Posts tonen met het label Nicolas Winding Refn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nicolas Winding Refn. Alle posts tonen

vrijdag 28 oktober 2022

Tokyo Drifter - full movie


Deze gestileerde, visueel verbluffende yakuza gangsterfilm van de invloedrijke Japanse B-filmregisseur Seijun Suzuki uit 1966 inspireerde tal van bekendere creatieve cineasten, zoals John Woo, Kar-Wai Wong, Jim Jarmusch, Takeshi Kitano, Quentin Tarantino, Baz Luhrmann en Nicolas Winding Refn.

Meer info over Tokyo Drifter en andere films van Suzuki, zoals Branded to Kill uit 1967, vindt u op:
https://iffr.com/nl/IFFR-KINO-6
en

Hieronder kunt u kijken naar de Amerikaanse bioscoopversie van Tokyo Drifter (met Engelstalige ondertitels), die 7 minuten korter is dan de oorspronkelijke versie.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 1080p HD voor hogere beeldkwaliteit) 


Genre: gangsterfilm / misdaad / actie

dinsdag 27 juli 2021

Titane - trailer


Deze nieuwe, controversiële, psychoseksuele body horror-thriller van de Franse regisseuse Julia Ducournau (haar tweede bioscoopfilm) won de Gouden Palm op het voorbije Filmfestival van Cannes, waar de Afro-Amerikaanse cineast Spike Lee de jury voorzat.

De hoofdrollen in Titane worden vertolkt door Agathe Rousselle en Vincent Lindon.

De shockerende en visueel interresante film verraadt invloeden van het werk van o.a. de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn en van de joods-Canadese body horrror-cineast David Cronenberg (lees ons biografisch portret van Cronenberg hier).



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: body horror / thriller / sciencefiction / misdaaddrama / erotiek

maandag 26 juni 2017

Drive - fragment


Regisseur Nicolas Winding Refn bewijst dat je geen explosieve actie nodig hebt om één van de beste en spannendste car chases in de filmgeschiedenis in te blikken.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: actiethriller / psychologisch misdaaddrama / gangsterfilm

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Drive: Wraakengel

- onze keuze van Nicolas Winding Refn als de beste regisseur van 2011: De beste films van 2011

woensdag 2 november 2016

Narcissus op de catwalk

The Neon Demon  van Nicolas Winding Refn     ★★★   




Volgens de antieke Romeinse dichter Ovidius was de Griekse mythologische figuur Narcissus een jonge en knappe, maar zelfzuchtige halfgod die zo verliefd werd op zichzelf dat hij alleen nog maar oog had voor zijn eigen spiegeldbeeld, wegkwijnde en stierf. De mythe van Narcissus is ook voelbaar in The Neon Demon (2016): een nieuw, hypergestileerd psychosociaal drama met thrillerallure van de Deens-Amerikaanse cineast Nicolas Winding Refn, die cultstatus verwierf met zijn vorige films Drive uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier) en Only God Forgives uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Net zoals Narcissus, wiens naam bewaard bleef in het begrip 'narcisme' (ziekelijke zelfverheerlijking), zijn ook de hoofdpersonages in The Neon Demon in de narcistische ban van hun eigen en elkaars uiterlijk. En daar betalen ook zij een hoge prijs voor...

Jaloezie

The Neon Demon draait om Jesse (gespeeld door Elle Fanning): een mooi, 16-jarig meisje dat net van een klein stadje in de Amerikaanse staat Georgia naar de glamoureuze grootstad Los Angeles verhuisd is in de hoop er als fotomodel carrière te maken in de modewereld. 

Elle Fanning als Jesse.

Jesse geraakt bevriend met de grimeuse Ruby (Jena Malone), maar ze stuit ook op de jaloezie van Gigi (Bella Heathcote) en Sarah (Abbey Lee Kershaw): twee oudere en ervaren supermodellen die Jesse's jeugd en natuurlijke schoonheid als een bedreiging ervaren. Jesse valt meteen in de smaak van een groot modellenagentschap en mag poseren voor een bekende fotograaf. Wanneer zij ook mag meelopen in een modedefilé van een toonaangevende couturier, neemt de jaloezie in haar omgeving toe en geraakt Jesse stilaan geïsoleerd. Wat volgt, verklappen we niet, maar u mag zich met Refn in de regiestoel sowieso verwachten aan bloedmooie beelden, raadselachtige metaforen, onderhuidse spanning, een onvoorspelbare plot en geweld.

Abbey Lee Kershaw als Sarah (links) en Bella Heathcote als Gigi.

Sneeuwwitje

Het door Refn zelfgeschreven verhaal van The Neon Demon is niet alleen een postmoderne Narcissusfabel, maar ook een eigentijdse variant op het oude Duitse sprookje over Sneeuwwitje, met Jesse als een Sneeuwwitje op de catwalk die de jaloezie wekt van rivaliserende, boze modekoninginnen in een oppervlakkig wereldje waar alles draait om uiterlijkheden en zelfbevestiging. "Beauty isn't everything; it's the only thing", aldus de couturier die Jesse verkiest boven Gigi en Sarah. Over de openingsbeelden van The Neon Demon, waarin Jesse op een sofa poseert voor een fotograaf, zei regisseur Refn overigens zelf: "Elle Fanning lying on the couch, covered in blood. Death and beauty. Snow White just died."

Rivaliserende, jaloerse vrouwen die elkaar de duvel aandoen zijn een dankbaar thema dat in de filmgeschiedenis wel vaker aangeboord werd. Denk bijvoorbeeld aan het visueel meesterwerk Black Narcissus (1947) van Michael Powell en Emeric Pressburger (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier), All About Eve (1950) van Joseph L. Mankiewicz, Showgirls (1995) van Paul Verhoeven, Black Swan (2010) van Darren Aronofsky (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en Passion (2012) van Brian De Palma (bekijk de trailer hier). The Neon Demon deed ons ook denken aan het literaire universum van de briljante Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis. De personages in zijn romans, met name in zijn verfilmde schandaalroman American Psycho (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), zijn bijna allemaal ijdele, lege, gealiëneerde en eenzame personages die oppervlakkige, materialistische levens leiden en niet in staat zijn tot echte empathie. Net als de hoofdpersonages in The Neon Demon dus, wier levens in het teken staan van modieuze kleding, make-upmagerzucht en de juiste, meest fotogenieke pose.


Schone schijn

De Neon Demon in de filmtitel, die als een driehoekige geometrische figuur verschijnt, staat symbool voor drie verleidelijke aspecten van schoonheid: Sarah symboliseert uiterlijke schoonheid, Gigi (die plastische chirurgie onderging) kunstmatige schoonheid, en Jesse innerlijke schoonheid. Die aspecten maken allemaal deel uit van Jesse. Wanneer zij echter in de val van het narcisme trapt, verandert de driehoek van kleur: van blauw (het water waarin Narcissus zich spiegelt) naar rood (gevaar). Jesse wordt een leeg canvas en begint haar identiteit en zelfbeeld te ontlenen aan het imago dat anderen op haar projecteren. Tot zij niets meer dan trendy kleding en make-up is: een modepopje onder wier wisselende verpakking vooral egocentrische ambitie schuilgaat. Zelfs haar fotogenieke onschuld blijkt nu geveinsd. Wat rest zijn fragmenten van een identiteit, die als stukken van een gebroken spiegel de op haar geprojecteerde imago's weerspiegelen. Spiegels spelen in The Neon Demon, net als in de mythe van Narcissus en in de balletthriller Black Swan, overigens een centrale rol (bekijk een interview met Darren Aronofsky en Natalie Portman over spiegels in Black Swan hier). In The Neon Demon kijken Jesse, Ruby, Gigi en Sarah vaak in spiegels naar zichzelf. Maar wat weerspiegeld wordt is slechts oppervlakte. Schone schijn.

Jena Malone als de grimeuse Ruby.

Kil

Actrice Elle Fanning -een natuurtalent dat op 12-jarige leeftijd doorbrak met haar schitterende vertolking in de existentiële tragikomedie Somewhere uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier)- acteert in The Neon Demon behoorlijk als Jesse, maar zij mist toch wat charisma en maturiteit voor haar complexe hoofdrol. Dat ligt echter ook aan het scenario en de regie, want Refn focust in The Neon Demon vooral op de beelden en de sfeerschepping, wat ten koste gaat van de diepgang van de personages en een vrij afstandelijke, kille film oplevert. Wellicht was dat een bewuste keuze, want The Neon Demon gaat nu eenmaal over de oppervlakkigheid van het modewereldje. 

Jena Malone, Bella Heathcote en Abbey Lee Kershaw acteren uitstekend als Ruby, Gigi en Sarah. Vooral Kershaw -ook in het echte leven een professioneel model- maakt indruk met haar veelzijdige en genuanceerde vertolking van de raadselachtige Sarah. Hoog tijd dat iemand haar eens in een hoofdrol cast. 

Abbey Lee Kershaw als Sarah.

O ja: Hollywoodster Keanu Reeves speelt in The Neon Demon een dubieuze moteleigenaar, maar zijn bijrolletje is verwaarloosbaar.

Hypergestileerd

Zoals we van Refn gewoon zijn, is The Neon Demon een hypergestileerde en visueel verbluffende productie, met tal van elementen die doen denken aan de films van onder anderen Dario Argento (felle kleuren, slasherhorror), Stanley Kubrick (symmetrische beeldcomposities, dolly in of push in van de camera), Michael Mann (sfeervolle, desolate stadsbeelden en synthesizermuziek) en Brian De Palma (knappe camerabewegingen, slow motion).

De meest markante invloed op The Neon Demon is wellicht het oeuvre van de getalenteerde Amerikaanse cultcineast David Lynch. Dat blijkt niet alleen uit het unheimliche set design (bijvoorbeeld in de groezelige motelkamer van Jesse) en de onheilspellende soundscapes, maar ook uit het scenario, waarin dromen letterlijk en figuurlijk evolueren naar nachtmerries. Net zoals de gefrustreerde lesbienne Diane in het door Lynch geregisseerde Mulholland Drive uit 2001 (één van onze favoriete films) droomt van een ideale wereld waarin zij als haar gedroomde alter ego Betty een getalenteerde actrice is en het hart verovert van de vrouw op wie zij verliefd is, gaat ook The Neon Demon over onbeantwoorde verlangens. En net zoals Lynch, pakt Refn dat op zijn eigen, gedurfde manier aan. Zo duiken er in The Neon Demon zelfs scènes met necrofilie en kannibalisme op. Die scènes herinneren trouwens aan het slot van de meeslepende roman Das Parfum: de bestseller van de Duitse schrijver Patrick Süskind uit 1985, waarin het eenzame hoofdpersonage ten onder gaat aan het verlangen dat hij bij anderen voedt. Maar spijts de thriller- en horrorelementen in The Neon Demon, wordt de film pas echt spannend naar het einde toe.

Het set design in The Neon Demon doet soms denken aan de films van David Lynch.

Ironisch

Samenvattend, kunnen we besluiten dat The Neon Demon een bizarre, boeiende fabel over het verlangen naar schoonheid is die verschillende betekenislagen omvat en openstaat voor uiteenlopende interpretaties. Dat soort van eigenzinnige films verdient aanmoediging. Ook al lijkt regisseur Refn zijn publiek soms doelbewust te willen verwarren en shockeren.
 


In feite is de mythe van Narcissus niet alleen van toepassing op de personages in The Neon Demon, maar ook een beetje op Refn zelf. Hij is onmiskenbaar in de ban van zijn eigen stijl. Dat levert unieke, oogstrelende en interessante films op, die echter ook wat geforceerd en blasé overkomen. In het geval van The Neon Demon is dat ironisch, want de film is bedoeld als een kritiek op kunstmatige schoonheid en ijdelheid, maar voelt zelf ook een beetje kunstmatig en protserig aan. Wanneer Refn er in zou slagen om zijn eigen ego en cinefiele bewijsdrang wat meer opzij te zetten, en films zou beginnen maken waarin stijl niet langer ten koste gaat van het verhaal en de personages, dan zou deze getalenteerde cineast misschien zijn eerste voldragen meesterwerk kunnen afleveren.     

JN.

The Neon Demon (Frankrijk/Denemarken/USA-2016): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Elle Fanning, Jena Malone, Abbey Lee Kershaw en Bella Heathcote.

Genre: thriller / psychosociaal drama / horror

Klik op de oranje link voor de trailer: The Neon Demon - trailer




maandag 30 mei 2016

The Neon Demon - trailer


Elle Fanning vertolkt een jong fotomodel dat af te rekenen krijgt met een groepje jaloerse, door schoonheid geobsedeerde vrouwen in deze nieuwe psychologische thriller van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn (bekend van Drive en Only God Forgives).



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje link voor onze recensie van The Neon Demon: Narcissus op de catwalk

Genre: psychologische thriller / psychosociaal drama / horror



dinsdag 14 april 2015

Een stilistische freakshow

Lost River  van Ryan Gosling     ★★




De Amerikaanse acteur Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden, bekend van onder meer The Notebook, Fracture, Blue Valentine, Drive, The Ides of March, The Place Beyond the Pines en Only God Forgives) heeft zich nu ook àchter de camera gewaagd voor de verfilming van een zelfgeschreven scenario. Zijn regiedebuut heet Lost River (2014) en speelt zich af in een verloederde, door leegstand geteisterde wijk in de Amerikaanse grootstad Detroit. 

Ryan Gosling.

Vloek

Terwijl in de Detroitse volkswijk heel wat woningen gesloopt of in brand gestoken worden, weigert Billy (gespeeld door Christina Hendricks) als alleenstaande moeder van twee zonen om hun huisje op te geven. Ze staat echter drie maanden achter met de afbetaling van haar hypothecaire lening. Daarom gaat zij in op het voorstel van haar bankier (vertolkt door Ben Mendelsohn) om te gaan werken in diens macabere cabaret. Intussen steelt haar oudste zoon Bones (Iain De Caestecker) oud koper uit leegstaande krotten om het te verpatsen aan een schroothandelaar. Daarmee komt Bones in conflict met Bully (Matt Smith): de gewelddadige leider van een plaatselijke dievenbende. Volgens buurmeisje Rat (Saiorse Ronan) is de wijk in de ban van een mysterieuze vloek die iets te maken heeft met een oude verzonken stad op de bodem van een onder water gelopen vallei...  

Iain De Caestecker als Bones.

Stadssprookje

Lost River is een merkwaardige stadsfabel die op het voorbije Filmfestival van Cannes voor verdeelde reacties zorgde. 

Heel wat journalisten kraakten de film als een pretentieus, pseudo-artistiek project waarvoor Gosling als regisseur te nadrukkelijk leentjebuur speelde bij cineasten die hij klaarblijkelijk erg bewondert. Zo werd Lost River door de Amerikaanse filmrecensent Justin Chang in het magazine Variety genadeloos de grond in geboord als volgt: "Had Terrence Malick and David Lynch somehow conceived an artistic love-child together, only to see it get kidnapped, strangled and repeatedly kicked in the face by Nicolas Winding Refn, the results might look and sound something like 'Lost River', a risible slab of Detroit gothic that marks an altogether inauspicious writing-directing debut for Ryan Gosling." 

Anderen (bijvoorbeeld in de Vlaamse pers) waren milder en prezen onder meer de dromerige sfeer, de knappe beelden van de Belgische cameraman Benoît Debie en de charismatische vertolking van Ben Mendelsohn als de perverse bankier. 

Billy aanvaardt een job in een duistere nachtclub.

Lappendeken


Zowel de critici als de fans van Lost River hebben een punt. 

Gosling refereert in de film inderdaad erg vaak naar de stijl van andere cineasten: 
naar de poëtische filmstijl van Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs), bijvoorbeeld in de intimistische openingsbeelden van Lost River
- naar de films van David Lynch (ook één van onze favoriete regisseurs), onder meer in het bankkantoor en in het cabaret; 
- naar de horrorfilms van Dario Argento, in de bloederige cabaretscènes; 
- en vooral naar de misdaadfilms Drive en Only God Forgives, beide van Nicolas Winding Refn met Gosling in de hoofdrol, blijkens onder meer de bizarre en gewelddadige personages en de kleurrijke belichting met veel purpere en roze neonlichten. Lees onze recensie van Drive hier en onze recensie van Only God Forgives hier. 

Eva Mendez speelt een bijrolletje in Lost River.

De stilistische referenties zijn sfeervol in beeld gebracht onder leiding van cameraman Benoît Debie, die dankbaar gebruik maakte van fotogenieke locaties in de achterbuurten van Detroit.

De beelden hangen echter aan elkaar als los zand. Dat ligt niet zozeer aan de degelijke montage van de Belg Nico Leunen, maar aan het onbeheerste scenario, de wisselende mise-en-scène, het inconsistente production design en de heterogene art direction.

Matt Smith als Bully.

Vanwege het gebrek aan samenhang schiet Lost River inhoudelijk en stilistisch alle kanten uit, waardoor de film zowel narratief als visueel op een fragmentair lappendeken lijkt. Gosling was te ambitieus en wilde te veel kwijt in zijn regiedebuut. Wellicht hoopte hij als debutant indruk te maken met een visitekaartje waarin hij via tal van cinefiele verwijzingen aantoont dat hij zijn pappenheimers kent. Hij vergat daarbij echter dat less vaak more is, tenzij je Quentin Tarantino of Stanley Kubrick heet (die beiden ook behoren tot onze favoriete regisseurs). 

Wegens het gebrek aan een strakke (of toch op zijn minst doelgerichte) plot, volstond mooifilmerij niet om te verhullen dat Lost River over te veel gaat (de economische crisis, armoede, geweld, perversiteiten, mysterie...) en daarom uiteindelijk tekort schiet. 

Dat is ook te merken aan de cast, die weliswaar behoorlijk acteert maar de gebreken in het scenario van deze stilistische freakshow niet kon overstijgen en bij ons alvast geen echte empathie met de personages kon losweken. Bovendien is de rol van Matt Smith als de slechterik Bully te vlak en te karikaturaal. Alleen Ben Mendelsohn beklijft (als de bankier), dankzij zijn onvoorspelbare uitstraling waarmee deze Australische rasacteur elk scenario lijkt te kunnen overstijgen.

Ben Mendelsohn als de bankier.

Anderzijds verdient Gosling wel lof voor zijn durf en eigenzinnigheid, waardoor zijn regiedebuut in elk geval wereldwijd over de tongen gaat als een opmerkelijke film die afwijkt van platgetreden paden. Hopelijk krijgt hij de kans om nog eens in de regiestoel te zitten en levert dat de volgende keer dan een beter resultaat op.

JN.

Lost River (USA-2014): in de Belgische bioscopen sinds 8 april 2015.
Met: Iain De Caestecker, Christina Hendricks, Matt Smith, Ben Mendelsohn en Saiorse Ronan.

Genre: psychosociaal drama / stadsfabel

Klik op de oranje link voor de trailer: Lost River - trailer


donderdag 20 juni 2013

Hypergestileerde wraak

Only God Forgives  van Nicolas Winding Refn     ★★★




Anderhalf jaar geleden riepen we de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn hier uit tot de beste regisseur van 2011. Dat had natuurlijk alles te maken met zijn uitstekende misdaadthriller Drive (2011), waarin Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden; lees ons biografische portret hier) een naamloze, mysterieuze wraakengel speelt. In onze recensie van die eigenzinnige, bij momenten erg gewelddadige wraakthriller loofden we vooral de hybride en hypergestileerde aanpak van Refn. De intussen 42-jarige Deen, die sinds zijn elfde in de VS woont, heeft in zijn jeugd (hij komt uit een cinefiele familie; zijn vader is regisseur en zijn moeder cameravrouw) overduidelijk goed gekeken naar de films van o.a. David Lynch (één van onze favoriete regisseurs), Michael Mann, Martin Scorsese (ook één van onze favoriete regisseurs), Chan-wook Park en David Cronenberg; cineasten die niet vies zijn van geweld in hun films en veel nadruk leggen op visuele kracht en sfeerschepping.

In Only God Forgives (2013), de nieuwe film van Refn, staat wraak opnieuw centraal en experimenteert hij nog meer met beeld, klank en muziek om een beklijvende sfeer op te roepen die in het verlengde ligt van het beklemmende universum dat hij in Drive opriep. Ook het avantgardistische surrealisme in het horrordrama Santa Sangre (1989) lijkt een inspiratiebron geweest te zijn, want ook in Only God Forgives worden armen afgehakt en Refn draagt zijn film in de aftiteling op aan Alejandro Jodorowsky: de Chileense cultregisseur van Santa Sangre.

Ryan Gosling in Only God Forgives.

Wraakengels

Kristin Scott Thomas als de wraaklustige matriarch.
Ryan Gosling vertolkt in Only God Forgives opnieuw de rol van een zwijgzame protagonist: Julian is samen met zijn broer Billy (Tom Burke) actief in de Thaise drughandel. Wanneer Billy vermoord wordt (nadat hij zelf een minderjarige prostituee om het leven bracht), wordt Julian door zijn dominante moeder Crystal (verrassend sterk vertolkt door Kristin Scott Thomas) onder druk gezet om wraak te nemen op de moordenaar van zijn broer. Het spoor leidt naar Chang (charismatische rol van Vithaya Pansringarm): een meedogenloze Thaise politieman die De Wraakengel genoemd wordt...

Vithaya Pansringarm en Kristin Scott Thomas.

Een visuele trip

Only God Forgives ziet er geweldig uit. Regisseur Refn, cameraman Larry Smith, production designer Beth Mickle en art directors Russell Barnes en Witoon "Boom" Suanyai zorgden met knappe decors, felle kleuren (vooral donkerrood, purper en blauw) en een uitgekiende belichting (blacklight, neonlampen, een spel van licht en schaduw) voor een indringende atmosfeer die herinnert aan de misdaadthrillers van David Lynch (Blue Velvet, Lost Highway), Michael Mann (Heat) en Chan-wook Park (Oldboy). Ook de buitenopnames in de straten van de Thaise hoofdstad Bangkok zijn erg geslaagd en dragen in Only God Forgives bij tot de groezelige ondertoon van dit donkere misdaaddrama. Samen met de onheilspellende soundscapes en eigenzinnige muziekkeuze (politieman Chang zingt graag lieflijke Thaise deuntjes in een kitscherige karaokebar) zorgen de onvergetelijke beelden voor een surrealistische trip naar de onderbuik van een crimineel milieu waarin geld, geweld en roekeloze ego's hand in hand gaan. 


Brutaal

Drive riep reeds vragen op over het (gratuite?) geweld in sommige scènes. Ook in Only God Forgives zitten enkele wrede scènes die veeleer een emotionele en esthetische dan een functionele, narratieve rol vervullen. Omdat het verhaal zich afspeelt in het Thaise boksmilieu, want de boksclub van Julian en zijn broer fungeert als dekmantel voor hun drughandeltje, hadden wij geen bezwaar tegen de krijgskunsten-showdown tussen Julian en Chang, noch tegen Changs bloederige executies in samoerai-stijl. De brutale martelscène in de nachtclub daarentegen was er echter te veel aan. In plaats van expliciete beelden te tonen, had deze scène misschien beter (zoals de fameuze oorscène in Quentin Tarantino's Reservoir Dogs) gesuggereerd kunnen worden met off screen geschreeuw en/of met een fade to black, temeer omdat de vrouwen in de nachtclub opgedragen wordt om hun ogen te sluiten alvorens de marteling begint. Iets suggereren, wat Refn overigens óók doet, is vaak minstens even efficiënt als het onverbloemd tonen: niets is zo vindingrijk en evocatief als onze eigen verbeelding.   


Vorm versus inhoud

Het scenario van Only God Forgives is in feite flinterdun, ware het niet voor de interessante subplot waarin de bizarre (incestueuze?) relatie tussen de manipulatieve en sociopathische gangsterbazin Crystal en haar zonen aan bod komt. Die subplot wordt echter onvoldoende uitgewerkt. Ook over de drijfveren van Chang kom je niet genoeg te weten. De dialogen getuigen hier en daar van een trefzeker gevoel voor pikzwarte humor, vooral wanneer de vuilgebekte Crystal geen blad voor de mond neemt, maar ze zijn te schaars om op te kunnen tegen de zwijgzame kracht van de imponerende beelden die alle aandacht opeisen. Uiteindelijk stelt deze briljant in beeld gebrachte, übercoole misdaadthriller inhoudelijk dus toch wat teleur en mist hij daarom, zoals een andere recensent terecht schreef, "echt wel wat Drive". Benieuwd of Refn in zijn volgende film zijn evenwicht hervindt...      

JN.

Only God Forgives (Frankrijk/Thailand/USA/Zweden-2013): in de bioscoop sinds 23 mei 2013.
Met: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm en Tom Burke.

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Only God Forgives - trailer

- ons biografische portret van Ryan Gosling: De stille kracht van Ryan Gosling

- een achtergrondartikel: De knapste acteurs aller tijden: Top 15


Ryan Gosling.


Kristin Scott Thomas.

dinsdag 7 mei 2013

Portret.

De stille kracht van
 Ryan Gosling 
          
Ryan Gosling in Only God Forgives.
 

Hoewel de Canadese acteur Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden) nog niet evenveel box office-potentieel bezit als Amerikaanse supersterren zoals Leonardo DiCaprio en Johnny Depp (ook één van de knapste acteurs aller tijden), is de 32-jarige Gosling goed op weg naar de top van de filmindustrie. Vanaf 23 mei is hij te zien in Only God Forgives (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier): een in de Thaise hoofdstad Bangkok opgenomen, gewelddadige en hypergestileerde misdaadthriller van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn, met wie Gosling eerder al samenwerkte voor de beklijvende wraakthriller Drive (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier).
 
Als de mysterieuze wraakengel in Drive.

Jeugd

Reeds als kind stond Gosling graag in de belangstelling. Zo zong hij samen met zijn oudere zus op huwelijksfeestjes, gaf hij met zijn nonkel imitaties van Elvis Presley ten beste en probeerde hij te praten met de stille kracht van de legendarische acteur Marlon Brando (ook één van de knapste acteurs aller tijden en tevens onze favoriete acteur). Toen Gosling 12 was, mocht hij als Mouseketeer meespelen in de Mickey Mouse Club van het Disney Channel. En vanaf 1995 kreeg hij rolletjes in tv-series zoals Young Hercules (1998-99). Als twintiger werd Gosling stilaan opgemerkt door de filmpers vanwege zijn beloftevolle vertolkingen in films zoals The Believer (2001), Murder by Numbers (2002) en The Slaughter Rule (2002).
 
Doorbraak

Goslings doorbraak bij het grote publiek kwam er in 2004 met zijn hoofdrol in het romantisch drama The Notebook. Hij begon een relatie met zijn Canadese tegenspeelster Rachel McAdams, maar tegenwoordig vormt hij een koppel met de Amerikaanse actrice Eva Mendes, die hij leerde kennen op de set van het boeiende misdaaddrama The Place Beyond the Pines (2012), waarin Gosling ook de hoofdrol speelt.

Met Rachel McAdams in The Notebook.

Gosling is een gevoelige en veelzijdige acteur met een groot charisma, getuige daarvan zijn vertolkingen van onder anderen een drugverslaafde in het drama Half Nelson (2006), een openbaar aanklager in de rechtbankthriller Fracture uit 2007 (bekijk een filmfragment hier), een wanhopige echtgenoot in het romantisch drama Blue Valentine uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), een rokkenjager in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) en een zwijgzame wraakengel in de uitstekende misdaadthriller Drive (2011).
 
Met Michelle Williams in Blue Valentine.
  
Komende zomer waagt Ryan Gosling zich aan zijn regiedebuut: een zelfgeschreven mysterie, dat wellicht volgend jaar uitkomt.

Joeri Naanai


Only God Forgives (Frankrijk/Thailand/USA/Zweden-2013): in de bioscoop vanaf 23 mei 2013.
Met: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm en Tom Burke.

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie


Met zijn huidige partner Eva Mendes in The Place Beyond the Pines.

maandag 29 april 2013

Only God Forgives - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje links:

- voor onze recensie van Only God Forgives: Hypergestileerd wraakepos

- voor een portret: De stille kracht van Ryan Gosling

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie


donderdag 22 december 2011


De beste films van 2011
         
                        
Het eindejaarslijstje van
Funny how?

      

Met de jaarwende in zicht verschijnen in de media traditiegetrouw her en der weer de obligate eindejaarslijstjes. Wat was de beste film van het afgelopen jaar? Welke acteurs en actrices leverden de beste acteerprestatie? Enzovoort... Die lijstjes zijn onder meer bedoeld om de lezers te overtuigen om toch nog snel even naar deze of gene film te gaan kijken alvorens hij uit roulatie verdwijnt. Is hij al uit roulatie? Pech. In dat geval wrijven de lijstjes alleen maar zout in de wonde van het gapende gat in uw cultuur en moet u maar wachten tot de film op dvd of blu-ray disc uitkomt. De lijstjes zijn bovendien erg subjectief en dus voor discussie vatbaar. Anderzijds signaleren ze tot op zekere hoogte wel nieuwe trends en geven ze wat meer inzicht in de smaak en het oordeel van de filmrecensenten. En daarmee weerspiegelen ze onrechtstreeks ook de tijdsgeest.

Ons eigen lijstje hieronder pretendeert geenszins representatief te zijn voor de kwaliteit van het volledige, wereldwijde filmaanbod in 2011. Wij konden ons immers alleen maar baseren op de films die we het voorbije jaar gezien hebben. We hebben dus ook geen rekening kunnen houden met films die elders, in de VS bijvoorbeeld, reeds te zien zijn (of waren) maar bij ons in België pas in 2012 uitkomen, met uitzondering van 
één film (Jane Eyre) die hier pas op 4 januari 2012 in première gaat maar wij toch reeds konden bekijken. Ons lijstje bevat wél films die elders in 2010 maar hier pas in 2011 uitkwamen. 


De beste films van 2011

1. Black Swan van Darren Aronofsky.

Wij gaven vier sterren aan deze fascinerende psychologische thriller over de gevaarlijke rivaliteit tussen twee ambitieuze balletdanseressen.

2. The Tree of Life van Terrence Malick (vier sterren).
3. Carnage van Roman Polanski (vier sterren).
4. Drive van Nicholas Winding Refn (vier sterren).
5. Animal Kingdom van David Michôd (vier sterren).
6. True Grit van Joel en Ethan Coen (vier sterren).

The Artist van Michel Hazanvicius, Rundskop van Michael R. Roskam, Hugo van Martin Scorsese en A Separation van Asghar Farhadi zijn naar verluidt ook zeer goede films, maar die hebben wij nog niet gezien.



De beste acteurs van 2011

1. Stephen Dorff in Somewhere van Sofia Coppola.

Wij gaven drie en een halve ster aan dit gevoelige portret van een eenzame Hollywoodster die zijn oppervlakkig leventje een nieuwe wending wil geven en troost zoekt bij zijn dochter.

2. Christoph Waltz en John C. Reilly in Carnage van Roman Polanski.
3. James Franco in 127 Hours van Danny Boyle.
4. Ben Mendelsohn en Sullivan Stapleton in Animal Kingdom van David Michôd.
5. Ryan Gosling in Blue Valentine van Derek Cianfrance en in Drive van Nicolas Winding Refn.
6. Javier Bardem in Biutiful van Alejandro González Iñárritu en Christian Bale in The Fighter van David O. Russell.
7. Michael Fassbender in Jane Eyre van Cary Fukunaga en in A Dangerous Method van David Cronenberg.
8. Ron Perlman en Albert Brooks in Drive van Nicolas Winding Refn.
9. Dragomir Mrsic, Joel Kinnaman en Matias Padin in Easy Money / Snabba Cash van Daniel Espinosa.
10. Jeffrey Dean Morgan in The Resident van Annti Jokinen.

Matthias Schoenaerts in Rundskop en Jean Dujardin in The Artist acteren naar verluidt ook schitterend, maar die films hebben wij nog niet gezien.



De beste actrices van 2011

1. Mia Wasikowska in The Kids Are All Right van Lisa Cholodenko en in Jane Eyre van Cary Fukunaga.

Wij gaven zowel drie sterren aan het tragikomisch familiedrama The Kids Are All Right als aan het romantisch kostuumdrama Jane Eyre.

2. Jacki Weaver in Animal Kingdom van David Michôd.
3. Hailee Steinfeld in True Grit van Joel en Ethan Coen.
4. Annette Bening in The Kids Are All Right van Lisa Cholodenko.
5. Elle Fanning in Somewhere van Sofia Coppola.
6. Nicole Kidman in Rabbit Hole van John Cameron Mitchell.
7. Cécile de France in Le gamin au vélo van Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne.
8. Mila Kunis en Natalie Portman in Black Swan van Darren Aronofsky.
9. Zrinka Cvitesic in Na putu van Jasmila Zbanic en Kseniya Rappoport in La doppia ora van Giuseppe Capotondi.
10. María Onetto in Puzzle van Natalia Smirnoff.

Jeong-hee Yoon acteert naar verluidt ook schitterend in Poetry van Chang-dong Lee, maar die film hebben wij nog niet gezien.



De beste regisseurs van 2011

1. Nicolas Winding Refn voor Drive.

Wij gaven vier sterren aan deze hybride misdaadthriller met Ryan Gosling in de rol van een zwijgzame, mysterieuze wraakengel.

2. Terrence Malick met The Tree of Life
3. Darren Aronofsky met Black Swan.
4. Charles Taylor met Inside Job.
5. Roman Polanski met Carnage.
6. David Michôd met Animal Kingdom.
7. Sofia Coppola met Somewhere.
8. Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne met Le gamin au vélo.
9. Danny Boyle met 127 Hours.
10. Derek Cianfrance met Blue Valentine.

Hugo van Martin Scorsese, The Artist van Michel Hazanavicius, Rundskop van Michael R. Roskam en A Separation van Asghar Farhadi zijn naar verluidt ook zeer goed geregisseerd, maar die films hebben wij nog niet gezien.



De beste documentaire van 2011

Inside Job van Charles Ferguson.

Wij gaven vier sterren aan deze ontluisterende documentaire over de verborgen oorzaken van de financiële crisis.



De mooist in beeld gebrachte film van 2011

The Tree of Life van Terrence Malick.

Wij gaven vier sterren aan dit visueel verbluffende gezinsdrama over de ondoorgrondelijkheid van het leven.



De meest overschatte film van 2011

Portable Life van Fleur Boonman.

Wij schreven (nog) geen recensie van Portable Life, maar geven deze nogal pretentieuze road movie hier alvast niet meer dan twee sterren.


Joeri Naanai


Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Black Swan: Dansen op een vulkaan

- de trailer: Black Swan - trailer

- onze recensie van The Tree of Life: Amor Fati

- de trailer: The Tree of Life - trailer

- onze recensie van Carnage: Grote kinderen

- de trailer: Carnage - trailer

- onze recensie van Drive: Wraakengel

- een filmfragment: Drive - fragment

- onze recensie van Animal Kingdom: Dog eat dog

- de trailer: Animal Kingdom - trailer

- de trailer: The Artist - trailer

 - de trailer: Rundskop - trailer

- onze recensie van Somewhere: Vicieuze cirkel

- de trailer: Somewhere - trailer

- onze recensie van 127 Hours: Beenhard

- de trailer: 127 Hours - trailer

- onze recensie van Blue Valentine: O dear...

- de trailer: Blue Valentine - trailer

- onze recensie van Biutiful: In de schaduw van de dood

- de trailer: Biutiful - trailer

- onze recensie van Jane Eyre: A tale of woe

- de trailer: Jane Eyre - trailer

- onze recensie van A Dangerous Method: Psychologisch steekspel

- de trailer: A Dangerous Method - trailer

- onze recensie van Easy Money / Snabba Cash: De lokroep van het snelle geld

- de trailer: Easy Money / Snabba Cash - trailer

- onze recensie van The Resident: Wolf in schaapsvacht

- de trailer: The Resident - trailer

- onze recensie van The Kids Are All Right: Eén vader, twee moeders

- de trailer: The Kids Are All Right - trailer

- onze recensie van True Grit: Ruwe bolster, blanke pit

- de trailer: True Grit - trailer

- onze recensie van Rabbit Hole: Ontroostbaar

- de trailer: Rabbit Hole - trailer

- onze recensie van Le gamin au vélo: Belgische Oliver Twist

- een filmfragment: Le gamin au vélo - fragment

- onze recensie van Na putu: Verscheurend

- de trailer: Na putu - trailer

- onze recensie van La doppia ora: Schijn of zijn?

- de trailer: La doppia ora - trailer

- onze recensie van Puzzle: Het ontbrekend stukje

- de trailer: Puzzle - trailer

- onze recensie van Inside Job: De grootste bankoverval aller tijden

- de trailer: Inside Job - trailer

- de trailer: Portable Life - trailer