NIEUWS! 

Hollywoodicoon 

Gene Hackman 

samen met vrouw en hond 

dood aangetroffen in hun villa

    

Gene Hackman in zijn Oscarwinnende hoofdrol van de obsessieve politiedetective "Popeye" Doyle
in de briljante politiefilm The French Connection.
 

De beroemde Amerikaanse karakteracteur Gene Hackman is afgelopen woensdag, op 26 februari 2025, samen met zijn echtgenote Betsy Arakawa en één van hun honden levenloos aangetroffen in hun villa in de Amerikaanse stad Santa Fe. Hackman was eind januari net 95 geworden, zijn vrouw was 65. Hun doodsoorzaak is nog onbekend, maar volgens de plaatselijke autoriteiten "verdacht genoeg om een onderzoek te openen". Hackman was een erg getalenteerde en veelzijdige method-acteur die in zijn lange carrière vanaf 1961 tot in 2004 meespeelde in zo'n 80 films. Dat leverde hem een rist internationale filmprijzen op, waaronder twee Oscars: voor zijn intense hoofdrol van de hardnekkige politiedetective Jimmy "Popeye" Doyle in de briljante politiefilm The French Connection uit 1971 en voor zijn al even charismatische bijrol van de hardvochtige sheriff "Little" Bill Daggett in de schitterende anti-western Unforgiven uit 1992.

Marlon Brando is onze favoriete acteur aller tijden. Maar ook Gene Hackman behoort naar onze smaak in de top 3 van de beste acteurs in de filmgeschiedenis. We zullen hem missen...

      

De aanhouder wint

Gene Hackman als 21-jarige marinier
in december 1951.

Eugene ("Gene") Alden Hackman werd geboren op 30 januari 1930 in de Californische stad San Bernardino. 

In 1946 deed de 16-jarige Gene alsof hij ouder was om in dienst te kunnen treden bij het Amerikaanse marinierskorps. Zo diende hij tot eind 1951 als marconist in onder meer China, Hawaï en Japan. Een motorongeluk maakte een einde aan zijn militaire carrière. 

Vijf jaar later, in 1956, begon hij met acteren toen hij op 26-jarige leeftijd in de Californische stad Pasadena enkele maanden theaterlessen volgde in het plaatselijke Pasadena Playhouse, waar Hackman als student naar verluidt echter de laagste score ooit haalde: slechts 1,3 op 10! Volgens zijn toenmalige klasgenoot Dustin Hoffman (later ook uitgegroeid tot een wereldberoemde Hollywoodster) acteerde Hackman destijds al met zoveel ongekunstelde naturel dat men in het Pasadena Playhouse ten onrechte dacht dat Hackmans spontane acteerstijl geen acteren was. Hoe dan ook, na slechts drie maanden werd Hackman door het Pasadena Playhouse aan de deur gezet wegens zijn beweerde "gebrek aan acteertalent". Bovendien had hij met zijn alledaagse en stilaan kalende karakterkop niet het uiterlijk van een knappe filmster.  

Hackman liet zich echter niet ontmoedigen en begon later dat jaar in 1956 acteerlessen te volgen bij de gerenommeerde method-acteercoach George Morrison in New York. Dat wierp vruchten af, want Hackman groeide in de loop der jaren uit tot één van de meest gerespecteerde acteurs aller tijden.

Doorbraak

Hackmans doorbraak begon in 1967, toen hij een Oscarnominatie en National Society of Film Critics Award kreeg voor zijn bijrol van de bankrover Buck Barrow in de vernieuwende, tragiromantische gangsterbiopic en road movie Bonnie and Clyde, met Faye Dunaway en Warren Beatty in de titelrollen van het beruchte misdaadkoppel Bonnie Parker en Clyde Barrow, onder regie van Arthur Penn (lees ons In Memoriam over Penn hier). Hackman was toen al 37.

Gene Hackman als Buck Barrow (links)
en Warren Beatty als Bucks jongere broer Clyde Barrow
in Bonnie and Clyde.

Vier jaar later, in 1971, volgde Hackmans schitterende hoofdrol van de intense politiedetective en antiheld Jimmy "Popeye" Doyle in de briljante en invloedrijke politiefilm The French Connection van William Friedkin (één van onze favoriete regisseurs; lees ons In Memoriam over Friedkin hier). Hackman werd voor zijn iconische vertolking bekroond met een Oscar, Golden Globe, BAFTA Award en National Board of Review Award in de categorie beste acteur. The French Connection behoort tot onze favoriete politiefilms. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier. 

Gene Hackman als de verbeten politiedetective Jimmy "Popeye" Doyle 
tijdens de fameuze car chase in The French Connection.

Datzelfde jaar viel Hackman ook op met zijn vertolking van de rijke, uiterst vrouwonvriendelijke en meedogenloze rancher Brandt Ruger in de western The Hunting Party (1971) van Don Medford, met o.a. Oliver Reed en Candice Bergens als Hackmans tegenspelers. 

Veelzijdig

Later in de jaren 70 bevestigde Hackman zijn veelzijdige acteertalent met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de criminele slachthuisbaas en pooier Mary Ann in de eigenzinnige gangsterfilm Prime Cut van Joe Wizan uit 1972;

- de dominee Frank Scott in de rampenfilm en kaskraker The Poseidon Adventure van Ronald Neame uit 1972 over de ondergang van een groot passagiersschip, waarmee Hackman een BAFTA Award won in de categorie beste acteur;

- de opvliegende ex-gedetineerde Max Millan in de psychosociale road movie Scarecrow van Jerry Schatzberg uit 1973, met Al Pacino (ook één van onze favoriete acteurs) als Hackmans tegenspeler;

- de eenzame en paranoïde afluisterexpert Harry Caul in de beklemmende psychosociale thriller The Conversation uit 1974 van Francis Ford Coppola (ook één van onze favoriete regisseurs). Hackman won hiermee zijn tweede National Board of Review Award in de categorie beste acteur. Lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment met Hackman en een nog jonge Harrison Ford hier;

- de politiedetective Jimmy "Popeye" Doyle in de geslaagde sequel The French Connection II van John Frankenheimer uit 1975;

- en de privédetective Harry Moseby in het neo noir verdwijningsmysterie Night Moves van Arthur Penn uit 1975.

Gene Hackman als de eenzame en paranoïde afluisterexpert Harry Caul
in The Conversation.

Dat Hackman ook komische rollen aankon, bewees hij met zijn grappige vertolking van de ambitieuze maar tragikomische schurk Lex Luthor (één van de beste movie villains aller tijden) in de onderhoudende superheldenfilm Superman van Richard Donner uit 1978 en in de sequels Superman II van Richard Lester uit 1980 en Superman IV: The Quest for Peace van Sidney J. Furie uit 1987, met telkens Christopher Reeve in de titelrol. 

Gene Hackman als de tragikomische supervillain Lex Luthor
in Superman.

Hackman blonk ook uit met zijn vertolkingen van:

- de getroebleerde goudzoeker Jack McCann in het eigenzinnige psychosociaal drama Eureka van Nicholas Roeg uit 1983, met Theresa Russell en Rutger Hauer als Hackmans tegenspelers;

- de koppige en gedreven basketbalcoach Norman Dale in het populaire sportdrama Hoosiers van David Anspaugh uit 1986, met Barbara Hershey en Dennis Hopper (ook één van onze favoriete acteurs) als Hackmans tegenspelers; 

- de jaloerse minister van Defensie David Brice in de boeiende politieke thriller No Way Out van Roger Donaldson uit 1987, met Kevin Costner in de hoofdrol;

- de no nonsense FBI-agent Rupert Anderson in het broeierige, antiracistische misdaaddrama Mississippi Burning van Alan Parker uit 1988, ook één van onze favoriete politiefilms, met Willem Dafoe als FBI-collega. Hackman won met zijn hoofdrol een Zilveren Beer op het Filmfestival van Berlijn en zijn derde National Board of Review Award. Bekijk een intens filmfragment met Hackman in topvorm hier;

- de advocaat Jedediah "Jed" Tucker Ward in het boeiende rechtbank- en familiedrama Class Action van Michael Apted uit 1991, met Mary Elizabeth Mastrantonio als Hackmans tegenspeelster.

Gene Hackman (links) en Willem Dafoe in Mississippi Burning
als een duo vastberaden FBI-agenten die in de jaren 60 in een racistisch stadje in Mississippi
arriveren om er onderzoek doen naar de ware toedracht achter de onrustwekkende verdwijning
van drie jonge burgerrechtenactivisten.

Met zijn charismatische bijrol van de hardvochtige sheriff "Little" Bill Daggett (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante, Oscarwinnende anti-western Unforgiven van en met Clint Eastwood uit 1992 won Hackman opnieuw een Oscar, Golden Globe en BATA Award. Unforgiven behoort tot onze favoriete westerns, alsook tot onze favoriete road movies en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk de trailer hier en een intens filmfragment met o.a. Hackman en zijn tegenspeler Richard Harris hier.

Gene Hackman als de meedogenloze sheriff "Little" Bill Daggett
in Unforgiven.

Minder flamboyant, maar ook briljant is Hackmans veelzijdige vertolking van de corrupte en eenzame advocaat Avery Tolar (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de meeslepende advocatenthriller The Firm van Sydney Pollack uit 1993, met Tom Cruise in de hoofdrol als een jonge, ambitieuze advocaat in gewetensnood.

Gene Hackman schittert in zijn bijrol als de corrupte en eenzame advocaat Avery Tolar
in The Firm.

Vanaf het midden van de jaren 90 maakte Hackman indruk met zijn vertolkingen van o.a.:

- de tiran John Herod in de western The Quick and the Dead van Sam Raimi uit 1995, met Sharon Stone (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden), Russell Crowe en Leonardo DiCaprio als Hackmans tegenspelers;

- de autoritaire kapitein Franklin "Frank" Ramsey in de intense onderzeebootthriller Crimson Tide van Tony Scott uit 1995, met Denzel Washington (lees ons biografische portret hier) als de eerste officier die aan boord van Ramsey's atoomonderzeeboot in conflict komt met de kapitein;

- de tragikomische B-filmregisseur Harry Zimm in de vermakelijke misdaadkomedie Get Shorty van Barry Sonnenfeld uit 1995, met John Travolta in de hoofdrol. Bekijk een hilarisch filmfragment met Hackman, Dennis Farina en Jon Gries hier;

- de conservatieve senator Kevin Keeley in de komedie The Birdcage van Mike Nichols uit 1996, waarvoor Hackman een Screen Actors Guild Award kreeg;

- de seksueel agressieve Amerikaanse president Alan Richmond in de politieke misdaadthriller Absolute Power van Clint Eastwood uit 1997, met Clint Eastwood in de hoofdrol;

- de belastingadvocaat Henry Hearst in het neo noir misdaadmysterie Under Suspicion van Stephen Hopkins uit 2000, met Morgan Freeman en Monica Bellucci (ook één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) als Hackmans tegenspelers;

- de tragikomische pater familias Royal Tenenbaum in de eigenzinnige tragikomedie The Royal Tenenbaums van Wes Anderson uit 2001, waarmee Hackman een Golden Globe won in de categorie beste acteur in een musical of komedie;

- de oneerlijke jury-adviseur Rankin Fitch in het verrassende rechtbankdrama Runaway Jury van Gary Fleder uit 2003, met John Cusack, Dustin Hoffman en Rachel Weisz als Hackmans tegenspelers. 

Vuurwerk tussen Gene Hackman (rechts) en Denzel Washington
in de intense onderzeebootthriller Crimson Tide.

Pensioen

In 2003 kreeg Hackman de Cecil B. DeMille Award (een ere-Golden Globe) voor zijn hele carrière.

Gene Hackman en zijn vrouw Betsy
op 28 maart 2024 in Sante Fe.

Het jaar daarop, in 2004, was hij nog te zien in zijn hoofdrol van de (fictieve) voormalige Amerikaanse president Monroe "Eagle" Cole in de politieke satire Welcome to Mooseport van Donald Petrie. Dat was Hackmans laatste filmrol. Hij was destijds 74 jaar.

De meest recente foto's van Hackman in het openbaar dateren van bijna een jaar geleden, toen hij op 28 maart 2024 samen met zijn 30 jaar jongere echtgenote Betsy Arakawa (een klassieke pianiste) ging lunchen in het restaurant Pappadeaux Seafood Kitchen in Santa Fe, New Mexico. Hackman had toen al de gezegende leeftijd van 94.

Om van te snoepen

Met zijn topvertolkingen droeg Hackman bij tot de kwaliteit van heel wat films waarin hij meespeelde, zoals de tijdloze meesterwerken The French Connection, The Conversation en Unforgiven. En hoewel niet alle films waarin hij meespeelde hoogvliegers zijn, was het toch telkens snoepen van Hackmans charisma en acteertalent. 

Joeri Naanai 

NIEUWS! 

R.I.P.

 

Robert Towne

 

1934-2024

Scenarist van China Town overleden 

Afgelopen maandag, op 1 juli 2024, is de productieve en gerespecteerde Amerikaanse filmscenarist Robert Towne overleden in zijn woning in Los Angeles. Hij werd 89. Towne zal vooral herinnerd worden voor zijn Oscarwinnende scenario van het briljante neo noir misdaadmysterie China Town uit 1974 onder regie van Roman Polanski. Maar Towne's filmografie omvat nog andere boeiende scenario's, alsook enkele zelf geregisseerde films.

Geboren als Robert Bertram Schwartz op 23 november 1934 in de Amerikaanse filmstad Los Angeles, was Robert Towne de zoon van joodse ouders.

B-films

Towne's filmcarrière startte in de vroege jaren 60, toen hij scenario's begon te schrijven voor B-films van de Amerikaanse regisseur Roger Corman, zoals het sciencefictiondrama Last Woman on Earth (1960), waarin Towne ook een hoofdpersonage speelt, en de horrorfilm The Tomb of Ligeia (1964).

The Last Detail

Voor zijn scenario van de uitstekende tragikomische road movie The Last Detail (1973) van Hal Ashby (naar de gelijknamige roman van Darryl Ponicsan) werd Towne genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste bewerkte scenario'. Hoofdrolspeler Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs) kreeg een Oscar voor zijn hoofdrol, maar de Oscar voor beste bewerkte scenario ging uiteindelijk naar William Peter Blatty voor diens scenario van de briljante griezelfilm en kaskraker The Exorcist (één van onze favoriete horrorfilms) van William Friedkin (één van onze favoriete regisseurs).

V.l.n.r.: Jack Nicholson, Randy Quaid en Otis Young in The Last Detail.

China Town    

Een jaar later, in 1974, kwam China Town uit: een schitterend neo noir misdaadmysterie van de Poolse meesterverteller Roman Polanski (ook één van onze favoriete regisseurs), met Jack Nicholson, Faye Dunaway en John Huston in de hoofdrollen. Het uitstekende scenario was geschreven door Robert Towne, die er niet alleen een Oscar, maar ook een Golden Globe en BAFTA Award mee won. Ook het scenario van de (teleurstellende) sequel The Two Jakes (1990), onder regie van Jack Nicholson, werd geschreven door Towne. En ook het recente scenario van de verwachte tv-prequel (voorgeschiedenis) op China Town (momenteel in pre-productie) is een pennenvrucht van Towne.

Jack Nicholson en Faye Dunaway in China Town.

The Yakuza

Towne schreef tevens het scenario van The Yakuza: een neo noir gangsterdrama van Sidney Pollack, dat ook uitkwam in 1974, met Hollywoodveteraan Robert Mitchum in de hoofdrol. Quentin Tarantino (ook één van onze favoriete regisseurs) is naar eigen zeggen een fan van The Yakuza.

Shampoo

Voor het scenario van de romantische tragikomedie Shampoo (1975) van Hal Ashby (met o.a. Warren Beatty, Julie Christie, Goldie Hawn en Lee Grant) werden Robert Towne en Warren Beatty als co-scenaristen genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste scenario', maar die Oscar ging toen naar Frank Pierson voor diens scenario van het intense bankroversdrama Dog Day Afternoon (1975) van Sidney Lumet, één van de beste heist movies aller tijden. Het scenario van Shampoo won wel een National Society of Film Critics Award en een Writers Guild of America Award.

Tarzan

Samen met Michael Austin schreef Towne ook het scenario van het succesvolle avonturendrama Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes (1984), onder regie van Hugh Hudson, naar de roman Tarzan of the Apes van Edgar Rice Burroughs uit 1912. Dat leverde Towne en Austin een Oscarnominatie op in de categorie 'beste bewerkte scenario', maar die Oscar ging toen naar Peter Schaffer voor diens briljante scenario van de schitterende muzikale Mozart-biopic Amadeus (1984) van Miloš Forman (één van onze favoriete historische drama's; bekijk de hele film hier).

Frantic

In de jaren 80 schreef Towne als co-scenarist samen met Roman Polanski en Gérard Brach het scenario van de sfeervolle en meeslepende Hitchcockiaanse neo noir verdwijningsthriller Frantic (1988), geregisseerd door Roman Polanski, met Harrison Ford en Emmanuelle Seigner in de hoofdrollen (bekijk de hele film hier).

Harrison Ford en Emmanuelle Seigner in Frantic.

Jaren 90

In de jaren 90 droeg Towne als scenarist of co-scenarist bij tot onder meer:

- het autoracersdrama Days of Thunder (1990) van Tony Scott (lees ons In Memoriam over Scott hier), met Tom Cruise in de hoofdrol;

- de meeslepende advocatenthriller The Firm van Sydney Pollack (1993), ook met Tom Cruise in de hoofdrol;

- de eerste en uiterst succesvolle actie- en spionagethriller in de Mission Impossible-filmreeks, die uitkwam in 1996, onder regie van Brian De Palma (ook één van onze favoriete regisseurs), met alweer Tom Cruise in de hoofdrol;

- de meeslepende sequel Mission: Impossible II (2000) van John Woo, met Tom Cruise in de hoofdrol (bekijk een filmfragment hier).

Tom Cruise in Mission Impossible.

Script Doctor

Towne heeft in zijn lange filmcarrière ook vaak gewerkt als script doctor: dat is een scenarist die andermans scenario onder handen neemt om het op verzoek te wijzigen, bijvoorbeeld door scènes en/of dialogen toe te voegen en/of om het scenario op andere vlakken te optimaliseren. Zo droeg Towne als script doctor bij tot de verfilmde scenario's van onder meer:

- de iconische road movie Bonnie and Clyde (1967) over het legendarische Amerikaanse bankroverskoppel, onder regie van Arthur Penn (lees ons In Memoriam over Penn hier), met Warren Beatty en Faye Dunaway in de titelrollen;

- de sfeervolle western McCabe & Mrs. Miller (1971) van Robert Altman, met Warren Beatty en Julie Christie in de hoofdrollen;

- de magistrale en uiterst invloedrijke maffiakroniek The Godfather (1972) van Francis Ford Coppola, met onder anderen Marlon Brando (onze favoriete acteur), Al Pacino (ook één van onze favoriete acteurs), James Caan en Robert Duvall in de hoofdrollen;

- de politieke thriller The Parallax View (1974) van Alan J. Pakula, met Warren Beatty in de hoofdrol;

- de eigenzinnige western The Missouri Breaks (1976) van Arthur Penn (één van onze favoriete westerns), met Jack Nicholson en Marlon Brando in de hoofdrollen (bekijk een filmfragment hier);

- de intense achtervolgingsthriller Marathon Man (1976) van John Schlesinger, met Dustin Hoffman, Laurence Olivier, William Devane en Marthe Keller in de hoofdrollen (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier);

- de fantasy-tragikomedie Heaven Can Wait (1978), onder regie van Warren Beatty en Buck Henry, met Warren Beatty, Julie Christie en James Mason in de hoofdrollen;

- en de intense onderzeebootthriller Crimson Tide (1995) van Tony Scott, met Denzel Washington (lees ons biografische portret hier) en Gene Hackman (één van onze favoriete acteurs) in de hoofdrollen.

Faye Dunaway en Warren Beatty in Bonnie and Clyde.

Regisseur

Robert Towne regisseerde zelf vier langspeelfilms:

- zijn zelfgeschreven en zelf geproduceerde lesbische sportdrama Personal Best (1982), met Mariel Hemingway, Patrice Donnelly en Scott Glenn in de hoofdrollen;

- zijn zelfgeschreven en boeiende romantisch misdaaddrama Tequila Sunrise (1988) met Mel Gibson (één van de knapste acteurs aller tijden), Kurt Russell en Michelle Pfeiffer (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) in de hoofdrollen;

- zijn zelfgeschreven sportbiopic Without Limits (1998), met Billy Crudup, Donald Sutherland en Monica Potter in de hoofdrollen;

- en zijn zelfgeschreven romantisch drama Ask the Dust (2006), naar de gelijknamige roman uit 1939 van John Fante, met Colin Farrell (ook één van de knapste acteurs aller tijden) en Salma Hayek in de hoofdrollen.

Mel Gibson en Michelle Pfeiffer in Tequila Sunrise.

Screen Laurel Award

In 1997 werd Towne voor zijn oeuvre als scenarist bekroond door de Writers Guild of America met de prestigieuze Screen Laurel Award.

Ghostwriter

Naar verluidt werkte Towne als scenarist vanaf het midden van de jaren 60 vaak samen met een bevriende ghostwriter: zijn voormalige kamergenoot Edward M. Taylor op de campus van het Pomona College in Los Angeles County, waar beiden in de jaren 50 afgestudeerd waren. Zo droeg Taylor ook substantieel bij tot het Oscarwinnende scenario van China Town. Taylor overleed reeds in 2013, zonder dat de draagwijdte van zijn jarenlange bijdrage aan Towne's oeuvre als scenarist, co-scenarist en/of script doctor gekend is. Erg jammer, want nu ook Towne overleden is, zal Towne's individuele bijdrage aan Vrouwe Cinema wellicht nooit precies op waarde geschat kunnen worden, net zo min als de bijdrage van Taylor aan de filmgeschiedenis kan beoordeeld worden...  

Joeri Naanai

Een dappere klokkenluidster

Official Secrets  van Gavin Hood     ★★½

Het is intussen algemeen bekend dat de westerse invasie van Irak in 2003, waarmee de 3de Golfoorlog destijds begon, gebaseerd was op leugens over de beweerde, maar verzonnen aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak. Die leugens werden destijds gefabriceerd en verspreid door de overheden van de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush en Britse premier Tony Blair. Maar wist u dat de Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten zich in dit verband ook schuldig maakten aan geheime spionage-, afpersings- en omkooppraktijken om in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties internationale steun te ronselen voor hun oorlog tegen de Iraakse dictator Saddam Hoessein? Hoe dat in zijn werk ging, wordt gedeeltelijk onthuld in Official Secrets (2019): een nieuw, op historische feiten gebaseerd drama van de Zuid-Afrikaanse regisseur Gavin Hood over de Britse klokkenluidster Katharine Gun, die gespeeld wordt door de Engelse actrice Keira Knightley.

Keira Knightley als de Britse klokkenluidster Katharine Gun.

Meeslepend

De grootste troef van Official Secrets is de geloofwaardige en meeslepende vertolking van Keira Knightley als het hoofdpersonage Katharine Gun, die heen en weer geslingerd wordt tussen haar gewetensbezwaren tegen de illegale Irakoorlog en haar angst dat zij als stiekeme en anonieme klokkenluidster zelf in het beklaagdenbankje zou belanden. Ook de Engelse acteur Ralph Fiennes overtuigt in zijn bijrol als Ben Emmerson: de stoïcijnse advocaat van de klokkenluidster. Terwijl beiden weerstand bieden tegen de machtige en intimiderende overheidsmachine, leeft de kijker mee met Guns verontwaardiging, twijfels, moed, angst, wanhoop en idealisme.

Ralph Fiennes als de Britse advocaat Ben Emmerson.

Gemiste kansen

Hoewel Official Secrets veelbelovend aanstuurt op een spannend spionage- en rechtbankdrama, worden die verwachtingen niet helemaal ingelost. Dat is vooral te wijten aan de scenaristen (Gregory Bernstein, Sara Bernstein en regisseur Gavin Hood) en de filmmonteur (Megan Gill), die heel wat kansen lieten liggen om de film even boeiend en spannend te maken als de veel betere klokkenluiderdrama's On the Waterfront (1954) van Elia Kazan (over vakbondscorruptie), Serpico (1973) van Sidney Lumet (over politiecorruptie; één van onze favoriete politiefilms), All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula (over het politieke Watergate-schandaal), Prince of the City (1981) van Sidney Lumet (over politiecorruptie; ook één van onze favoriete politiefilms), The Firm (1993) van Sydney Pollack (over corruptie in een advocatenkantoor) en de documentaire The Seven Five (2014) van Tiller Russell (over politiecorruptie; ook één van onze favoriete politiefilms). Zo zijn er in Official Secrets heel wat cruciale scènes -bijvoorbeeld de ondervraging van Katharine Gun door de Britse inlichtingendienst GCHQ, de gesprekken in het kantoor van haar advocaat, haar rit met het openbaar vervoer (wanneer zij merkt dat ze geschaduwd wordt), de deportatie van haar Koerdische echtgenoot (gespeeld door Adam Bakri) en de scène in de rechtbank- die weliswaar boeiende en intense momenten opleveren, maar nooit spannend genoeg worden en dus toch wat teleurstellen. Dat is tot op zekere hoogte het gevolg van het lovenswaardige streven naar een waarheidsgetrouwe film, zonder te veel dichterlijke vrijheid. Daardoor eindigt zelfs de rechtbanksequentie, waarop de hele film aanstuurt, hoewel verrassend en toepasselijk, in mineur. 

Kortom, spijts enkele boeiende scènes, waaronder ook het moment waarop de redactie van de Britse krant The Observer beseft dat de spellingscontrole van de door Katharine Gun gelekte geheime e-mail ernstige gevolgen heeft, mist Official Secrets vaak de slimme spanningsopbouw en psychologische overtuigingskracht van de hierboven vermelde klokkenluiderfilms en zou dit integere (docu)drama gebaat geweest zijn met een scenario, montagetechnieken en sfeerschepping die de spanning en emotie beter tot hun recht hadden doen komen, zoals in de uitstekende paranoia-mysteries Blow-Up (1966) van Michelangelo Antonioni (bekijk de hele film hier), The Conversation (1974) van Francis Ford Coppola (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier) en Blow Out (1981) van Brian De Palma (bekijk de hele film hier). 

Jammer ook dat de bijrol van Ralph Fiennes in Official Secrets te klein is om voluit te kunnen genieten van zijn acteertalent en charisma. 

Laat dat u er echter niet van weerhouden om vanaf 5 februari 2020 in de bioscoop te gaan kijken naar Official Secrets, al was het maar voor de leerzame onthullingen over de illegale overheidspraktijken, de doorleefde vertolking van Keira Knightley en de knappe slotscène met Ralph Fiennes op het strand. 

JN.

Official Secrets (Groot-Brittannië/USA-2019): in de Belgische bioscopen vanaf 5 februari 2020.  

Met: Keira Knightley, Ralph Fiennes, Adam Bakri, Matt Smith en Rhys Ifans.

Genre: historisch drama / biopic / spionagefilm

Klik op de oranje link voor de trailer: Official Secrets - trailer