Posts tonen met het label film noir. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film noir. Alle posts tonen

vrijdag 16 mei 2025

Honey Don't ! - trailer


Honey Don't ! (2025) is een nieuw, tragikomisch en woke detectivemysterie met neo noir-elementen, onder regie van de getalenteerde en veelzijdige Amerikaanse cineast Ethan Coen, gebaseerd op een scenario dat hij zelf schreef in samenwerking met zijn vrouw Tricia Cooke. Het echtpaar zorgde ook zelf voor de montage van de film.

Honey Don't ! gaat binnenkort, op 24 mei 2025, in wereldpremière op het Filmfestival van Cannes.

De plot draait rond het bewogen onderzoek van de lesbische privédetective Honey O’Donahue naar de ware toedracht achter een sterfgeval op de snelweg nabij de Californische stad Bakersfield. Zo legt Honey gaandeweg sporen bloot naar een mysterieuze kerk onder leiding van de populaire maar onuitstaanbare cultleider Drew...

De belangrijkste rollen in Honey Don't ! worden gespeeld door:
Margaret Qualley als de privédetective Honey O'Donahue;
- Aubrey Plaza als de politieagente MG;
- en Chris Evans als de religieuze cultleider Drew.

Daarnaast omvat de cast ook o.a. Charlie Day, Billy Eichner, Don Swayze, Lena Hall, Gaby Beans, Talia Ryder, Lera Abova en Kristen Connolly.

Het camerawerk stond onder leiding van cameravrouw Ari Wegner.

De muziek werd geschreven door filmcomponist Carter Burwell, met wie regisseur Ethan Coen de voorbije decennia al vaak samenwerkte toen Ethan samen met zijn broer Joel Coen een rist schitterende films inblikte, waaronder bijvoorbeeld:
Blood Simple uit 1984 (het trefzekere langspeelfilmdebuut van de gebroeders Coen);
- Raising Arizona uit 1987;
- Miller's Crossing uit 1990 (één van onze favoriete films);
- Fargo uit 1996 (één van onze favoriete komedies en tevens één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier);
- The Big Lebowski uit 1998 (ook één van onze favoriete komedies; bekijk een filmfragment hier);
- No Country for Old Men uit 2007 (één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete road movies; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);
- en True Grit uit 2010 (één van onze favoriete westerns; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).  

Dankzij de voormelde en andere boeiende films van de gebroeders Coen staat dit geniale duo op de 6de plaats in onze Top 20 van onze favoriete cineasten aller tijden. Lees ons biografische portret van de gebroeders Coen uit 2013 hier.

We zijn dus erg benieuwd wat Ethan Coen in Honey Don't ! voor ons in petto heeft. Het is zijn derde langspeelfilm die hij in zijn eentje regisseerde, na zijn archivarische documentaire Jerry Lee Lewis: Trouble in Mind uit 2022 en zijn komische road movie Drive-Away Dolls uit 2024 (bekijk de trailer hier).

De trailer van Honey Don't ! ziet er alvast veelbelovend uit:



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels (Verenigde Staten" voor Engelstalige ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: tragikomedie / misdaad / mysterie / thriller / neo noir

woensdag 26 februari 2025

Speurtocht naar een sluwe cop killer

He Walked by Night  van Alfred L. Werker en Anthony Mann     ★★½



Wie van politiefilms houdt, kunnen we de beklijvende Amerikaanse klassieker He Walked by Night uit 1948 aanbevelen. Gebaseerd op de echte speurtocht van de politie in Los Angeles in 1945 en 1946 naar de notoire crimineel en cop killer Erwin "Machine-Gun" Walker, draait deze politiethriller rond de moeizame zoektocht van het Los Angeles Police Departement naar de mysterieuze, sluwe en moorddadige misdadiger Roy Morgan alias Roy Martin, met brio gespeeld door Richard Basehart.

Richard Basehart als de voortvluchtige crimineel Roy.

Geloofwaardig

Geschreven door John C. Higgins en Crane Wilbur en geregisseerd door Alfred L. Werker en Anthony Mann, biedt He Walked by Night een boeiende en geloofwaardige blik achter de schermen van hardnekkig politioneel speurwerk, zoals ook het geval is in onder meer:
- de invloedrijke Duitstalige misdaadklassieker M: Eine Stadt sucht einen Mörder van Fritz Lang uit 1931 (één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier);
- de klassieke politiefilm The Naked City van Jules Dassin uit 1948;
- de briljante, realistisch in beeld gebrachte politiefilm The French Connection van William Friedkin uit  1971 (één van onze favoriete politiefilms; lees onze recensie hier en bekijk een uitstekende trailer hier);
- het uitstekende neo noir misdaadmysterie L.A. Confidential van Curtis Hanson uit 1990 (ook één van onze favoriete politiefilms; bekijk de hele film hier);
en het schitterende seriemoordenmysterie Memories of Murder uit 2003 van Joon-ho Bong (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete politiefilms; bekijk de trailer hier en de hele film hier).

Roy Roberts als de politiekapitein Breen (links)
en Scott Brady als de politiesergeant Marty Brennan.

De cast van He Walked by Night acteert overtuigend, met name Roy Roberts als de no nonsense politiekapitein Breen, en Scott Brady als de gedreven politiesergeant Marty Brennan. Maar het is Richard Basehart die de show steelt met zijn charismatische vertolking van de voortvluchtige en schijnbaar ongrijpbare crimineel Roy: een zwijgzame, ijskoude en ingenieuze sociopaat die de politie altijd een stap voor lijkt te zijn. Baseharts vertolking is echter geen karikaturale movie villain, want in veelzeggende scènes toont Basehart dat onder Roys kille uitstraling een wantrouwige en opgejaagde eenzaat van vlees en bloed schuilgaat, zoals in de scène waarin hij zwetend en trillend zijn kogelwonde verzorgt tijdens een pijnlijke zelfoperatie, wat naar verluidt een inspiratiebron was voor de gelijkaardige scène in de briljante neo-western en misdaadthriller No Country for Old Men van Joel en Ethan Coen uit 2007 (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete westerns) waarin Javier Bardem als de enigmatische huurmoordenaar Anton Chigurh (één van de beste movie villains aller tijden) zijn kogelwonden verzorgt tijdens een zelfoperatie.  

Roy verzorgt eigenhandig zijn kogelwonde tijdens zijn pijnlijke zelfoperatie.

Film noir sfeerschepping

Goeddeels opgenomen op locatie in Los Angeles en gefilmd in sfeervol zwart-wit onder leiding van de gerespecteerde cameraman John Alton, schept de schaduwrijke clair-obscur belichting in He Walked by Night een film noir-atmosfeer die voluit tot uitdrukking komt tijdens de intense finale die begint in en rond Roys woning en eindigt met een setpiece in de fotogenieke ondergrondse riooltunnels van Los Angeles. De slotsequentie in de riooltunnels was wellicht een inspiratiebron voor de expressionistische aanblik van de gelijkaardige sequentie in het sfeervolle en visueel verbluffende film noir-mysterie The Third Man van Carol Reed uit 1949 waarin Orson Welles als de gluiperige sociopaat Harry Lime achterna gezeten wordt in de riooltunnels van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen (bekijk de hele film hier).


Stilte

De spaarzame muziek in He Walked by Night werd gecomponeerd door Leonid Raab. In heel wat sequenties is echter géén muziek te horen, zelfs niet in sommige spannende sequenties. En ook dat werkt, want die stilte draagt bij tot de authentieke en beklemmende sfeerschepping in deze beklijvende politiethriller.

JN.

He Walked by Night (USA-1948): beschikbaar op dvd en blu-ray disc, alsook te bekijken via verschillende streamingdiensten.
Met: Richard Basehart, Scott Brady, Roy Roberts, Whit Bissell, James Cardwell en Jack Webb.

Genre: politiefilm / misdaadthriller / film noir



zaterdag 17 augustus 2024

Revolver (2024) - trailer

 
Niet te verwarren met de gelijknamige Britse misdaadthriller van Guy Ritchie uit 2005, is Revolver (2024) -originele Koreaanse titel: Ribolbeo- een nieuw Zuid-Koreaans neo noir misdaaddrama met een dosis zwarte humor, onder regie van Seung-uk Oh, die ook zelf het scenario schreef.

Het verhaal draait rond het vrouwelijke hoofdpersonage Soo-yeong Ha (gespeeld door Do-yeon Jeon): een voormalige politieagente die de schuld van andermans misdrijven op zich neemt en zo in de gevangenis belandt in ruil voor een beloofde compensatie door de corrupte slechterik Andy (Chang-wook Ji). Na haar vrijlating uit de gevangenis, blijft de beloofde vergoeding echter uit, waarna de koelbloedige Soo-Yeong verbeten op zoek gaat naar Andy...

Ji-yeon Lim speelt de mysterieuze jongedame Yoon-seon Jeong, die Soo-yeong komt oppikken wanneer deze vrijgelaten wordt uit de gevangenis.

Bekijk de trailer hieronder:



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: misdaaddrama / actiethriller / neo noir / tragikomedie

woensdag 24 april 2024

Een oogstrelende reboot in zwart-wit

Ripley (miniserie)  van Steven Zaillian     ★★★★½



In 1955 verscheen de boeiende psychosociale misdaadroman The Talented Mr. Ripley van de Amerikaanse schrijfster Patricia Highsmith, over de leugens, manipulaties en misdaden van het titelpersonage Thomas "Tom" Ripley: een jonge, maar erg sluwe Amerikaanse oplichter met homofiele (of biseksuele) neigingen, die in de jaren 50 naar Italië reist en daar in de gunst probeert te komen van de Amerikaanse rijkeluiszoon Richard "Dickie" Greenleaf, terwijl Dickie in Italië samen met zijn vriendin Marge én profiteur Ripley van het leven genieten op kosten van vader Greenleaf. Maar, zoals het spreekwoord zegt, schone liedjes duren niet lang...  

Romanverfilmingen

In 1960 werd de roman voor het eerst verfilmd onder de titel Plein soleil (aka Purple Noon) door de Franse regisseur René Clément, met de Franse topacteur Alain Delon (één van de knapste acteurs aller tijden) in de rol van Tom Ripley. 

Alain Delon als Tom Ripley in Plein soleil.

In 1999 volgde de uitstekende en populaire neo noir-versie The Talented Mr. Ripley onder regie van de Britse cineast Anthony Minghella, die hiermee één van onze favoriete films over seriemoorden afleverde. Dat was vooral te danken aan Minghella's zelfgeschreven en meeslepende scenario, de fijne Italiaanse couleur locale uit de jaren 50, de mooie vintage kostuums (ontworpen door Ann Roth en Gary Jones, die er een Oscarnominatie voor kregen), de degelijke montage (door Walter Murch) en de uitstekende vertolkingen van de hoofdpersonages door:
- Matt Damon (één van onze favoriete acteurs), wiens veelzijdige belichaming van Tom Ripley resulteerde in één van de beste movie villains aller tijden;
- Jude Law, perfect gecast als de knappe en charismatische rijkeluiszoon, jazz-aficionado en bon vivant Dickie, wat de Engelse acteur onder meer een Oscarnominatie en BAFTA Award als beste acteur in een bijrol opleverde;
Gwyneth Paltrow in haar doorleefde, emotionele rol van Dickie's vriendin Marge;
- en Philip Seymour Hoffman (ook één van onze favoriete acteurs), die uitblonk in zijn memorabele rol van Dickie's vriend Freddie Miles: een jonge, rijke en snobistische feestneus, die van meet af aan wantrouwig staat tegenover Tom Ripley...

Gwyneth Paltrow, Jude Law en Matt Damon in The Talented Mr. Ripley.

En nu kan u, sinds 4 april 2024, op de streamingdienst Netflix genieten van de nieuwe, uitstekende neo noir miniserie Ripley (2024) over de misdadige exploten van het oneerlijke, opportunistische en manipulatieve titelpersonage, deze keer onderkoeld gespeeld door de Ierse acteur Andrew Scott. Bekijk de trailer hier.

Een sfeervol screenshot uit de nieuwe neo noir miniserie Ripley.

Een visueel meesterwerk

De nieuwe serie werd geschreven en geregisseerd door de ervaren Amerikaanse scenarist Steven Zaillian, die eerder onder meer een Oscar, Golden Globe en BAFTA Award won voor zijn scenario van het aangrijpende holocaustdrama Schindler's List uit 1993 (één van onze favoriete historische drama's) van Steven Spielberg (één van onze favoriete regisseurs). Lees meer info over de filmografie van de intussen 71-jarige Zaillian hier.

De miniserie Ripley omvat 8 episodes (goed voor in totaal zo'n 8 uur kijkplezier) en is een visueel meesterwerk dankzij de briljante sfeerschepping, met oogstrelende opnames in zwart-wit, gefilmd op fotogenieke locaties in New York en Italië onder leiding van de kunstzinnige Amerikaanse cameraman Robert Elswit, die eerder een Oscar won voor zijn camerawerk in There Will Be Blood (2007) van Paul Thomas Anderson (één van onze favoriete historische drama's en tevens één van onze favoriete films tout court).

Zaillian verplaatste het verhaal van Ripley naar de jaren 60, die overtuigend tot leven komen dankzij het knappe production design onder leiding van David Gropman in samenwerking met de art directors Karen Schulz Gropman en Alex Santucci, waardoor in de serie onder meer vintage kostuums (ontworpen door Giovanni Casalnuovo en Maurizio Millenotti), oude rekwisieten, oldtimers en authentiek ogende decors te zien zijn.

Kortom, de serie ziet er schitterend uit, met héél veel shots die mooi genoeg zijn om in te kaderen.


Caravaggio

Een vaak terugkerend visueel en thematisch element in Ripley zijn de fascinerende doeken van de Italiaanse barokschilder Caravaggio (1571-1610). Terwijl Ripley zich (in navolging van zondagsschilder Dickie) verdiept in oude Italiaanse kunst, geraakt de oplichter stilaan in de ban van Caravaggio's oeuvre en persoonlijkheid. Dat is geen toeval, want: 
- net als Caravaggio, heeft Ripley wellicht homofiele (of biseksuele) neigingen; 
- Caravaggio was naar verluidt een opvliegende en gewelddadige man, die zelfs beschuldigd werd van moord, en zijn schilderijen tonen vaak gewelddadige en/of bloederige taferelen, terwijl ook Ripley draait rond een man die in staat is tot bloederige moorden;
- wanneer Ripley in de Galleria Borghese in Rome vol bewondering staat voor Caravaggio's schilderij David met het hoofd van Goliath (uit circa 1610), luistert Ripley er naar een toeristengids die uitleg geeft over het Bijbelse tafereel: "In the painting, Caravaggio links the killer and victim by portraying David as compassionate, even loving, in the way he gazes at the severed head of Goliath. And he made this bond even stronger by using himself as the model for both. Both are Caravaggio's face. Young and old." Een soort van dubbel zelfportret dus, waarin Caravaggio zich afbeeldde als moordenaar en slachtoffer tegelijk. Daarin kan Ripley zich herkennen, want hij is niet alleen een oplichter die andermans identiteit steelt, maar ook een narcistische seriemoordenaar die zichzelf wellicht beschouwt als slachtoffer van zijn omstandigheden (zijn jeugdtrauma's, armoede, enz...) en die zich vermoedelijk romantisch en/of seksueel aangetrokken voelt tot één van zijn slachtoffers (wie verklappen we hier niet...);
- de serie trekt nog meer parallellen tussen Ripley en Caravaggio's leven en werk, in die mate zelfs dat de miniserie ook korte segmenten uit Caravaggio's bewogen leven toont (waarin de schilder gespeeld wordt door de Italiaanse acteur Daniele Rienzo); 
- Caravaggio hanteerde in zijn schilderijen de clair-obscur-stijlen chiaroscuro en tenebrisme, met sterke contrasten tussen licht en donker, net zoals de sfeervolle neo noir aanblik van de miniserie Ripley.

Caravaggio's schilderij David met het hoofd van Goliath uit circa 1610.

Realistisch

Andrew Scott verdient een pluim voor zijn ingehouden, raadselachtige en daardoor fascinerende vertolking van het titelpersonage in Ripley

Andrew Scott als Tom Ripley.

Het door Matt Damon gespeelde titelpersonage in Minghella's The Talented Mr. Ripley is een jonge, nerdy, bebrilde en emotioneel labiele snaak en misfit met een jaloers minderwaardigheidscomplex als gevolg van zijn jeugdtrauma's (als weesjongen) en zijn armoede en eenzaamheid. Aanvankelijk, wanneer hij Dickie en Marge leert kennen, wier luxueuze en zorgeloze leven afgunst wekt, wil Ripley er gewoon 'bij horen'. Pas gaandeweg evolueert hij in de film naar een moorddadige sociopaat. In Ripley echter is het titelpersonage een volwassen en uiterst koelbloedige man (en Andrew Scott speelt hem ook zo), die vooral op geld en luxe uit is en reeds in het begin van de miniserie een ervaren, egocentrische en gewetenloze mythomaan, grifter en eenzaat met een duister verleden blijkt, waardoor we als kijker beter begrijpen dat deze kunstmatig beleefde narcist later zelfs in staat is om moorden te plegen. En zo komt het titelpersonage in de miniserie dus nog realistischer over dan Damons rol in The Talented Mr. Ripley

Ripley bevat weliswaar enkele sequenties waarin het titelpersonage erg roekeloze risico's neemt die hem zouden kunnen ontmaskeren, wat ongeloofwaardig lijkt voor een sluwe en ervaren oplichter, maar hij schijnt daarbij onderhevig aan een compulsieve drang tot het nemen van risico's en hij geniet zichtbaar, met duping delight en leedvermaak, van de momenten waarop hij tijdens zijn kat-en-muisspel iedereen om de tuin kan leiden, zoals een schaakspeler die een zet verder kan denken dan zijn tegenspelers, wat past bij het karakterprofiel van een narcistische sociopaat. 

Toegegeven, Ripley bevat minstens één onwaarschijnlijkheid die wij niét realistisch vinden, want het lijkt ons ongeloofwaardig dat de Italiaanse politie tijdens het onderzoek naar de gemediatiseerde verdwijning van Dickie niet veel vroeger in de serie een foto van de échte Dickie te zien krijgt en daarmee dus Ripley zou kunnen ontmaskerd hebben als een bedrieger, wat de intelligente en ervaren con man bovendien zou moeten kunnen geanticipeerd hebben. Voor het overige echter voelt het titelpersonage in de miniserie nog levensechter aan dan Damons personage in The Talented Mr. Ripley

Dit betekent echter niet dat wij Andrew Scotts rol van Tom Ripley meeslepender vinden dan Damons versie, want Scotts enigmatische personage is (doelbewust) in nog meer schaduw gehuld. Of zoals Marge in de miniserie terecht tegen Dickie zegt: "Everything about Tom is perfectly vague. Intentionally so, if you ask me. Or haven't you noticed?" Daardoor is het als kijker moeilijker om je in te leven in Scotts afstandelijke en ijskoude personage dan in Damons emotionelere rol van een jonge, getroebleerde en teleurgestelde outsider die hunkert naar aanvaarding en daardoor, spijts zijn misdaden, toch begrip en tot op zekere hoogte zelfs medelijden wekt. 

Dat begrip en medelijden voelden wij niet voor het immers kille en ronduit antipathieke titelpersonage in Ripley, maar wij leefden wel anderszins mee met hem tijdens de talrijke sequenties waarin hij vindingrijk en vaak improviserend probeert te vermijden om betrapt te worden.

Zo is er een erg lange en heel spannende sequentie in de 5de episode, waarin Ripley in zijn huurappartement in Rome geconfronteerd wordt door een wantrouwig personage dat Ripley's verleden als oplichter achterhaalde, waarna Ripley dat personage vermoordt en opgescheept zit met het lijk, terwijl de kijker zich afvraagt hoe Ripley zich ongemerkt zal kunnen ontdoen van het lijk zonder sporen achter te laten. Die zenuwslopende sequentie eindigt uiteindelijk in het holst van de nacht, buiten de stadsmuren van Rome, op de antieke Romeinse heirbaan Via Appia Antiqua, die onder leiding van cameraman Robert Elswit betoverend in beeld gebracht werd. 

In dit sfeervolle shot ontdekt de Italiaanse politie 's nachts een verlaten Fiat op de Via Appia Antiqua. 

Soms maakt Ripley foutjes, zoals in het veelzeggende moment waarop hij tijdens een gesprek met Marge over Dickie praat maar Ripley zich per ongeluk van naam vergist en "Tom" zegt, waarbij hij dus naar zichzelf verwijst en zo onrechtstreeks zijn bedrog verklapt. Of Marge de verstrekkende implicaties van dat foutje beseft, onthullen we hier niet...


Daarnaast hebben we ook genoten van het volatiele kat-en-muisspel tussen Ripley en de Italiaanse politie-inspecteur Pietro Ravini die Ripley op de hielen zit, mede dankzij de gortdroge vertolking van de Italiaanse acteur Maurizio Lombardi als de bloedserieuze politie-inspecteur.

Maurizio Lombardi als de Italiaanse politie-inspecteur Pietro Ravini.

Ook Dakota Fanning overtuigt als Dickie's lief Marge, maar dat personage is in de miniserie minder intens op emotioneel vlak en daardoor in sommige opzichten ook minder beklijvend dan Gwyneth Paltrows memorabele rol van Marge in The Talented Mr. Ripley.

Dakota Fanning als Marge.

Johnny Flynn stelt in Ripley tot op zekere hoogte teleur als de rijkeluiszoon, bohémien en talentloze would-be-kunstenaar Dickie: hij komt weliswaar heel geloofwaardig over, maar mist het aanstekelijke charisma van Jude Law in The Talented Mr. Ripley. Bovendien is Dickie in de film een veelzijdiger personage: niet alleen knap en sympathiek, maar ook egoïstisch en ontrouw; en daardoor interessanter dan de nogal vlakke, bijna saaie Dickie in de miniserie. 

Johnny Flynn als Dickie.

Eliot Sumner acteert in Ripley heel verdienstelijk als Freddie Miles (Dickie's jarenlange vriend), maar ook Sumners vertolking kan niet tippen aan de (flamboyantere) versie van Freddie die Philip Seymour Hoffman met brio vertolkte in The Talented Mr. Ripley.

Eliot Sumner als Freddie.

De Italiaanse acteur Renato Solpietro speelt een bijrol in Ripley, en hij doet dat voortreffelijk: je gelóóft hem in zijn zelfzekere vertolking van de Italiaanse crimineel Carlo.

Renato Solpietro als de Italiaanse crimineel Carlo.

Wat de 'acteerprestaties' in Ripley betreft, mogen we ook King niet vergeten: een charismatische kat, in de serie Lucio genaamd, die de stille getuige is van Ripley's misdadige komen en gaan in de traphal van diens huurappartement in Rome...

King als Lucio.

Droge humor   

Naast drama en spanning, bevat Ripley ook een snuif geslaagde droge humor. Zo is er bijvoorbeeld een vaak terugkerende running gag, waarin Ripley of andere personages vermoeid lange trappen bestijgen. 

Ook de volgende dialoogsegmenten, tussen politie-inspecteur Ravini en een Italiaanse getuige, illustreren de subtiele humor in de miniserie:

Politie-inspecteur Ravini: "And what were you doing?"
Getuige: "Taking my dog for a walk."
Ravini: "At midnight?"
Getuige: "He always has to go at midnight. He has a kidney problem. He has to pee more than the average dog."
Ravini: "Fine."
(...)
Ravini: "And then?"
Getuige: "I went home with Enzo."
Ravini: "Who?"
Getuige: "My dog. Enzo."
Ravini: "I thought your name was Enzo."
Getuige: "It is... It's his name too."

Pure cinema

Ripley ontvouwt zich als een slow burn, met een beheerste, getemporiseerde montage (door Joshua Raymond Lee en David O. Rogers) van vaak lange sequenties, waarin soms weinig gezegd wordt terwijl de vakkundig gemonteerde beelden die verhaalsegmenten uit de doeken doen, zoals de "pure cinema" van de Engelse Master of Suspense Alfred Hitchcock (één van onze favoriete regisseurs).

Wie als kijker geduld toont, zal zich echter niet vervelen en stilaan in de ban geraken van deze intrigerende serie, bijvoorbeeld tijdens de hogervermelde, lange maar spannende sequentie waarin Ripley zich in Rome ongemerkt probeert te ontdoen van een lijk.

Conclusie

Kortom, qua sfeerschepping, visuele impact en realisme overtreft de miniserie Ripley de film The Talented Mr. Ripley, maar de cruciale rollen van Dickie, Marge en Freddie komen in de film beter uit de verf. 

De miniserie en de film zijn dus aan elkaar gewaagd en kunnen we beide ten zeerste aanbevelen.

JN.

Ripley (USA-2024): te bekijken op de streamingdienst Netflix sinds 4 april 2024.
Met: Andrew Scott, Dakota Fanning, Johnny Flynn, Maurizio Lombardi, Eliot Sumner, Kenneth Lonergan en Renato Solpietro.

Genre: neo noir misdaadthriller / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Ripley - trailer



maandag 15 april 2024

Onschuldige losbol of moorddadige homme fatal?

 Suspicion  van Alfred Hitchcock     ★★★



Mochten wij ooit een lijstje opstellen van acteurs die naar onze smaak overgewaardeerd zijn (en voor zo'n lijstje zullen we hopelijk eens tijd kunnen vrijmaken), dan zouden we de Amerikaanse Hollywoodster Cary Grant (1904-1986) zeker niet vergeten. Grant was in zijn hoogdagen immers razend populair, terwijl hij zich nochtans vaak bezondigde aan gekunstelde overacting, bijvoorbeeld wanneer hij grappig probeerde te zijn in de talrijke komedies en tragikomedies waarin hij meespeelde. Dat weerhield de Engelse meestercineast Alfred Hitchcock (één van onze favoriete regisseurs) er echter niet van om Grant te casten als hoofdpersonage in maar liefst vier Hitchcock-films: Suspicion uit 1941, Notorious uit 1946, To Catch a Thief uit 1955 (bekijk de hele film hier) en North by Northwest uit 1959. 

Cary Grant in Suspicion.
Spijts onze reserves ten aanzien van Cary Grant, moeten we echter erkennen -ere wie ere toekomt- dat hij in Suspicion wél overtuigend acteert in zijn hoofdrol van een man wiens karakter onduidelijk blijft, waardoor de kijker in het ongewisse blijft of de man al dan niet een slechterik is. En die onduidelijkheid is meteen de grootste troef van deze boeiende film noir.

Van romantische tragikomedie tot psychologisch misdaadmysterie

Losjes gebaseerd op de roman Before the Fact uit 1932 van Francis Iles (nom de plume van de Engelse misdaadschrijver Anthony Berkeley Cox), begint Suspicion als een nogal flauwe romantische komedie waarin Grant op zijn typische, zelfingenomen en ergerlijke manier amusant probeert over te komen als de nonchalante ladies' man Johnnie Aysgarth, die de interesse wekt van de respectabele jongedame en huismus Lina, gevoelig vertolkt door de bevallige Amerikaanse Hollywoodactrice Joan Fontaine. Johnnie heeft de reputatie van een onbetrouwbare rokkenjager en losbol, maar de eenzame Lina, die hunkert naar een romantische relatie, wordt tegen wil en dank toch verliefd op hem, waarna de film evolueert naar een boeiend relatiedrama à la Hitchcocks Rebecca uit 1940 (een visueel meesterwerk waarin Joan Fontaine ook de hoofdrol speelt; bekijk de hele film hier). In Suspicion begint Lina te twijfelen aan Johnnie's (on)eerlijkheid en verdenkt zij hem na verloop van tijd zelfs van moorddadige plannen, wat de filmtitel Suspicion (Verdenking) verklaart, waardoor de derde act een film noir-misdaadmysterie is. 

Joan Fontaine als Lina
en Cary Grant als Johnnie.

Naarmate de film zijn gekunstelde humor goeddeels achterwege laat en vanuit Lina's perspectief begint te focussen op de ambivalentie van Johnnie's onvoorspelbare karakter, die ook een blutte gokverslaafde blijkt, slaagt Suspicion er in om ons als kijker, net als Lina, voortdurend op het verkeerde been te zetten terwijl we blijven raden naar de afloop van het mysterie: is Johnnie een op geld beluste en misdadige homme fatal of gewoon een onverantwoorde rekel? Dat is niet alleen de verdienste van het scenario (waaraan Hitchcocks echtgenote Alma Reville meeschreef), maar tevens van Cary Grants geslaagde, dubbelzinnige belichaming van Johnnie, en van Joan Fontaine's Oscarwinnende hoofdrol als de vertwijfelde Lina. Ook de Britse acteur Nigel Bruce overtuigt in zijn bijrol van het sympathieke personage Beaky: een oude vriend van Johnnie.

V.l.n.r.: Cary Grant, Joan Fontaine en Nigel Bruce in Suspicion.

Vakkundig, maar niet spannend genoeg

Zoals we van Hitchcock gewoon zijn, werd Suspicion vakkundig in beeld gebracht, met knappe zwart-wit opnames onder leiding van de Amerikaanse cameraman Harry Stradling Sr.. Zo is er bijvoorbeeld een sfeervol belichte en spannende sequentie waarin Johnnie 's avonds een glas melk naar Lina brengt, terwijl zij vreest dat Johnnie de melk vergiftigde... Om de melk te laten 'gloeien' en daarmee de suggestie te versterken dat de melk misschien dodelijk gif bevat, liet Hitchcock naar eigen zeggen een waterdicht lampje in het glas plaatsen.


De dramatische muziek van filmcomponist Franz Waxman werd genomineerd voor een Oscar.

Hoewel een boeiende film, die zeker het bekijken waard is, had Suspicion echter nog spannender gekund en kan deze productie ook op andere vlakken niet tippen aan de meesterwerken van Master of Suspense Alfred Hitchcock, zoals het voormelde sfeervolle en visueel verbluffende relatiemysterie Rebecca uit 1940 (bekijk de hele film hier), de uitstekende misdaadthrillers Shadow of a Doubt uit 1943 (één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), Rope (1948), Strangers on a Train uit 1950 (een visueel meesterwerk dat ook behoort onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), Dial M for Murder (1954) en Rear Window (1954), het briljante en visueel verbluffende film noir-misdaadmysterie Vertigo uit 1958 (één van onze favoriete films), de iconische, visueel verbluffende en invloedrijke horrorthriller Psycho uit 1960 (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete horrorfilms; bekijk een analyse hier) en de fascinerende psychologische horrorthriller The Birds uit 1963 (bekijk de hele film hier).

Suspicion kan evenmin tippen aan de gelijkaardige, maar betere tragiromantische film noir-thriller Sudden Fear (1952) van David Miller, met Hollywoodicoon Joan Crawford (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) in de hoofdrol als een vrouw die ook smoorverliefd wordt op een mogelijke homme fatal, met brio gespeeld door Jack Palance (lees onze recensie hier).   

Open einde?          

De slotsequentie in Suspicion lijkt een antwoord te geven op de vragen naar de ware aard van Johnnie. Maar in het allerlaatste shot van de film legt een personage op een creepy manier zijn arm over de schouders van een ander personage, waardoor ons inziens toch weer twijfel ontstaat...

Hitchcock en zijn scenaristen (Samson Raphaelson, Joan Harrison en Alma Reville) hadden aanvankelijk een ander slot in gedachten, maar dat slot werd naar verluidt onder druk van de Amerikaanse filmstudio RKO geschrapt. Lees daarover, met spoilers, meer hier.

Voor zover wij weten, is Cary Grants meerzinnige hoofdrol van de onberekenbare Johnnie Aysgarth zijn enige vertolking van een (mogelijke) movie villain. Jammer, want de momenten waarop hij ernstig en dreigend overkomt in Suspicion smaakt naar meer.

JN.

Suspicion (USA-1941): beschikbaar op dvd en blu-ray disc, alsook te bekijken via verschillende streamingdiensten.
Met: Joan Fontaine, Cary Grant en Nigel Bruce.

Genre: psychologisch relatiedrama / misdaadmysterie / film noir / thriller / romantische tragikomedie