Posts tonen met het label Matt Smith. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Matt Smith. Alle posts tonen

zaterdag 21 juni 2025

Caught Stealing - trailer

 
De Amerikaanse regisseur Darren Aronofsky staat bekend als een veelzijdige en eigenzinnige cineast die sinds 1998 een rist creatieve cultfilms inblikte, waaronder Pi, Requiem for a Dream, The Fountain, The Wrestler, Black Swan (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), Mother! (bekijk de trailer hier) en The Whale (lees onze recensie hier). Wie meer wil weten over Aronofsky, kan ons biografische portret uit 2014 hier lezen.  

Onderstaande trailer van Aronofsky's nieuwe film Caught Stealing (2025) suggereert dat deze tragikomische misdaadthriller een ruimer publiek kan aanspreken dan zijn hogervermelde films.

Gebaseerd op een scenario van Charlie Huston, draait Caught Stealing rond de bewogen lotgevallen van het Amerikaanse hoofdpersonage Henry "Hank" Thompson (gespeeld door Austin Butler): een voormalige baseballspeler die in de jaren 90 tegen wil en dank te maken krijgt met de criminele onderwereld van New York...

Naast Austin Butler in de hoofdrol, omvat de cast nog andere bekende namen, onder wie Zoë Kravitz (één van de mooiste filmactrices aller tijden), Regina King, Matt Smith, Liev Schreiber, Vincent D'Onofrio, Griffin Dunne, Bad Bunny en Carol Kane. 

Het camerawerk in Caught Stealing stond onder leiding van Matthew Libatique, met wie regisseur Aronofsky reeds samenwerkte voor PiRequiem for a Dream, The Fountain, Black Swan (waarvoor Libatique een Oscarnominatie kreeg), Noah en Mother!.

De muziek in Caught Stealing werd gecomponeerd door Rob Simonsen, die ook de muziek voor Aronofsky's The Whale schreef.

En de montage van Caught Stealing is het werk van Andrew Weisblum, die eerder een Oscar won voor zijn montage van Aronofsky's Black Swan en ook aan de montagetafel zat voor Aronofsky's The Wrestler, Noah, Mother! en The Whale.

De Belgische bioscooppremière van Caught Stealing is voorzien op 27 augustus 2025.

In afwachting kan u hieronder alvast de dynamische trailer bekijken:



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: misdaad / zwarte komedie / thriller / drama

zondag 17 november 2019

Official Secrets - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: historisch docudrama / biopic / spionagefilm

Klik op de oranje link voor onze recensie van Official Secrets: Een dappere klokkenluidster

vrijdag 8 november 2019

Een dappere klokkenluidster

Official Secrets  van Gavin Hood     ★★½



Het is intussen algemeen bekend dat de westerse invasie van Irak in 2003, waarmee de 3de Golfoorlog destijds begon, gebaseerd was op leugens over de beweerde, maar verzonnen aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak. Die leugens werden destijds gefabriceerd en verspreid door de overheden van de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush en Britse premier Tony Blair. Maar wist u dat de Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten zich in dit verband ook schuldig maakten aan geheime spionage-, afpersings- en omkooppraktijken om in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties internationale steun te ronselen voor hun oorlog tegen de Iraakse dictator Saddam Hoessein? Hoe dat in zijn werk ging, wordt gedeeltelijk onthuld in Official Secrets (2019): een nieuw, op historische feiten gebaseerd drama van de Zuid-Afrikaanse regisseur Gavin Hood over de Britse klokkenluidster Katharine Gun, die gespeeld wordt door de Engelse actrice Keira Knightley.

Keira Knightley als de Britse klokkenluidster Katharine Gun.

Meeslepend

De grootste troef van Official Secrets is de geloofwaardige en meeslepende vertolking van Keira Knightley als het hoofdpersonage Katharine Gun, die heen en weer geslingerd wordt tussen haar gewetensbezwaren tegen de illegale Irakoorlog en haar angst dat zij als stiekeme en anonieme klokkenluidster zelf in het beklaagdenbankje zou belanden. Ook de Engelse acteur Ralph Fiennes overtuigt in zijn bijrol als Ben Emmerson: de stoïcijnse advocaat van de klokkenluidster. Terwijl beiden weerstand bieden tegen de machtige en intimiderende overheidsmachine, leeft de kijker mee met Guns verontwaardiging, twijfels, moed, angst, wanhoop en idealisme.

Ralph Fiennes als de Britse advocaat Ben Emmerson.

Gemiste kansen

Hoewel Official Secrets veelbelovend aanstuurt op een spannend spionage- en rechtbankdrama, worden die verwachtingen niet helemaal ingelost. Dat is vooral te wijten aan de scenaristen (Gregory Bernstein, Sara Bernstein en regisseur Gavin Hood) en de filmmonteur (Megan Gill), die heel wat kansen lieten liggen om de film even boeiend en spannend te maken als de veel betere klokkenluiderdrama's On the Waterfront (1954) van Elia Kazan (over vakbondscorruptie), Serpico (1973) van Sidney Lumet (over politiecorruptie; één van onze favoriete politiefilms), All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula (over het politieke Watergate-schandaal), Prince of the City (1981) van Sidney Lumet (over politiecorruptie; ook één van onze favoriete politiefilms), The Firm (1993) van Sydney Pollack (over corruptie in een advocatenkantoor) en de documentaire The Seven Five (2014) van Tiller Russell (over politiecorruptie; ook één van onze favoriete politiefilms). Zo zijn er in Official Secrets heel wat cruciale scènes -bijvoorbeeld de ondervraging van Katharine Gun door de Britse inlichtingendienst GCHQ, de gesprekken in het kantoor van haar advocaat, haar rit met het openbaar vervoer (wanneer zij merkt dat ze geschaduwd wordt), de deportatie van haar Koerdische echtgenoot (gespeeld door Adam Bakri) en de scène in de rechtbank- die weliswaar boeiende en intense momenten opleveren, maar nooit spannend genoeg worden en dus toch wat teleurstellen. Dat is tot op zekere hoogte het gevolg van het lovenswaardige streven naar een waarheidsgetrouwe film, zonder te veel dichterlijke vrijheid. Daardoor eindigt zelfs de rechtbanksequentie, waarop de hele film aanstuurt, hoewel verrassend en toepasselijk, in mineur. 


Kortom, spijts enkele boeiende scènes, waaronder ook het moment waarop de redactie van de Britse krant The Observer beseft dat de spellingscontrole van de door Katharine Gun gelekte geheime e-mail ernstige gevolgen heeft, mist Official Secrets vaak de slimme spanningsopbouw en psychologische overtuigingskracht van de hierboven vermelde klokkenluiderfilms en zou dit integere (docu)drama gebaat geweest zijn met een scenario, montagetechnieken en sfeerschepping die de spanning en emotie beter tot hun recht hadden doen komen, zoals in de uitstekende paranoia-mysteries Blow-Up (1966) van Michelangelo Antonioni (bekijk de hele film hier), The Conversation (1974) van Francis Ford Coppola (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier) en Blow Out (1981) van Brian De Palma (bekijk de hele film hier). 

Jammer ook dat de bijrol van Ralph Fiennes in Official Secrets te klein is om voluit te kunnen genieten van zijn acteertalent en charisma. 

Laat dat u er echter niet van weerhouden om vanaf 5 februari 2020 in de bioscoop te gaan kijken naar Official Secrets, al was het maar voor de leerzame onthullingen over de illegale overheidspraktijken, de doorleefde vertolking van Keira Knightley en de knappe slotscène met Ralph Fiennes op het strand. 

JN.

Official Secrets (Groot-Brittannië/USA-2019): in de Belgische bioscopen vanaf 5 februari 2020.  
Met: Keira Knightley, Ralph Fiennes, Adam Bakri, Matt Smith en Rhys Ifans.

Genre: historisch drama / biopic / spionagefilm

Klik op de oranje link voor de trailer: Official Secrets - trailer



dinsdag 14 april 2015

Lost River - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Lost River: Een stilistische freakshow

Genre: psychosociaal drama / stadsfabel



Een stilistische freakshow

Lost River  van Ryan Gosling     ★★




De Amerikaanse acteur Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden, bekend van onder meer The Notebook, Fracture, Blue Valentine, Drive, The Ides of March, The Place Beyond the Pines en Only God Forgives) heeft zich nu ook àchter de camera gewaagd voor de verfilming van een zelfgeschreven scenario. Zijn regiedebuut heet Lost River (2014) en speelt zich af in een verloederde, door leegstand geteisterde wijk in de Amerikaanse grootstad Detroit. 

Ryan Gosling.

Vloek

Terwijl in de Detroitse volkswijk heel wat woningen gesloopt of in brand gestoken worden, weigert Billy (gespeeld door Christina Hendricks) als alleenstaande moeder van twee zonen om hun huisje op te geven. Ze staat echter drie maanden achter met de afbetaling van haar hypothecaire lening. Daarom gaat zij in op het voorstel van haar bankier (vertolkt door Ben Mendelsohn) om te gaan werken in diens macabere cabaret. Intussen steelt haar oudste zoon Bones (Iain De Caestecker) oud koper uit leegstaande krotten om het te verpatsen aan een schroothandelaar. Daarmee komt Bones in conflict met Bully (Matt Smith): de gewelddadige leider van een plaatselijke dievenbende. Volgens buurmeisje Rat (Saiorse Ronan) is de wijk in de ban van een mysterieuze vloek die iets te maken heeft met een oude verzonken stad op de bodem van een onder water gelopen vallei...  

Iain De Caestecker als Bones.

Stadssprookje

Lost River is een merkwaardige stadsfabel die op het voorbije Filmfestival van Cannes voor verdeelde reacties zorgde. 

Heel wat journalisten kraakten de film als een pretentieus, pseudo-artistiek project waarvoor Gosling als regisseur te nadrukkelijk leentjebuur speelde bij cineasten die hij klaarblijkelijk erg bewondert. Zo werd Lost River door de Amerikaanse filmrecensent Justin Chang in het magazine Variety genadeloos de grond in geboord als volgt: "Had Terrence Malick and David Lynch somehow conceived an artistic love-child together, only to see it get kidnapped, strangled and repeatedly kicked in the face by Nicolas Winding Refn, the results might look and sound something like 'Lost River', a risible slab of Detroit gothic that marks an altogether inauspicious writing-directing debut for Ryan Gosling." 

Anderen (bijvoorbeeld in de Vlaamse pers) waren milder en prezen onder meer de dromerige sfeer, de knappe beelden van de Belgische cameraman Benoît Debie en de charismatische vertolking van Ben Mendelsohn als de perverse bankier. 

Billy aanvaardt een job in een duistere nachtclub.

Lappendeken


Zowel de critici als de fans van Lost River hebben een punt. 

Gosling refereert in de film inderdaad erg vaak naar de stijl van andere cineasten: 
naar de poëtische filmstijl van Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs), bijvoorbeeld in de intimistische openingsbeelden van Lost River
- naar de films van David Lynch (ook één van onze favoriete regisseurs), onder meer in het bankkantoor en in het cabaret; 
- naar de horrorfilms van Dario Argento, in de bloederige cabaretscènes; 
- en vooral naar de misdaadfilms Drive en Only God Forgives, beide van Nicolas Winding Refn met Gosling in de hoofdrol, blijkens onder meer de bizarre en gewelddadige personages en de kleurrijke belichting met veel purpere en roze neonlichten. Lees onze recensie van Drive hier en onze recensie van Only God Forgives hier. 

Eva Mendez speelt een bijrolletje in Lost River.

De stilistische referenties zijn sfeervol in beeld gebracht onder leiding van cameraman Benoît Debie, die dankbaar gebruik maakte van fotogenieke locaties in de achterbuurten van Detroit.

De beelden hangen echter aan elkaar als los zand. Dat ligt niet zozeer aan de degelijke montage van de Belg Nico Leunen, maar aan het onbeheerste scenario, de wisselende mise-en-scène, het inconsistente production design en de heterogene art direction.

Matt Smith als Bully.

Vanwege het gebrek aan samenhang schiet Lost River inhoudelijk en stilistisch alle kanten uit, waardoor de film zowel narratief als visueel op een fragmentair lappendeken lijkt. Gosling was te ambitieus en wilde te veel kwijt in zijn regiedebuut. Wellicht hoopte hij als debutant indruk te maken met een visitekaartje waarin hij via tal van cinefiele verwijzingen aantoont dat hij zijn pappenheimers kent. Hij vergat daarbij echter dat less vaak more is, tenzij je Quentin Tarantino of Stanley Kubrick heet (die beiden ook behoren tot onze favoriete regisseurs). 

Wegens het gebrek aan een strakke (of toch op zijn minst doelgerichte) plot, volstond mooifilmerij niet om te verhullen dat Lost River over te veel gaat (de economische crisis, armoede, geweld, perversiteiten, mysterie...) en daarom uiteindelijk tekort schiet. 

Dat is ook te merken aan de cast, die weliswaar behoorlijk acteert maar de gebreken in het scenario van deze stilistische freakshow niet kon overstijgen en bij ons alvast geen echte empathie met de personages kon losweken. Bovendien is de rol van Matt Smith als de slechterik Bully te vlak en te karikaturaal. Alleen Ben Mendelsohn beklijft (als de bankier), dankzij zijn onvoorspelbare uitstraling waarmee deze Australische rasacteur elk scenario lijkt te kunnen overstijgen.

Ben Mendelsohn als de bankier.

Anderzijds verdient Gosling wel lof voor zijn durf en eigenzinnigheid, waardoor zijn regiedebuut in elk geval wereldwijd over de tongen gaat als een opmerkelijke film die afwijkt van platgetreden paden. Hopelijk krijgt hij de kans om nog eens in de regiestoel te zitten en levert dat de volgende keer dan een beter resultaat op.

JN.

Lost River (USA-2014): in de Belgische bioscopen sinds 8 april 2015.
Met: Iain De Caestecker, Christina Hendricks, Matt Smith, Ben Mendelsohn en Saiorse Ronan.

Genre: psychosociaal drama / stadsfabel

Klik op de oranje link voor de trailer: Lost River - trailer