Posts tonen met het label Philip Seymour Hoffman. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Philip Seymour Hoffman. Alle posts tonen

zaterdag 18 februari 2023

Kindervriend of wolf in schaapsvacht?

Doubt  van John Patrick Shanley      ★★★★½




We schrijven het jaar des Heeren 1964. Tijdens zijn wekelijkse preek in zijn katholieke parochiekerk in de New Yorkse volkswijk The Bronx legt de Iers-Amerikaanse pastoor Brendan Flynn (gespeeld door Philip Seymour Hoffman) aan zijn parochianen uit dat iedereen wel eens onderhevig is aan twijfel en dat iemand die twijfelt dus niet alleen is. 

Philip Seymour Hoffman als pastoor Flynn.

Onheilspellende twijfels

Eén van de toehoorders tijdens Flynns preek is de strenge, scherpzinnige en wantrouwige katholieke kloosterzuster Aloysius (glansrol van Meryl Streep), die aan het hoofd staat van de nonnen die lesgeven aan de kinderen in hun plaatselijke parochieschooltje. Hoofdzuster Aloysius krijgt tijdens de preek de indruk dat pastoor Flynn het onrechtstreeks over zijn eigen twijfel heeft. Maar welke twijfel? Aan God? Aan de morele voorschriften in de Bijbel? Aan de katholieke tradities? Aan Flynns eigen gelofte van celibataire kuisheid? Aan een combinatie daarvan? Flynn is immers een progressieve pastoor en bon vivant. Hij drinkt graag een glas, meent dat de Kerk moet meegaan met de veranderende tijdsgeest, stelt voor om de schoolkinderen tijdens het komende Kerstfeest eindelijk ook eens een seculier kerstliedje te laten zingen, en gaat op een veel jovialere manier met de kinderen om dan de ouderwetse, ijzerstrenge en gevreesde hoofdzuster Aloysius die balpennen verbiedt, een transistorradiootje van een leerling in beslag neemt (maar er daarna zelf naar luistert) en oorvijgen of strafwerk uitdeelt aan ongehoorzame kinderen.  

Meryl Streep als de strenge hoofdzuster Aloysius.

Wanneer hoofdzuster Aloysius later door de grote vensters van haar directiekamer als een verheven Alziend Oog letterlijk en figuurlijk neerkijkt op de leerlingen die buiten aan de schoolingang staan, ziet zij hoe de schooljongen William plots verschrikt terugdeinst wanneer pastoor Flynn hem benadert, waardoor zuster Aloysius begint te vermoeden dat de pastoor misschien een pedofiel is die de jongen seksueel misbruikte. 



Bovendien vertelt de jonge, goedhartige zuster James (Amy Adams) aan hoofdzuster Aloysius dat de nieuwe leerling en misdienaar Donald -de enige zwarte scholier- door pastoor Flynn uit de geschiedenisklas van zuster James geroepen werd en dat Donald bij diens terugkeer in de klas naar alcohol rook en zich vreemd gedroeg. Zuster James zag later ook dat pastoor Flynn het onderhemdje van Donald in diens opbergkastje stopte. Zuster James kan naar eigen zeggen niet geloven dat de sympathieke pastoor zich seksueel vergrepen zou hebben aan Donald, maar het feit dat zij niettemin haar observaties meldt aan hoofdzuster Aloysius geeft toch aan dat ook in het hart van zuster James twijfels de kop opstaken: is pastoor Flynn een wolf in schaapsvacht of gewoon een empathische kindervriend die de eenzame Donald onder zijn hoede nam? Wanneer pastoor Flynn ter zake ondervraagd wordt door hoofdzuster Aloysius, terwijl zij nochtans hiërarchisch ondergeschikt is aan hem, ontkent hij verontwaardigd dat hij iets onbetamelijks gedaan zou hebben. Bovendien heeft hij een aannemelijke verklaring voor wat zuster James opmerkte. En zo wordt ook bij de kijker twijfel gezaaid over wat hier precies aan de hand is...

Amy Adams als de goedhartige zuster James.

Schitterend

Gebaseerd op zijn zelfgeschreven scenario, naar zijn eigen toneelstuk Doubt: A Parable uit 2004 (bekroond met een Pulitzer Prize en een Tony Award), is Doubt een uitstekend drama uit 2008 van de Iers-Amerikaanse cineast John Patrick Shanley (die voordien een Oscar won voor zijn scenario van de romantische tragikomedie Moonstruck uit 1987 onder regie van Norman Jewison). 

Doubt schittert als een fijngeslepen diamant met vele facetten. De ge(s)laagde opbouw van het efficiënt gemonteerde mysterie slingert de kijker, net als zuster James, heen en weer tussen tegenstrijdige vermoedens en gevoelens over de ware aard van pastoor Flynn, waarbij niet uitgesloten wordt dat hoofdzuster Aloysius misschien spijkers op laag water zoekt als drogreden om pastoor Flynns reputatie te besmeuren, hem tot ontslag of overplaatsing te dwingen en zich zo te ontdoen van zijn progressieve en subversieve invloed in hààr school. In dat opzicht vertoont Doubt gelijkenissen met Jagten van de Deense cineast Thomas Vinterberg (onze favoriete film van 2012): ook een aangrijpend psychosociaal drama over een vermeende kindervriend die (al of niet terecht) beschuldigd wordt van seksueel kindermisbruik (lees onze recensie hier). 

De "Twijfel" in de filmtitel Doubt heeft echter niet alleen betrekking op de twijfel over de draagwijdte van pastoor Flynns gedrag, maar ook op religieuze en existentiële twijfels. Hoe ga je om met het Godsgeloof in volgens hoofdzuster Aloysius goddeloze tijden nadat de populaire Amerikaanse president John F. Kennedy net vermoord is, op de radio in toenemende mate "ketterse" muziek gedraaid wordt en pastoor Flynn met zijn progressieve visie niet alleen de traditionele pedagogische aanpak van hoofdzuster Aloysius ondergraaft maar hij bovendien een gewetenloze pedoseksueel zou kunnen zijn? 

Toch is er ook ruimte voor fijne droge humor, vooral onder impuls van Meryl Streep als de onverbiddelijke hoofdzuster Aloysius, bijvoorbeeld tijdens de scène waarin zij het schijnbaar onschuldige kerstliedje Frosty the Snowman bekritiseert:

Hoofdzuster Aloysius: "Frosty the Snowman espouses a pagan belief in magic. The snowman comes to life when an enchanted hat is put on his head. If the music were more somber, people would realize the images are disturbing and the song heretical."

Zuster James: "I never thought about Frosty the Snowman like that."

Hoofdzuster Aloysius heeft de reputatie van een kwaaie tante.

De drie hoofdrollen worden briljant vertolkt:
- Amy Adams ontroert als de zachtaardige, opgewekte, naïeve en manipuleerbare zuster James, die in alles en iedereen het Goede zoekt en graag lesgeeft aan de kinderen, maar na verloop van tijd inboet aan arbeids- en levensvreugde als gevolg van de dramatische ontwikkelingen in het katholieke schooltje;
- Philip Seymour Hoffman (één van onze favoriete acteurs) geeft perfect gestalte aan de ambivalente uitstraling van pastoor Flynn, wat bijdraagt tot de onderhuidse spanning terwijl je als kijker blijft gissen naar de man achter het priestergewaad en naar de afloop van het mysterie, waardoor Doubt ook de allure krijgt van een mysteriethriller met hoofdzuster Aloysius als een soort van religieuze variant op de oude vrijster en speurneus Miss Marple in de detectiveverhalen van Agatha Christie;
- Meryl Streep steelt de show met haar fenomenale vertolking van de strenge hoofdzuster Aloysius, die met een sappig New Jersey-accent praat, naar eigen zeggen over instinctieve mensenkennis beschikt, zich door niemand iets laat wijsmaken en haar katholieke schooltje met ijzeren hand bestiert, terwijl onder haar imago van kwaaie tante in wezen toch een empathische en gevoelige vrouw van vlees en bloed schuilgaat, zoals blijkt uit onder meer haar bezorgdheid over de blind wordende zuster Veronica, alsook uit de scène waarin hoofdzuster Aloysius met tranen in de ogen toegeeft dat zij ooit een doodzonde beging (echtelijke ontrouw alvorens zij non werd?), alsook uit de ontroerende slotscène waarin zij snikkend eindelijk haar ziel blootgeeft. We kunnen ons geen betere hoofdzuster Aloysius voorstellen dan Meryl Streep: vaak kil, intens en dreigend, maar ook grappig en vooral wijs, waarbij Streep slechts één rake gelaatsuitdrukking nodig heeft om het hoofd en hart van de kijker te beroeren. 

Ook Viola Davis overtuigt in haar doorleefde, emotionele bijrol van Donalds bezorgde maar pragmatische moeder.

Viola Davis als Donalds moeder.

De dialogen in Doubt leveren verbaal vuurwerk op, waarbij wij vooral genoten van het intense psychologische steekspel tijdens de confrontaties tussen hoofdzuster Aloysius en pastoor Flynn.

Op visueel vlak is Doubt sober, maar sfeervol in beeld gebracht onder leiding van de getalenteerde cameraman Roger Deakins, die onder meer Dutch angles gebruikte om bij de kijker het gevoel van onbehagen te versterken. 

Ook de spaarzame muziek van Howard Shore draagt bij tot het gevoel van onbehagen en knagende twijfel. Een gevoel dat ook na afloop van de film blijft knagen...

JN.

Doubt (USA-2008): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis.

Genre: religieus drama / mysterie

zondag 1 maart 2020

Portret van een getormenteerde ziel

The Master  van Paul Thomas Anderson     ★★½ 



In maart 2013 gaven we hier slechts ½ aan The Master (2012): het destijds nieuwe psychosociaal drama van de eigenzinnige Amerikaanse cineast Paul Thomas Anderson, bekend van onder meer zijn briljante films Magnolia uit 1999 en There Will Be Blood uit 2007

We hebben The Master intussen meermaals herbekeken en moeten toegeven dat onze oorspronkelijke filmrecensie en sterrenquotering te streng waren. Vandaar dat we onze recensie vandaag aanpassen en de film een extra ster geven: ½.

Onvoorspelbaar

The Master is een bevreemdend portret van de getormenteerde Amerikaanse marineveteraan Freddie Quell, briljant vertolkt door Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs; lees ons biografische portret uit 2014 hier). Freddie worstelt met drankzucht, seksverslaving, een posttraumatische stressstoornis, liefdesverdriet en onbegrip in zijn relaties met anderen. Dat onbegrip is trouwens begrijpelijk, want Freddie is een dommige, impulsieve en onvoorspelbare man die zich vaak erg bizar, bijna dierlijk gedraagt.

Joaquin Phoenix als Freddie.

Wanneer Freddie in de ban geraakt van de charismatische cultleider en charlatan Lancaster Dodd, gespeeld door Philip Seymour Hoffman (ook één van onze favoriete acteurs), die Freddie onder zijn hoede neemt, probeert Freddie met zichzelf in het reine te komen. Maar zelfs Lancaster (die met zijn filosofische beweging The Cause veel weg heeft van de Scientology-stichter L. Ron Hubbard) lijkt geen vat te krijgen op de stuurloze, soms ronduit gewelddadige Freddie...

Joaquin Phoenix (links) en Philip Seymour Hoffman.

Karakter versus plot

Als karakterstudie van een getormenteerde ziel en als ontmaskering van charlatanerie in sektes is The Master zeer geslaagd. 

Zowel Hoffman als Phoenix kregen een Oscarnominatie voor hun respectievelijke vertolkingen. 

Ook het camerawerk, met 65 millimeter pellicule, getuigt van vakmanschap.



De onconventionele manier waarop regisseur Anderson het drama ontvouwt, waarbij sfeer en karakterverdieping primeren op de plot en op de narratieve structuur, is echter geen spek voor ieders bek. Het scenario is soms even stuurloos als Freddie. Maar wie The Master verschillende keren herbekijkt, zoals wij intussen gedaan hebben, zal ontdekken dat de plot niet zo belangrijk is, want de film is in wezen een karakterstudie van een misfit (Freddie) en zijn surrogaatvader (Lancaster) die elkaar nodig lijken te hebben en elkaar tot op zekere hoogte weerspiegelen terwijl zij beiden te egocentrisch zijn voor een stabiele onderlinge vriendschap. 

Dat je zelfs na afloop van de film niet precies weet waar The Master nu eigenlijk over gaat en naartoe wil, is inderdaad frustrerend, maar intermenselijke relaties zijn nu eenmaal vaak ondoorzichtig en frustrerend, vooral wanneer je te maken hebt met enigmatische figuren zoals Freddie en Lancaster. Daarom kunnen we begrijpen waarom regisseur Anderson weinig uitlegt in The Master en liever suggereert wat er gaande is. Net zoals wij in het echte leven vaak moeten raden naar wat iemand bezielt, laat Anderson het aan de kijker over om te raden wat er gaande is met Freddie, Lancaster en hun vreemde vriendschap. Zulke ondoorgrondelijke films bieden bovendien het voordeel dat je er bij elke kijkbeurt nieuwe dingen in ontdekt. Dat geeft blijk van de kunstzinnige aanpak van Anderson als cineast.

Eigenzinnig

Paul Thomas Anderson.
Als zoon van een acteur die hem een videocamera kocht, begon Anderson reeds als 12-jarige jongen te experimenteren met film. 

Na enkele kortfilms, voltooide hij in 1996 Hard Eight: een boeiend psychosociaal misdaaddrama dat zich afspeelt in het gokmilieu van Las Vegas. Anderson was toen 27. 

Een jaar later, in 1997, brak hij internationaal door met Boogie Nights: een drama met Mark Wahlberg in de hoofdrol als een jonge pornoacteur die herinnert aan de zwaar geschapen Amerikaanse pornolegende John Holmes uit de jaren 70. 

Anderson kreeg carte blanche voor zijn volgende film, wat in 1999 resulteerde in Magnolia: een briljante psychosociale mozaïek over de verbanden tussen negen verschillende personages die elk op een dramatisch kruispunt in hun leven staan (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Na de romantische tragikomedie Punch-Drunk Love (2002), waarvoor Anderson op het Filmfestival van Cannes werd uitgeroepen tot beste regisseur, voltooide hij in 2007 There Will Be Blood: een ijzersterke en tragische karakterstudie die behoort tot onze favoriete historische drama's en tevens tot onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Daniel Day-Lewis (ook één van onze favoriete acteurs) won een welverdiende Oscar voor zijn charismatische hoofdrol in There Will Be Blood als de verbeten en misantropische olieprospector Daniel Plainview (één van de beste movie villains aller tijden) in het tijdperk van de opkomende Amerikaanse olie-industrie. Hoewel wij minder onder de indruk zijn van The Master, bevestigt Anderson met zijn nieuwe boeiende karakterstudie in elk geval zijn reputatie van een eigenzinnige en getalenteerde cineast.

JN.

The Master (Groot-Brittannië-2012): in de Belgische bioscopen sinds 6 maart 2013.
Met: Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams.

Genre: psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: The Master - trailer 


Goeroe en sekteleider Lancaster Dodd wordt omringd door trouwe en gehoorzame volgelingen.

dinsdag 4 juni 2013

A Late Quartet - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van A Late Quartet: Op zoek naar harmonie

Genre: psychologisch drama / muziekfilm


maandag 3 juni 2013

Op zoek naar harmonie

A Late Quartet  van Yaron Zilberman     ★★½



A Late Quartet begint met een citaat uit het eerste gedicht, getiteld Burnt Norton, in de vierdelige gedichtenbundel Four Quartets van de Amerikaanse schrijver T.S. Eliot:

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable
(...)

Or say that the end precedes the beginning,
And the end and the beginning were always there
Before the beginning and after the end.
And all is always now.

Deze woorden (die de moeizame opgave van ons heden om wat in het verleden was en had kunnen geweest zijn te verzoenen met onze dromen en verwachtingen voor de toekomst) worden door de ervaren cellist en weduwnaar Peter Mitchell (prachtrol van Christopher Walken) voorgelezen aan zijn muziekstudenten om hen Beethovens Strijkkwartet nr. 14 in cis klein - Opus 131 beter te doen begrijpen. Deze compositie was niet alleen de favoriete muziek van T.S. Eliot, maar belichaamt ook de thema's van tijd en verzoening. De zevendelige compositie moet volgens Beethoven immers zonder pauze gespeeld worden en vergt het uiterste van de muzikanten om samen de dissonantie te overstijgen die in de loop van het muziekstuk ontstaat omdat ze hun snaarinstrumenten tussendoor niet kunnen bijstemmen. Het citaat van Eliot vat tevens de thematiek van de nieuwe film A Late Quartet (2012) samen, vermits dit existentieel drama behalve over muziek vooral over (dis)harmonie tussen mensen gaat.

Christopher Walken als de cellist Peter.

Kruispunt     

Peter speelt al 25 seizoenen samen in een kwartet met drie andere strijkers: eerste violist Daniel (gespeeld door Mark Ivanir), tweede violist Robert (Philip Seymour Hoffman) en altvioliste Juliette (Catherine Keener). Het viertal bereidt zich voor op hun nieuwe speelseizoen, maar de eerste repetitie verloopt niet zoals het hoort. Peter maakt fouten en gaat uit bezorgdheid over zijn weerbarstige handen op consultatie bij zijn arts. Die stelt vast dat Peter de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson vertoont. Peter vertelt zijn kwartetgenoten dat hij nog één keer samen wil optreden alvorens hij op pensioen gaat. 

Na zo'n 3.000 gezamenlijke optredens, staan de leden van het kwartet nu op een kruispunt. Peters beslissing om op pensioen te gaan, is de prelude voor allerlei complicaties op professioneel en persoonlijk vlak: Robert en Juliette, die een echtpaar vormen, krijgen relatieproblemen; hun eenzame dochter (gespeeld door Imogen Poots) voelt zich aangetrokken tot Daniel; Peter mist zijn overleden vrouw en heeft moeite om een vervanger te vinden en het voortbestaan van het kwartet te verzekeren.

De dochter van Robert en Juliette volgt vioolles bij Daniel.

Confrontaties

Regisseur en co-scenarist Yaron Zilberman slaagt er in om boeiende parallellen te trekken tussen de muzikale en persoonlijke aspiraties van de kwartetleden. Elk van hen is zowel op muzikaal als persoonlijk vlak onderhevig aan ambitie, passie, perfectionisme, zelfopoffering, onzekerheid, jaloezie, controledrang en de zoektocht naar harmonie. Hun botsende ego's zorgen voor confrontaties waarin onverwerkte frustraties uit het verleden de kop opsteken.

Catherine Keener als de altvioliste Juliette,
en Philip Seymour Hoffman als de tweede violist Robert.


Het tempo van A Late Quartet zit echter niet altijd juist. Zo lost de slotscène niet helemaal het crescendo in waar het verhaal op aanstuurt. En voor een film waarin de liefde voor klassieke muziek centraal staat, misten wij muzikale magie. 

Ontroerend

Mark Ivanir als de eerste violist Daniel.

Op de cast valt echter weinig aan te merken, hoewel Mark Ivanir toch wat licht 
uitvalt in het gezelschap van Philip Seymour Hoffman (één van onze favoriete acteurs), Catherine Keener en Christopher Walken (ook één van onze favoriete acteurs). 

Vooral die laatste maakt indruk met zijn doorleefde en ontroerende vertolking van de afscheidnemende cellist Peter.

JN.

A Late Quartet (USA-2012): in de Belgische bioscopen vanaf 10 juli 2013.
Met: Christopher Walken, Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener, Mark Ivanir en Imogen Poots. 

Genre: psychosociaal drama / muziekfilm

Klik op de oranje link voor de trailer: A Late Quartet - trailer 


Christopher Walken ontroert als de afscheidnemende cellist Peter.

woensdag 24 oktober 2012

The Master - trailer


The Master (2012) is een nieuw psychosociaal drama van de getalenteerde en veelzijdige Amerikaanse cineast Paul Thomas Anderson (bekend van o.m. Boogie NightsMagnolia en There Will Be Blood).

De hoofdrollen in The Master worden gespeeld door Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman, die beiden behoren tot onze favoriete acteurs.

De film loopt in de Belgische bioscopen vanaf 6 maart 2013. 

Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hieronder:



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor onze recensie van The Master: Portret van een getormenteerde ziel

dinsdag 7 september 2010

Wanneer het kikkers regent in Hollywood

Magnolia  van Paul Thomas Anderson     ★★★★½




De Amerikaanse cineast Paul Thomas Anderson behoort tot het steeds zeldzamer soort van Hollywoodregisseurs die nog de moed hebben om eigenzinnige films te maken. Na zijn internationale doorbraak met Boogie Nights uit 1997 (een bitterzoet psychosociaal portret van de porno-industrie in de jaren 70, voltooide Anderson in 199 Magnolia: een zelfgeschreven en bijzonder knap gemaakt psychosociaal drama dat drie Oscarnominaties in de wacht sleepte voor beste scenario, beste mannelijke bijrol (van Tom Cruise) en beste muziek (van Aimee Mann).

Caleidoscoop

Magnolia biedt een caleidoscopische blik op de zielenroerselen van verschillende personages die allen op een kruispunt in hun levens staan. Hoewel het geen sinecure moet geweest zijn om elke individuele verhaallijn uit te werken en same  te laten komen tijdens de aangrijpende apotheose in het slot van de film, slaagden Anderson en zijn filmmonteur Dylan Tichenor er toch in om van de mozaïek een homogeen geheel te maken. De rode draad die zij daarbij verweefden in de ingenieuze verhaalopbouw is de tv-quiz What Do Kids Know?, waarin kinderen het opnemen tegen volwassenen.

Philip Baker Hall.

Sterrencast

De zieke quizmaster Jimmy Gator (ingetogen vertolkt door Philip Baker Hall) probeert zijn van hem vervreemde dochter Claudia (een eenzame en aan crack verslaafde jongedame, gespeeld door Melora Walters) terug voor zich te winnen. Zij voelt zich aangetrokken tot een sympathieke en hulpvaardige politieman (rol van John C. Reilly). De producer van de tv-quiz Earl Partridge (vertolkt door de inmiddels overleden Hollywoodveteraan Jason Robards) lijdt aan terminale kanker en wordt verzorgd door een toegewijde verpleger (gevoelig vertolkt door Philip Seymour Hoffman, één van onze favoriete acteurs). Earls echtgenote (een intense Julianne Moore) schaamt zich over haar ontrouw en vreest de nakende dood van haar man. Earls vervreemde, misogyne zoon (een weergaloze Tom Cruise) komt aan de kost als een goeroe die vrijgezellen leert hoe zij vrouwen kunnen versieren. En het kindgenie Stanley (gespeeld door Jeremy Blackman) staat onder druk van zijn egocentrische vader om tijdens de quiz het record te breken van Donnie Smith (onnavolgbaar vertolkt door William H. Macy), ooit zelf een wonderkind en nu een zielige loser

Julianne Moore.

Sinds Shortcuts van Robert Altman uit 1993 zijn er heel wat films gemaakt waarin de verhaallijnen van verschillende personages elkaar kruisen. De narratieve opzet van Magnolia is dus niet origineel. Maar waar sommige films faalden om overtuigend in de voetsporen van Shortcuts te treden, slaagt Magnolia daar wel in. Met vlag en wimpel. Dat heeft Magnolia niet alleen te danken aan het sterke scenario, de uitstekende regie en de briljante montage, maar ook aan de acteurs. De verfilming van elk scenario -en a fortiori van een complex scenario zoals dat van Magnolia- staat of valt immers met het vermogen van de acteurs om de personages op een geloofwaardige en beklijvende manier tot leven te wekken.



















Tom Cruise.
   
Tom Cruise (links) en Jason Robards
tijdens de pijnlijke sterfbedscène in Magnolia.
De cast van Magnolia speelt de sterren van de hemel. Met name Julianne Moore, Tom Cruise en William H. Macy leveren onvergetelijke acteerprestaties. Zowel de gênante scène waarin het personage van Moore in een apotheek pijnstillers koopt als de scène waarin het personage van Cruise aan het sterfbed van zijn vader zit, zijn erg aangrijpend. En Macy is gewoon...Macy: tragikomisch tot op het bot. 

De acteurs konden hiervoor terugvallen op een ongemeen boeiend scenario dat zich volledig focust op het uitdiepen van de verschillende personages en daar ook ruimschoots de tijd voor neemt. Magnolia duurt immers meer dan drie uur, maar blijft boeien.

William H. Macy.

Quentin Tarantino overtrof Altman met zijn eigen geniale collage van elkaar kruisende personages in Pulp Fiction uit 1994 (één van onze favoriete films). Maar ook Magnolia geeft blijk van de magie die in Pulp Fiction ontstaat door de dynamische wisselwerking tussen woord en daad, tussen tekst op papier en tastbare dialoog, kortom tussen scenario en acteurs. Zelfs de beste acteur ter wereld kan een oppervlakkig, saai of ongeloofwaardig scenario niet redden. En ook omgekeerd levert een fascinerend verhaal niets op en blijft het dode letter als het niet overtuigend tot leven gewekt wordt door de acteurs. Anderson weet dat, zo blijkt uit zijn geslaagde acteursregie die zijn cast tot doorleefde, geloofwaardige en meeslepende vertolkingen dreef in Magnolia.   

O ja: één van de bizarre hoogtepunten in Magnolia is de scène waarin het duizenden kikkers ‘regent’. Maak u geen zorgen: geen enkele kikker geraakte gewond, want de 7.900 kikkers die uit de lucht vallen zijn rubberen exemplaren.

JN.

Magnolia (USA-1999): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Tom Cruise, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman, Jason Robards, Philip Baker Hall, William H. Macy en Melora Walters.

Genre: psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Magnolia - trailer



zaterdag 4 september 2010

Magnolia - trailer



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor onze recensie van MagnoliaWanneer het kikkers regent in Hollywood