The Wicker Man (1973) - full movie - gerestaureerde versie

The Wicker Man is een beklemmend folk horror-mysterie uit 1973 van de Engelse regisseur Robin Hardy, gebaseerd op een uitstekend scenario van de getalenteerde scenarist Anthony Shaffer die op zijn beurt inspiratie vond in de roman Ritual uit 1967 van David Pinner.

Het fascinerende verhaal draait rond de Britse politiesergeant Neil Howie (gespeeld door Edward Woodward), die arriveert op een afgelegen Schots eiland om er de onrustwekkende verdwijning van een meisje te onderzoeken. Tot zijn verbazing houden de eilandbewoners er bizarre gebruiken op na. Zit de plaatselijke aristocraat Lord Summerisle (vertolkt door horroricoon Christopher Lee) daar voor iets tussen...?

The Wicker Man groeide uit tot een zeer invloedrijke cultklassieker in het folk horror-subgenre, dankzij onder meer de onheilspellende sfeerschepping en spanningsopbouw, met focus op het vreemde, libertijnse en geheimzinnige gedrag van de eilandbewoners, de meeslepende vertolking van Edward Woodward als de hardnekkige en verontwaardigde christelijke speurneus Howie, de charismatische glansrol van Christopher Lee (één van onze favoriete acteurs) als de flegmatieke Lord Summerisle, en de shockerende, onvergetelijke finale.  

Minpunten? Wel, op filmtechnisch en visueel vlak is de film wisselvallig, zowel qua production design als op het vlak van belichting, camerawerk en montage. Desondanks, is The Wicker Man één van de beste folk horror-films aller tijden.

Wie wil weten waar de eigenzinnige Amerikaanse cineast Ari Aster (één van onze favoriete regisseurs) de mosterd haalde voor zijn eigen uitstekende folk horror-thriller Midsommar uit 2019 (één van onze favoriete horrorfilms; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), kan hieronder The Wicker Man bekijken.

In 2023 werd The Wicker Man gerestaureerd naar aanleiding van de 50ste verjaardag van de film. Die gerestaureerde versie duurt zo'n 8 minuten langer dan de oorspronkelijke bioscoopversie.

Om de gerestaureerde versie te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder op het ondertitels-icoontje voor Engelstalige ondertitels en bij instellingen op "Quality" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.

 

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder op het ondertitels-icoontje voor Engelstalige ondertitels en bij instellingen op "Quality" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: folk horror / psychosociale thriller / mysterie

Dracula (1958) - full movie

Dracula uit 1958 (in de VS destijds uitgebracht onder de titel Horror of Dracula) is een sfeervolle klassieker van de Britse gothic horror-studio Hammer Films, gebaseerd op de beroemde brievenroman Dracula van Bram Stoker uit 1897 en geregisseerd door Terence Fisher, met Peter Cushing als de vampierjager Doctor Van Helsing, en Christopher Lee (één van onze favoriete acteurs) in zijn allereerste en meteen iconische titelrol als de angstaanjagende vampier Graaf Dracula, waarmee Lee destijds internationaal doorbrak.

Bekijk de hele film hieronder:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horror / fantasy

Folk horror onder de Zweedse zon

Midsommar  van Ari Aster     ★★★★

Vorig jaar maakte de eigenzinnige en getalenteerde Amerikaanse cineast Ari Aster (één van onze favoriete regisseurs) erg veel indruk bij pers en publiek met zijn zelfgeschreven langspeelfilmdebuut Hereditary (2018), één van onze favoriete horrorfilms (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier): een ijzersterke horrorthriller en familietragedie, die bewees dat Aster weet hoe hij de kijker op het puntje van zijn/haar stoel kan houden met een langzame, onheilspellende spanningsopbouw en huiveringwekkende taferelen. Dat bevestigt Aster in zijn nieuwe film Midsommar (2019), die (net als Hereditary) balanceert tussen een beklemmend psychosociaal drama en een eigenzinnige horrorthriller met enkele gruwelijke scènes. Hoewel minder sterk dan Hereditary, behoort Midsommar ook tot onze favoriete horrorfilms aller tijden.

Florence Pugh als Dani
en Jack Reynor als Christian
in Midsommar.
.

Een therapeutische vakantie?

Midsommar (bekijk de trailer hier) begint als een romantisch drama over de Amerikaanse psychologiestudente Dani (hoofdrol van Florence Pugh), die putje winter een traumatiserende familietragedie meemaakt en bovendien aanvoelt dat haar vrijer Christian (Jack Reynor) haar te aanhankelijk, problematisch en verstikkend vindt. Christian heeft egocentrische trekjes en schijnt het gezelschap te verkiezen van zijn drie vrienden, met wie hij antropologie studeert: Mark (Will Poulter) is een seksueel geobsedeerde grapjas; Josh (William Jackson Harper) werkt aan zijn thesis over oude Europese midzomertradities; en Pelle (Vilhelm Blomgren) is een rustige, minzame Zweed uit de Noord-Zweedse regio Hälsingland.

Flash forward naar de zomer: Dani ontdekt dat Christian, Mark en Josh samen met Pelle op diens uitnodiging op vakantie willen vertrekken naar de Zweedse commune waarin Pelle opgroeide, om daar samen negen dagen lang een traditioneel midzomerfestival bij te wonen dat slechts één keer om de 90 jaar plaatsvindt. Vandaar de filmtitel Midsommar: Zweeds voor 'midzomer'. Om haar trauma's en verdriet te vergeten, reist Dani mee naar Zweden, in de hoop dat het een therapeutische vakantie wordt die ook zou kunnen bijdragen tot een verbetering van haar wisselvallige relatie met Christian... 

Curiosity killed the cat...

Wanneer het vijftal aankomt in de afgelegen, door bossen omringde commune, worden zij daar hartelijk ontvangen door de gastvrije leden van de commune. Nog twee andere buitenlandse toeristen zijn er opgedaagd om het midzomerfestival mee te maken: de jonge, sympathieke verloofden Simon en Connie (Archie Madekwe en Ellora Torchia) uit Engeland, die uitgenodigd werden door Pelle's broer Ingemar (Hampus Hallberg).

Terwijl het negendaags midzomerfestival stilaan op gang komt, blijkt de commune een fascinerende plek, waar de communeleden traditionele witte kleding dragen en heidense vruchtbaarheidsrituelen ter ere van de zon opvoeren. De zeven buitenlandse toeristen proeven er onder meer magic mushrooms, vreemde drankjes en pasteitjes met geheime ingrediënten. Overal zijn mysterieuze runentekens en bizarre schilderingen te zien. En waarom mogen de buitenlanders geen kijkje nemen in die gele piramide op het festivalterrein?

Josh vindt de commune alvast een geweldige bron van informatie voor zijn thesis. Mark focust vooral op de bevallige en flirterige jongedames in de commune. Eén van die jongedames trekt de aandacht van Christian, wat Dani niet ontgaat. Daar maakt Pelle dan weer gebruik van om toenadering tot Dani te zoeken. Bovendien zijn de buitenlandse toeristen nieuwsgierig genoeg naar de merkwaardige levenswijze van de commune om de wijze waarschuwing te vergeten dat curiosity killed the cat. Kortom, er is genoeg aan de hand voor de jonge bezoekers om allerlei onheilstekens te verwaarlozen...

Will Poulter als Mark.

The Wicker Man achterna

Midsommar is een uitstekende film, die herinnert aan de folk horror-cultklassieker The Wicker Man van Robin Hardy uit 1973 (bekijk de hele film hier): ook een beklemmende psychosociale horrorthriller over het schrille contrast tussen een traditionele heidense cult en de hedendaagse westerse buitenwereld. In beide films wordt dat contrast uit de doeken gedaan door stukje bij beetje de mythologie, religie en bizarre zeden en gewoonten van de cult te onthullen. En hoewel beide films daar hun tijd voor nemen, voelt de kijker van meet af aan dat er iets niet in de haak is.

Asymmetrische gebouwen dragen bij tot de surrealistische sfeer in Midsommar.

Door niet te verdoezelen, maar integendeel aan te kondigen dat er onvermijdelijk onheil te wachten staat, bouwt scenarist en regisseur Ari Aster in Midsommar spanning op met: 

- een langzaam tempo; 

- sfeerschepping (zoals de rode belichting van de brandweermannen die in het begin van de film het huis van Dani's ouders doorzoeken);

- desoriënterende camerabewegingen (zoals het knappe shot tijdens de autorit naar de commune, waarbij de camera eerst de auto achtervolgt, dan over de auto glijdt en vervolgens ondersteboven draait voor een reverse tracking van de ondersteboven gefilmde auto);

- surrealistische special effects met geslaagde computeranimatie (bv. tijdens Dani's hallucinaties nadat zij een magic mushroom at en het lijkt alsof bomen, planten en bloemen tot leven komen); 

- een creatief production design, met onder meer symbolisch kleurgebruik (veel wit als perverse betekenaar van beweerde maagdelijke onschuld, geel als symbool voor de zon, maar ook rode accenten als waarschuwing voor gevaar) en asymmetrische houten gebouwen in de commune die de subliminale indruk wekken dat je net als het romanpersonage Alice in een soort van surrealistisch Wonderland terechtgekomen bent;

- verontrustende muurschilderingen en dialogen die iets lijken vooraf te spiegelen (Simon: "What are they playing?" Ingemar: "Skin the Fool."); 

- en veel ruimte voor ongemakkelijke stiltes, waarin de personages met veelzeggende blikken reageren op hun onvoorspelbare situatie...

Eén van de bizarre muurschilderingen in de Zweedse commune.

Midsommar toont dus veel oog voor detail in de presentatie van de mysterieuze cult. Aster vond daarvoor inspiratie in onder meer Scandinavische en Duitse folklore uit de oudheid en middeleeuwen.

Origineel is deze insteek niet, want behalve The Wicker Man zijn er in het verleden nog veel meer films in dit folk horror-subgenre gemaakt, zoals het visueel meesterwerk Häxan uit 1922 (ook één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier), The Witches (1966), Witchfinder General (1968), The Devil Rides Out (1968), het oogstrelende Valerie and Her Week of Wonders uit 1970 (bekijk de hele film hier), The Blood on Satan's Claw (1971), Straw Dogs uit 1971 (bekijk de hele film hier), Cannibal Holocaust (1980), Children of the Corn (1984), het invloedrijke The Blair Witch Project (1999), The House of the Devil (2009), Kill List uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), A Field in England (2013), The Witch uit 2015 (bekijk de trailer hier), The Ritual (2017), Mandy (2018) en Apostle (2018). Daarnaast is er ook folk horror in een stedelijke in plaats van bucolische setting, ook wel urban wyrd genoemd, met invloedrijke films zoals The Seventh Victim (1943), Night of the Demon uit 1957 (één van Martin Scorsese's favoriete horrorfilms), Rosemary's Baby uit 1968 (ook één van onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films tout court; bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en een making-of-documentaire hier) en natuurlijk Ari Asters eigen Hereditary (2018).

Bovendien hoort Midsommar ook thuis in het populaire subgenre van thrillers en horrorfilms over argeloze zielen wier vakantietrip een nachtmerrie wordt, zoals Deliverance uit 1972 (één van onze favoriete road movies; bekijk een filmfragment hier), The Hills Have Eyes uit 1977 (bekijk de hele film hier), Friday the 13th (1980), The Evil Dead uit 1981 (ook één van onze favoriete horrorfilms; lees onze recensie hier, bekijk een filmfragment hier en de hele film hier), Hostel (2005), Wolf Creek (2005), Eden Lake (2008) en The Cabin in the Woods uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). 

Ook relatieproblemen, die koppels nog méér op de proef stellen in noodsituaties, komen in thrillers en horrorfilms heel vaak aan bod. Maar Aster doet daar in Midsommar wel zijn eigen ding mee. 

Een lijstje met films die Aster naar eigen zeggen inspireerden, waaronder ook romantische drama's en romantische komedies, vindt u hier.

Dani wordt betrokken in de traditionele meiboomdans.

Huiveren op klaarlichte dag

Op filmtechnisch vlak blinkt Midsommar (net als Hereditary) niet alleen uit in knap camerawerk (met soms doelbewust overbelichte en daardoor bevreemdende shots), maar ook in een creatieve montage, zoals de verrassende match cut tussen het shot waarin Dani in Amerika wenend een toilet betreedt en het daaropvolgende shot waarin Dani plots wenend in het toilet van het vliegtuig naar Zweden staat.

Wat de cast betreft, hebben wij het meest genoten van Florence Pughs gevoeligheid als de emotionele Dani, Jack Reynors antipathieke uitstraling als Christian, Will Poulters droge humor als Mark, William Jackson Harpers intense ernst als Josh, en Vilhelm Blomgrens ingehouden vertolking als de ondoorgrondelijke Pelle. Zij vertolken de hoofdpersonages en komen dus het vaakst in beeld.

William Jackson Harper als Josh.

Omdat Midsommar zich na de proloog volledig afspeelt in Zweden maar in Hongarije gefilmd werd, worden de meeste bijrollen van de communeleden gespeeld door Zweedse en Hongaarse acteurs en actrices. Hoewel ook hun vertolkingen overtuigen, haalt echter geen van hen het intense niveau van perverse, onderhuidse dreiging die bijvoorbeeld Christopher Lee (één van onze favoriete acteurs) uitstraalt als de flegmatieke cultleider Lord Sommerisle in The Wicker Man of die de satanisten uitstralen in Rosemary's Baby. Misschien is dat de reden waarom Midsommar, hoewel spannend en soms ronduit shockerend, nog spannender gekund had. Zo vonden wij dat de slotscènes, waarin cruciale morele keuzes gemaakt moeten worden en de kijker eindelijk te weten komt waarvoor de gele piramide dient, er niet helemaal in slagen om de beloftevolle spanningsopbouw te laten culmineren in een trefzekere apotheose. 

Het allerlaatste shot, van een gelaatsuitdrukking die wij voelden aankomen, is wél een schot in de roos en bevestigt dat Midsommar niet alleen een horrorthriller is, maar ook een psychosociaal drama over eenzaamheid en het verlangen om ergens bij te horen.

Kortom, hoewel Midsommar bijna 2,5 uur duurt en niet alle hooggespannen verwachtingen inlost, hebben wij ons geen moment verveelt. Dat is vooral te danken aan sterke sequenties die ons in de ban hielden, zoals:

- de tragische proloog;

- de knap in beeld gebrachte hallucinaties en dromen van Dani;

- de ingehouden spanning aan de lange tuintafel van de commune;

- het gruwelijke ritueel met de twee oudste communeleden;

- de intense sequentie waarin Connie zich afvraagt waar haar verloofde Simon is;

- de spannende sequentie waarin Josh 's nachts stiekem de communetempel met bibliotheek binnensluipt;

- de hypnotische dans rond de meiboom;

- en het onuitgesproken maar toch cruciale (want empathische) kantelmoment tijdens de collectieve huilbui met Dani in de slaapzaal van de commune. 

Knap ook dat Midsommar zich, net als The Wicker Man, goeddeels afspeelt op klaarlichte dag onder een blakende zon, maar toch even spannend blijft als de meeste nachtelijke scènes waarmee thrillers en horrorfilms gewoonlijk bezaaid zijn.

JN.

Midsommar (Amerika/Zweden/Hongarije-2019): in de Belgische bioscopen sinds 31 juli 2019.

Met: Florence Pugh, Jack Reynor, William Jackson Harper, Will Poulter en Vilhelm Blomgren.

Genre: horror / psychosociale thriller / mysterie / romantisch drama / erotiek

Klik op de oranje link voor de trailer: Midsommar - trailer

An Unexpected Disappointment?

The Hobbit: An Unexpected Journey  van Peter Jackson     ★★★

Geen enkele nieuwe film van een bekende regisseur ontsnapt aan de vergelijking met zijn of haar eerdere films. Voor de Nieuw-Zeelandse cineast Peter Jackson is dat een groot probleem. Zijn filmografie bevat immers drie uiterst succesvolle films, de fameuze Lord of the Rings-trilogie, die wij opnamen in onze Top 35 van onze favoriete films. Het is een schier onmogelijke opgave om het wereldwijde succes van die schitterende trilogie te evenaren. Begin er dus maar eens aan om een vervolg -of in dit geval een reeks prequels- te breien aan één van de meest bewierookte en lucratiefste franchises in de filmgeschiedenis. En toch is het precies dat wat Jackson geprobeerd heeft in The Hobbit: An Unexpected Journey: het eerste deel in een nieuwe trilogie die de voorgeschiedenis vertelt van het epische avontuur dat Jackson zo betoverend in beeld wist te brengen in The Lord of the Rings-trilogie.

Dertien moedige dwergen nemen de Hobbit Bilbo Baggins op sleeptouw.

Déjà-vu?

Ian McKellen blinkt weer uit
als de wijze tovenaar Gandalf.

Cate Blanchett
als de elfenkoningin Galadriel.

Jackson baseerde zich voor The Hobbit opnieuw op een roman van de beroemde Britse schrijver J.R.R. Tolkien. Het verhaal speelt zich, net  als Tolkiens The Lord of the Rings, af op het mythische continent Midden-aarde. Heel wat personages uit The Lord of the Rings én hun respectievelijke vertolkers zijn in het eerste deel van de verfilming van The Hobbit terug van de partij: 

- Andy Serkis als de gluiperige Gollum/Smeagol;

- Ian McKellen als de wijze tovenaar Gandalf;

- Christopher Lee als de boosaardige tovenaar Saruman;

- Cate Blanchett als de elegante elfenkoningin Galadriel;

- Hugo Weaving als de halfelf Elrond;

- en Elijah Wood als de goedaardige hobbit Frodo. 

En ook dit keer vonden de opnames (zij het nu in High Frame Rate 3D) goeddeels plaats in het fotogenieke Nieuw-Zeeland.

Onmogelijk dus om The Hobbit niét te vergelijken met The Lord of the Rings-trilogie. En eigenlijk is dat jammer, want elke film verdient het beoordeeld te worden op zijn eigen merites. Bovendien is The Hobbit gebaseerd op een ander, lichtvoetiger boek dan het sombere The Lord of the Rings, wat de minder beladen sfeer in The Hobbit verklaart. Anderzijds heeft Jackson het uitsluitend aan zichzelf te wijten dat The Hobbit heel wat scènes bevat die zo'n grote gelijkenis vertonen met zijn The Lord of the Rings-trilogie dat men bijna zou gaan denken dat het gaat om destijds van de vloer van de montagekamer opgeraapte deleted scenes, waardoor een onvermijdelijk déjà-vu effect ontstaat. Met name de reeks obligate, met behulp van ingenieuze computeranimatie tot leven gewekte actiescènes in The Hobbit vonden wij na een tijdje behoorlijk slaapverwekkend.

Martin Freeman overtuigt als de Hobbit Bilbo.

Beloftevolle setup

Bilbo krijgt onaangekondigd bezoek
van dertien hongerige dwergen.

In The Lord of the Rings-trilogie bleek Jackson op zijn best wanneer hij zich focuste op sfeerschepping en op de karakters van de personages in plaats van op omstandige actiescènes. In The Hobbit is dat niet anders.

Daarom hebben wij wél genoten van de lange, door heel wat recensenten verguisde proloog van The Hobbit waarin de hobbit Bilbo Baggins (een overtuigende hoofdrol van Martin Freeman) dertien dwergen in zijn hobbithol ontvangt alvorens hij met hen op een avontuurlijke schattenjacht vertrekt. Die proloog begint met een schitterend in beeld gebrachte voorgeschiedenis van de dwergenstad Erebor, gevolgd door het vermakelijke bezoek van de bende ongemanierde dwergen ten huize van Bilbo. Jackson bewijst hier zijn meesterschap als verteller door actie, humor en dialogen te combineren terwijl hij de setup van het verhaal meedeelt en de kijker en passant laat kennismaken met de hoofdpersonages. The Shire (Gouw) -Bilbo's idyllische woonplaats- heeft er trouwens nooit mooier uitgezien. En ook de andere landschappen zijn, net als in The Lord of the Rings-trilogie, weer een lust voor het oog.

The Shire (Gouw) zag er nooit idyllischer uit.

Wisselvallig

Sylvester McCoy als tovenaar Radagast de Bruine.

Toch gaat het met The Hobbit na een tijdje de verkeerde kant op: behalve in de griezelige sequentie waarin de 'ecologische' tovenaar Radagast (Sylvester McCoy) in het woud belaagd wordt door duistere krachten, en in de sfeervolle scène waarin Bilbo en Smeagol/Gollum een verbaal raadselduel uitvechten, verliest de film vaak aan spankracht, bijvoorbeeld tijdens de te lange scènes in de elfenstad Rivendell (Imladris) en tijdens de langgerekte (en digitaal niet altijd even overtuigende) confrontaties met trollen, wargs en orks. 

Andy Serkis kroop weer in de huid van Smeagol/Gollum.

The Great Goblin (Grote Aardman) ziet er overigens wel 'lekker vettig' uit en wordt navenant vertolkt door de Australische acteur en komiek Barry Humphries (beter bekend als de komische travestiet Dame Edna).

Barry Humphries leende zijn stem én humor aan The Great Goblin.

Het oog van de vuurspuwende draak Smaug:
meer dan een glimp van het op goud beluste monster
krijg je niet te zien in het eerste deel van The Hobbit.

Wat wij het meest misten in The Hobbit was de meeslepende spanning van The Lord of the Rings. De boosdoeners in The Hobbit kunnen niet tippen aan de iconische slechteriken in The Lord of the Rings-trilogie (Saruman, de Nazgûl, de Uruk-Hai-leider Lurtz, de ork Gothmog, Grima Wormtongue, de Grote Spin Shelob en de afzichtelijke Mond van Sauron). Er zijn in The Hobbit: An Unexpected Journey bovendien (nog?) geen ambivalente personages die boeiende twijfel zaaien in het hart van de kijker (zoals Isildur, Boromir en koning Théoden in The Lord of the Rings-trilogie). En ook de constante dreiging van demonische krachten in The Lord of the Rings (zoals het alziende Boze Oog van Sauron en de magische, corrumperende kracht van de Ene Ring) is veel minder voelbaar in The Hobbit.

Ork-leider Azog kan niet tippen aan de slechteriken in The Lord of the Rings-trilogie.

Hoe dan ook, jonge kijkers zullen ongetwijfeld genieten van The Hobbit, zo blijkt alvast uit de reacties van heel wat tieners die het eerste deel al gezien hebben, onder wie ook mijn enthousiaste petekind. 

Maar voor veeleisende volwassen cinefielen bij wie The Lord of the Rings-trilogie nog vers in het geheugen ligt -en hoe zou je dat meeslepende filmavontuur kunnen vergeten- is het raadzaam om niet al te veel te verwachten van The Hobbit: An Unexpected Journey. Zo niet draait deze al bij al fijne avonturenfilm wellicht uit op An Unexpected Disappointment...

JN.

The Hobbit: An Unexpected Journey (USA/Nieuw-Zeeland-2012): in de bioscoop sinds 12 december 2012.

Met: Martin Freeman, Ian McKellen, Hugo Weaving, Benedict Cumberbatch, Luke Evans, Evangeline Lilly, Cate Blanchett, Elijah Wood, Christopher Lee, Orlando Bloom, Richard Armitage, Andy Serkis, Lee Pace, Ian Holm, Aidan Turner, Mikael Persbrandt, Graham Mc Tavish, Ken Stott, Dean O'Gorman, Mark Hadlow, Jed Brophy, Adam Brown, John Callen, Peter Hambleton, William Kircher, James Nesbitt, Stephen Hunter, Billy Connolly, Barry Humphries, Sylvester McCoy, Jeffrey Thomas, Michael Mizrahi, Conan Stevens, Bret McKenzie, Ryan Gage, John Bell, Craig Hall, Mark Mitchinson, Ben Mitchell, John Rawls, Stephen Hunter, Brendan Casey, Robin Kerr, Frazer Anderson en Ray Henwood.

Genre: avontuur / fantasy / mysterie / actie / drama

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: The Hobbit: An Unexpected Journey - trailer

- een making-of-documentaire: Achter de schermen van The Hobbit

- nieuws: Hobbit in zicht

- nieuws: Orlando Bloom speelt mee in The Hobbit

NIEUWS!

Hobbit in zicht

               

                     
                           

Op 28 november is het eindelijk zover: dan beleeft The Hobbit: An Unexpected Journey zijn wereldpremière in Nieuw-Zeeland. Twee weken later, op 12 december, kunnen ook Belgische en Nederlandse bioscoopbezoekers gaan kijken naar het eerste deel van de langverwachte driedelige prequel (voorgeschiedenis) op de razend populaire The Lord of the Rings-trilogie van Peter Jackson.

Hoewel The Hobbit oorspronkelijk zou geregisseerd worden door de Spaanse cineast Guillermo del Toro, haakte die in 2010 af vanwege aanhoudende productievertragingen. Jackson nam het roer over en stond dus opnieuw achter de camera, maar Del Toro bleef wel coscenarist.

Terug naar Midden-aarde

Net als The Lord of the Rings is The Hobbit gebaseerd op een roman van de beroemde Britse schrijver J.R.R. Tolkien. An Unexpected Journey, het eerste deel van de nieuwe trilogie, volgt de avontuurlijke zoektocht van de Hobbit Bilbo Baggins en een groep dwergen naar een schat die gestolen werd door de draak Smaug. Het tweede deel, dat The Desolation of Smaug heet, komt eind volgend jaar uit. En de release van het derde deel, There and Back Again, is voorzien in de zomer van 2014.

Peter Jackson keert dus terug naar Midden-aarde, het mythische continent dat hij zo betoverend in beeld wist te brengen in The Lord of the Rings. En ook dit keer vonden de filmopnames plaats in Nieuw-Zeeland, de plek waar Jackson in 1961 geboren werd en nog steeds woont.

Martin Freeman als de jonge Bilbo.

Ook de cast van The Hobbit zal u bekend in de oren klinken, want behalve een rist minder bekende acteurs die onder anderen de dwergen spelen, mochten heel wat acteurs die in The Lord of the Rings te zien waren opnieuw in de huid kruipen van hun respectievelijke personages: Elijah Wood als Frodo, Andy Serkis als Gollum/Smeagol, Ian McKellen als Gandalf, Christopher Lee als Saruman, Cate Blanchett als Galadriel en Hugo Weaving als Elrond.

Ook de schitterende Britse acteur Ian Holm, intussen al 82 jaar, zal weer te zien zijn als de oude Hobbit Bilbo Baggins. Maar de hoofdrol -de jonge Bilbo- ging naar zijn veertig jaar jongere landgenoot Martin Freeman. 

Een van de grote verschillen met The Lord of the Rings-trilogie is dat de drie Hobbit-films in 3D opgenomen werden. Afwachten of dat even overtuigende resultaten oplevert als de kristalheldere 3D-beelden in Prometheus van Ridley Scott.

Van autodidact tot meester cineast

Peter Jackson.

Peter Jackson genoot geen officiële filmopleiding en is een echte autodidact: als kind kreeg hij een filmcamera kado en begon hij samen met vrienden korte filmpjes in te blikken. Zo leerde hij met vallen en opstaan het vak. Ook zijn komische horrorfilm Bad Taste (1987) was oorspronkelijk een kortfilm, maar kon hij met subsidies uitwerken tot een volwaardige cultklassieker. In 1994 volgde de hilarische horrorfilm Braindead. Twee jaar later bewees Jackson met het psychologisch misdaaddrama Heavenly Creatures ook ernstige thema's aan te kunnen. In 2001, 2002 en 2003 brak hij wereldwijd door met The Lord of the Rings-trilogie, een van de succesvolste franchises in de filmgeschiedenis. En nu, vlak voor de feestdagen, is het dus uitkijken naar een nieuwe episode in dat magisch filmavontuur. Of zoals een ongeduldige Jackson-fan het onlangs op een internetforum enthousiast uitdrukte: "Bring it on!" 

JN.

The Hobbit: An Unexpected Journey (VS/Nieuw-Zeeland-2012): in de bioscoop vanaf 12 december 2012.

Met: Martin Freeman, Ian McKellen, Hugo Weaving, Benedict Cumberbatch, Luke Evans, Evangeline Lilly, Cate Blanchett, Elijah Wood, Christopher Lee, Orlando Bloom, Richard Armitage, Andy Serkis, Lee Pace, Ian Holm, Aidan Turner, Mikael Persbrandt, Graham Mc Tavish, Ken Stott, Dean O'Gorman, Mark Hadlow, Jed Brophy, Adam Brown, John Callen, Peter Hambleton, William Kircher, James Nesbitt, Stephen Hunter, Billy Connolly, Barry Humphries, Sylvester McCoy, Jeffrey Thomas, Michael Mizrahi, Conan Stevens, Bret McKenzie, Ryan Gage, John Bell, Craig Hall, Mark Mitchinson, Ben Mitchell, John Rawls, Stephen Hunter, Brendan Casey, Robin Kerr, Frazer Anderson en Ray Henwood.

Genre: avontuur / fantasy / mysterie / actie / drama

Klik op de oranje links:

- voor onze recensie van The Hobbit: An Unexpected Journey: An Unexpected Dissapointment?

- voor de trailer: The Hobbit: An Unexpected Journey - trailer

- voor de making-of: Achter de schermen van The Hobbit

- voor nieuws: Orlando Bloom speelt mee in The Hobbit