg over angstaanjagende films hier.

- David Cronenberg: Don’t Look Now van Nicolas Roeg uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms). Bekijk de hele film hier en een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- Nia DaCosta: Under the Skin van Jonathan Glazer uit 2013. Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een interview met Jonathan Glazer hier.

- Josephine Decker: Suspiria van Luca Guadagnino uit 2018. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Greta Gerwig: The 39 Steps van Alfred Hitchcock (één van onze favoriete cineasten) uit 1935. Opmerking: deze spionage-mysteriethriller is in feite geen horrorfilm.

- Guillermo del Toro: Les yeux sans visage van Georges Franju uit 1960. Bekijk de hele film hier.

- Julia Ducournau: Dead Ringers van David Cronenberg uit 1988. Lees ons biografische portret van David Cronenberg hier en bekijk een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- Robert Eggers: Nosferatu van F.W. Murnau uit 1922 (één van de invloedrijkste films aller tijden). Bekijk de hele film hier, lees nieuws over de remake door Robert Eggers hier en een lijst met de favoriete horrorfilms van Robert Eggers hier.

- Coralie Fargeat: I Saw the Devil van Jee-woon Kim uit 2010 (één van onze favoriete horrorfilms). Lees onze recensie hier.

- Mike Flanagan: The Blackcoat’s Daughter van Oz Perkins uit 2015. Bekijk de trailer hier.

- William Friedkin: Funny Games van Michael Haneke uit 1997 (één van onze favoriete films over seriemoorden). Lees ons In Memoriam over William Friedkin hier en bekijk een interview met hem over zijn favoriete films hier.

- Alex Garland: Alien van Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten) uit 1979 (onze favoriete sciencefictionfilm, één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Lees onze recensie hier, 10 redenen om deze film op een groot scherm te zien hier, bekijk een interview met Ridley Scott hier en lees ons biografische portret van Ridley Scott hier.

- Luca Guadagnino: The Fly van David Cronenberg uit 1986. Lees ons biografische portret van David Cronenberg hier en bekijk een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- James Gunn: Jaws van Steven Spielberg (één van onze favoriete cineasten) uit 1975 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Lees onze recensie hier, bekijk een making-of-documentaire over de knappe cameratechnieken hier en filmfragmenten hier, hier, hier en hier.

- Mary Harron: Relic van Natalie Erika James uit 2020.

- Natalie Erika James: Ringu van Hideo Nakata uit 1998.

- Leigh Janiak: Scream van Wes Craven uit 1996 (één van onze favoriete films over seriemoorden).

- Jim Jarmusch: American Psycho van Mary Harron uit 2000 (één van onze favoriete films over seriemoorden). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Jennifer Kent: The Texas Chain Saw Massacre van Tobe Hooper uit 1974 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden). Bekijk de hele film hier.

- Karyn Kusama: Habit van Larry Fessenden uit 1997.

- David Lowery: Hereditary van Ari Aster (één van onze favoriete cineasten) uit 2018 (één van onze favoriete horrorfilms). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Andy Muschietti: Near Dark van Kathryn Bigelow uit 1987.

- Gaspar Noé: Un chien andalou van Luis Buñuel uit 1929.

- Christopher Nolan: Alien van Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten) uit 1979 (onze favoriete sciencefictionfilm, één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Lees onze recensie hier, 10 redenen om deze film op een groot scherm te zien hier, bekijk een interview met Ridley Scott hier en lees ons biografische portret van Ridley Scott hier.

- André Øvredal: Poltergeist van Tobe Hooper en Steven Spielberg (één van onze favoriete cineasten) uit 1982. Lees nieuws over de regie van deze film hier.

- Jordan Peele: Misery van Rob Reiner uit 1990 (één van onze favoriete horrorfilms, één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court). Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

- Oz Perkins: The Strangers van Bryan Bertino uit 2008.

- Sam Raimi: Night of the Living Dead van George A. Romero uit 1968 (één van de invloedrijkste films aller tijden).

- Jennifer Reeder: You Were Never Really Here van Lynne Ramsay uit 2017. Bekijk de trailer hier. Opmerking: deze psychologische misdaadthriller is in feite geen horrorfilm.

- Eli Roth: Creepshow van George A. Romero uit 1982.

- Josh Safdie: Videodrome van David Cronenberg uit 1983. Lees ons biografische portret van David Cronenberg hier en bekijk een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- Martin Scorsese: The Haunting van Jack Clayton uit 1961. Lees ons biografische portret van Martin Scorsese hier en een lijst met zijn favoriete horrorfilms hier.

- Domee Shi: Shaun of the Dead van Edgar Wright uit 2004.

- Peter Strickland: Climax van Gaspar Noé uit 2018. Bekijk de trailer hier.

- Quentin Tarantino: Audition van Takashi Miike uit 1999.

- James Wan: The Others van Alejandro Amenábar uit 2001

- Ti West: The Shining van Stanley Kubrick (onze favoriete cineast) uit 1980 (één van onze favoriete horrorfilms, één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court). Bekijk de trailer hier en een documentaire over Stanley Kubrick hier.

- Ben Wheatley: Eraserhead van David Lynch (één van onze favoriete cineasten) uit 1977.

- Edgar Wright: Dead of Night van Basil Dearden, Alberto Cavalcanti, Robert Hamer en Charles Crichton uit 1945.

- Rob Zombie: 28 Days Later van Danny Boyle uit 2002.

Joeri Naanai

Suspiria (1977) - full movie

Suspiria van de Italiaanse cultcineast Dario Argento uit 1977 (één van onze favoriete horrorfilms) is een sfeervolle en visueel verbluffende cultklassieker in het Italiaanse giallo-horrorgenre en groeide uit tot één van de meest invloedrijke horrorfilms aller tijden.

Het spannende scenario van Dario Argento en Daria Nicolodi is losjes gebaseerd op de poëtische essaybundel Suspiria de Profundis uit 1845 van de Engelse schrijver Thomas De Quincey.

In de hoofdrol herkennen we de Amerikaanse actrice Jessica Harper als de jonge Amerikaanse balletstudente Suzy Bannion, die in Duitsland arriveert om er balletles te volgen in een dansacademie waar vreemde dingen gebeuren...

De rest van de cast omvat o.a Stefania Casini (als dansstudente Sara), Alida Valli (als danslerares Miss Tanner), Barbara Magnolfi (als dansstudente Olga), Eva Axén (als dansstudente Pat), Udo Kier (als psychiater Frank Mandel), Flavio Bucci (als de blinde pianist Daniel), Rudolf Schündler (als professor Milius), en Hollywoodicoon Joan Bennett in haar laatste filmrol (als onderdirectrice Madame Blanc).

De cast bezondigt zich soms aan overacting. En ook de gebrekkige nasynchronisatie van de stemmen op de geluidsband is een storende factor. Maar dat maakt deze horrorfilm goed op het vlak van sfeerschepping en spanningsopbouw.

De zinderende kleurenfotografie in Technicolor stond onder leiding van de Italiaanse cinematograaf Luciano Tovoli, die cineasten zoals Brian De Palma (één van onze favoriete regisseurs) beïnvloedde.

Het opvallende production design in high kitsch is het werk van de Italiaan Giuseppe Bassan en diens team.

De sfeervolle muziek werd gecomponeerd door de Italiaanse rockgroep Goblin en door regisseur Dario Argento.

De montage is het werk van de Italiaan Franco Fraticelli.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horror / mysterie

Klik op de oranje links voor: 

- een compilatievideo: Betoverende shots uit Suspiria (1977) - compilatie

- een achtergrondartikel: Onze favoriete horrorfilms: Top 25

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- onze recensie van de remake van Suspiria door Luca Guduagnino uit 2018: Een eigenzinnige remake

- een achtergrondartikel: Waarom kijken we graag naar horrorfilms?

Een eigenzinnige remake

Suspiria  van Luca Guadagnino     ★★★

Gemengde gevoelens: dat is wat wij overhouden aan Luca Guadagnino's eigenzinnige remake van Dario Argento's visueel verbluffende Italiaanse horrorklassieker Suspiria uit 1977 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier). Guadagnino's nieuwe versie, met overtuigende hoofdrollen van Dakota Johnson als een jonge, ambitieuze dansstudente en van Tilda Swinton als een dominante choreografe, boeit op diverse vlakken en is ook een visuele voltreffer. Het scenario is echter te beladen en evolueert naar een verwarrende ontknoping. 

Al bij al, loont deze ambitieuze remake -in feite is het een reboot- toch de moeite, want hoewel hij uiteindelijk niet kan tippen aan de originele Suspiria, komt de nieuwe versie soms aardig in de buurt. Sommige scènes steken Argento's beklemmende cultklassieker zelfs naar de kroon.

Tilda Swinton als Madame Blanc.

Dansen tussen hoop en vrees

Het verhaal van Guadagnino's remake begint in 1977 (het jaar waarin Argento's Suspiria uitkwam) en speelt zich, net als de originele film, in Duitsland af. Scenarist David Kajganich en regisseur Guadagnino verplaatsten het verhaal echter van Freiburg naar Berlijn. Dit liet hen toe om de plot uit te breiden met verwijzingen naar de terreurgolf van de marxistische Rote Armee Fraktion (ook Baader-Meinhof-Groep genoemd) die West-Berlijn in 1977 met gijzelingen en bomaanslagen letterlijk deed daveren op zijn grondvesten. 

Tegen de achtergrond van deze crisisperiode in de Duitse geschiedenis, maken we kennis met Susie Bannion (gespeeld door Dakota Johnson): een jonge, getalenteerde en ambitieuze danseres die opgroeide in een strikt religieuze familie van mennonieten in de Amerikaanse staat Ohio. Zij is net gearriveerd in West-Berlijn om auditie te doen in de Markos dansacademie. Zij hoopt er immers dansles te mogen volgen bij de gerespecteerde artistiek directeur en choreografe Madame Blanc (Tilda Swinton). Susie maakt indruk tijdens haar auditie en krijgt een prominente plek in de dansklas van Madame Blanc. Er gebeuren echter vreemde dingen in de dansschool: danseres Patricia (Chloë Grace Moretz) verdwijnt spoorloos; danseres Olga (Elena Fokina) beschuldigt Madame Blanc van leugens; en Susie krijgt 's nachts bizarre dromen...

Een angstaanjagend shot met Dakota Johnson als Susie (links)
en Tilda Swinton als Madame Blanc in de deuropening.

Grauw en kunstzinnig

Deze remake blinkt (net als Argento's originele versie) uit op visueel vlak, met heel knap camerawerk onder leiding van de Thaise cameraman Sayombhu Mukdeeprom, waaronder kunstzinnige beeldcomposities, wervelende camerabewegingen (vooral tijdens de dansscènes) en een sfeervolle, expressieve belichting. Het grootste verschil met Argento's gedurfde visuele stijl ligt op het vlak van production design. Argento koos voor kleurrijke belichting, kitscherige decors in felle kleuren en zinderende Technicolor-opnames, wat een visueel overdonderend resultaat opleverde en bijdroeg tot een surrealistische atmosfeer. Die opvallende visuele stijl was Argento's handelsmerk binnen het subgenre van de Italiaanse giallo-horrorfilms en inspireerde onder meer de gestileerde, vaak kleurrijke look van Brian De Palma's horrorthrillers. Guadagnino en zijn ploeg daarentegen kozen voor een grauw kleurenpalet en groezelige decors in sobere Bauhaus-stijl. Deze remake van Suspiria ziet er daardoor realistischer uit dan Argento's surrealistische horrorfantasie uit 1977. Guadagnino's combinatie van een sombere setting en creatief in beeld gebrachte dansscènes (met heel wat reflecties in spiegels) deed ons soms denken aan Darren Aronofsky's uitstekende balletthriller Black Swan uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Ballast

Dankzij een goede casting, bevat deze remake van Suspiria sterke vertolkingen van onder anderen Dakota Johnson als Susie, Tilda Swinton als Madame Blanc, Mia Goth als danseres Sara, Angela Winkler als begeleidster Miss Tanner, de Nederlandse actrice Renée Soutendijk als begeleidster Miss Huller, en het pikzwarte, Soedanees-Britse fotomodel Alek Wek als begeleidster Miss Millius. 

Johnson en Swinton maken indruk met hun ambivalente uitstraling als de ambitieuze Susie en de mysterieuze Madame Blanc. Ook de begeleidsters hebben de juiste, onrustwekkende uitstraling en dragen bij tot een samenzweerderige sfeer. Swinton speelt tevens de bijrol van Helena Markos, naar wie de dansschool vernoemd is, en ook dat griezelige personage is een schot in de roos.

De rol van Patricia's oude psychiater (ook vertolkt door Swinton) overtuigde ons niét, onder meer vanwege de merkbare ouderdomsgrime die verklapt dat deze rol niet gespeeld wordt door een bejaarde man. Dit personage wordt bovendien beladen met een voorgeschiedenis die als subplot afleidt van de hoofdplot en het verhaal nodeloos compliceert. Dit brengt ons bij het grootste gebrek van deze remake: het wisselvallige scenario. 

Tijdens de openingsscène, waarin Patricia haar psychiater bezoekt, komt de kijker meteen te weten dat zich mogelijk heksen schuilhouden in de dansschool. Argento hield de kijker in spanning over wat er in de dansschool gaande is, maar de remake brengt de vermoedelijke hekserij meteen ter sprake en bevat dus een grote spoiler voor kijkers die de originele Suspiria nooit gezien hebben. In tegenstelling tot Argento's versie, bevat de remake ook talrijke verwijzingen naar de terreur van de Rote Armee Fraktion, naar het Duitse collectieve trauma als gevolg van de Tweede Wereldoorlog en de Berlijnse Muur, naar het feminisme in de jaren 70 en naar problematisch moederschap. Die thema's zijn bedoeld als historische context en psychosociale betekenislaag. Maar in tegenstelling tot de historische en psychosociale thema's in Andrzej Zulawski’s fascinerende relatiedrama en horrormysterie Possession uit 1981 (lees onze recensie hier), dat zich ook afspeelt in de schaduw van de Berlijnse Muur, sluiten de onderhuidse historische en psychosociale thema's in Guadagnino's Suspiria niet voldoende aan bij de horrorplot en voelen zij soms geforceerd aan. Vanwege twee subplots -één draait rond de oude psychiater, de andere rond de problematische relatie tussen Susie en haar doodzieke moeder- moeten er tijdens de onthullende finale en epiloog bovendien tal van narratieve knopen ontward worden. 

Kortom, ondanks de vakkundige montage, bezwijkt het scenario onder de ambitieuze ballast van zijsporen en betekenislagen, die de horrorplot vaak onderbreken. Dit gaat ten koste van sfeerschepping en spanningsopbouw, wat juist de sterkste punten waren in Argento's veel eenvoudigere originele versie.

Susie en Sara.

De beklemmende, onderhuidse spanning in de originele Suspiria was mee te danken aan de briljante, sfeervolle muziek van de Italiaanse prog-rockgroep Goblin (la, la, la, la, la, la, laaa...). Voor de soundtrack van de remake schreef Thom Yorke (leadzanger van de Engelse rockgroep Radiohead) ook sfeervolle muziek, die echter veel minder spannend is dan die van Goblin. 

Op het vlak van nasynchronisatie (het afstemmen van de geluiden en stemmen op de zichtbare beelden en mondbewegingen) is deze remake van Suspiria vanzelfsprekend stukken beter dan de gebrekkige nasynchronisatie in de originele film uit 1977 (een frequent euvel in Italiaanse films uit die tijd).

Verrassende dansmagie

Een lovenswaardige verdienste van deze remake is dat het scenario de focus legt op dans, waarbij de kunstzinnig in beeld gebrachte dansscènes organisch verbonden zijn met het horrorverhaal, net zoals in Black Swan. In de originele Suspiria fungeert klassiek ballet goeddeels op de achtergrond, terwijl de remake letterlijk en figuurlijk draait rond de betoverende magie van (hedendaagse) dans. Zo worden dansbewegingen door Susie toepasselijk omschreven als magische formules. Het was ook een uitstekende narratieve vondst om aan de talrijke dansscènes een geheime betekenis te geven die gradueel onthuld wordt, bijvoorbeeld tijdens een gruwelijke dansscène met cross-cutting tussen Susie en Olga. Kortom, de grondig uitgewerkte dansdimensie verleent aan deze remake een meerwaarde op inhoudelijk, artistiek en filmtechnisch vlak. 

Bovendien zijn Susie en Madame Blanc complexere personages in de remake, waardoor deze versie enkele boeiende verrassingen bevat die ontbreken in de originele film.

Horrorliefhebbers komen in elk geval aan hun trekken met onder meer de knappe montages van Susie's bizarre droombeelden, de gruwelijke 'dansscène' met Olga, en de bloederige finale. In die scènes toont deze film zich als een waardige reboot van Argento's cultklassieker.

De gruwelijke 'dansscène' met Olga.

Blijf kijken tot de eindgeneriek afgelopen is, want nadien volgt nog een kort extraatje.

JN.

Suspiria (Italië/USA-2018): in de Belgische bioscopen sinds 14 november 2018.

Met: Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Ingrid Caven, Renée Soutendijk, Elena Fokina en Alek Wek.  

Genre: horror / dansfilm / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Suspiria (2018) - trailer 

- de originele Suspiria uit 1977: Suspiria (1977) - full movie

- een achtergrondartikel: Onze favoriete horrorfilms: Top 25

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- een achtergrondartikel: Waarom kijken we graag naar horrorfilms?

Suspiria (2018) - trailer

De veelzijdige Italiaanse cineast Luca Guadagnino (bekend van onder meer Io sono l'amore, A Bigger Splash en Call Me by Your Name) regisseerde deze eigenzinnige reboot van Dario Argento's Italiaanse horrorklassieker Suspiria uit 1977. 

De cast omvat o.a. Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Ingrid Caven, Renée Soutendijk, Alek Wek en Sylvie Testud.

De beloftevolle trailer hieronder wekt alvast onze nieuwsgierigheid.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: horror / dansfilm / mysterie

Klik op de oranje link voor onze recensie van Suspiria (2018): Een eigenzinnige remake