Een sfeervolle retro slasher movie

 X  van Ti West     ★★★

In de zomer van 1979 arriveert een zeskoppig Amerikaans filmploegje in hun bestelwagen op het erf van een afgelegen boerderij in Texas om daar samen hun low budget pornofilm The Farmer's Daughter op te nemen. De producer Wayne (gespeeld door Martin Henderson) heeft er een grote blokhut gehuurd, zodat zijn driekoppige cast in de blokhut en in de naburige schuur uit de kleren kan voor hun pornoscènes. Die cast bestaat uit:

- de jonge, coke snuivende actrice Maxine (Mia Goth). Zij is Wayne's liefje en droomt van een carrière als beroemde filmster. Daarom hoopt Maxine, net als Wayne, dat The Farmer's Daughter een groot succes zal worden;  

- de meer ervaren pornoactrice Bobby-Lynne (Brittany Snow);

- en de zwaargeschapen zwarte pornoacteur en Vietnamveteraan Jackson (gespeeld door de rapper Scott Mescudi alias Kid Cudi).

Twee studenten maken het filmploegje compleet:

- de jonge regisseur en cameraman R.J. (Owen Campbell), die de pornoscènes regisseert en filmt. Hij koestert de ambitie om van The Farmer's Daughter een film te maken met artistieke kwaliteiten in het spoor van de Franse filmstroming Nouvelle Vague uit de jaren 60;

- R.J.'s liefje Lorraine (Jenna Ortega), die optreedt als geluidstechnicus en de boommicrofoon bedient tijdens de opnames, hoewel zij neerkijkt op porno.

Het argeloze filmploegje arriveert op de boerderij (v.l.n.r.):
R.J., Lorraine, Bobby-Lynne, Jackson, Maxine en Wayne.

Wayne heeft de eigenaars van de boerderij echter niét op de hoogte gebracht dat er een pornofilm op hun erf gefilmd zal worden. Die eigenaars zijn bovendien een bejaard en bizar echtpaar: de norse oorlogsveteraan Howard (Stephen Ure) en zijn mysterieuze vrouw Pearl (ook gespeeld door Mia Goth, en, net als Ure, verborgen onder ouderdomsgrime). Howard en Pearl (die er uitzien als een trashy en boosaardige versie van het zwijgzame boerenkoppel in het iconische schilderij American Gothic van Grant Wood uit 1930) wonen op een steenworp van de blokhut in hun oude huis. Het is slechts een kwestie van tijd alvorens het bejaarde echtpaar er achter komt wat er in de blokhut en schuur precies gefilmd wordt...

Stephen Ure als de norse Howard.

Retro stijloefening

X is een geslaagde retro stijloefening uit 2022 in het subgenre van slasher movies. De Amerikaanse cineast Ti West zat niet alleen in de regiestoel, maar schreef ook het scenario van X, produceerde de film en zorgde zelf voor de montage. 

Daarbij vond West inspiratie in bekende horrorklassiekers, zoals de visueel verbluffende en uiterst invloedrijke slasher movie Psycho (1960) van de Engelse Master of Suspense Alfred Hitchcock (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden), de rauwe horrorschocker The Texas Chain Saw Massacre (1974) van Tobe Hooper (ook één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), de horrorthrillers van Brian De Palma, en het visueel verbluffende meesterwerk The Shining (1980) van Stanley Kubrick (ook één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden, alsook één van onze favoriete films tout court; bekijk de trailer hier). 

X is tot op zekere hoogte ook schatplichtig aan de Franse Nouvelle Vague-films, het psychosociaal pornodrama Boogie Nights (1997) van Paul Thomas Anderson, het visueel verbluffende tweedelige wraakepos Kill Bill 1 & 2 (2003 en 2004) van Quentin Tarantino (dat ook behoort tot onze favoriete films) en Tarantino's grindhouse road action-seriemoordenthriller Death Proof (2007). 

Dat levert in X heel wat cinefiele knipoogjes op. Enkele voorbeelden:

- het verhaal van X wordt goeddeels ontvouwd met een lange flashback, maar begint met een proloog in het heden waarin de plaatselijke sheriff het bloedbad op de boerderij aantreft. Die sequentie herinnert aan de sequentie in Kill Bill: Volume 1 waarin sheriff Earl McGraw het bloedbad in de Two Pines- trouwkapel aantreft;

- vermits het personage R.J. in X naar eigen zeggen inspiratie vindt in de Franse filmstroming Nouvelle Vague, bevat X verschillende jump cuts (één van de handelsmerken van de Nouvelle Vague);  

- net als Psycho -de moeder (pun intented) aller slasher movies- draait X rond de gewelddadige lotgevallen van argeloze zielen op een afgelegen locatie met een oud huis waarin een mysterieuze bejaarde vrouw woont die duistere geheimen verbergt in haar kelder;

- net als in Psycho, drijft in X een half verzonken old timer in een nabijgelegen moeras;

Jenna Ortega als Lorraine.

- halverwege X, kondigt de jonge klankvrouw Lorraine plots verrassend aan dat zij ook zelf (voor het eerst in haar leven) wil meespelen in een pornoscène, waartegen haar vrijer R.J. protesteert (uit jaloezie?) omdat hun pornofilm reeds goeddeels ingeblikt is en hij als regisseur de plot niet halfweg wil wijzigen, waarna Lorraine, met een verwijzing naar de bruuske plotwending in Psycho (vanaf de iconische douchescène), vraagt "What about Psycho?", maar R.J. verduidelijkt dat Psycho een horrorfilm is terwijl zij zelf een pornofilm maken, zonder te beseffen dat zij (als personages) zelf meespelen in een horrorfilm (X) en hen spoedig gruwelijke plotwendingen te wachten staan die de focus verschuiven naar de creepy bewoners van het oude huis en die X doen evolueren van een soft-erotische thriller naar een bloederige horrorfilm, net zoals Psycho vanaf de douchescène evolueert van een thriller naar een volbloed horrorfilm waarin de focus verschuift naar de duistere geheimen van de bewoners in het oude, iconische huis dat centraal staat in de tweede helft van Psycho;

- geïnspireerd door de invloedrijke horrorplot en groezelige (bijna documentaire) visuele aanblik van The Texas Chain Saw Massacre, volgt X een groepje personages die in hun bestelwagen aan een afgelegen huis op het Texaanse platteland arriveren en daar plots belaagd worden door sinistere seriemoordenaars, waarbij regisseur Ti West en zijn ploeg vaak doelbewust kozen voor shots met een gelijkaardige korrelige, soms overbelichte en vaak amateuristische kwaliteit als de pellicule van heel wat grindhouse slasher en exploitation movies uit de jaren 70 die ook de retrostijl van heel wat shots in Boogie Nights en in Tarantino's hogervermelde films inspireerden;

- X bevat split screens (meerdere shots in hetzelfde frame): een techniek die Brian De Palma vaak gebruikte in zijn horrorthrillers;

- wanneer Lorraine in X de kelderdeur in het huis van Howard en Pearl probeert open te hakken met een bijl, volgt de camera de hakbewegingen van de bijl, net zoals in The Shining tijdens de iconische scène waarin de camera de hakbewegingen volgt van hoofdrolspeler Jack Nicholson terwijl zijn moordlustige personage de badkamerdeur openhakt met een bijl;

- net als Boogie Nights, brengt X sympathie op voor de verzuchtingen van vrijgevochten mensen die in de jaren 70 met vallen en opstaan in de opkomende porno-industrie werkten.

Jackson (links) is aan het werk als pornoacteur, terwijl Lorraine en R.J. de scène opnemen.

Vakwerk

Hoewel X onmiskenbaar een hommage is aan zijn inspiratiebronnen, drukte regisseur Ti West ook zijn eigen stempel op X, door onder meer te spelen met genreclichés uit horror- en exploitatiefilms, ook de seksualiteit van het bejaarde echtpaar Howard en Pearl te thematiseren én zelfs te tonen, en metacommentaar te leveren op zijn eigen film in dialogen tussen de personages over de boeiende vraag of producties die mikken op de onderbuik van het publiek (zoals horrorfilms en pornofilms) moreel aanvaardbaar zijn en goede films kunnen opleveren. 

De bejaarde Pearl (links) daagt 's nachts stiekem op in de blokhut
om de slapende Maxine te bepotelen.  

West bewijst dat een soft-erotische horrorfilm inderdaad kan boeien, want X is op filmtechnisch vlak alvast een voltreffer, zoals blijkt uit onder meer:

- het verzorgde production design;

- het knappe camerawerk onder leiding van Eliot Rockett, met niet alleen shots in een vintage retrostijl maar ook heel wat sfeervolle shots die X op de juiste momenten een eigentijdse aanblik geven, zoals tijdens de bloederige scène waarin Pearl met een mes waanzinnig tekeer gaat terwijl zij baadt in het rode licht van de met bloed bespatte koplampen van Wayne's bestelwagen;

- de geslaagde ouderdomsgrime voor de personages Howard en Pearl;

- de overtuigende special effects, waardoor de bloederige horrorscènes realistisch overkomen en indruk maken;

- en de vakkundige montage door regisseur Ti West.

Ook de acteurs konden ons overtuigen.

Gemiste kans

Spijts zijn onmiskenbare kwaliteiten, stelde X ons echter toch wat teleur. Afgezien van enkele momenten, zoals de knap in beeld gebrachte en spannende scène waarin Maxine in het moerasmeer zwemt terwijl een hongerige alligator de achteloze actrice benadert, is X niet spannend genoeg. Het scenario is soms te voorspelbaar en de film had ook wat meer en scherpere humor kunnen gebruiken.

Prequel

Ti West blikte vorig jaar ook een prequel (voorgeschiedenis) op X in. Die prequel heet Pearl en gaat, zoals de titel aangeeft, over het personage Pearl toen zij anno 1918 nog een jongedame was (opnieuw vertolkt door Mia Goth). Bekijk de beloftevolle trailer van Pearl hier.    

JN.

X (USA-2022): beschikbaar op dvd en blu-ray disc, alsook te bekijken via verschillende streamingdiensten.

Met: Mia Goth, Jenna Ortega, Stephen Ure, Brittany Snow, Martin Henderson, Scott Mescudi en Owen Campbell.

Genre: horror / erotiek

The Texas Chain Saw Massacre (1974) - full movie

Geïnspireerd door de gruwelijke misdaden van de beruchte Amerikaanse seriemoordenaar Ed Gein, is The Texas Chain Saw Massacre een iconisch en invloedrijk meesterwerk van rauwe horror uit 1974, onder regie van de Amerikaanse cineast Tobe Hooper (die samen met Kim Henkel het scenario schreef), over een groepje jonge Amerikanen (twee vrouwen en drie mannen) die in de zomer van 1973 op het Texaanse platteland in handen vallen van een zwaar gestoorde familie kannibalistische seriemoordenaars...

The Texas Chain Saw Massacre behoort tot onze favoriete horrorfilms en onze favoriete films over seriemoorden.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

 

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horror / slasher movie / misdaad

Klik op de oranje links voor:

- een achtergrondartikel: Onze favoriete horrorfilms: Top 25 

- een achtergrondartikel: Beklijvende films over seriemoorden: Top 45

- een achtergrondartikel: Zeven "perfecte" films volgens Quentin Tarantino

- een achtergrondartikel: Waarom kijken we graag naar horrorfilms?

 Zeven "perfecte" films 

volgens 

Quentin Tarantino

Quentin Tarantino.

         

Onlangs, op 27 oktober 2022, werd de beroemde en invloedrijke Amerikaanse cineast Quentin Tarantino (één van onze favoriete regisseurs) geïnterviewd door tv-presentator Jimmy Kimmel tijdens diens praatshow Jimmy Kimmel Live!. Tijdens dat interview somde Tarantino zeven films op die volgens hem quasi "perfect" zijn. U vindt ze in onderstaand lijstje:

 in chronologische volgorde

1. The Wild Bunch (1969)  van Sam Peckinpah

2. The Exorcist (1973)  van William Friedkin

3. The Texas Chain Saw Massacre (1974)  van Tobe Hooper

4. Young Frankenstein (1974)  van Mel Brooks

5. Jaws (1975)  van Steven Spielberg

6. Annie Hall (1977)  van Woody Allen

7. Back to the Future (1985)  van Robert Zemeckis

Wij houden van elk van bovenstaande films. Ook van de vindingrijke, meeslepende en humoristische tijdreis Back to the Future. Maar dat is geenszins een quasi "perfecte" film. Op visueel vlak (bijvoorbeeld op het vlak van production design, art direction en camerawerk) is Back to the Future zelfs vrij zwak.

De zes andere films zijn veel beter. Zonder ze "perfect" te noemen, beschouwen ook wij The Exorcist (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de trailer hier), The Texas Chain Saw Massacre (ook één van onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), Young Frankenstein, Jaws (ook één van onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier) en Annie Hall (één van onze favoriete komedies; bekijk de hele film hier) als meesterwerken. De western The Wild Bunch is volgens ons geen meesterwerk, maar komt bij momenten in de buurt.

Zeven films die volgens ons beter de perfectie benaderen, zijn (in chronologische volgorde):

- A Streetcar Named Desire (1951) van Elia Kazan

- Rosemary's Baby (1968) van Roman Polanski

- Badlands (1973) van Terrence Malick

- Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola

- The Shining (1980) van Stanley Kubrick

- GoodFellas (1990) van Martin Scorsese

- Pulp Fiction (1994) van Quentin Tarantino 

Die behoren dan ook tot de Top 35 van onze favoriete films. En, afgezien van Elia Kazan, behoren de voormelde cineasten tot de Top 20 van onze favoriete regisseurs. Dit betekent echter niét dat wij élk van de voormelde zeven films meeslepender vinden dan alle andere films die wij ooit gezien hebben, maar uitsluitend dat elk van de voormelde zeven films volgens ons de perfectie benadert binnen hun eigen respectievelijke genre en rekening houdend met hun respectievelijke thematiek, bedoeling en artistiek-technische kwaliteiten. Met andere woorden en bij wijze van voorbeeld: de briljante avonturentrilogie The Lord of the Rings (2001, 2002 en 2003) van Peter Jackson behoort ook tot de Top 35 van onze favoriete films en is in feite nog meeslepender (want veel avontuurlijker) dan bijvoorbeeld het psychologisch drama A Streetcar Named Desire, maar The Lord of the Rings-trilogie heeft bepaalde gebreken, zoals de overdaad aan computeranimatie in sommige grootschalige actiescènes, wat de suspension of disbelief onderbreekt, bijvoorbeeld wanneer de elf Legolas in het tweede deel een (digitale) vechtolifant doodt, terwijl A Streetcar Named Desire geen opvallende gebreken heeft, ook al speelt deze op het gelijknamige toneelstuk gebaseerde film zich goeddeels in een benepen appartement af en voelt hij daardoor soms inderdaad meer aan als een toneelstuk dan als een film, vermits A Streetcar Named Desire bedoeld is als een psychologisch drama over de trauma's en eenzaamheid van het gevoelige hoofdpersonage Blanche en het dus juist toepasselijk is dat haar verhaal goeddeels wordt ontvouwd in een krap appartement dat niet veel groter is dan een theaterpodium en zo een claustrofobische sfeer van isolement ontstaat die haar eenzaamheid nog tastbaarder maakt (bekijk een filmfragment hier). 

Kortom, bij de beoordeling van een film moet je ook rekening houden met de mate waarin de film al of niet blijk geeft van een harmonische eenheid tussen inhoud en vorm.   

Joeri Naanai

 

Onze favoriete 
horrorfilms

                                                    

    

Hoewel wij niet behoren tot het soort van fanatieke horroradepten die zo verslingerd zijn aan griezelfilms dat zij zelfs een minderwaardige horrorfilm prijzen, omdat die bijvoorbeeld extreem gewelddadig is, behoren wij evenmin tot het soort van moraalridders en fatsoenrakkers die neerkijken op het horrorgenre. Als cinefiel kunnen wij immers élke goede film appreciëren, ongeacht het (sub)genre en ongeacht de mate van gruwel of geweld in de film. Onze eerder gepresenteerde Top 35 van onze favoriete films aller tijden (ongeacht het genre) omvat trouwens niet minder dan 4 volbloed horrorfilms (Rosemary's Baby, Alien, The Shining en Dressed to Kill) en 3 thrillers met horrorelementen (Jaws, Misery en Cape Fear). 

Wij beschouwen horror dus als een volwaardig genre, dat overigens veel talent en vakmanschap vergt want het is niet makkelijk om kijkers de stuipen op het lijf te jagen, temeer omdat er in de loop der jaren zoveel horrorfilms uitkwamen dat het publiek gewend geraakt is aan sommige genreclichés en horrortechnieken, zoals bijvoorbeeld de vaak stereotiepe aanloop naar jump scares (met eerst spanningsopbouw, dan een ogenschijnlijk stille kalmte en tot slot de plotse verschrikking).

Het horrorgenre boort fundamentele menselijke emoties aan, zoals agressie en angst (lees ons achtergrondartikel over de cathartische werking van angstaanjagende films hier), waardoor dit genre dus uiterst geschikt is voor expressie middels het filmmedium vermits films bij uitstek emoties uitdrukken en ontlokken.

Het onderscheid tussen horrorfilms en thrillers is vaag en beide genres worden vaak gecombineerd. Maar er bestaan wel degelijk verschillen: horrorfilms tonen gruwel en geweld explicieter en ze zijn vaak minder geloofwaardig (vooral wanneer ze over geesten, demonen, zombies, monsters of buitenaardse wezens gaan), terwijl thrillers doorgaans meer suggereren dan tonen en bovendien vaak realistischer aanvoelen. Meer toelichting over ons onderscheid tussen horrorfilms en thrillers, alsook onze verklaring voor de aantrekkingskracht van angstaanjagende films, vindt u hier.

Hieronder hebben we onze Top 25 van favoriete horrorfilms opgelijst, waarbij we in onze selectie uitsluitend rekening hielden met horrorfilms pur sang of thrillers die voldoende horrorelementen omvatten, en dus niet met thrillers die amper horror bevatten. Dit verklaart waarom zelfs schitterende thrillers die dicht maar niet dicht genoeg aanleunen bij het horrorgenre hieronder niét aan bod komen, zoals bijvoorbeeld het briljante Zuid-Koreaanse seriemoordenmysterie Memories of Murder (2003) van Joon-ho Bong (één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier).

Waarschuwing:

de beschrijvingen van de films 

in onderstaande lijst

kunnen SPOILERS bevatten

TOP 25
in chronologische volgorde

Häxan (1922) van Benjamin Christensen: een visueel verbluffende stille horrorfilm in zwart-wit van de Deense cineast Benjamin Christensen uit 1922, verpakt als een historisch docudrama over het bijgeloof in heksen en de duivel. De film bevat tal van griezelige scènes die dat bijgeloof visualiseren met beelden van middeleeuwse heksen, duivelaanbidders, heksensabbats, de hel en Satan himself. Daarvoor werden knappe visuele effecten gebruikt, zoals grime, special effects, middeleeuwse decors en sfeervolle belichting. De evocatieve aanblik van Häxan is vooral te danken aan de briljante zwart-wit fotografie onder leiding van cameraman Johan Ankerstjerne (met soms ingekleurde frames) en de creatieve art direction en decors van Richard Louw. Häxan is een unieke film, met bizarre taferelen die soms doen denken aan de pre-surrealistische doeken van de laatmiddeleeuwse kunstschilder Jheronimus Bosch. De film zag er niet alleen voor het publiek in 1922 erg realistisch en angstaanjagend uit, maar wordt ook vandaag nog beschouwd als een visueel meesterwerk. Vermits Häxan echter satanisme, naakt, folteringen en seksuele perversiteiten toont, werd de film destijds zwaar gecensureerd in heel wat landen. In de VS bijvoorbeeld werd de film zelfs compleet verboden tot 1929. Christensen deed overigens niet uitsluitend de regie, maar schreef ook het scenario van Häxan en vertolkte bovendien zelf de rol van Satan. Hij deed dat met brio. Bekijk de hele film hier.

Psycho (1960) van Alfred Hitchcock: de vermaarde Engelse Master of Suspense Alfred Hitchcock (één van onze favoriete regisseurs) scoorde in 1960 een internationale kaskraker met deze geniale en uiterst invloedrijke horrorthriller in sfeervol zwart-wit. Psycho, gebaseerd op de gelijknamige roman van Robert Bloch, bevat verrassende plotwendingen en draait rond voyeurisme en psychoseksuele seriemoorden, geïnspireerd door de gruwelijke misdaden van de Amerikaanse seriemoordenaar Ed Gein. Als zodanig wordt Psycho beschouwd als de moeder (pun intended) aller slasher movies. De film, die tevens behoort tot onze favoriete films over seriemoorden, was ook op het vlak van montage zijn tijd ver vooruit. Zo is de fameuze, destijds shockerende en later vaak geïmiteerde douchescène een master class in baanbrekende, 'kubistische' montage (met maar liefst 78 cuts in slechts 45 seconden) die in elke filmopleiding aan bod komt. Samen met de sfeervolle zwart-wit fotografie van cameraman John L. Russell levert dat een visueel meesterwerk op. Hoofdrolspeler Anthony Perkins werd na de release van Psycho een veelgevraagde (zij het getypecaste) acteur dankzij zijn veelzijdige, fascinerende vertolking van het iconische hoofdpersonage Norman Bates: één van de beste movie villains aller tijden. De briljante muziek van Hitchcocks huiscomponist Bernard Herrmann, met onder meer 'stekende' strijkers, inspireerde tal van andere filmcomponisten. Omdat Hitchcock het aandurfde om in Psycho de gewelddadige en seksueel perverse psyche van een seriemoordenaar te exploreren, wat in 1960 nog taboe was, opende deze spannende film de deur voor scenaristen en cineasten naar talloze andere thrillers en slasher movies die Vrouwe Cinema in toenemende mate hielpen bevrijden uit haar moralistische kuisheidsgordel. Bekijk een boeiende 'deconstructie' van Psycho hier.

Rosemary's Baby (1968) van Roman Polanski: een quasi volmaakte psychologische horrorthriller over satanisme (en misschien ook paranoia), op basis van een ijzersterk, ambivalent scenario van regisseur Roman Polanski, naar de gelijknamige roman van Ira Levin, die zowel bovennatuurlijke als louter psychologische interpretaties (of combinaties daarvan) toelaat, sfeervolle beelden van cameraman William A. Fraker, een heel mooi production design van Richard Sylbert en dito kostuums van Anthea Sylbert, een gevoelige Mia Farrow in de beklemmende hoofdrol, schitterende bijrollen van John Cassavetes, Ruth Gordon (die een Oscar won als één van de beste movie villains aller tijden), John Cassavetes, Sidney Blackmer en Patsy Kelly, briljante muziek van Krzysztof Komeda en een uitstekende montage van Sam O'Steen en Bob Wyman, onder de strakke regie van meesterverteller Roman Polanski (één van onze favoriete regisseurs), waardoor Rosemary's Baby ook behoort tot onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en een making-of-documentaire hier.

The Exorcist (1973) van William Friedkin: door velen beschouwd als de meest angstaanjagende horrorfilm aller tijden, draait de wereldwijde kaskraker The Exorcist (gebaseerd op de gelijknamige roman van William Peter Blatty) rond het 12-jarige Amerikaanse meisje Regan (gespeeld door Linda Blair), die zich steeds meer begint te gedragen als een vuilbekkende en agressieve bezetene. Haar bezorgde moeder (briljant vertolkt door een emotionele Ellen Burstyn) roept de hulp in van dokters, maar ook zij weten niet wat er met Regan aan de hand is. De wanhoop nabij, gaat Regans moeder te rade bij de katholieke priester Damien Karras (Jason Miller), die op zijn beurt de oude katholieke exorcist Lankester Merrin (Max von Sydow) inschakelt om Regan te bevrijden uit de greep van demonische krachten... The Exorcist blinkt uit in een langzame, efficiënte spanningsopbouw met enkele boeiende plotwendingen, overtuigende vertolkingen (vooral van Ellen Burstyn, Linda Blair, Max von Sydow, en Kitty Winn in haar bijrolletje als de toegewijde assistente van Regans moeder), een realistische maar niettemin sfeervolle fotografie, geslaagde special effects die de shockerende gruwel tot ondraaglijke hoogte opdrijven, sfeerversterkende muziek van Lalo Schifrin en een compromisloze regie van meesterprovocateur William Friedkin (één van onze favoriete regisseurs; lees ons In Memoriam over Friedkin hier), waardoor The Exorcist destijds een vernieuwende instantklassieker was die uitgroeide tot één van de meest succesvolle en invloedrijke horrorfilms aller tijden. Bekijk de trailer hier.

Don't Look Now (1973) van Nicolas Roeg: deze eigenzinnige psychologische horrorthriller (naar het gelijknamige kortverhaal van de Engelse schrijfster Daphne du Maurier) begint als een tragisch gezinsdrama wanneer het Engelse echtpaar John en Laura (doorleefd vertolkt door Donald Sutherland en Julie Christie) af te rekenen krijgt met de ongelukkige verdrinkingsdood van hun dochtertje. Om hun verlies en verdriet te verwerken, reist het koppel naar Venetië, waar John toeziet op de restauratie van een oude kerk. In de sfeervolle Italiaanse dogestad gebeuren echter vreemde dingen: er circuleren geruchten over een seriemoordenaar; Laura ontmoet een oude blinde vrouw die beweert dat zij helderziende is en kan communiceren met het dode dochtertje; en John ziet in de Venetiaanse steegjes een meisje met een rood jasje dat lijkt op het rode regenjasje dat zijn dochtertje droeg toen zij verdronk... Don't Look Now is een unieke, mysterieuze, nachtmerrieachtige film over liefde, rouwverwerking en onheilspellende self-fullfiling toekomstvisioenen, die dankzij de creatieve sfeerschepping (met betoverende locatie-opnames in Venetië), kunstzinnige montagetechnieken (waaronder flashbacks, flashforwards en ook cross-time editing tijdens de destijds ophefmakende want realistische seksscène tussen John en Laura), symbolische motieven (zoals water, glas, spiegelingen, labyrintische steegjes, de kleur rood), sfeerversterkende muziek van Pino Donaggio (zijn allereerste filmmuziek), beklemmende ondertoon en verrassende finale terecht uitgroeide tot een beklijvende en invloedrijke cultklassieker in het subgenre van de psychologische horrorthriller. Bekijk de hele film hier.

The Texas Chain Saw Massacre (1974) van Tobe Hooper: geïnspireerd door de gruwelijke misdaden van de beruchte Amerikaanse seriemoordenaar Ed Gein, is The Texas Chain Saw Massacre een rauwe, realistisch in beeld gebrachte en extreem gewelddadige horrorfilm over een groepje jonge Amerikanen (twee vrouwen en drie mannen) die in handen vallen van een zwaar gestoorde familie kannibalistische seriemoordenaars... Dankzij de goede casting (Jim Siedow bijvoorbeeld is onuitstaanbaar evil als de verraderlijke eigenaar van een benzinestation), de bijna documentaire maar toch sfeervolle fotografie en mise-en-scène, de efficiënte spanningsopbouw en een rist ondraaglijk intense en shockerende scènes (zoals het moment waarop het iconische personage Leatherface plots een stalen deur openzwaait en één van de jonge Amerikanen op diens hoofd slaat met een sloophamer), groeide deze briljante en compromisloze horrorfilm uit tot een zeer invloedrijke instantcultklassieker in het subgenre van slasher movies, die behoort tot onze favoriete films over seriemoorden. Een absolute aanrader, maar niet voor gevoelige zielen... Bekijk de hele film hier.

Jaws (1975) van Steven Spielberg: een spannende, onverwoestbare kaskraker, die tevens behoort tot onze favoriete films aller tijden (ongeacht het genre), geregisseerd door een nog jonge Steven Spielberg (één van onze favoriete cineasten), op basis van een ijzersterk scenario van Peter Benchley en Carl Gottlieb (naar de gelijknamige roman van Peter Benchley), met briljante muziek van John Williams, creatief camerawerk en topvertolkingen van Roy Scheider, Richard Dreyfuss en Robert Shaw als een schijnbaar incompatibel trio dat samen jacht maakt op een moorddadige grote witte haai die een Amerikaans kuststadje teistert terwijl daar het toeristische zomerseizoen begint... Lees onze recensie hier, bekijk een filmfragment hier en een analyse van het knappe camerawerk hier.

Carrie (1976) van Brian De Palma: gebaseerd op een scenario van Lawrence D. Cohen, naar de gelijknamige roman van de populaire Amerikaanse horrorschrijver Stephen King, en verfilmd onder regie van de Amerikaanse cineast Brian De Palma (ook één van onze favoriete regisseurs), is Carrie een sfeervol in beeld gebrachte en met toenemende spanning opgebouwde horrorthriller over de telekinetische krachten van het getroebleerde titelpersonage Carrie White (gevoelig vertolkt door een perfect gecaste Sissy Spacek), waaronder in wezen een hartverscheurend coming-of-age-drama schuilgaat. De jonge, introverte en verlegen maagd Carrie wordt immers gepest op school en probeert zich tevens met de moed der wanhoop te bevrijden uit de greep van haar dominante, eenzame, seksueel gefrustreerde en religieus fanatieke moeder Margaret White (één van de beste movie villains aller tijden, schitterend vertolkt door Piper Laurie), met alle gevolgen vandien... Carrie is een tijdloze en iconische klassieker, dankzij de boeiende plot, het sfeervolle camerawerk (onder leiding van Mario Tosi), de knappe montage (met onder meer een rist split screens; één van De Palma's handelsmerken) en de meeslepende vertolkingen van Sissy Spacek als Carrie (goed voor een Oscarnominatie), Piper Laurie als Carrie's moeder (ook genomineerd voor een Oscar), Amy Irving als Carrie's klasgenote Sue, William Katt als Sue's sympathieke vrijer Tommy, Nancy Allen en John Travolta als het koppel onuitstaanbare pestkoppen Chris Hargensen en Billy Nolan (die ook behoren tot de beste movie villains aller tijden) en Betty Buckley als de empathische turnlerares Miss Collins. Bekijk een making-of-documentaire hier.

The Omen (1976) van Richard Donner: een sfeervolle en invloedrijke horrorthriller over satanische krachten, op basis van een ijzersterk scenario van David Seltzer, met Gregory Peck en Lee Remick in de doorleefde hoofdrollen als een Amerikaanse ambassadeur en zijn vrouw, die beginnen te vermoeden dat hun zoontje Damien (een perfect gecaste Harvey Stephens) en diens nieuwe kinderoppas Mrs. Baylock (een verontrustende Billie Whitelaw) minder onschuldig zijn dan zij zich voordoen... De onheilspellende muziek is van de beroemde Amerikaanse filmcomponist Jerry Goldsmith. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

Suspiria (1977) van Dario Argento: een sfeervolle, visueel verbluffende en zeer invloedrijke cultklassieker uit het 'barokke' Italiaanse horror-subgenre dat giallo genoemd wordt, met een surrealistisch production design in high kitsch, zeer gedurfd kleurgebruik (veel rood, roze, paars, blauw en groen), schitterend camerawerk in zinderende Technicolor, een efficiënte spanningsopbouw en briljante sfeerversterkende muziek van de Italiaanse prog-rockgroep Goblin in samenwerking met regisseur Dario Argento. Het spannende, sprookjesachtige verhaal draait rond de jonge Amerikaanse danseres Suzy Bannion (gespeeld door Jessica Harper), die in de jaren 70 in Duitsland arriveert om er balletles te volgen in een dansacademie waar echter vreemde dingen gebeuren... Bekijk een compilatie van betoverende shots hier en de hele film hier.

Alien (1979) van Ridley Scott: geregisseerd door één van onze favoriete cineasten, is deze nagelbijtende, claustrofobische combinatie van sciencefiction en horror, over de bemanningsleden van een ruimteschip die belaagd worden door een moorddadig buitenaards wezen, niet alleen één van onze favoriete horrorfilms maar tevens onze favoriete sciencefictionfilm en één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre), dankzij het superspannende scenario van Dan O'Bannon, het sfeervolle en realistische production design, de griezelige special effects en de overtuigende vertolkingen van de cast, met een doorleefde doorbraakrol van hoofdrolspeelster Sigourney Weaver. Lees onze recensie hier, bekijk een interview met regisseur Ridley Scott over Alien hier, lees onze 10 redenen om Alien op een groot scherm te zien hier, onze Top 10 van de beste sciencefictionfilms aller tijden hier en ons biografische portret van regisseur Ridley Scott hier.

The Shining (1980) van Stanley Kubrick: losjes gebaseerd op de gelijknamige roman van de populaire Amerikaanse horrorschrijver Stephen King, is The Shining een briljante, visueel verbluffende horrorthriller die tevens behoort tot onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre), dankzij de fascinerende en mysterieuze paranormale plot (geschreven door regisseur Kubrick in samenwerking met Diane Johnson), de schitterende vertolkingen van Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs) als de naar waanzin afglijdende hotelconcièrge Jack Torrance (de beste movie villain aller tijden) en Shelley Duval als zijn doodsbange echtgenote Wendy, het knappe camerawerk onder leiding van John Alcott, met onder meer iconische steadicam tracking shots die het paranormaal begaafde zoontje Danny op zijn driewieler volgen door de lange, lege gangen van het verlaten en omineuze Overlook Hotel, de briljante, sfeerversterkende muziek van onder anderen György Ligeti, Krzysztof Penderecki en Ray Noble, en het verrassende, raadselachtige slotbeeld van de film dat het hele verhaal in een nieuw licht plaatst en diverse interpretaties toelaat, onder de onnavolgbare regie van grootmeester Stanley Kubrick (onze favoriete cineast). Bekijk de trailer hier, de hele film hier en een minidocumentaire over regisseur Stanley Kubrick hier.

Dressed to Kill (1980) van Brian De Palma: geregisseerd door één van onze favoriete cineasten, is dit een heel spannende, briljant in beeld gebrachte en geniaal gemonteerde slasher movie, die tevens behoort onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre), met boeiende plotwendingen en knappe vertolkingen van Nancy Allen, Angie Dickinson en Michael Caine (als de psychiater Robert Elliott; één van de beste movie villains aller tijden). Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en de hele film hier.

The Evil Dead (1981) van Sam Raimi: gebaseerd op Sam Raimi's eigen kortfilm Within the Woods (uit 1978), was The Evil Dead in 1981 een destijds vernieuwende en uiterst invloedrijke instanthorrorklassieker die gruwel en zwarte humor combineerde in een meeslepend (en nadien vaak geïmiteerd) verhaal over een groepje Amerikaanse studenten die samen in de uitgestrekte bossen van Tennessee arriveren om er tijdens hun vakantie te logeren in een afgelegen blokhut, waar zij echter verschrikkelijke dingen meemaken nadat zij in de kelder van de blokhut een dagboek en bandopnames met incantaties uit een antiek Soemerisch Boek van de Doden ontdekken... Geschreven en geregisseerd door een nog erg jonge Sam Raimi, dankt deze low budget horrorfilm zijn succes vooral aan het spannende verhaal, de sfeervolle mise-en-scène (met locatie-opnames in de bossen van Tennessee), het dynamische camerawerk (met onder meer knappe shaky cam shots), de geslaagde special effects, het angstaanjagende sound design en de geslaagde combinatie van huiver en humor, met een tragikomische Bruce Campbell in de hoofdrol, waardoor The Evil Dead tal van latere horrorfilms inspireerde, zoals Cabin Fever en The Cabin in the Woods (lees onze recensie hier). Lees onze recensie van The Evil Dead hier, bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

An American Werewolf in London (1981) van John Landis: een even grappige als spannende horrorkomedie waarin de Amerikaanse regisseur John Landis op basis van zijn zelfgeschreven scenario hedendaagse varianten opvoert van de traditionele genreclichés in oudere horrorfilms en twee jonge Amerikaanse toeristen volgt (gespeeld door David Naughton en Griffin Dunne), die begin jaren 80 met hun rugzakken door het Engelse platteland trekken en op een avond bij volle maan terechtkomen in een pub met de toepasselijke naam The Slaughtered Lamb, waar de ongastvrije dorpelingen blijkbaar een gevaarlijk geheim verbergen... De meest memorabele sequentie is ongetwijfeld de sequentie waarin een personage (wie verklappen we niet) in een Londense woning bij volle maan transformeert tot een weerwolf, met destijds baanbrekende special make-up effects, terwijl op de achtergrond de liedjes Bad Moon Rising van Creedence Clearwater Revival en Blue Moon van Sam Cooke weerklinken. Ook onvergetelijk: de sfeervolle en spannende nachtelijke sequentie op het Engelse platteland (in het begin van de film); de even grappige als griezelige hallucinatie- en droomscènes met een gruwelijke verminkte levende dode (wie verklappen we niet); de spannende achtervolgingsscène in de Londense metro; en de scène waarin de weerwolf paniek zaait in de Londense straten. De romantische subplot, die draait rond een Londense verpleegster (gespeeld door de charmante Britse actrice Jenny Agutter), is een speelse, geslaagde variant op De Schone en Het Beest-achtige films zoals de invloedrijke zwart-wit klassieker King Kong uit 1933. Kortom, An American Werewolf in London is een eigenzinnige, vernieuwende en meeslepende stijloefening in het weerwolfgenre, die terecht uitgroeide tot een invloedrijke cultklassieker. Lees onze recensie hier en bekijk een video-interview met John Landis, John Carpenter en David Cronenberg uit 1982 over angstaanjagende films hier.

The Thing (1982) van John Carpenter: gebaseerd op de sciencefictionnovelle Who Goes There? uit 1938 van John W. Campbell (reeds verfilmd in 1951 door Christian Nyby en Howard Hawks onder de titel The Thing from Another World), is The Thing een zenuwslopende horror- en sciencefictionfilm over een groepje Amerikaanse wetenschappers die op de zuidpool gruwelijke, levensgevaarlijke dingen ontdekken en elkaar beginnen te wantrouwen... The Thing, met Kurt Russell in de hoofdrol, dankt zijn cultstatus als één van de meest angstaanjagende horrorfilms aller tijden vooral aan de claustrofobische en paranoïde spanning (die versterkt wordt door muziek van Ennio Morricone, John Carpenter en Alan Howarth) en de baanbrekende special effects waarmee de gruwelijke mutaties van een buitenaardse parasitaire levensvorm getoond worden. Onvergetelijk...

Henry: Portrait of a Serial Killer (1986) van John McNaughton: een ondraaglijk realistische, bijna documentaire slasher movie over een Amerikaans duo misselijk makende seriemoordenaars, gespeeld door Michael Rooker en Tom Towles, die zinloze moorden plegen. De overtuigende glansrollen van Rooker en Towles leverden hen een plaats op in onze Top 150 van de beste movie villains aller tijden. Het aangrijpende, nihilistische, volstrekt compromisloze slot van de film draagt bij tot de maatschappijkritische ondertoon van dit shockerende meesterwerk, dat ook behoort tot onze favoriete films over seriemoorden.

Misery (1990) van Rob Reiner: gebaseerd op de gelijknamige roman van de populaire Amerikaanse horrorschrijver Stephen King over een eenzame en labiele vrouw wier fanatieke aanbidding van een romanschrijver totaal ontspoort, is Misery een ijzersterke psychosociale misdaadthriller met horrorelementen, die tevens behoort tot onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre), dankzij het spannende scenario van William Goldman, de perfecte vertolkingen van de Oscarwinnende Kathy Bates als de fanatieke schrijversfan Annie Wilkes (één van de beste movie villains aller tijden) en James Caan als de onfortuinlijke schrijver Paul Sheldon, onder de strakke regie van Rob Reiner. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

The Silence of the Lambs (1990) van Jonathan Demme: gebaseerd op de gelijknamige roman van Thomas Harris, is dit een spannende en zeer invloedrijke horrorthriller die ook behoort tot onze favoriete films over seriemoorden. Het boeiende verhaal draait rond de jonge FBI-agente Clarice Sterling (een Oscarwinnende hoofdrol van Jodie Foster), die in een zwaar beveiligde psychiatrische gevangenis te rade gaat bij de opgesloten seriemoordenaar Hannibal "The Cannibal" Lecter (een Oscarwinnende glansrol van Anthony Hopkins als één van de beste movie villains aller tijden) om de identiteit te achterhalen van een andere, nog actieve seriemoordenaar met de bijnaam Buffalo Bill (ook één van de beste movie villains aller tijden, schitterend vertolkt door Ted Levine)... Naast de meeslepende vertolkingen van de cast, onder wie ook Anthony Heald als de gluiperige directeur van de voormelde psychiatrische gevangenis, dankt The Silence of the Lambs zijn reputatie als één van de beste, meest vernieuwende en invloedrijkste films over de jacht op seriemoordenaars ook aan het intelligente, Oscarwinnende scenario van Ted Tally (met veel aandacht voor de psychologie van de hoofdpersonages en voor de wijze waarop het FBI profielen opstelt van seriemoordenaars), enkele onvoorspelbare plotwendingen, de degelijke montage van Craig McKay, de sfeerversterkende muziek van Howard Shore en de strakke, Oscarwinnende regie van Jonathan Demme. Behalve de Oscars voor beste actrice (Jodie Foster), beste mannelijke bijrol (Anthony Hopkins), beste regisseur (Jonathan Demme) en beste scenario (van Ted Tally), won The Silence of the Lambs destijds ook de Oscar voor beste film.  

Cape Fear (1991) van Martin Scorsese: spijts de iets te theatrale slotscènes, is dit een heel geslaagde, erg spannende en visueel interessante remake (van de gelijknamige misdaadthriller uit 1962), met tal van onvergetelijke scènes, dankzij de charismatische glansrol van Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) als de wraaklustige ex-gedetineerde Max Cady (één van de beste movie villains aller tijden), de uitstekende vertolkingen van Nick Nolte, Jessica Lange en Juliette Lewis als het getroebleerde gezin dat geterroriseerd wordt door Cady, en de geslaagde bijrollen van Illeana Douglas, Joe Don Baker, Fred Thompson en de Hollywoodveteranen Robert Mitchum en Gregory Peck, onder de creatieve regie van meestercineast Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs). Daarom behoort Cape Fear tot onze favoriete films aller tijden (ongeacht het genre). Meerdere scènes leunen dicht genoeg aan bij het horrorgenre om Cape Fear ook op te nemen in deze Top 25 van onze favoriete horrorfilms. Bekijk een filmfragment hier en lees ons biografische portret van regisseur Martin Scorsese hier.

Sleepy Hollow (1999) van Tim Burton: gebaseerd op het gothic horror-sprookje The Legend of Sleepy Hollow uit 1819 van de Amerikaanse auteur Washington Irving, is Tim Burtons verfilming Sleepy Hollow een sfeervolle, spannende en oogstrelend in beeld gebrachte horrorfabel die tevens behoort tot onze favoriete films over seriemoorden en onze Top 80 van visuele meesterwerken. Het verhaal draait rond de New Yorkse politieagent en forensische wetenschapper Ichabod Krane, met droge humor vertolkt door hoofdrolspeler Johnny Depp (één van de knapste acteurs aller tijden), die naar het slaperige plattelandsdorpje Sleepy Hollow reist om er een reeks mysterieuze moorden te onderzoeken. Ter plaatse aangekomen, stelt Ichabod vast dat elk van de slachtoffers onthoofd werd. Sommige dorpelingen beweren dat de moorden het werk zijn van een mysterieuze ruiter zonder hoofd... Sleepy Hollow blinkt vooral uit in sfeerschepping, dankzij de efficiënte spanningsopbouw, het mooie production design, de briljante fotografie onder leiding van cameraman Emmanuel Lubezki, de sfeervolle muziek van Danny Elfman (de huiscomponist van regisseur Tim Burton), de historische kostuums en de overtuigende vertolkingen van de cast, onder wie Johnny Depp, Christina Ricci, Jeffrey Jones, Miranda Richardson (als één van de beste movie villains aller tijden), Michael Gambon en Christopher Walken (ook als één van de beste movie villains aller tijden), onder de kunstzinnige regie van Tim Burton. Lees ons biografische portret van Tim Burton hier, ons biografische portret van hoofdrolspeler Johnny Depp hier en ons biografische portret van cameraman Emmanuel Lubezki hier. 

I Saw the Devil (2010) van Jee-woon Kim: deze uiterst gewelddadige en schitterend in beeld gebrachte slasher movie uit Zuid-Korea volgt de meedogenloze strafexpeditie van een verbeten geheim agent (met emotioneel brio vertolkt door Byung-hun Lee) die wraak wil nemen op een sluwe en al even meedogenloze seriemoordenaar (een charismatische glansrol van Min-sik Choi). Dankzij de verrassende plotwendingen, overtuigende vertolkingen, knappe sfeerschepping, psychologische diepgang (die de grens tussen goed en kwaad doet vervagen) en dramatische finale, behoort I Saw the Devil ook tot onze favoriete films over seriemoorden. Lees onze recensie hier.

 

It Follows (2014) van David Robert Mitchell: afgezien van de wisselvallige slotsequentie, is It Follows een uitstekende Amerikaanse horrorthriller op basis van een origineel, onvoorspelbaar en meeslepend scenario (geschreven door regisseur David Robert Mitchell) over een mysterieuze en moorddadige kracht die de gedaante van om het even wie kan aannemen, eenieder meedogenloos achtervolgt die seks gehad heeft met iemand die voordien door het wezen gestalkt werd, en alleen gezien kan worden door wie achtervolgd wordt door het wezen... It Follows is een stevige aanrader, dankzij het spannende verhaal, de diepere betekenislagen die draaien rond de tienerangsten (voor o.m. SOA's) en coming-of-age-perikelen van verveelde en seksueel gefrustreerde jongeren, de overtuigende vertolkingen van de goeddeels jonge en naturalistisch acterende cast (met o.a. hoofdrolspeelster Maika Monroe als het gevoelige tienermeisje Jay), de geslaagde, bitterzoete suburbia-setting in de jaren 80, de sfeervolle belichting, het briljante camerawerk onder leiding van Mike Gioulakis en de knappe elektronische soundtrack van Disasterpeace (die herinnert aan de bezwerende synthesizerklanken in de films van John Carpenter uit de jaren 70 en 80, maar ook aan de muziek van Angelo Badalamenti in de films van David Lynch). Samen maakt dit van It Follows een unieke urban legend, die zweeft tussen weemoedige tienerpoëzie en grauw realisme, tussen kwetsbare schoonheid en botte gruwel. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

Hereditary (2018) van Ari Aster: dit ijzersterke langspeelfilmdebuut van de Amerikaanse cineast Ari Aster (één van onze favoriete regisseurs), die ook zelf het scenario schreef, is een onvoorspelbare horrorthriller die begint als een mysterieus en onheilspellend familiedrama over een disfunctionele Amerikaanse familie, maar genadeloos evolueert naar een huiveringwekkende griezelfilm over kwaadaardige externe invloeden, met tal van onvergetelijke scènes dankzij de boeiende plotwendingen, de geslaagde vertolkingen van de cast, met een emotionele glansrol van hoofdrolspeelster Toni Collette, het knappe camerawerk onder leidig van Pawel Pogorzelski, de degelijke montage van Lucian Johnston en Jennifer Lane, de zenuwslopende muziek van jazzmuzikant Colin Stetson en de geslaagde special effects (behalve de digitale vliegen op de zolder in de finale). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

Midsommar (2019) van Ari Aster: slechts één jaar na zijn ijzersterke langspeelfilmdebuut Hereditary (zie hoger), bevestigde de Amerikaanse cineast Ari Aster (één van onze favoriete regisseurs) zijn talent als schrijver en regisseur van originele horrorthrillers met Midsommar: een uitstekende folk horror-thriller waaronder een beklijvend psychosociaal drama schuilgaat over de eenzaamheid en het verlangen naar verbondenheid van de Amerikaanse psychologiestudente Dani (gespeeld door Florence Pugh), die na een familietragedie op vakantie gaat in Zweden in het gezelschap van haar egocentrische vrijer Christian (Jack Reynor) en diens drie vrienden (gespeeld door Will Poulter, William Jackson Harper en Vilhelm Blomgren). Ze bezoeken er samen een afgelegen, in de uitgestrekte bossen verscholen Zweedse commune, waarvan de leden er vreemde, traditionele zeden, gewoonten en rituelen op nahouden... De langzaam opgebouwde spanning, de geslaagde sfeerschepping (met onder meer symbolisch kleurgebruik, asymmetrische gebouwen, verontrustende muurschilderingen en veel oog voor detail in het creatieve production design), de uitgekiende belichting, het knappe camerawerk onder leiding van Pawel Pogorzelski (met onder meer desoriënterende camerabewegingen), de surrealistische special effects met geslaagde computeranimatie, de omineuze dialogen en sporadische humor, maar ook veel ruimte voor ongemakkelijke stiltes waarin de personages met veelzeggende blikken reageren op hun onvoorspelbare situatie, de overtuigende vertolkingen van de hoofdrolspelers, enkele boeiende plotwendingen, de creatieve montage en de toepasselijke finale zorgen samen voor een onvergetelijke film, die herinnert aan de uitstekende folk horror-cultklassieker The Wicker Man uit 1973 van Robin Hardy (bekijk de hele film hier) met o.a. Christopher Lee (één van onze favoriete acteurs). Lees onze recensie van Midsommar hier en bekijk de trailer hier.

Joeri Naanai