The Verdict (1982) - full movie

Gebaseerd op een boeiend scenario van David Mamet, naar de gelijknamige roman uit 1980 van de Amerikaanse advocaat en auteur Barry Reed, is The Verdict (Het Vonnis) een uitstekend psychosociaal rechtbankdrama uit 1982 onder regie van de veelzijdige Amerikaanse cineast Sidney Lumet, met Hollywoodveteraan Paul Newman (één van onze favoriete acteurs) in zijn doorleefde glansrol van de eenzame en drankzuchtige advocaat Frank Galvin. 

Vanwege zijn nijpende gebrek aan cliënten, is Frank bereid, aanvankelijk louter uit financiële motieven, om het echtpaar Sally en Kevin Doneghy (gespeeld door Roxanne Heart en James Handy) bij te staan in hun juridische strijd tegen een katholiek ziekenhuis dat volgens hen verantwoordelijk is voor de comateuze toestand van Sally's zuster Deborah. Zo hoopt Frank een percentage van de gebeurlijke schadevergoeding op te kunnen strijken. Samen met zijn oude vriend en voormalige advocatenpartner Mickey (Jack Warden) neemt Frank het in de zaak op tegen het prestigieuze advocatenkantoor dat de belangen van het ziekenhuis beschermt. Dat kantoor wordt echter geleid door de ervaren en sluwe topadvocaat Ed Concannon, schitterend vertolkt door de Engelse acteur James Mason. Bovendien begint Franks geweten te knagen: moet hij vrede nemen met een minnelijke schadevergoeding vanwege het ziekenhuis of verdient het slachtoffer Deborah een rechtszaak ten gronde waarin de schuld van het ziekenhuis bewezen zou kunnen worden...? 

Sober in beeld gebracht, boeit The Verdict van begin tot eind dankzij het geloofwaardige en meeslepende verhaal, met enkele verrassende plotwendingen, en vooral dankzij de psychosociale dimensie van het scenario (met focus op de innerlijke tweestrijd van Frank) en de topvertolkingen van de cast. 

Met name Paul Newman en James Mason schitteren als de advocaten in hun bewogen juridische steekspel. Newman ontroert in zijn gevoelige vertolking van de verbitterde en meelijwekkende alcoholist Frank, die als advocaat verworden is tot een opportunistische ambulance chaser (let op de gênante scène in een begrafenishuis waar Frank ontmaskerd wordt als een schaamteloze profiteur!), maar wanneer hij de comateuze Deborah roerloos in haar ziekenhuisbed ziet liggen is het alsof in Franks hoofd en hart plots het licht weer aangestoken wordt: hij herinnert zich dat een advocaat onrecht moet bestrijden en beseft dat het misschien niet te laat is om zijn eigen perspectiefloze leventje een nieuwe wending te geven. Op zijn beurt, acteert Mason briljant als de manipulatieve topadvocaat Concannon. Beide vertolkingen behoren tot de beste acteerprestaties in de respectievelijke carrières van Newman en Mason.

Jack Warden overtuigt als de sympathieke Mickey, die Frank letterlijk en figuurlijk op de benen probeert te helpen. Roxanne Heart en James Handy halen het beste uit hun bijrollen als het wanhopige echtpaar Doneghy. Charlotte Rampling beklijft in haar veelzijdige bijrol van Franks nieuwe geliefde Laura. Wesley Addy laat geen steken vallen in zijn bijrol van de arrogante ziekenhuisarts dokter Towley. Joe Seneca komt geloofwaardig over in zijn ingetogen bijrol van de minzame medische expert dokter Thomspon. En de Ierse acteur Milo O'Shea is perfect gecast in zijn memorabele bijrol van de onuitstaanbare rechter Hoyle: het soort van corrupte rechter die you love to hate.

The Verdict kreeg 5 Oscarnominaties, voor:

- beste film;

- beste regisseur (Sidney Lumet);

- beste acteur (Paul Newman);

- beste mannelijke bijrol (James Mason);

- en beste bewerkte scenario (van David Mamet).

Maar geen enkele van die nominaties leverde een Oscar op.

Hoe dan ook, is The Verdict één van de beste rechtbankdrama's in de filmgeschiedenis.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: psychosociaal rechtbankdrama

Onschuldige playboy of moorddadige homme fatal?

Guilty as Sin  van Sidney Lumet     ★★★½ 

Wanneer de aantrekkelijke Amerikaanse playboy David Greenhill (glansrol van Don Johnson) verdacht wordt van moord op zijn rijke echtgenote, vraagt hij aan de getalenteerde en ambitieuze advocate Jennifer Haines (Rebecca De Mornay) om hem juridische bijstand te verlenen. David geeft toe dat hij een ontrouwe rokkenjager is en financieel profiteert van vrouwen: "l've lived off of women all my life. That's all l'm good at. lt's my talent: getting women to do what l want them to do." Maar hij houdt vol dat hij niets met de dood van zijn vrouw te maken heeft. Volgens hem pleegde zij zelfmoord door uit het raam van haar appartement te springen. Hoewel David erg arrogant en narcistisch overkomt, is Jennifer na wat wikken en wegen toch bereid om hem te verdedigen tijdens de bewogen rechtszaak waarin hij als beklaagde riskeert om veroordeeld te worden wegens moord...

Een spannend neo noir rechtbankdrama

Guilty as Sin is een meeslepend rechtbankdrama van de Amerikaanse cineast Sidney Lumet uit 1993, gebaseerd op een boeiend scenario van Larry Cohen, dat focust op de wisselende dynamiek tussen David en zijn advocate Jennifer terwijl het geruime tijd onduidelijk blijft of David al of niet schuldig is en allerlei plotwendingen bijdragen tot de spanning, waardoor de film gaandeweg evolueert naar een neo noir misdaadthriller waarin beide hoofdpersonages én hun naasten verwikkeld geraken in een levensgevaarlijk kat-en-muisspel. 

Rebecca De Mornay als Jennifer en Don Johnson als David.

Topvertolkingen

Don Johnson is perfect gecast als de flirterige, opportunistische en manipulerende ladies' man David, die dure maatpakken draagt, grossiert in complimentjes, altijd zijn zin lijkt te krijgen en onbetamelijke grapjes maakt over de dood van zijn vrouw:

Jennifer: "Didn't anyone ever say no to you before?"

David: "Yes: my wife said "no" just before I threw her out the window."  

Johnson acteert briljant als de onberekenbare David (één van de beste movie villains aller tijden): even charismatisch als onuitstaanbaar, soms aandoenlijk als een verwend kind, bij momenten verontrustend als een potentiële sociopaat, en dan weer beheerst en sarcastisch; een soort van Amerikaanse neo noir variant op de enigmatische moordverdachte en mogelijke 'zwarte weduwnaar' Claus von Bülow die Jeremy Irons enkele jaren eerder met aristocratische superioriteit vertolkte in het boeiende rechtbankdrama en misdaadmysterie Reversal of Fortune (1990) van Barbet Schroeder.  

Don Johnsons veelzijdige acteertalent komt voluit tot zijn recht in een intense scène die de complexiteit van Davids karakter blootlegt terwijl hij in zijn keuken met een groot keukenmes boterhammen belegt en kritiek geeft op de traditionele man-vrouw-rollenpatronen. David lijkt gefrustreerd, wanhopig en kwetsbaar, maar ook manipulerend en boos, tot groeiende ontsteltenis van zijn advocate Jennifer, die niet weet wat zij moet aanvangen met haar ondoorgrondelijke, schijnbaar volatiele, wellicht misogyne en misschien zelfs moorddadige cliënt terwijl deze zich, zwaaiend met zijn keukenmes, beklaagt over zijn (nochtans zelfgekozen) lot van een veredelde gigolo:

 

David (tegen Jennifer): "What am I? Am I some kind of a fuckin' lowlife...because I take money when it's offered to me? Women do that every day of their fucking pathetic little lives! Nobody says a goddamn thing. It's perfectly fine, isn't it? You wanna talk about goddamn women as sex objects? What about...what about men? What about me? They use me. And then they fuckin' drop me whenever they...damn well please."

Advocate Jennifer is verbijsterd over het volatiele karakter van haar cliënt David.

In een andere onthullende scène worden Davids aantrekkingskracht, egocentrisme, opportunisme en botte arrogantie schitterend vertolkt door Don Johnson terwijl hij als David aan de toog van een bar aangesproken wordt door een onbekende vrouw die zich (zoals de meeste vrouwen) aangetrokken voelt tot hem:

Vrouw: "I could swear that I know you. Do you work around Watertower?"

David: "I don't work."

Vrouw: "No? How come?"

David: "Women take care of me."

Vrouw: "Oh. Well, can I buy you a drink?"

David: "Uh-uh: I already have one. But you can pay for it... Bartender? This one's on her", waarna David meteen zijn glas leegt, wegwandelt en de vrouw opzadelt met de rekening voor zijn drankje.

Omdat hij een raadsel is, vraagt Jennifer zich (net als de kijker) af of David slechts een arrogante womaniser en profiteur is of toch ook een sluwe, gewetenloze en moorddadige homme fatal...? Rebecca De Mornay vertolkt Jennifers twijfel en haar toenemende bezorgdheid over Davids manipulerende en onvoorspelbare gedrag met geloofwaardig brio, waardoor we als kijker makkelijk kunnen meeleven met Jennifer. Of haar twijfel en bezorgdheid al of niet terecht zijn, verklappen we hier niet...

Ook Jack Warden als Jennifers oude onderzoeksassistent Moe, en Stephen Lang als Jennifers jaloerse vrijer Phil overtuigen in hun bijrollen. 

Op visueel vlak daarentegen stelt Guilty as Sin niet veel voor. Jammer.  

JN.

Guilty as Sin (USA-1993): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: Rebecca De Mornay, Don Johnson, Jack Warden en Stephen Lang.

Genre: psychosociaal rechtbankdrama / mysterie / misdaadthriller / neo noir

Serpico - full movie

Serpico (één van onze favoriete politiefilms) is een uitstekende, op historische feiten gebaseerde politiebiopic van de Amerikaanse regisseur Sidney Lumet uit 1973, naar de gelijknamige biografie van de Amerikaanse journalist Peter Maas over de geëngageerde New Yorkse politieagent Frank Serpico die jarenlang wanhopig weerstand bood aan de wijd verbreide corruptie in het politiekorps.

De titelrol van Serpico wordt doorleefd vertolkt door een nog jonge Al Pacino (één van onze favoriete acteurs), die er een Golden Globe en Oscarnominatie voor kreeg. 

Ook het scenario, geschreven door Waldo Salt en Norman Wexler, werd genomineerd voor een Oscar. 

De film werd op locatie opgenomen in New York, met camerawerk onder leiding van Arthur J. Ornitz, wat een realistische, bijna documentaire aanblik oplevert.

De vakkundige montage was in handen van de gerespecteerde vrouwelijke filmmonteur Dede Allen.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en nadien op de playbutton en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en nadien op de playbutton en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: biopic / politiefilm / misdaad / thriller / psychosociaal drama

Portret.

John Cazale

1935 - 1978 

                                  

Een miskende karakteracteur

Als u nog nooit van John Cazale gehoord heeft, hoeft u zich niet te schamen. U bent niet de enige. De filmografie van deze Amerikaanse acteur van Italiaanse komaf omvat immers slechts vijf langspeelfilms, omdat Cazale pas op 37-jarige leeftijd (in 1972) zijn eerste filmrol speelde en amper vijf jaar later overleed aan longkanker. 

Slechts vijf films. Toch is dat voldoende om John Cazale (één van onze favoriete acteurs) te kunnen appreciëren als één van de meest getalenteerde acteurs in de jaren 70. Kijk aandachtig naar Cazale's vertolkingen in die vijf films (zie verder) en u weet wat we bedoelen. 

Elk van die vijf films kreeg trouwens, mede dankzij de briljante vertolkingen van Cazale, een Oscarnominatie voor beste film. Geen enkele acteur deed hem dit ooit na. Drie van die vijf films konden hun nominatie zelfs verzilveren. En één film won de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. 

Toch won Cazale ten onrechte zélf nooit een filmprijs en is hij tot op heden vrij onbekend gebleven bij het grote publiek, zeker in vergelijking met zijn beroemde tegenspelers in die vijf films, onder wie Marlon Brando, Al Pacino, Robert De Niro, Gene Hackman, Christopher Walken (die alle vijf ook behoren tot onze favoriete acteurs) en Meryl Streep.

The Godfather

Misschien gaat bij u een belletje rinkelen wanneer we Fredo Corleone in herinnering brengen: het personage dat Cazale vertolkte in de briljante, visueel verbluffende en invloedrijke maffiakroniek The Godfather uit 1972 van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs). Dat was Cazale's allereerste filmrol en meteen een schot in de roos.

Met zijn ingehouden en geloofwaardige vertolking van de onzelfzekere gangsterzoon Fredo Corleone, die in de schaduw van zijn broers staat, bewees Cazale in zijn bescheiden bijrol dat hij een uitstekende karakteracteur was. 

Tijdens het huwelijksfeest in het begin van de film leren we de dronken Fredo kennen als een gevoelige man. Die gevoeligheid blijkt ook uit de beroemde straatscène waarin Fredo getuige is van een mislukte moordaanslag op zijn vader (briljant vertolkt door Marlon Brando als de oude gangsterbaas Don Vito Corleone). Fredo probeert hem te beschermen, maar laat zijn pistool vallen en huilt bij de aanblik van zijn neergeschoten vader. Cazale maakte er een aangrijpende scène van. Bekijk die scène hier. 

Met Marlon Brando (links) in The Godfather.

Naast Brando en Cazale, omvat de cast van The Godfather ook andere topacteurs, onder wie Al Pacino, Diane Keaton, James Caan en Robert Duvall. 

De film werd na zijn première meteen onthaald als een absoluut meesterwerk en won drie Oscars: voor beste film, beste acteur (Marlon Brando) en beste bewerkte scenario. Sindsdien wordt dit ambitieuze gangsterdrama door zowat iedereen beschouwd als één van de beste films aller tijden.

The Conversation

In 1974 speelde Cazale opnieuw een gevoelig personage, ditmaal in de beklemmende psychosociale thriller The Conversation, ook geregisseerd door Francis Ford Coppola, waarvoor Cazale in de huid kroop van Stan: de ondergewaardeerde assistent van de paranoïde afluisterexpert Harry Caul (een glansrol van Gene Hackman). 

Met zijn naturalistische vertolking van de herkenbare Stan -een doodgewone kerel die, net als Fredo in The Godfather, hunkert naar erkenning- bevestigde Cazale dat hij een uitzonderlijk spontane en geloofwaardige acteur was. 

In The Conversation.

The Conversation kreeg drie Oscarnominaties: voor beste film, beste scenario en beste geluid, maar kon geen enkele nominatie verzilveren. Op het Filmfestival van Cannes daarentegen werd deze uitstekende thriller wel bekroond en won Coppola de Gouden Palm voor beste film. Lees onze recensie van The Conversation hier.

The Godfather Part II

In 1974 was Cazale ook te zien in de sequel The Godfather Part II, waarin hij van regisseur Coppola opnieuw Fredo Corleone mocht spelen, maar ditmaal in een grotere bijrol die zijn acteertalent voor het eerst voluit tot zijn recht deed komen. 

Cazale is ronduit briljant als de gefrustreerde en rancuneuze Fredo. Na de dood van zijn vader Don Vito en de moord op zijn oudere broer Sonny, is Fredo eigenlijk hun rechtmatige opvolger aan het hoofd van de maffiafamilie Corleone. Zijn jongere broer Michael (gespeeld door Al Pacino) wordt echter de nieuwe Don van de criminele Corleone-clan. Fredo voelt zich gepasseerd en zoekt wanhopig naar erkenning bij zijn familieleden, ook al moet hij hen daarvoor verraden... Bekijk hier de iconische scène waarin Michael tegen Fredo zegt dat hij op de hoogte is van Fredo's verraad: "Ik know it was you, Fredo. You broke my heart."

Met Al Pacino (rechts) in de memorabele "I know it was you, Fredo"-scène in The Godfather Part II.

The Godfather Part II won zes Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste acteur in een bijrol (Robert De Niro als de jonge Vito Corleone), beste geadapteerd scenario, beste art direction en decors, en beste muziek.

Dog Day Afternoon

In 1975 speelde Cazale opnieuw aan de zijde van zijn jeugdvriend Al Pacino, waarmee hij reeds had samengewerkt in The Godfather-saga en voordien ook in het toneelstuk The Indian Wants the Bronx van Israel Horovitz (waarvoor beiden in 1967 en 1968 een Obie Award gekregen hadden). Ditmaal waren zij te zien in Dog Day Afternoon: een koortsige heist movie van Sidney Lumet. 

Pacino en Cazale vertolken in Dog Day Afternoon met brio het duo nerveuze bankovervallers Sonny en Sal. Bijna alles wat mis kan lopen, loopt mis. En Sal -het verbeten personage van Cazale- reageert met het radeloze, verwarde fatalisme van een loser die niets meer te verliezen heeft, behalve wishfull thinking tegen beter weten in... 

Bekijk hier een schitterende, tragikomische scène die de zwijgzame kracht en subtiliteit van Cazale's briljante belichaming van de meelijwekkende Sal treffend illustreert. In die scène vraagt Sonny -Pacino's personage- aan Sal naar welk land hij wil vluchten. "Wyoming", antwoordt Sal. Volgens regisseur Sidney Lumet stond dat niét in het scenario en was het hilarische antwoord een stukje improvisatie van Cazale. Zowel Lumet als Pacino moesten hun lach inhouden om de opname niet te verpesten. Pacino bleef in zijn rol en reageerde: "No, Wyoming, that's not a country."

  

In Dog Day Afternoon.

Pacino werd genomineerd voor een Oscar, Cazale voor een Golden Globe, maar geen van beiden werd bekroond. Ook de Oscarnominaties voor beste film, beste regisseur en beste mannelijke bijrol (Chris Sarandon) leverden geen beeldje op. Dog Day Afternoon won wel de Oscar voor beste scenario.

The Deer Hunter

In 1978 zette Cazale alweer een onnavolgbare acteerprestatie neer met zijn tragikomische bijrol als het irritante personage Stanley "Stan" Stosh in het aangrijpende psychosociaal anti-oorlogsdrama The Deer Hunter van Michael Cimino. 

Ook Stan is een loser: een ijdele, arrogante en tactloze man die zich sterker voordoet dan hij is, maar ondanks zijn vele gebreken toch aanvaard wordt door zijn vijf vrienden (uitstekend vertolkt door Robert De Niro, Christopher Walken, John Savage, George Dzundza en Chuck Aspegren). 

De tragikomische scène waarin Stan door zijn vriend Michael Vronsky (een charismatische Robert De Niro) op zijn plaats gezet wordt, behoort tot de beste scènes in de filmgeschiedenis. "This is this", zegt Michael, terwijl hij een kogel voor zijn jachtgeweer toont. Stan reageert geprikkeld: "This is this. What the hell is that supposed to mean? This is this..." Bekijk die scène hier. 

Met de al even briljante Christopher Walken (rechts) in The Deer Hunter.

De hele cast acteert trouwens schitterend, met inbegrip van de toen nog onbekende Meryl Streep. Tijdens de filmopnames waren Cazale en Streep al verloofd. Cazale had toen reeds terminale kanker. Regisseur Cimino wilde daarom eerst de scènes met Cazale inblikken. De filmstudio daarentegen wilde Cazale, vanwege diens ziekte, echter vervangen door een andere acteur. Cimino en Streep protesteerden daartegen en dreigden ermee de productie in de steek te laten indien Cazale ontslagen zou worden. De studio haalde bakzeil en Cazale mocht blijven. Maar de studio was niet bereid om te betalen voor de verzekering van de kosten van Cazale's mogelijke vervanging indien deze voortijdig zou overlijden. En dus schoot De Niro de verzekeringspremie voor uit eigen zak. Ook De Niro wist dat The Deer Hunter Cazale nodig had voor diens vertolking van Stan en dat niemand die rol beter kon invullen dan Cazale. 

Cazale maakte het einde van de opnames nog mee. Maar tot een huwelijk tussen Cazale en Streep kwam het nooit, want Cazale overleed alvorens The Deer Hunter in première ging. Hij was slechts 42.

The Deer Hunter sloeg in als een bom en werd door pers en publiek geprezen als één van de beste anti-oorlogsfilms aller tijden. De film won vijf Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste mannelijke bijrol (Christopher Walken), beste montage en beste geluid. Bekijk de hele film hier.

Inspiratiebron

Het is onvergeeflijk dat Cazale nooit een filmprijs won. En afgezien van de Golden Globe-nominatie voor zijn rol in Dog Day Afternoon, werd hij niet eens genomineerd voor een filmprijs. Lees daarover meer hier.

Wellicht was de miskenning van deze unieke acteur te wijten aan het feit dat hij nooit voor een flamboyante, opvallende acteerstijl koos, maar integendeel acteerde in functie van zijn personages en tegenspelers. 

Cazale had de moed om zich kwetsbaar te tonen. Daardoor kwam deze karakteracteur heel realistisch en menselijk over op het scherm. Professionele acteurs weten hoe moeilijk dat is. Cazale kon zich voor de camera ook probleemloos wegcijferen ten voordele van de rest van de cast wanneer dat het verhaal of de scène ten goede kwam. Maar zelfs wanneer dit natuurtalent zich in een scène onbaatzuchtig op de vlakte hield en zweeg, spraken zijn motoriek en ogen boekdelen. Daardoor was Cazale de ideale 'aangever' voor zijn collega's. En dat droeg bij tot de kwaliteit van de vijf schitterende films waarin hij meespeelde. 

Alle acteurs en actrices zouden hun veel te jong gestorven vakbroeder dan ook moeten koesteren als een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Bekijk een boeiende biografische documentaire over John Cazale hier.

Joeri Naanai

Klik op de oranje link voor een achtergrondartikel: Schaf de Oscars af! 

John Cazale in The Deer Hunter.

De morele dilemma's van een zakenman

A Most Violent Year  van J.C. Chandor     ★★★

New York City, 1981. Terwijl de stad in de greep is van geweld en misdaad, probeert de ambitieuze en trotse zakenman Abel Morales (gespeeld door Oscar Isaac) zijn distributiebedrijf in de stookolie-industrie uit te breiden. Dat verloopt echter niet zonder slag of stoot. Zo worden zijn vrachtwagens steeds vaker overvallen. Abel vermoedt dat zijn concurrenten daar achter zitten. Bovendien wil de assistent van de plaatselijke openbare aanklager (gespeeld door David Oyelowo) Abels bedrijf gerechtelijk vervolgen voor fraude. Hoewel Abels assertieve vrouw Anna (Jessica Chastain) vindt dat hij hun belangen driester moet beschermen, probeert hij toch op het rechte pad te blijven... 

Ondanks deze beloftevolle setup en enkele interessante plotwendingen, had het nieuwe psychologisch misdaaddrama A Most Violent Year (2014) van de Amerikaanse regisseur J.C. Chandor nog spannender gekund. 

Toch is het een boeiende film, dankzij het knappe, sfeervolle camerawerk (onder leiding van Bradford Young), de geloofwaardige mise-en-scène en de sterke vertolkingen van Oscar Isaac en Jessica Chastain.

Oscar Isaac en Jessica Chastain.

In de beste scènes deed A Most Violent Year ons denken aan Serpico uit 1973 (bekijk de hele film hier) en aan Prince of the City uit 1981: twee beklijvende politiefilms van Sydney Lumet (die behoren tot onze favoriete politiefilms) waarin de hoofdpersonages (respectievelijk vertolkt door Al Pacino en Treat Williams) ook met de moed der wanhoop weerstand proberen te bieden tegen de corruptie en het geweld dat hen omringt. A Most Violent Year is echter veel minder memorabel.

JN.

A Most Violent Year (USA/Verenigde Arabische Emiraten-2014): beschikbaar op dvd en blu-ray disc sinds 5 mei 2015.

Met: Oscaar Isaac, Jessica Chastain, Albert Brooks, David Oyelowo en Elyes Gabel.

Genre: misdaadthriller / psychologisch gezinsdrama 

Klik op de oranje link voor de trailer: A Most Violent Year - trailer

Michael Caine: Acting in Film - documentaire

De Engelse topacteur Michael Caine geeft acteerles aan vijf jonge acteurs die scènes spelen uit drie films waarin Caine zelf een hoofdrol vertolkte: Alfie (1966) van Lewis Gilbert, Deathtrap (1982) van Sidney Lumet en Educating Rita (1983) van Lewis Gilbert.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: documentaire / acteerles