Posts tonen met het label Meryl Streep. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Meryl Streep. Alle posts tonen

zaterdag 18 februari 2023

Kindervriend of wolf in schaapsvacht?

Doubt  van John Patrick Shanley      ★★★★½




We schrijven het jaar des Heeren 1964. Tijdens zijn wekelijkse preek in zijn katholieke parochiekerk in de New Yorkse volkswijk The Bronx legt de Iers-Amerikaanse pastoor Brendan Flynn (gespeeld door Philip Seymour Hoffman) aan zijn parochianen uit dat iedereen wel eens onderhevig is aan twijfel en dat iemand die twijfelt dus niet alleen is. 

Philip Seymour Hoffman als pastoor Flynn.

Onheilspellende twijfels

Eén van de toehoorders tijdens Flynns preek is de strenge, scherpzinnige en wantrouwige katholieke kloosterzuster Aloysius (glansrol van Meryl Streep), die aan het hoofd staat van de nonnen die lesgeven aan de kinderen in hun plaatselijke parochieschooltje. Hoofdzuster Aloysius krijgt tijdens de preek de indruk dat pastoor Flynn het onrechtstreeks over zijn eigen twijfel heeft. Maar welke twijfel? Aan God? Aan de morele voorschriften in de Bijbel? Aan de katholieke tradities? Aan Flynns eigen gelofte van celibataire kuisheid? Aan een combinatie daarvan? Flynn is immers een progressieve pastoor en bon vivant. Hij drinkt graag een glas, meent dat de Kerk moet meegaan met de veranderende tijdsgeest, stelt voor om de schoolkinderen tijdens het komende Kerstfeest eindelijk ook eens een seculier kerstliedje te laten zingen, en gaat op een veel jovialere manier met de kinderen om dan de ouderwetse, ijzerstrenge en gevreesde hoofdzuster Aloysius die balpennen verbiedt, een transistorradiootje van een leerling in beslag neemt (maar er daarna zelf naar luistert) en oorvijgen of strafwerk uitdeelt aan ongehoorzame kinderen.  

Meryl Streep als de strenge hoofdzuster Aloysius.

Wanneer hoofdzuster Aloysius later door de grote vensters van haar directiekamer als een verheven Alziend Oog letterlijk en figuurlijk neerkijkt op de leerlingen die buiten aan de schoolingang staan, ziet zij hoe de schooljongen William plots verschrikt terugdeinst wanneer pastoor Flynn hem benadert, waardoor zuster Aloysius begint te vermoeden dat de pastoor misschien een pedofiel is die de jongen seksueel misbruikte. 



Bovendien vertelt de jonge, goedhartige zuster James (Amy Adams) aan hoofdzuster Aloysius dat de nieuwe leerling en misdienaar Donald -de enige zwarte scholier- door pastoor Flynn uit de geschiedenisklas van zuster James geroepen werd en dat Donald bij diens terugkeer in de klas naar alcohol rook en zich vreemd gedroeg. Zuster James zag later ook dat pastoor Flynn het onderhemdje van Donald in diens opbergkastje stopte. Zuster James kan naar eigen zeggen niet geloven dat de sympathieke pastoor zich seksueel vergrepen zou hebben aan Donald, maar het feit dat zij niettemin haar observaties meldt aan hoofdzuster Aloysius geeft toch aan dat ook in het hart van zuster James twijfels de kop opstaken: is pastoor Flynn een wolf in schaapsvacht of gewoon een empathische kindervriend die de eenzame Donald onder zijn hoede nam? Wanneer pastoor Flynn ter zake ondervraagd wordt door hoofdzuster Aloysius, terwijl zij nochtans hiërarchisch ondergeschikt is aan hem, ontkent hij verontwaardigd dat hij iets onbetamelijks gedaan zou hebben. Bovendien heeft hij een aannemelijke verklaring voor wat zuster James opmerkte. En zo wordt ook bij de kijker twijfel gezaaid over wat hier precies aan de hand is...

Amy Adams als de goedhartige zuster James.

Schitterend

Gebaseerd op zijn zelfgeschreven scenario, naar zijn eigen toneelstuk Doubt: A Parable uit 2004 (bekroond met een Pulitzer Prize en een Tony Award), is Doubt een uitstekend drama uit 2008 van de Iers-Amerikaanse cineast John Patrick Shanley (die voordien een Oscar won voor zijn scenario van de romantische tragikomedie Moonstruck uit 1987 onder regie van Norman Jewison). 

Doubt schittert als een fijngeslepen diamant met vele facetten. De ge(s)laagde opbouw van het efficiënt gemonteerde mysterie slingert de kijker, net als zuster James, heen en weer tussen tegenstrijdige vermoedens en gevoelens over de ware aard van pastoor Flynn, waarbij niet uitgesloten wordt dat hoofdzuster Aloysius misschien spijkers op laag water zoekt als drogreden om pastoor Flynns reputatie te besmeuren, hem tot ontslag of overplaatsing te dwingen en zich zo te ontdoen van zijn progressieve en subversieve invloed in hààr school. In dat opzicht vertoont Doubt gelijkenissen met Jagten van de Deense cineast Thomas Vinterberg (onze favoriete film van 2012): ook een aangrijpend psychosociaal drama over een vermeende kindervriend die (al of niet terecht) beschuldigd wordt van seksueel kindermisbruik (lees onze recensie hier). 

De "Twijfel" in de filmtitel Doubt heeft echter niet alleen betrekking op de twijfel over de draagwijdte van pastoor Flynns gedrag, maar ook op religieuze en existentiële twijfels. Hoe ga je om met het Godsgeloof in volgens hoofdzuster Aloysius goddeloze tijden nadat de populaire Amerikaanse president John F. Kennedy net vermoord is, op de radio in toenemende mate "ketterse" muziek gedraaid wordt en pastoor Flynn met zijn progressieve visie niet alleen de traditionele pedagogische aanpak van hoofdzuster Aloysius ondergraaft maar hij bovendien een gewetenloze pedoseksueel zou kunnen zijn? 

Toch is er ook ruimte voor fijne droge humor, vooral onder impuls van Meryl Streep als de onverbiddelijke hoofdzuster Aloysius, bijvoorbeeld tijdens de scène waarin zij het schijnbaar onschuldige kerstliedje Frosty the Snowman bekritiseert:

Hoofdzuster Aloysius: "Frosty the Snowman espouses a pagan belief in magic. The snowman comes to life when an enchanted hat is put on his head. If the music were more somber, people would realize the images are disturbing and the song heretical."

Zuster James: "I never thought about Frosty the Snowman like that."

Hoofdzuster Aloysius heeft de reputatie van een kwaaie tante.

De drie hoofdrollen worden briljant vertolkt:
- Amy Adams ontroert als de zachtaardige, opgewekte, naïeve en manipuleerbare zuster James, die in alles en iedereen het Goede zoekt en graag lesgeeft aan de kinderen, maar na verloop van tijd inboet aan arbeids- en levensvreugde als gevolg van de dramatische ontwikkelingen in het katholieke schooltje;
- Philip Seymour Hoffman (één van onze favoriete acteurs) geeft perfect gestalte aan de ambivalente uitstraling van pastoor Flynn, wat bijdraagt tot de onderhuidse spanning terwijl je als kijker blijft gissen naar de man achter het priestergewaad en naar de afloop van het mysterie, waardoor Doubt ook de allure krijgt van een mysteriethriller met hoofdzuster Aloysius als een soort van religieuze variant op de oude vrijster en speurneus Miss Marple in de detectiveverhalen van Agatha Christie;
- Meryl Streep steelt de show met haar fenomenale vertolking van de strenge hoofdzuster Aloysius, die met een sappig New Jersey-accent praat, naar eigen zeggen over instinctieve mensenkennis beschikt, zich door niemand iets laat wijsmaken en haar katholieke schooltje met ijzeren hand bestiert, terwijl onder haar imago van kwaaie tante in wezen toch een empathische en gevoelige vrouw van vlees en bloed schuilgaat, zoals blijkt uit onder meer haar bezorgdheid over de blind wordende zuster Veronica, alsook uit de scène waarin hoofdzuster Aloysius met tranen in de ogen toegeeft dat zij ooit een doodzonde beging (echtelijke ontrouw alvorens zij non werd?), alsook uit de ontroerende slotscène waarin zij snikkend eindelijk haar ziel blootgeeft. We kunnen ons geen betere hoofdzuster Aloysius voorstellen dan Meryl Streep: vaak kil, intens en dreigend, maar ook grappig en vooral wijs, waarbij Streep slechts één rake gelaatsuitdrukking nodig heeft om het hoofd en hart van de kijker te beroeren. 

Ook Viola Davis overtuigt in haar doorleefde, emotionele bijrol van Donalds bezorgde maar pragmatische moeder.

Viola Davis als Donalds moeder.

De dialogen in Doubt leveren verbaal vuurwerk op, waarbij wij vooral genoten van het intense psychologische steekspel tijdens de confrontaties tussen hoofdzuster Aloysius en pastoor Flynn.

Op visueel vlak is Doubt sober, maar sfeervol in beeld gebracht onder leiding van de getalenteerde cameraman Roger Deakins, die onder meer Dutch angles gebruikte om bij de kijker het gevoel van onbehagen te versterken. 

Ook de spaarzame muziek van Howard Shore draagt bij tot het gevoel van onbehagen en knagende twijfel. Een gevoel dat ook na afloop van de film blijft knagen...

JN.

Doubt (USA-2008): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis.

Genre: religieus drama / mysterie

zondag 4 december 2022

I Knew It Was You: Rediscovering John Cazale - documentaire


Hieronder kan u kijken naar I Knew It Was You: Rediscovering John Cazale: een boeiende documentaire uit 2009 van Richard Shepard over de veel te vroeg gestorven Amerikaanse karakteracteur John Cazale (1935-1978): één van onze favoriete acteursLees ons biografische portret van Cazale hier.

Hij speelde mee in slechts vijf langspeelfilms: The GodfatherThe ConversationThe Godfather Part IIDog Day Afternoon en The Deer Hunter, die alle dateren van de jaren 70. En Cazale vertolkte maar één (bescheiden) hoofdrol: een introverte en zwijgzame bankrover aan de zijde van Al Pacino (ook één van onze favoriete acteurs) in Dog Day Afternoon

Daarom is Cazale bij het grote publiek relatief onbekend gebleven. Ten onrechte, want dankzij Cazale's briljante, naturalistische vertolkingen in de voormelde meesterwerken zullen wij hem blijven herinneren als één van de meest getalenteerde, miskende en ondergewaardeerde acteurs van zijn generatie.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 360p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: documentaire

Klik op de oranje links voor:

- ons biografische portret van John Cazale: John Cazale (1935-1978): Een miskende karakteracteur

- een filmfragment met John Cazale uit The Deer HunterThe Deer Hunter - fragment


- een filmfragment met John Cazale uit The Godfather: The Godfather - fragment

- een filmfragment met John Cazale uit The Godfather Part II: The Godfather Part II - fragment

- onze recensie van The Conversation: Horen, zien en zwijgen

- een achtergrondartikel: Onze favoriete acteurs: Top 20

- een achtergrondartikel: Schaf de Oscars af!

donderdag 3 november 2022

The Deer Hunter - full movie


The Deer Hunter is een briljant psychosociaal anti-oorlogsdrama van de Amerikaanse cineast Michael Cimino uit 1978, gebaseerd op een scenario van Cimino en Deric Washburn, over een Amerikaans groepje hechte vrienden wier levens overhoop gehaald worden wanneer enkelen onder hen vertrekken naar de Vietnamoorlog, met doorleefde topvertolkingen van:
- Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs);
- Christopher Walken (ook één van onze favoriete acteurs);
- John Savage;
- Meryl Streep;
- John Cazale (ook één van onze favoriete acteurs; lees ons biografische portret van Cazale hier en een documentaire over Cazale hier);
- George Dzundza;
- en Chuck Aspegren. 

The Deer Hunter was destijds een kaskraker en won 5 Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste mannelijke bijrol (Christopher Walken), beste montage (door Peter Zinner) en beste geluid. Daarnaast won de film ook een Golden Globe voor beste regisseur, alsook twee BAFTA Awards voor beste fotografie (van cameraman Vilmos Zsigmond) en beste montage.

Jammer dat de carrière van de getalenteerde regisseur Michael Cimino nadien op een dood spoor belandde omdat zijn visueel verbluffende maar peperdure 'antiwestern' Heaven's Gate in 1980 uitdraaide op een financiële flop. 

Cimino overleed in 2016 op 77-jarige leeftijd.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720pHD of 1080pFHD voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: oorlogsfilm / psychosociaal drama

maandag 3 januari 2022

Don't Look Up - trailer


Don't Look Up is een nieuwe, maatschappijkritische satire, geschreven en geregisseerd door de Amerikaanse cineast Adam McKay. 

Het tragikomische verhaal draait rond twee astronomen, gespeeld door Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence, die ontdekken dat de aarde binnen zes maanden getroffen zal worden door een naderende komeet die groot genoeg is om de menselijke beschaving te vernietigen. Het nerveuze duo probeert wanhopig om de overheid, de media en de bevolking te waarschuwen voor de schijnbaar onafwendbare apocalyps, maar haast niemand lijkt daar echt wakker van te liggen...

De sterrencast omvat, naast DiCaprio en Lawrence, ook andere bekende namen, zoals Meryl Streep, Cate Blanchett, Rob Morgan, Jonah Hill, Mark Rylance, Timothée Chalamet, Chris Evans, Liev Schreiber, Ron Perlman en popster Ariana Grande.

Don't Look Up loopt in de Belgische zalen en is ook te zien op Netflix.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: zwarte komedie / sciencefiction / rampenfilm / drama

vrijdag 14 oktober 2016

Portret.


John Cazale

1935 - 1978 

                                  


Een miskende karakteracteur



Als u nog nooit van John Cazale gehoord heeft, hoeft u zich niet te schamen. U bent niet de enige. De filmografie van deze Amerikaanse acteur van Italiaanse komaf omvat immers slechts vijf langspeelfilms, omdat Cazale pas op 37-jarige leeftijd (in 1972) zijn eerste filmrol speelde en amper vijf jaar later overleed aan longkanker. 

Slechts vijf films. Toch is dat voldoende om John Cazale (één van onze favoriete acteurs) te kunnen appreciëren als één van de meest getalenteerde acteurs in de jaren 70. Kijk aandachtig naar Cazale's vertolkingen in die vijf films (zie verder) en u weet wat we bedoelen. 

Elk van die vijf films kreeg trouwens, mede dankzij de briljante vertolkingen van Cazale, een Oscarnominatie voor beste film. Geen enkele acteur deed hem dit ooit na. Drie van die vijf films konden hun nominatie zelfs verzilveren. En één film won de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. 

Toch won Cazale ten onrechte zélf nooit een filmprijs en is hij tot op heden vrij onbekend gebleven bij het grote publiek, zeker in vergelijking met zijn beroemde tegenspelers in die vijf films, onder wie Marlon Brando, Al Pacino, Robert De Niro, Gene Hackman, Christopher Walken (die alle vijf ook behoren tot onze favoriete acteurs) en Meryl Streep.

The Godfather

Misschien gaat bij u een belletje rinkelen wanneer we Fredo Corleone in herinnering brengen: het personage dat Cazale vertolkte in de briljante, visueel verbluffende en invloedrijke maffiakroniek The Godfather uit 1972 van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs). Dat was Cazale's allereerste filmrol en meteen een schot in de roos.

Met zijn ingehouden en geloofwaardige vertolking van de onzelfzekere gangsterzoon Fredo Corleone, die in de schaduw van zijn broers staat, bewees Cazale in zijn bescheiden bijrol dat hij een uitstekende karakteracteur was. 

Tijdens het huwelijksfeest in het begin van de film leren we de dronken Fredo kennen als een gevoelige man. Die gevoeligheid blijkt ook uit de beroemde straatscène waarin Fredo getuige is van een mislukte moordaanslag op zijn vader (briljant vertolkt door Marlon Brando als de oude gangsterbaas Don Vito Corleone). Fredo probeert hem te beschermen, maar laat zijn pistool vallen en huilt bij de aanblik van zijn neergeschoten vader. Cazale maakte er een aangrijpende scène van. Bekijk die scène hier

Met Marlon Brando (links) in The Godfather.

Naast Brando en Cazale, omvat de cast van The Godfather ook andere topacteurs, onder wie Al Pacino, Diane Keaton, James Caan en Robert Duvall. 

De film werd na zijn première meteen onthaald als een absoluut meesterwerk en won drie Oscars: voor beste film, beste acteur (Marlon Brando) en beste bewerkte scenario. Sindsdien wordt dit ambitieuze gangsterdrama door zowat iedereen beschouwd als één van de beste films aller tijden.

The Conversation

In 1974 speelde Cazale opnieuw een gevoelig personage, ditmaal in de beklemmende psychosociale thriller The Conversation, ook geregisseerd door Francis Ford Coppola, waarvoor Cazale in de huid kroop van Stan: de ondergewaardeerde assistent van de paranoïde afluisterexpert Harry Caul (een glansrol van Gene Hackman). 

Met zijn naturalistische vertolking van de herkenbare Stan -een doodgewone kerel die, net als Fredo in The Godfather, hunkert naar erkenning- bevestigde Cazale dat hij een uitzonderlijk spontane en geloofwaardige acteur was. 

In The Conversation.

The Conversation kreeg drie Oscarnominaties: voor beste film, beste scenario en beste geluid, maar kon geen enkele nominatie verzilveren. Op het Filmfestival van Cannes daarentegen werd deze uitstekende thriller wel bekroond en won Coppola de Gouden Palm voor beste film. Lees 
onze recensie van The Conversation hier.

The Godfather Part II

In 1974 was Cazale ook te zien in de sequel The Godfather Part II, waarin hij van regisseur Coppola opnieuw Fredo Corleone mocht spelen, maar ditmaal in een grotere bijrol die zijn acteertalent voor het eerst voluit tot zijn recht deed komen. 

Cazale is ronduit briljant als de gefrustreerde en rancuneuze Fredo. Na de dood van zijn vader Don Vito en de moord op zijn oudere broer Sonny, is Fredo eigenlijk hun rechtmatige opvolger aan het hoofd van de maffiafamilie Corleone. Zijn jongere broer Michael (gespeeld door Al Pacino) wordt echter de nieuwe Don van de criminele Corleone-clan. Fredo voelt zich gepasseerd en zoekt wanhopig naar erkenning bij zijn familieleden, ook al moet hij hen daarvoor verraden... Bekijk hier de iconische scène waarin Michael tegen Fredo zegt dat hij op de hoogte is van Fredo's verraad: "Ik know it was you, Fredo. You broke my heart."

Met Al Pacino (rechts) in de memorabele "I know it was you, Fredo"-scène in The Godfather Part II.

The Godfather Part II won zes Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste acteur in een bijrol (Robert De Niro als de jonge Vito Corleone), beste geadapteerd scenario, beste art direction en decors, en beste muziek.


Dog Day Afternoon

In 1975 speelde Cazale opnieuw aan de zijde van zijn jeugdvriend Al Pacino, waarmee hij reeds had samengewerkt in The Godfather-saga en voordien ook in het toneelstuk The Indian Wants the Bronx van Israel Horovitz (waarvoor beiden in 1967 en 1968 een Obie Award gekregen hadden). Ditmaal waren zij te zien in Dog Day Afternoon: een koortsige heist movie van Sidney Lumet. 

Pacino en Cazale vertolken in Dog Day Afternoon met brio het duo nerveuze bankovervallers Sonny en Sal. Bijna alles wat mis kan lopen, loopt mis. En Sal -het verbeten personage van Cazale- reageert met het radeloze, verwarde fatalisme van een loser die niets meer te verliezen heeft, behalve wishfull thinking tegen beter weten in... 

Bekijk hier een schitterende, tragikomische scène die de zwijgzame kracht en subtiliteit van Cazale's briljante belichaming van de meelijwekkende Sal treffend illustreert. In die scène vraagt Sonny -Pacino's personage- aan Sal naar welk land hij wil vluchten. "Wyoming", antwoordt Sal. Volgens regisseur Sidney Lumet stond dat niét in het scenario en was het hilarische antwoord een stukje improvisatie van Cazale. Zowel Lumet als Pacino moesten hun lach inhouden om de opname niet te verpesten. Pacino bleef in zijn rol en reageerde: "No, Wyoming, that's not a country."
  
In Dog Day Afternoon.

Pacino werd genomineerd voor een Oscar, Cazale voor een Golden Globe, maar geen van beiden werd bekroond. Ook de Oscarnominaties voor beste film, beste regisseur en beste mannelijke bijrol (Chris Sarandon) leverden geen beeldje op. Dog Day Afternoon won wel de Oscar voor beste scenario.


The Deer Hunter

In 1978 zette Cazale alweer een onnavolgbare acteerprestatie neer met zijn tragikomische bijrol als het irritante personage Stanley "Stan" Stosh in het aangrijpende psychosociaal anti-oorlogsdrama The Deer Hunter van Michael Cimino. 

Ook Stan is een loser: een ijdele, arrogante en tactloze man die zich sterker voordoet dan hij is, maar ondanks zijn vele gebreken toch aanvaard wordt door zijn vijf vrienden (uitstekend vertolkt door Robert De Niro, Christopher Walken, John Savage, George Dzundza en Chuck Aspegren). 

De tragikomische scène waarin Stan door zijn vriend Michael Vronsky (een charismatische Robert De Niro) op zijn plaats gezet wordt, behoort tot de beste scènes in de filmgeschiedenis. "This is this", zegt Michael, terwijl hij een kogel voor zijn jachtgeweer toont. Stan reageert geprikkeld: "This is thisWhat the hell is that supposed to mean? This is this..." Bekijk die scène hier

Met de al even briljante Christopher Walken (rechts) in The Deer Hunter.

De hele cast acteert trouwens schitterend, met inbegrip van de toen nog onbekende Meryl Streep. Tijdens de filmopnames waren Cazale en Streep al verloofd. Cazale had toen reeds terminale kanker. Regisseur Cimino wilde daarom eerst de scènes met Cazale inblikken. De filmstudio daarentegen wilde Cazale, vanwege diens ziekte, echter vervangen door een andere acteur. Cimino en Streep protesteerden daartegen en dreigden ermee de productie in de steek te laten indien Cazale ontslagen zou worden. De studio haalde bakzeil en Cazale mocht blijven. Maar de studio was niet bereid om te betalen voor de verzekering van de kosten van Cazale's mogelijke vervanging indien deze voortijdig zou overlijden. En dus schoot De Niro de verzekeringspremie voor uit eigen zak. Ook De Niro wist dat The Deer Hunter Cazale nodig had voor diens vertolking van Stan en dat niemand die rol beter kon invullen dan Cazale. 

Cazale maakte het einde van de opnames nog mee. Maar tot een huwelijk tussen Cazale en Streep kwam het nooit, want Cazale overleed alvorens The Deer Hunter in première ging. Hij was slechts 42.

The Deer Hunter sloeg in als een bom en werd door pers en publiek geprezen als één van de beste anti-oorlogsfilms aller tijden. De film won vijf Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste mannelijke bijrol (Christopher Walken), beste montage en beste geluid. Bekijk de hele film hier.

Inspiratiebron

Het is onvergeeflijk dat Cazale nooit een filmprijs won. En afgezien van de Golden Globe-nominatie voor zijn rol in Dog Day Afternoon, werd hij niet eens genomineerd voor een filmprijs. Lees daarover meer hier.

Wellicht was de miskenning van deze unieke acteur te wijten aan het feit dat hij nooit voor een flamboyante, opvallende acteerstijl koos, maar integendeel acteerde in functie van zijn personages en tegenspelers. 

Cazale had de moed om zich kwetsbaar te tonen. Daardoor kwam deze karakteracteur heel realistisch en menselijk over op het scherm. Professionele acteurs weten hoe moeilijk dat is. Cazale kon zich voor de camera ook probleemloos wegcijferen ten voordele van de rest van de cast wanneer dat het verhaal of de scène ten goede kwam. Maar zelfs wanneer dit natuurtalent zich in een scène onbaatzuchtig op de vlakte hield en zweeg, spraken zijn motoriek en ogen boekdelen. Daardoor was Cazale de ideale 'aangever' voor zijn collega's. En dat droeg bij tot de kwaliteit van de vijf schitterende films waarin hij meespeelde. 

Alle acteurs en actrices zouden hun veel te jong gestorven vakbroeder dan ook moeten koesteren als een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Bekijk een boeiende biografische documentaire over John Cazale hier.

Joeri Naanai

Klik op de oranje link voor een achtergrondartikel: Schaf de Oscars af! 


John Cazale in The Deer Hunter.

dinsdag 24 juni 2014

The Homesman - trailer



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: western / psychosociaal drama

woensdag 29 januari 2014

Festen in Oklahoma

August: Osage County  van John Wells     ★★½



Dankzij haar hoofdrol van de dominante matriarch in het nieuwe Amerikaanse psychosociaal familiedrama August: Osage County (2013) heeft de 64-jarige Hollywoodactrice Meryl Streep haar 18de (!) Oscarnominatie op zak. Een record, want geen enkele actrice of acteur in de filmgeschiedenis werd vaker genomineerd voor een Oscar. Bovendien kon Streep haar nominatie drie keer verzilveren: in 1980 voor haar titelrol in het echtscheidingsdrama Kramer vs. Kramer (1979); in 1983 voor haar titelrol in het tragiromantisch anti-oorlogsdrama Sophie's Choice (1982); en in 2012 voor haar titelrol in de politieke Margaret Tatcher-biopic The Iron Lady (2011). En nu maakt Streep dus alweer kans op een Oscar.

Meryl Streep als de dominante moederfiguur.

Dat gezegd zijnde, moet ons toch van het hart dat wij Streep, hoewel een degelijke en soms zelfs briljante karakteractrice, bijvoorbeeld in het uitstekende religieus schooldrama Doubt (lees onze recensie hier), toch wat overroepen vinden. Neem nu Streeps vertolking van Violet Weston: de twistzieke, met mondkanker worstelende en aan pillen verslaafde mater familias in August: Osage County. Zoals wel vaker, doet Streep aan overacting om haar personage uit de verf te laten komen. Jammer, want het scenario van Tracy Letts (gebaseerd op diens eigen, met een Pulitzer Prijs bekroonde toneelstuk uit 2007) is een vette kluif voor elke karakteractrice.

Familiefrustraties 

August: Osage County komt op gang wanneer Violets echtgenoot (bijrol van Sam Shepard als een alcoholische dichter) plots spoorloos verdwijnt, waarna hun drie volwassen dochters naar het ouderlijke huis in Osage County, Oklahoma afzakken om hun moeder Violet bij te staan. De oudste dochter Barbara (Julia Roberts), die haar moeders assertiviteit erfde, arriveert met haar man Bill (Ewan McGregor) en hun 14-jarige dochter Jean (Abigail Breslin). Violets tweede dochter Karen (Juliette Lewis) daagt op met haar zoveelste nieuwe vrijer Steve (Dermot Mulroney). En Violets jongste dochter Ivey (Julianne Nicholson) komt in haar eentje. Ook Violets zuster Mattie (Margo Martindale), haar sympathieke man Charles (Chris Cooper) en hun verlegen zoon "Little" Charles Jr. (Benedict Cumberbatch) zijn van de partij. 



Wat volgt is een cynische tragikomedie over een disfunctionele familie wier opgekropte frustraties tot uitbarsting komen tijdens een onthullende familiereünie die veel weg heeft van Thomas Vinterbergs invloedrijke Deense familiedrama Festen uit 1998. 

August: Osage County toont hoe drie generaties van psychosociale kwetsuren dwangmatig worden herhaald van moeder op dochter op kleindochter in een pijnlijke en (zelf)destructieve spiraal van onderlinge verwijten, verbitterde rancune en psychologische oorlogsvoering. Vooral de flamboyante Violet, wier mondkanker symbool staat voor haar hardvochtige verbale vitriool, jaagt iedereen de kast op. Terwijl de frustraties worden afgereageerd, komen duistere, lang verborgen geheimen eindelijk uit en kookt de familiepot stilaan over... 

Julia Roberts (links) en Meryl Streep.

Wisselvallig 

Verzorgd in beeld gebracht, is August: Osage County een interessante studie van de complexe psychologische en emotionele dynamiek in problematische familieverhoudingen. Pendelend tussen zwarte humor en melodrama, vindt de film echter niet altijd het juiste evenwicht tussen beide. Dat is vooral te wijten aan de acteurs, waarvan sommigen af en toe iets te veel hun best doen.

V.l.n.r.: Julianne Nicholson, Meryl Streep en Margo Martindale.

Meryl Streep heeft zowel sterke als minder overtuigende momenten in haar rol van de humeurige Violet. Dat geldt ook voor Julia Roberts als dochter Barbara, wat de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences er overigens niet van weerhield om ook Roberts te nomineren voor een Oscar (in de categorie beste vrouwelijke bijrol). Ewan McGregor laat geen steken vallen in zijn bijrol van Barbara's man Bill. Margo Martindale en Chris Cooper overtuigen als tante Mattie en nonkel Charles. Misty Upham maakt het beste van haar bijrol als de indiaanse dienstmeid die getuige is van het familiedrama. En Julianne Nicholson vonden wij schitterend in haar subtiele, ontroerende vertolking van de jongste dochter Ivey, die stiekem een relatie begonnen is met tante Mattie's zoon Charles Jr..

Wil u echter genieten van een tragikomisch familiedrama waarin de voltallige cast overtuigt, kijk dan eens naar de schitterende tragikomedie Terms of Endearment van James L. Brooks uit 1983, één van onze favoriete komedies (bekijk een filmfragment hier), met een briljante Shirley MacLaine in haar Oscarwinnende hoofdrol van de dominante moeder Aurora, een al even briljante Debra Winger als haar vrijgevochten dochter Emma, Jeff Daniels als Emma's egocentrische echtgenoot Flap, en de charismatische Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs) in zijn Oscarwinnende rol van de vrijpostige ex-astronaut, vrijgezel en rokkenjager Garrett.

JN. 

August: Osage County (USA-2013): in de Belgische bioscopen vanaf 13 februari 2014.
Met: Meryl Streep, Julia Roberts, Chris Cooper, Julianne Nicholson, Margo Martindale, Ewan McGregor, Dermot Mulroney, Abigail Breslin, Juliette Lewis, Misty Upham, Sam Shepard en Benedict Cumberbatch.

Genre: psychosociaal familiedrama / tragikomedie 

Klik op de oranje link voor de trailer: August: Osage County - trailer


V.l.n.r.: Meryl Streep, Julianne Nicholson en Juliette Lewis.

woensdag 15 januari 2014

August: Osage County - trailer


Belgische bioscooprelease: 13 februari 2014.




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van August: Osage County: Festen in Oklahoma

Genre: psychologisch familiedrama / tragikomedie


maandag 27 februari 2012

NIEUWS!

The Artist
wint Oscar voor Beste Film
2012 

Een dolgelukkige Jean Dujardin werd voor zijn rol in The Artist
bekroond met de Oscar voor beste acteur.


Afgelopen nacht vond de 84ste editie plaats van de jaarlijkse Oscaruitreiking door de Amerikaanse Academy of Motion Picture Arts & Sciences. The Artist van Michel Hazanavivius en Hugo van Martin Scorsese waren de grootste slokops: beide films sleepten elk 5 Oscars in de wacht. Toch was The Artist de grote winnaar, niet alleen omdat deze stille zwart-wit film uitgeroepen werd tot beste film, maar ook omdat Hugo vrede moest nemen met veeleer 'technische' Oscars, zoals die voor beste geluidsmontage en beste fotografie.    

Hieronder vindt u de winnaars in elke categorie, telkens gevolgd door de genomineerden die uit de boot vielen:


Beste film

The Artist van Michel Hazanavicius
- The Descendants van Alexander Payne
- Extremely Loud and Incredibly Close van Stephen Daldry
- The Help van Tate Taylor
- Hugo van Martin Scorsese
- Midnight in Paris van Woody Allen
- Moneyball van Bennett Miller
- The Tree of Life van Terrence Malick
- War Horse van Steven Spielberg


Beste regisseur

Michel Hazanavicius voor The Artist
- Woody Allen voor Midnight in Paris
- Terrence Malick voor The Tree of Life
- Alexander Payne voor The Descendants
- Martin Scorsese voor Hugo


Beste acteur

Jean Dujardin in The Artist
- Demián Bichir in A Better Life
- George Clooney in The Descendants
- Gary Oldman in Tinker Tailor Soldier Spy
- Brad Pitt in Moneyball


Beste actrice

Meryl Streep in The Iron Lady
- Glenn Close in Albert Nobbs
- Viola Davis in The Help
- Rooney Mara in The Girl with the Dragon Tattoo
- Michelle Williams in My Week with Marilyn


Beste mannelijke bijrol

Christopher Plummer in Beginners
- Kenneth Branagh in My Week with Marilyn
- Jonah Hill in Moneyball
- Nick Nolte in Warrior
- Max von Sydow in Extremely Loud and Incredibly Close


Beste vrouwelijke bijrol

Octavia Spencer in The Help
- Bérénice Bejo in The Artist
- Jessica Chastain in The Help
- Melissa McCarthy in Bridesmaids
- Janet McTeer in Albert Nobbs


Beste scenario

Midnight in Paris door Woody Allen
- The Artist door Michel Hazanavicius
- Bridesmaids door Kristen Wiig and Annie Mumolo
- Margin Call door J.C. Chandor
- A Separation door Asghar Farhadi


Beste bewerkte scenario

The Descendants door Alexander Payne, Nat Faxon en Jim Rash
- Hugo door John Logan
- The Ides of March door George Clooney, Grant Heslov en Beau Willimon
- Moneyball door Steven Zaillian, Aaron Sorkin en Stan Chervin
- Tinker Tailor Soldier Spy door Bridget O'Connor en Peter Straughan


Beste animatiefilm

Rango van Gore Verbinski
- A Cat in Paris van Alain Gagnol en Jean-Loup Felicioli
- Chico and Rita van Fernando Trueba en Javier Mariscal
- Kung Fu Panda 2 van Jennifer Yuh Nelson
- Puss in Boots van Chris Miller


Beste anderstalige film

A Separation (Iran) van Asghar Farhadi
- Rundskop (België) van Michaël R. Roskam
- Footnote (Israël) van Joseph Ceda
- In Darkness (Polen) van Agnieszka Holland
- Monsieur Lazhar (Canada) van Philippe Falardeau


Beste documentaire

Undefeated van Daniel Lindsay en T.J. Martin
- Hell and Back Again van Danfung Dennis
- If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front van Marshall Curry en Sam Cullman
- Paradise Lost 3: Purgatory van Joe Berlinger en Bruce Sinofsky
- Pina van Wim Wenders


Beste korte documentaire

Saving Face van Daniel Junge
- The Barber of Birmingham: Foot Soldier of the Civil Rights Movement van Robin Fryday en Gail Dolgin
- God Is the Bigger Elvis van Rebecca Cammisa
- Incident in New Baghdad van James Spione
- The Tsunami and the Cherry Blossom van Lucy Walker


Beste kortfilm

The Shore van Terry George
- Pentecost van Peter McDonald
- Raju van Max Zähle
- Time Freak van Andrew Bowler
- Tuba Atlantic van Hallvar Witzø


Beste korte animatiefilm

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore van William Joyce en Brandon Oldenburg
- Dimanche van Patrick Doyon
- La Luna van Enrico Casarosa
- A Morning Stroll van Grant Orchard en Sue Goffe
- Wild Life van Amanda Forbis en Wendy Tilby


Beste fotografie

Robert Richardson voor Hugo
- Guillaume Schiffman voor The Artist
- Jeff Cronenweth voor The Girl With the Dragon Tattoo
- Emmanuel Lubezki voor The Tree of Life
- Janusz Kamiński voor War Horse


Beste montage

Angus Wall en Kirk Baxter voor The Girl with the Dragon Tattoo 
- Anne-Sophie Bion en Michel Hazanavicius voor The Artist
- Kevin Tent voor The Descendants
- Thelma Schoonmaker voor Hugo
- Christopher Tellefsen voor Moneyball


Beste muziek

Ludovic Bource voor The Artist
- John Williams voor The Adventures of Tintin
- Howard Shore voor Hugo
- Alberto Iglesias voor Tinker Tailor Soldier Spy
- John Williams voor War Horse


Beste lied

Man or Muppet in The Muppets: door Bret McKenzie
- Real in Rio in Rio: door Sérgio Mendes, Carlinhos Brown en Siedah Garrett


Beste art directon

Dante Ferretti en Francesca Lo Schiavo voor Hugo
- Laurence Bennett en Robert Gould voor The Artist
- Stuart Craig en Stephanie McMillan voor Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2 
- Anne Seibel en Hélène Dubreuil voor Midnight in Paris 
- Rick Carter en Lee Sandales voor War Horse


Beste kostuums

Mark Bridges voor The Artist
- Lisy Christl voor Anonymous
- Sandy Powell voor Hugo
- Michael O'Connor voor Jane Eyre
- Arianne Phillips voor W.E.


Beste geluidsmontage

Philip Stockton en Eugene Gearty voor Hugo
- Lon Bender en Victor Ray Ennis voor Drive
- Ren Klyce voor The Girl with the Dragon Tattoo
- Ethan Van der Ryn en Erik Aadahl voor Transformers: Dark of the Moon
- Richard Hymns en Gary Rydstrom voor War Horse


Beste geluidsmixage

Tom Fleischman en John Midgley voor Hugo
- David Parker, Michael Semanick, Ren Klyce en Bo Persson voor The Girl with the Dragon Tattoo
- Deb Adair, Ron Bochar, David Giammarco en Ed Novick voor Moneyball
Greg P. Russell, Gary Summers, Jeffrey J. Haboush en Peter J. Devlin voor Transformers: Dark of the Moon
- Gary Rydstrom, Andy Nelson, Tom Johnson en Stuart Wilson voor War Horse


Beste make-up

Mark Coulier en J. Roy Helland voor The Iron Lady
- Martial Corneville, Lynn Johnson en Matthew W. Mungle voor Albert Nobbs
- Nick Dudman, Amanda Knight en Lisa Tomblin voor Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2


Beste visuele effecten

Rob Legato, Joss Williams, Ben Grossmann en Alex Henning voor Hugo
- Tim Burke, David Vickery, Greg Butler en John Richardson voor Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2
- Erik Nash, John Rosengrant, Danny Gordon Taylor en Swen Gillberg voor Real Steel
- Joe Letteri, Dan Lemmon, R. Christopher White en Daniel Barrett voor Rise of the Planet of the Apes
- Scott Farrar, Scott Benza, Matthew E. Butler en John Frazier voor Transformers: Dark of the Moon


Joeri Naanai


Klik op de oranje links voor:

- de trailer: The Artist - trailer

- onze recensie van The Help: Opstand van de dienstmeiden

- de trailer: The Help - trailer

- onze recensie van The Tree of Life: Amor Fati



- onze keuze voor The Tree of Life als de mooist in beeld gebrachte film van het jaar: De beste films van 2011

- onze recensie van My Week with Marilyn: Sweet despair


- onze recensie van Margin Call: Après nous le déluge

- de trailer: Margin Call - trailer


- de trailer: Rundskop - trailer


- onze recensie van Jane Eyre: A tale of woe

- de trailer: Jane Eyre - trailer

- onze keuze van Mia Wasikowska (hoofdrolspeelster in Jane Eyre) als de beste actrice van het jaar: De beste films van 2011

- onze recensie van Drive: Wraakengel

- een filmfragment: Drive - fragment

- onze keuze voor Nicolas Winding Refn (regisseur van Drive) als de beste regisseur van het jaar: De beste films van 2011

- onze recensie van Rise of the Planet of the Apes: Reflectie