Folk horror onder de Zweedse zon

Midsommar  van Ari Aster     ★★★★

Vorig jaar maakte de eigenzinnige en getalenteerde Amerikaanse cineast Ari Aster (één van onze favoriete regisseurs) erg veel indruk bij pers en publiek met zijn zelfgeschreven langspeelfilmdebuut Hereditary (2018), één van onze favoriete horrorfilms (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier): een ijzersterke horrorthriller en familietragedie, die bewees dat Aster weet hoe hij de kijker op het puntje van zijn/haar stoel kan houden met een langzame, onheilspellende spanningsopbouw en huiveringwekkende taferelen. Dat bevestigt Aster in zijn nieuwe film Midsommar (2019), die (net als Hereditary) balanceert tussen een beklemmend psychosociaal drama en een eigenzinnige horrorthriller met enkele gruwelijke scènes. Hoewel minder sterk dan Hereditary, behoort Midsommar ook tot onze favoriete horrorfilms aller tijden.

Florence Pugh als Dani
en Jack Reynor als Christian
in Midsommar.
.

Een therapeutische vakantie?

Midsommar (bekijk de trailer hier) begint als een romantisch drama over de Amerikaanse psychologiestudente Dani (hoofdrol van Florence Pugh), die putje winter een traumatiserende familietragedie meemaakt en bovendien aanvoelt dat haar vrijer Christian (Jack Reynor) haar te aanhankelijk, problematisch en verstikkend vindt. Christian heeft egocentrische trekjes en schijnt het gezelschap te verkiezen van zijn drie vrienden, met wie hij antropologie studeert: Mark (Will Poulter) is een seksueel geobsedeerde grapjas; Josh (William Jackson Harper) werkt aan zijn thesis over oude Europese midzomertradities; en Pelle (Vilhelm Blomgren) is een rustige, minzame Zweed uit de Noord-Zweedse regio Hälsingland.

Flash forward naar de zomer: Dani ontdekt dat Christian, Mark en Josh samen met Pelle op diens uitnodiging op vakantie willen vertrekken naar de Zweedse commune waarin Pelle opgroeide, om daar samen negen dagen lang een traditioneel midzomerfestival bij te wonen dat slechts één keer om de 90 jaar plaatsvindt. Vandaar de filmtitel Midsommar: Zweeds voor 'midzomer'. Om haar trauma's en verdriet te vergeten, reist Dani mee naar Zweden, in de hoop dat het een therapeutische vakantie wordt die ook zou kunnen bijdragen tot een verbetering van haar wisselvallige relatie met Christian... 

Curiosity killed the cat...

Wanneer het vijftal aankomt in de afgelegen, door bossen omringde commune, worden zij daar hartelijk ontvangen door de gastvrije leden van de commune. Nog twee andere buitenlandse toeristen zijn er opgedaagd om het midzomerfestival mee te maken: de jonge, sympathieke verloofden Simon en Connie (Archie Madekwe en Ellora Torchia) uit Engeland, die uitgenodigd werden door Pelle's broer Ingemar (Hampus Hallberg).

Terwijl het negendaags midzomerfestival stilaan op gang komt, blijkt de commune een fascinerende plek, waar de communeleden traditionele witte kleding dragen en heidense vruchtbaarheidsrituelen ter ere van de zon opvoeren. De zeven buitenlandse toeristen proeven er onder meer magic mushrooms, vreemde drankjes en pasteitjes met geheime ingrediënten. Overal zijn mysterieuze runentekens en bizarre schilderingen te zien. En waarom mogen de buitenlanders geen kijkje nemen in die gele piramide op het festivalterrein?

Josh vindt de commune alvast een geweldige bron van informatie voor zijn thesis. Mark focust vooral op de bevallige en flirterige jongedames in de commune. Eén van die jongedames trekt de aandacht van Christian, wat Dani niet ontgaat. Daar maakt Pelle dan weer gebruik van om toenadering tot Dani te zoeken. Bovendien zijn de buitenlandse toeristen nieuwsgierig genoeg naar de merkwaardige levenswijze van de commune om de wijze waarschuwing te vergeten dat curiosity killed the cat. Kortom, er is genoeg aan de hand voor de jonge bezoekers om allerlei onheilstekens te verwaarlozen...

Will Poulter als Mark.

The Wicker Man achterna

Midsommar is een uitstekende film, die herinnert aan de folk horror-cultklassieker The Wicker Man van Robin Hardy uit 1973 (bekijk de hele film hier): ook een beklemmende psychosociale horrorthriller over het schrille contrast tussen een traditionele heidense cult en de hedendaagse westerse buitenwereld. In beide films wordt dat contrast uit de doeken gedaan door stukje bij beetje de mythologie, religie en bizarre zeden en gewoonten van de cult te onthullen. En hoewel beide films daar hun tijd voor nemen, voelt de kijker van meet af aan dat er iets niet in de haak is.

Asymmetrische gebouwen dragen bij tot de surrealistische sfeer in Midsommar.

Door niet te verdoezelen, maar integendeel aan te kondigen dat er onvermijdelijk onheil te wachten staat, bouwt scenarist en regisseur Ari Aster in Midsommar spanning op met: 

- een langzaam tempo; 

- sfeerschepping (zoals de rode belichting van de brandweermannen die in het begin van de film het huis van Dani's ouders doorzoeken);

- desoriënterende camerabewegingen (zoals het knappe shot tijdens de autorit naar de commune, waarbij de camera eerst de auto achtervolgt, dan over de auto glijdt en vervolgens ondersteboven draait voor een reverse tracking van de ondersteboven gefilmde auto);

- surrealistische special effects met geslaagde computeranimatie (bv. tijdens Dani's hallucinaties nadat zij een magic mushroom at en het lijkt alsof bomen, planten en bloemen tot leven komen); 

- een creatief production design, met onder meer symbolisch kleurgebruik (veel wit als perverse betekenaar van beweerde maagdelijke onschuld, geel als symbool voor de zon, maar ook rode accenten als waarschuwing voor gevaar) en asymmetrische houten gebouwen in de commune die de subliminale indruk wekken dat je net als het romanpersonage Alice in een soort van surrealistisch Wonderland terechtgekomen bent;

- verontrustende muurschilderingen en dialogen die iets lijken vooraf te spiegelen (Simon: "What are they playing?" Ingemar: "Skin the Fool."); 

- en veel ruimte voor ongemakkelijke stiltes, waarin de personages met veelzeggende blikken reageren op hun onvoorspelbare situatie...

Eén van de bizarre muurschilderingen in de Zweedse commune.

Midsommar toont dus veel oog voor detail in de presentatie van de mysterieuze cult. Aster vond daarvoor inspiratie in onder meer Scandinavische en Duitse folklore uit de oudheid en middeleeuwen.

Origineel is deze insteek niet, want behalve The Wicker Man zijn er in het verleden nog veel meer films in dit folk horror-subgenre gemaakt, zoals het visueel meesterwerk Häxan uit 1922 (ook één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier), The Witches (1966), Witchfinder General (1968), The Devil Rides Out (1968), het oogstrelende Valerie and Her Week of Wonders uit 1970 (bekijk de hele film hier), The Blood on Satan's Claw (1971), Straw Dogs uit 1971 (bekijk de hele film hier), Cannibal Holocaust (1980), Children of the Corn (1984), het invloedrijke The Blair Witch Project (1999), The House of the Devil (2009), Kill List uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), A Field in England (2013), The Witch uit 2015 (bekijk de trailer hier), The Ritual (2017), Mandy (2018) en Apostle (2018). Daarnaast is er ook folk horror in een stedelijke in plaats van bucolische setting, ook wel urban wyrd genoemd, met invloedrijke films zoals The Seventh Victim (1943), Night of the Demon uit 1957 (één van Martin Scorsese's favoriete horrorfilms), Rosemary's Baby uit 1968 (ook één van onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films tout court; bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en een making-of-documentaire hier) en natuurlijk Ari Asters eigen Hereditary (2018).

Bovendien hoort Midsommar ook thuis in het populaire subgenre van thrillers en horrorfilms over argeloze zielen wier vakantietrip een nachtmerrie wordt, zoals Deliverance uit 1972 (één van onze favoriete road movies; bekijk een filmfragment hier), The Hills Have Eyes uit 1977 (bekijk de hele film hier), Friday the 13th (1980), The Evil Dead uit 1981 (ook één van onze favoriete horrorfilms; lees onze recensie hier, bekijk een filmfragment hier en de hele film hier), Hostel (2005), Wolf Creek (2005), Eden Lake (2008) en The Cabin in the Woods uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). 

Ook relatieproblemen, die koppels nog méér op de proef stellen in noodsituaties, komen in thrillers en horrorfilms heel vaak aan bod. Maar Aster doet daar in Midsommar wel zijn eigen ding mee. 

Een lijstje met films die Aster naar eigen zeggen inspireerden, waaronder ook romantische drama's en romantische komedies, vindt u hier.

Dani wordt betrokken in de traditionele meiboomdans.

Huiveren op klaarlichte dag

Op filmtechnisch vlak blinkt Midsommar (net als Hereditary) niet alleen uit in knap camerawerk (met soms doelbewust overbelichte en daardoor bevreemdende shots), maar ook in een creatieve montage, zoals de verrassende match cut tussen het shot waarin Dani in Amerika wenend een toilet betreedt en het daaropvolgende shot waarin Dani plots wenend in het toilet van het vliegtuig naar Zweden staat.

Wat de cast betreft, hebben wij het meest genoten van Florence Pughs gevoeligheid als de emotionele Dani, Jack Reynors antipathieke uitstraling als Christian, Will Poulters droge humor als Mark, William Jackson Harpers intense ernst als Josh, en Vilhelm Blomgrens ingehouden vertolking als de ondoorgrondelijke Pelle. Zij vertolken de hoofdpersonages en komen dus het vaakst in beeld.

William Jackson Harper als Josh.

Omdat Midsommar zich na de proloog volledig afspeelt in Zweden maar in Hongarije gefilmd werd, worden de meeste bijrollen van de communeleden gespeeld door Zweedse en Hongaarse acteurs en actrices. Hoewel ook hun vertolkingen overtuigen, haalt echter geen van hen het intense niveau van perverse, onderhuidse dreiging die bijvoorbeeld Christopher Lee (één van onze favoriete acteurs) uitstraalt als de flegmatieke cultleider Lord Sommerisle in The Wicker Man of die de satanisten uitstralen in Rosemary's Baby. Misschien is dat de reden waarom Midsommar, hoewel spannend en soms ronduit shockerend, nog spannender gekund had. Zo vonden wij dat de slotscènes, waarin cruciale morele keuzes gemaakt moeten worden en de kijker eindelijk te weten komt waarvoor de gele piramide dient, er niet helemaal in slagen om de beloftevolle spanningsopbouw te laten culmineren in een trefzekere apotheose. 

Het allerlaatste shot, van een gelaatsuitdrukking die wij voelden aankomen, is wél een schot in de roos en bevestigt dat Midsommar niet alleen een horrorthriller is, maar ook een psychosociaal drama over eenzaamheid en het verlangen om ergens bij te horen.

Kortom, hoewel Midsommar bijna 2,5 uur duurt en niet alle hooggespannen verwachtingen inlost, hebben wij ons geen moment verveelt. Dat is vooral te danken aan sterke sequenties die ons in de ban hielden, zoals:

- de tragische proloog;

- de knap in beeld gebrachte hallucinaties en dromen van Dani;

- de ingehouden spanning aan de lange tuintafel van de commune;

- het gruwelijke ritueel met de twee oudste communeleden;

- de intense sequentie waarin Connie zich afvraagt waar haar verloofde Simon is;

- de spannende sequentie waarin Josh 's nachts stiekem de communetempel met bibliotheek binnensluipt;

- de hypnotische dans rond de meiboom;

- en het onuitgesproken maar toch cruciale (want empathische) kantelmoment tijdens de collectieve huilbui met Dani in de slaapzaal van de commune. 

Knap ook dat Midsommar zich, net als The Wicker Man, goeddeels afspeelt op klaarlichte dag onder een blakende zon, maar toch even spannend blijft als de meeste nachtelijke scènes waarmee thrillers en horrorfilms gewoonlijk bezaaid zijn.

JN.

Midsommar (Amerika/Zweden/Hongarije-2019): in de Belgische bioscopen sinds 31 juli 2019.

Met: Florence Pugh, Jack Reynor, William Jackson Harper, Will Poulter en Vilhelm Blomgren.

Genre: horror / psychosociale thriller / mysterie / romantisch drama / erotiek

Klik op de oranje link voor de trailer: Midsommar - trailer

Midsommar - trailer

Heuglijk nieuws: slechts één jaar na zijn ijzersterke langspeelfilmdebuut met de huiveringwekkende horrorfilm Hereditary uit 2018 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) komt de getalenteerde en eigenzinnige Amerikaanse cineast Ari Aster (één van onze favoriete regisseurs) nu al voor de dag met zijn nieuwe horrorthriller Midsommar (lees onze recensie hier). Beide producties behoren tot onze favoriete horrorfilms.

De cast van Midsommar omvat o.a. Florence Pugh, Jack Reynor, William Jackson Harper, Will Poulter, Vilhelm Blomgren, Archie Madekwe, Ellora Torchia, Liv Mjönes, Anna Åström en Julia Ragnarsson.

Midsommar wordt in de Belgische bioscopen verwacht tegen 17 juli 2019.

Hieronder kan u alvast de trailer bekijken:

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horror / psychosociale thriller / mysterie / romantisch drama / erotiek

Wraakzucht als levensbloed

The Revenant  van Alejandro González Iñárritu     ★★★★★

Het gebeurt niet vaak dat we aan een film onze hoogste score van vijf sterren toekennen. Daarvoor moet de film in kwestie uitblinken op zowat alle vlakken: het scenario moet blijven boeien; de montage moet kloppen qua structuur en ritme; het camerawerk en het production design moeten bekoren en aansluiten bij het verhaal en de thematiek; je moet de acteurs, hun kostuums en eventuele special effects kunnen geloven; de muziek moet toepasselijk zijn en een meerwaarde verlenen; en de regisseur moet al deze (en andere) elementen met elkaar verbinden tot een Gesamtkunstwerk dat je emotioneel raakt en persoonlijk aanspreekt. Tot slot moet de film ook een eigen karakter en voldoende 'diepte' hebben, waardoor hij een tijdloze dimensie heeft en ook overeind blijft na meerdere visies. The Revenant (2015) -de nieuwe film van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu- is zo'n meesterwerk. 

Bekend van onder meer zijn eerdere films Amores Perros (2000) en 21 Grams (2003), brak Iñárritu in 2015 pas echt door bij het grote publiek met zijn uitstekende tragikomedie Birdman: één van de beste films van vorig jaar, die vier Oscars in de wacht sleepte, waaronder die voor beste film en beste regie. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier. Met zijn nieuwe en epische overlevingsdrama The Revenant, dat behoort tot onze favoriete westerns, bevestigt Iñárritu dat hij behoort tot de meest getalenteerde cineasten van zijn generatie.

Een screenshot uit The Revenant.

Alleen in de wildernis

Gebaseerd op de gelijknamige roman van Michael Punke uit 2002, vertelt The Revenant het verbijsterende, waargebeurde verhaal van de Amerikaanse avonturier en pelsjager Hugh Glass, doorleefd vertolkt door de Amerikaanse Hollywoodster Leonardo DiCaprio. 

Tekening van de echte Hugh Glass.

Het verhaal begint in 1823, wanneer Glass de bovenloop van de Missouri-rivier in de wildernis van de Amerikaanse staat South Dakota opvaart als gids van een pelsjagersexpeditie onder leiding van kapitein Andrew Henry (Domhnall Gleeson). Op de vlucht voor agressieve Arikara-indianen (ook wel Ree genoemd), laten de blanke pelsjagers hun boot in de steek en keren zij te voet terug naar hun afgelegen fort. Onderweg wordt Glass echter aangevallen en ernstig verwond door een grizzlybeer. Om hun hachelijke terugkeer naar het fort niet te vertragen, besluiten de expeditieleden om Glass achter te laten. Zijn half-indiaanse zoon Hawk (Forrest Goodluck), de doorgewinterde pelsjager John Fitzgerald (Tom Hardy) en diens jongere collega Jim Bridger (Will Poulter) blijven bij Glass om hem niet in zijn eentje te laten sterven en hem te begraven. Wanneer Glass echter 'weigert' te sterven, zorgt de hardvochtige Fitzgerald er voor dat de zwaar gewonde Glass toch alleen achterblijft in de wildernis. Glass doet er alles aan om te overleven en zint op wraak...

Leonardo DiCaprio als Hugh Glass.

Mens en natuur

De tragische lotgevallen van Glass zijn al eerder verfilmd, onder meer in Man in the Wilderness uit 1971 met de Ierse acteur Richard Harris in de titelrol. De nieuwe versie van Iñárritu doet alle vorige verfilmingen meteen vergeten. Vanaf de sfeervolle openingsbeelden in The Revenant (Glass en zijn zoon waden door een mistig, overstroomd bos), die herinneren aan de visuele poëzie in The New World (2006) van Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs), voel je dat Iñárritu in The Revenant meer op het oog heeft dan een doorsnee avonturendrama en op zoek gaat naar de existentiële dimensie in de verhouding tussen mens en natuur. In dat opzicht ligt The Revenant in het verlengde van de avontuurlijke romans van de Amerikaanse schrijver Jack London, zoals The Call of the Wild uit 1903 en White Fang uit 1906. Net zoals in de boeken van London, fungeert de natuur in The Revenant als een extra personage; een personage dat bovendien nog wreder en genadelozer is dan de opportunistische sociopaat Fitzgerald. Adembenemend mooi, maar letterlijk en figuurlijk ijskoud en onverschillig voor menselijk leed, vormen de onherbergzame winterlandschappen de grootste vijand van Glass terwijl hij probeert te overleven door restjes vlees van dierenkarkassen te eten. Op een ijskoude nacht slaapt hij zelfs in het karkas van een dood paard om niet te bevriezen. 

The Revenant werd goeddeels gefilmd in Canada en Argentinië. De langdurige shoot in bikkelharde omstandigheden (waaronder vrieskou) vergde naar verluidt het uiterste van cast en crew. Maar het leverde wel oogstrelende beelden op, die van de film een visueel meesterwerk maken. De vermaarde Mexicaanse cameraman Emmanuel Lubezki (die ook achter de camera stond voor Birdman en The New World; lees ons biografische portret van Lubezki uit 2013 hier) filmde voor The Revenant onder meer besneeuwde bergen, uitgestrekte ijsvlaktes waarop de mens klein en nietig lijkt, en stille, ongerepte bossen waarin druppels dooiwater van boomtakken lekken als het tikken van een klok die aangeeft dat Glass zich misschien zou moeten verzoenen met de mogelijkheid dat zijn tijd gekomen is. Maar Glass wil léven. Zijn wraakzucht is het levensbloed van zijn overlevingsinstinct. 

Geweld

Hiermee zijn we van de Natuur meteen beland bij het tweede leidmotief in The Revenant: geweld. Net zoals de natuur in haar meest primitieve vorm gekenmerkt wordt door geweld als wezenlijk aspect in de cyclus van leven en dood, zo worden ook de levens van Glass en Fitzgerald getekend door geweld. Iñárritu maakt dat van meet af aan duidelijk met de lange, spannende sequentie waarin de blanke pelsjagers worden aangevallen door de Arikara-indianen. Die sequentie is briljant in beeld gebracht en maakt dankzij de knappe special effects een hyperrealistische indruk. De hypnotische cameravoering en bezwerende muziek geven de sequentie echter ook een surrealistische dimensie, die ons deed denken aan de bevreemdende, beladen sfeer in het fascinerende exploratiedrama Aguirre, der Zorn Gottes (1972) van Werner Herzog (bekijk de hele film hier) en in het briljante, visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now van Francis Ford Coppola uit 1979 (één van onze favoriete road movies en één onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier); ook gewelddadige reizen naar The Heart of Darkness van mens en natuur. 

Iñárritu's artistieke aanpak komt ook tot uiting tijdens de dromerige flashbacks (herinneringen) waarin Glass terugdenkt aan zijn indiaanse, door blanke soldaten vermoorde vrouw. Ze tillen The Revenant uit boven het genre van de klassieke western en boven de meeste traditionele overlevingsdrama's. 

The Revenant bevat ook surrealistische droomsequenties.

De gewelddadigste en meest memorabele sequentie in The Revenant is wellicht de sequentie waarin Glass wordt aangevallen door de grizzlybeer. Dankzij de geslaagde special effects (een combinatie van live-action-opnames en digitale computeranimatie) heb je als kijker het gevoel dat DiCaprio's huid écht door een beer aan stukken gereten wordt. 

Geweld roept morele vragen op. Bij sommige expeditiegenoten van Glass, zoals kapitein Henry en de jonge Jim Bridger, begint hun geweten te knagen wanneer zij uit zelfbehoud beslissen om Glass voor dood achter te laten. Alleen Fitzgerald lijkt geen last te hebben van zijn geweten. Geweld schijnt voor hem een natuurlijk attribuut te zijn: niet meer dan een praktisch instrument dat hij zonder veel omhaal gebruikt uit instinctief eigenbelang. Als zodanig staat Fitzgerald, net als de indianen op oorlogspad, gevaarlijk dicht bij de primitieve natuurkrachten die hem omringen, bedreigen en drijven. Net als Glass, is Fitzgerald een personificatie van pure overlevingsdrang. In dat opzicht hebben beide mannen meer met elkaar gemeen dan zij aanvankelijk beseffen.

Tom Hardy als John Fitzgerald.

Lichaamstaal   

Iñárritu doet de voormelde thema's niet op een belerende manier uit de doeken. Hij neemt gewoon zijn tijd (de film duurt ruim 2,5 uur) om het verhaal van The Revenant (vrij vertaald: de man die terugkeert uit de dood) voor zich te laten spreken; vooral met beelden, actie en muziek. Vandaar dat DiCaprio in zijn titelrol zeer weinig zegt en de overlevingsstrijd van Glass vooral uitbeeldt met lichaamstaal. Hij doet dat overigens met brio. Ook de andere acteurs zitten goed in hun rol, met een briljante vertolking van Tom Hardy als de ruwe slechterik Fitzgerald. 

Oscarmateriaal

Het zou ons niet verbazen mochten zowel Hardy als DiCaprio genomineerd worden voor een Oscar dankzij hun memorabele vertolkingen in The Revenant.

Hoewel DiCaprio in zijn carrière al vier keer een Oscarnominatie kreeg -voor zijn vertolkingen in What's Eating Gilbert Grape (1993), The Aviator (2004), Blood Diamond (2006) en The Wolf of Wall Street uit 2013 (bekijk de trailer hier), heeft de intussen 41-jarige acteur tot op heden nog geen enkele Oscarnominatie kunnen verzilveren. Misschien komt daar dit jaar eindelijk verandering, dankzij zijn doorleefde titelrol in The Revenant.

Kortom, The Revenant is een absolute aanrader: een unieke film die de avontuurlijke epiek van meeslepende frontierwesterns zoals Jeremiah Johnson (1972) van Sidney Pollack (ook één van onze favoriete westerns; bekijk de hele film hier) combineert met de visuele poëzie, pacifistische boodschap en existentiële diepte van antikoloniale avonturendrama's zoals Lawrence of Arabia (1962) van David Lean (een visueel meesterwerk dat behoort tot onze favoriete historische drama's, onze favoriete road movies en onze favoriete films tout court; bekijk de hele film hier), Aguirre, der Zorn Gottes (1972), Apocalypse Now (1979) en The New World (2006).

JN.

The Revenant (USA/Hong Kong/Taiwan/Argentinië-2015): in de Belgische bioscopen vanaf 27 januari 2016.

Met: Leonardo DiCaprio, Tom Hardy, Will Poulter, Domhnall Gleeson en Forrest Goodluck.

Genre: western / avontuur / historisch overlevingsdrama / existentiële thriller

Klik op de oranje link voor de trailer: The Revenant - trailer

The Revenant - trailer

Gebaseerd op historische feiten, is de nieuwe Engelstalige film van de Mexicaanse cineast Alejandro González Iñárritu, getiteld The Revenant (2015), een meeslepende en briljant in beeld gebracht overlevingswestern die behoort tot onze favoriete westerns. Lees onze recensie hier.

Het scenario van regisseur Iñárritu en de Amerikaanse scenarist Mark L. Smith, naar de gelijknamige roman van Michael Punke uit 2002, volgt de barre overlevingstocht van de Amerikaanse pelsjager Hugh Glass, doorleefd vertolkt door de Amerikaanse Hollywoodster Leonardo DiCaprio. 

Ook Tom Hardy en Will Poulter beklijven in hun respectievelijke bijrollen.

Het oogstrelende en indrukwekkende camerawerk stond onder leiding van de  vermaarde Mexicaanse cameraman en visuele tovenaar Emmanuel Lubezki (lees ons biografische portret hier).

Bekijk de trailer van The Revenant hieronder:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: western / avontuur / historisch drama / existentiële thriller

Klik op de oranje link voor onze recensie van The Revenant: Wraakzucht als levensbloed