Existentiële kruispunten in een degelijke heist movie

 Crime 101  van Bart Layton     ★★★

Hoewel verpakt als een meeslepende heist movie (kraakfilm), gaat onder de nieuwe Amerikaanse misdaadthriller Crime 101 (2026) in wezen een veelzijdig psychosociaal drama schuil over de frustraties, eenzaamheid en wegtikkende tijd van de drie hoofdpersonages wier levens elkaar kruisen:

Chris Hemsworth als de roofovervaller Mike.

1) de eenzame professionele roofovervaller Mike  (gespeeld door Chris Hemsworth), die de littekens draagt van zijn armoedige en traumatische jeugd. Zijn echte naam is James Davis. Hij pleegt al jaren op uiterst methodische wijze succesvolle roofovervallen in de Amerikaanse staat Californië, telkens ter hoogte van de autosnelweg U.S. Route 101 (die hij gebruikt als vluchtroute), waarbij Mike nooit geweld gebruikte en geen DNA-sporen achterliet die hem zouden kunnen ontmaskeren als de dader. De filmtitel Crime 101 is dus een meerzinnige woordspeling die verwijst naar: (i) de 101-snelweg; (ii) de grondbeginselen (101) van de misdaad (Crime), in dit geval de zorgvuldige methodiek van de meesterdief Mike tijdens zijn kat-en-muisspel met de politie; en (iii) het feit dat Mike een eenzaat is die zijn misdaden goeddeels in zijn eentje voorbereidt en uitvoert (Crime 101), waarna hij zijn buit telkens verkoopt aan de heler Money (bijrol van Nick Nolte). Nadat Mike in het eerste deel van de film ternauwernood ontsnapt aan de dood tijdens een bijna mislukte diamantroof, begint hij zich vragen te stellen over zijn toekomst. Op een avond wordt hij in zijn auto aan een stoplicht per ongeluk van achteren aangereden door de onbekende jongedame Maya (bijrol van Monica Barbaro), met wie Mike later een romantische relatie begint terwijl hij zijn leven als crimineel angstvallig geheimhoudt. Hij hoopt dat zijn volgende roofoverval voldoende geld zal opleveren om dan eindelijk definitief te kunnen kappen met zijn misdadige levenswandel en een nieuw leven uit te kunnen bouwen met Maya...;

Mark Ruffalo als de politiedetective Lou.

2) de integere, eigenzinnige en hardnekkige politiedetective Lou Lubesnick (Mark Ruffalo), die de reeks onopgeloste roofovervallen nabij de 101-snelweg toeschrijft aan één en dezelfde dader, maar ter zake botst op scepticisme binnen het Los Angeles Police Department, waardoor Lou er goeddeels alleen voor staat in zijn speurwerk naar de dader. Bovendien krijgt Lou van zijn vervreemde en ontrouwe vrouw Angie (bijrolletje van Jennifer Jason Leigh) te horen dat zij hun huwelijk niet meer ziet zitten. Als een man van middelbare leeftijd, voelt Lou zich geïsoleerd op professioneel én persoonlijk vlak. Hij besluit om in zijn vrije tijd therapeutische yogalessen te gaan volgen...;

Halle Berry als de verzekeringsagente Sharon. 

3) de 53-jarige, ondergewaardeerde en gedesillusioneerde vrijgezel en verzekeringsmakelaarster Sharon (Halle Berry), die al meer dan 10 jaar werkzaam is in een groot verzekeringsbedrijf maar daar tevergeefs wacht op haar beloofde promotie, hoewel zij heel wat rijke klanten aan de haak sloeg. Eén van haar klanten is de juwelier wiens diamanten gestolen werden tijdens Mike's hogervermelde diamantroof. Sharon is lid van een yogaklas, waar op een dag de voormelde politiedetective Lou opdaagt als nieuwe deelnemer. Bovendien wordt Sharon later in de film ook benaderd door Mike...

Kortom: drie eenzame hoofdpersonages die op een kruispunt in hun levens staan terwijl zij een existentiële crisis beleven en met elkaar te maken krijgen.

Inspiratiebronnen

Crime 101 werd geregisseerd door de Engelse cineast Bart Layton, bekend van zijn fascinerende documentaire The Imposter uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en zijn docudrama-heist movie American Animals uit 2018 (bekijk de trailer hier). 

Layton schreef zelf het scenario van Crime 101 en baseerde zich daarbij op de gelijknamige novelle uit 2020 van de Amerikaanse auteur Don Winslow. Daarnaast vond Layton ook inspiratie in onder meer:

- de klassieke romantische heist movie The Thomas Crown Affair uit 1968 van de Canadese cineast Norman Jewison, met de Amerikaanse Hollywoodster Steve McQueen in de hoofdrol van de rijke zakenman en adrenalinejunkie Thomas Crown, die uit verveling een bankoverval in de Amerikaanse stad Boston beraamt, en met Faye Dunaway als de scherpzinnige verzekeringsonderzoekster en love interest Vicki Anderson, die Thomas op het spoor komt...;

- de opwindende politiethriller Bullitt uit 1968 van de Engelse regisseur Peter Yates, ook met Steve McQueen in de titelrol, ditmaal als de eigenwijze Amerikaanse politieluitenant Frank Bullitt die in de Amerikaanse stad San Francisco een bende gangsters op de hielen zit;

- de sfeervol in beeld gebrachte heist movie Thief uit 1981 -het langspeelfilmdebuut van de Amerikaanse cineast Michael Mann- met (een soms overacterende) James Caan in de titelrol van de criminele brandkastkraker Frank, die hoopt dat hij met zijn nieuwe love interest Jessie (Tuesday Weld) een ander leven kan uitbouwen; 

- het uitstekende, koortsige en sfeervol in beeld gebracht misdaad- en politiedrama Heat uit 1995 (één van onze favoriete politiefilms), ook onder regie van Michael Mann, met Al Pacino (één van onze favoriete acteurs) als de hardnekkige Amerikaanse politiedetective Vincent Hanna, die met huwelijksproblemen kampt, en Robert De Niro (ook één van onze favoriete acteurs) als de professionele meesterdief en roofovervaller Neil McCauley, die hoopt dat zijn volgende en hopelijk laatste bankoverval genoeg geld zal opleveren om dan een nieuw leven te kunnen beginnen met zijn nieuwe love interest Eady (gespeeld door Amy Brenneman);

- en het schitterende, meesterlijk opgebouwde misdaaddrama Jackie Brown uit 1997 (één van onze favoriete films, ongeacht het genre), onder regie van Quentin Tarantino (één van onze favoriete cineasten), met Pam Grier in haar comeback-titelrol van de slechtbetaalde en gedesillusioneerde 44-jarige stewardess Jackie Brown, die als bijverdienste tijdens haar vluchten stiekem geld smokkelt voor de criminele wapenhandelaar Ordell Robbie (Samuel L. Jackson), waardoor Jackie betrokken geraakt in een spannend kat-en-muisspel waarin ook de andere hoofdpersonages een cruciale rol spelen: Ordells dommige partner in crime en ex-gedetineerde Louis Gara (Robert De Niro), Ordells eigenzinnige en weed rokende hippieliefje Melanie (Bridget Fonda), de sympathieke borgtochtgeldschieter Max Cherry (Robert Forster) die een boontje heeft voor Jackie, en de ATF-politieagent Ray Nicolette (Michael Keaton) die Ordell en Jackie op de hielen zit...

De gelijkenissen tussen de voormelde films en Crime 101 blijken uit onder meer het volgende:

- net als de roofovervaller Neil McCauley (Robert De Niro) in Heat, is Mike in Crime 101 een methodische en gladde crimineel die zijn leven angstvallig geheimhoudt, maar hoopt dat hij met zijn nieuwe love interest een ander leven zal kunnen beginnen. Ook Frank (James Caan) in Thief is een professionele crimineel die nog één laatste grote slag wil slaan om dan hopelijk een ander leven te kunnen beginnen met zijn nieuwe geliefde;

- net als Jackie (Pam Grier) in Jackie Brown, is Sharon in Crime 101 een teleurgestelde en eenzame zwarte vrouw op leeftijd die hoopt dat zij een nieuwe wending aan haar uitzichtloze leventje kan geven. Bovendien is Sharon, net als Vicki Anderson (Faye Dunaway) in The Thomas Crown Affair, werkzaam in de verzekeringssector; 

- net als de politiedetective Vincent Hanna (Al Pacino) in Heat, is de politiedetective Lou in Crime 101 een workaholic van middelbare leeftijd met huwelijksproblemen. Bovendien heeft Lou sympathie voor Sharon, net zoals de borgtochtgeldschieter Max Cherry (Robert Forster) in Jackie Brown sympathie heeft voor Jackie (Pam Grier);  

- net als Frank Bullitt (Steve McQueen) in Bullitt en Vincent Hanna (Al Pacino) in Heat, is Lou in Crime 101 een intelligente, eigenwijze en hardnekkige politieman;

Mike tijdens een car chase in Crime 101.

- in Bullit zit Frank Bullitt (Steve McQueen) achter het stuur van zijn donkergroene Ford Mustang GT-390 terwijl hij in de hellende straten van San Francisco boosdoeners achtervolgt tijdens één van de beste en meest iconische car chases in de filmgeschiedenis. Crime 101 bevat ook car chases: in de eerste ontsnapt Mike aan de politie op de Route 101, en later in de film achtervolgt Mike in zijn donkergroene Ford Mustang GT-390 de jonge maar gewelddadige crimineel en motorrijder Ormon (gespeeld door Barry Keoghan). Hoewel vakkundig in beeld gebracht, kunnen de car chases in Crime 101 echter niet tippen aan de veel betere car chases in Bullitt, The French Connection van William Friedkin uit 1971 (één van onze favoriete politiefilms; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en Drive van Nicolas Winding Refn uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk een knappe car chase hier).

Barry Keoghan als Ormon in Crime 101.

Hoewel minder frequent en minder grappig dan de schitterende zwarte humor in Jackie Brown, is er ook in Crime 101 hier en daar ruimte voor wat tragikomische humor, bijvoorbeeld in de volgende dialoog tussen Lou en zijn politiepartner Tillman (bijrol van Corey Hawkins): 

Tillman: "I swear, man: you divorced guys, you always think you’re gonna move to the beach and meet some hot surfer chick. What you gonna do? Take up surfing?"

Lou: "No. I’m gonna… Thinking of doing the yoga."

Tillman: "The yoga? (lacht) Ofcourse, you are. What kind?"

Lou: "They got kinds?"

Tillman: "Big time, man. They got hot yoga, fast yoga, street yoga, Greek yoga."

Lou: "Greek yoga?"

Tillman: "That last one might be food... (grinnikt) So, you just wanna get laid." 

Corey Hawkins als Tillman (links) en Mark Ruffalo als Lou.

Vertolkingen

Wat de acteerprestaties in Crime 101 betreft, valt er weinig aan te merken op de degelijke vertolkingen van Mark Ruffalo als de politiedetective Lou, Halle Berry (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) als de verzekeringsmakelaarster Sharon, en Barry Keoghan als de jonge, gestoorde crimineel Ormon.

Zo hebben wij bijvoorbeeld erg genoten van de sterke, emotionele scène waarin Halle Berry uitblinkt als Sharon terwijl zij in het verzekeringskantoor eindelijk haar jarenlange frustraties ventileert tegen haar ondankbare en deloyale overste Mark (een geslaagde bijrol van Paul Adelstein).   

Ook Chris Hemsworth acteert verdienstelijk in zijn hoofdrol van de eenzaat Mike, maar dat hoofdpersonage blijft erg enigmatisch, introvert, zwijgzaam en daarom te oppervlakkig om er als kijker voldoende empathie mee te ontwikkelen. 

De relatie tussen Mike en zijn nieuwe vriendin Maya blijft ook aan de oppervlakte, waardoor de bijrol van Monica Barbaro als Maya niet echt beklijft.   

De intussen 85-jarige Hollywoodveteraan Nick Nolte stelt teleur in zijn zwakke bijrol van de onbetrouwbare heler Money, die samenwerkt met Mike. 

Bovendien komt Jennifer Jason Leigh amper in beeld in haar beloftevolle bijrolletje van Lou's ontrouwe echtgenote Angie. Ook daar zat meer in.

Monica Barbaro als Maya
en Chris Hemsworth als Mike.

Vakwerk, maar geen topper

Crime 101 is vakkundig in beeld gebracht onder leiding van de Noorse cinematograaf Erik Wilson, wiens camerawerk hier en daar herinnert aan de sfeervolle stadsbeelden in Michael Manns misdaadfilms Thief, Heat en Collateral (bekijk een sfeervol filmfragment uit Collateral hier). Toch is Crime 101 géén visuele topper, want daarvoor mist deze film voldoende artistieke creativiteit.

Stereotiepe elektronische muziek

De Engelse componist Benjamin John Power alias Blanck Mass zorgde voor de elektronische muziek in Crime 101: te nadrukkelijke, pulserende synthesizermuziek, zoals vaak te horen is in thrillers sinds de bekende Duitse filmcomponist Hans Zimmer zijn knappe, invloedrijke elektronische muziek componeerde voor de iconische superheldenfilm The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan. In Crime 101 klinkt de elektronische muziek als een pover afkooksel van Zimmers veelgeprezen composities voor The Dark Knight.

Hit-and-miss

Rekening houdend met de kwaliteiten en gebreken van Crime 101, is dit nieuwe misdaaddrama een wisselvallige hit-and-miss in het subgenre van kraakfilms. Toch kunnen we deze film aanbevelen en krijgt hij van ons 3 (op vijf) sterren, vooral dankzij de boeiende psychosociale dimensie en de geslaagde vertolkingen van Halle Berry, Mark Ruffalo en Barry Keoghan.

JN.

Crime 101 (Groot-Brittannië/USA-2026): beschikbaar op dvd en blu-ray disc, alsook te bekijken via verschillende streamingdiensten.

Met: Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Halle Berry, Barry Keoghan, Corey Hawkins, Paul Adelstein, Nick Nolte en Jennifer Jason Leigh.

Genre: heist movie / misdaadthriller / psychosociaal drama

 

Mickey 17 - trailer

Afgaande op onderstaande trailer, die er veelbelovend uitziet, bewijst de veelzijdige en getalenteerde Zuid-Koreaanse cineast Joon-ho Bong in zijn nieuwe sciencefictionkomedie Mickey 17 (2024) alweer dat hij behoort tot de beste Aziatische filmmakers van zijn generatie. 

Eerder regisseerde Bong onder meer:

- het briljante seriemoordenmysterie Memories of Murder uit 2003 (één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de trailer hier en de hele film hier);

- de eigenzinnige monsterfilm The Host uit 2006;

- het fascinerende misdaadmysterie Mother uit 2009 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de maatschappijkritische sciencefictionfabel en actiefilm Snowpiercer uit 2013;

- de avontuurlijke ecologische parabel Okja uit 2017 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier); 

- en de Oscarwinnende sociale satire Parasite uit 2019, die tevens de Gouden Palm won op het Filmfestival van Cannes (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

 

Bongs nieuwe film Mickey 17 is gebaseerd op een door hemzelf geschreven scenario, dat op zijn beurt gebaseerd is op de sciencefictionroman Micky 7 uit 2022 van de Amerikaanse schrijver Edward Ashton. 

Het verhaal draait rond het titelpersonage Mickey Barnes, gespeeld door de succesvolle Engelse acteur Robert Pattinson. Mickey besluit om een zogeheten "expendable" te worden: een kloonbare en dus vervangbare werknemer in een ruimteschip dat op reis vertrekt naar de ijzige planeet Niflheim om de kolonisatie van de planeet voor te bereiden. Elke keer dat een gekloonde replica van Mickey sterft, wordt een nieuwe kloon van Mickey geproduceerd met een 3D-printer...

Dit herinnert aan gelijkaardige sciencefictionfilms over de lotgevallen van gekloonde dubbelgangers, zoals het uitstekende sciencefictionmysterie Moon van Duncan Jones uit 2009 met Sam Rockwell in de hoofdrol (bekijk de hele film hier). Ook een personage dat herhaaldelijk sterft en dan telkens weer tot leven gewekt wordt, zagen we reeds, bijvoorbeeld in de sciencefiction-actiefilm Edge of Tomorrow van Doug Liman uit 2014 met Hollywoodster Tom Cruise in de hoofdrol.

Onderstaande trailer van Mickey 17 suggereert echter dat regisseur Bong, naar goede gewoonte, zijn eigen draai gaf aan beproefde genrethema's.

Naast Robert Pattinson, omvat de cast van Mickey 17 onder anderen Naomi Ackie, Steven Yeun, Toni Collette, Mark Ruffalo, Holliday Grainger en Anamaria Vartolomei.

Het camerawerk stond onder leiding van de veelzijdige, getalenteerde en productieve Iraans-Franse camerman Darius Khondji (lees zijn omvangrijke filmografie als director of photography hier).

De muziek in Mickey 17 is van de Zuid-Koreaanse componist Jae-il Jung, die eerder ook de muziek componeerde van Bongs hogervermelde films Okja en Parasite. 

De montage van Mickey 17 was in handen van de Zuid-Koreaan Jin-mo Yang, die voordien onder meer Bongs Snowpiercer, Okja en Parasite monteerde. Voor zijn montage van Parasite won Yang destijds een Oscar. 

Wij hebben Mickey 17 nog niet gezien, maar we gaan dat zeker doen want Bong is één van onze favoriete regisseurs.

De film wordt op 29 januari 2025 verwacht in de Belgische bioscopen. 

In afwachting, kan u hieronder alvast de trailer bekijken:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels (Verenigde Staten)-English" voor Engelstalige ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p, 1080p, 1440p of 2160p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: sciencefiction / komedie / fantasy / avontuur

 NIEUWS! 

Poor Things  

wint Gouden Leeuw 

op Filmfestival van Venetië

Poor Things, de nieuwe film van de Griekse cineast Yorgos Lanthimos, heeft gisteren op de slotdag van de 80ste editie van het Filmfestival van Venetië de Gouden Leeuw voor beste film gewonnen.

Regisseur Yorgos Lanthimos met zijn Gouden Leeuw voor Poor Things.

Steampunk

De film is een romantische zwarte komedie die thuishoort in het subgenre steampunk: een retrofuturistisch subgenre (binnen sciencefiction en/of fantasy) dat inspiratie vindt in de technologie en esthetica uit het 19de-eeuwse stoomtijdperk.

Een feministisch monster van Frankenstein

Gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1922 van de Schotse schrijver en kunstenaar Alasdair James Gray, draait het verhaal van Poor Things (geschreven door de Australische scenarist Tony McNamara) rond Bella Baxter (gespeeld door Emma Stone): een jonge, overleden vrouw die door de wetenschapper Dr. Godwin Baxter (Willem Dafoe) weer tot leven gewekt wordt. Een zoveelste variant op de talrijke horrorfilms over het monster van Frankenstein? Ja, tot op zekere hoogte, maar zoals we van Yorgos Lanthimos gewoon zijn, injecteerde deze eigenzinnige cineast Poor Things met een flinke dosis zwarte humor. Bovendien gaf hij de film ook op andere vlakken zijn eigen draai door er tevens een feministische dimensie in te verwerken: nadat Bella weer tot leven komt met de hersens van haar eigen ongeboren baby, blijkt ze een naïeve, maar erg nieuwsgierige, spontane en vrijdenkende jongedame die ontsnapt in het gezelschap van de geile en gluiperige advocaat Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo) om de wereld te ontdekken...

Emma Stone en Mark Ruffalo.

Lanthimos blikte als regisseur eerder al eigenzinnige films in, zoals de zwarte komedie The Lobster uit 2015, de psychologische thriller The Killing of a Sacred Deer uit 2017 en het tragikomische kostuumdrama The Favourite uit 2018 (bekijk de trailer hier). 

Poor Things wordt verwacht in de Belgische bioscopen vanaf 11 oktober 2023.

JN.

Dark Waters - trailer

De Amerikaanse regisseur Todd Haynes (bekend van zijn lesbische drama Carol) voltooide vorig jaar Dark Waters: een degelijk, op historische feiten gebaseerd sociaal-juridisch drama over de jarenlange strijd van de Amerikaanse advocaat Rob Billot (gespeeld door Mark Ruffalo) tegen de dodelijke praktijken van de chemiereus DuPont, die onder meer de uiterst giftige stof teflon produceert. 

Na afloop van deze film hebben we onze Tefalpannen (met teflon-antiaanbaklaag) meteen in de vuilbak gekieperd en vervangen door goeie, ouderwetse pannen van roestvrij staal. 

Dark Waters draait vanaf 26 februari 2020 in de Belgische zalen.   

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: sociaal-juridisch drama / biopic

Interview.

Meg Ryan en Mark Ruffalo 

geven zich bloot in 

In the Cut

"Het is heel bevrijdend om iemand 

zonder seksuele remmingen te spelen"

Meg Ryan viert vandaag haar 55ste verjaardag. Iedereen kent haar als de blonde studente Sally die in When Harry Met Sally (één van onze favoriete komedies) op zeer overtuigende wijze een orgasme simuleert in een propvol restaurant. Deze schitterende romantische komedie van Rob Reiner, waarmee Ryan in 1989 een ster werd, bleek een zegen maar ook een vloek voor de Amerikaanse actrice, die tegen wil en dank blijft geassocieerd worden met het lichtvoetige personage dat zij destijds briljant vertolkte. Met haar hoofdrol in de erotische thriller In the Cut van de Nieuw-Zeelandse regisseuse Jane Campion, waarin Ryan in 2003 aan de zijde van Mark Ruffalo speelde, bewees Ryan dat zij ook ernstige rollen aankan. Wij hadden in Londen met beide acteurs een gesprek over de manier waarop zij voor In the Cut hun eigen remmingen moesten overwinnen om gestalte te geven aan twee eenzame zielen die samen de grenzen tussen angst, geweld en seksualiteit aftasten.

Londen

Interview door Joeri Naanai

Meg Ryan geeft een defensieve, ietwat onzekere indruk wanneer we haar vragen hoe het komt dat zij na haar doorbraakrol in When Harry Met Sally vooral te zien was in films (zoals Sleepless in Seattle, French Kiss en You’ve Got Mail) waarin ze personages vertolkt die onvermijdelijk doen denken aan Sally. “Ik heb in meer dan 30 films gespeeld, maar men blijft me associëren met mijn romantische komedies”, zucht Ryan. Ze ziet er moe en nerveus uit. “Ik heb een tijdje niet meer willen werken”, geeft ze toe. 

Meg Ryan in de hilarische restaurantscène in When Harry Met Sally.

In the Cut

In the Cut is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1995 van de Amerikaanse schrijfster Susanna Moore. Ryan vertolkt het hoofdpersonage Franny Avery: een eenzame lerares Engels die in New York woont en werkt. Op een dag ontmoet zij James Malloy (Mark Ruffalo): een politieagent wiens ruwe taalgebruik en onverholen seksuele honger een onweerstaanbare aantrekkingskracht op haar uitoefenen. Franny begint met Malloy aan een erotische odyssee die haar naar de duistere regionen van haar eigen verlangens voert. Na een aantal mysterieuze moorden, groeit haar wantrouwen in Malloy...    

Mark Ruffalo en Meg Ryan in In the Cut.

Wat heeft u over de streep getrokken om de uitdagende hoofdrol in deze erotische thriller te spelen?

Meg Ryan: “Elke actrice zoekt naar zo’n rol. (aanvankelijk zou Nicole Kidman de rol van Franny spelen, maar de Australische actrice haakte af, JN) Het was een combinatie van factoren die me overtuigde: dat Jane Campion regisseerde, dat Mark Ruffalo zou meespelen, en dat Franny zo’n boeiend paradoxaal karakter heeft.”

Hoe hebt u zich op de rol van Franny voorbereid?

Meg Ryan: “Ik ben vooral intuïtief te werk gegaan. Ik heb wat poëzie gelezen en voor het overige heb ik veel geïmproviseerd. Het was een merkwaardig repetitieproces: Jane Campion heeft met ons de roman van Susanna Moore doorgenomen en liet ons veel ruimte om onze personages in te vullen. Ze maakte gebruik van een stille regie. Vaak gaf ze aanwijzingen door me gewoon op een bepaalde manier aan te kijken. De film speelt zich af in New York: een stad die ik goed ken. De opnames op straat verliepen op een heel natuurlijke wijze, zonder de dingen te willen beheersen. Soms begon het plots te regenen en dan filmden we gewoon door. "Weet je wat het kost om kunstmatig regen te maken?", zei men, en we lieten de camera gewoon verder draaien." (lacht)

Vond u het moeilijk om de naaktscènes te spelen?

Meg Ryan: “De film gaat over een jonge vrouw die zich voor het eerst in haar leven echt blootgeeft, zowel op emotioneel als lichamelijk vlak. De naaktscènes waren dus onvermijdelijk.”

Om u op uw gemak te stellen, heeft Jane Campion zich op de set naar verluidt bereid verklaard om haar eigen kleren uit te trekken.

Meg Ryan: “Dat klopt. Ik heb haar toen gezegd: "Hou je kleren maar aan, we hebben zo al genoeg aan ons hoofd"." (lacht) 

Hoe voelt u zich wanneer u zichzelf naakt op het scherm ziet?

Meg Ryan: “Ik kijk met mijn handen voor mijn ogen. Ik hou er niet van mezelf op het scherm te zien. Ik gruw zelfs van mijn eigen stem op mijn antwoordapparaat. Jane Campion heeft veel meer zelfvertrouwen dan ik. Ze zegt gewoon wat ze denkt en doet wat ze wil. Franny heeft dat ook. Ze wil mensen niet behagen. Ze verontschuldigt zich niet voor wat ze doet en zegt. Ik probeer haar filosofie ook toe te passen in mijn eigen leven. Als er al iets is dat ik van Franny geleerd heb, dan is het dàt wel: no apologies, no explanations.”

Moed

Op 22 november wordt Mark Ruffalo 49. Naar eigen zeggen, droomde hij er als kind reeds van om ooit acteur te worden. Toen hij 18 was, trok hij naar Los Angeles om er acteerlessen te volgen aan het vermaarde conservatorium van Stella Adler. Nadien speelde hij in tal van toneelstukken en bioscoopfilms, maar zijn doorbraak kwam er pas in 2000 met You Can Count on Me: een film van Kenneth Lonergan, waarvoor Ruffalo op het Filmfestival van Montreal de prijs voor beste acteur kreeg. 

Mark Ruffalo in In the Cut.

Hoe kijkt u terug op de opnames van In the Cut?

Mark Ruffalo: “Het personage James Malloy komt niet voort uit mezelf. Ik heb in totaal zo’n 100 uren doorgebracht met echte politieagenten en undercover detectives om op een overtuigende wijze gestalte te geven aan Malloy. Ik heb een revolver mogen afvuren en stelde zelfs voor om een sekstherapeut te raadplegen. Toen bleek dat de therapeut 1.000 dollar per uur aanrekende, hebben ze me maar een boek over seksuele relaties in mijn handen geduwd. (lacht) Aanvankelijk waren Jane Campion en ik het niet altijd eens over wie Malloy eigenlijk is, maar na een tijdje stond zij open voor mijn interpretatie. Ik was eigenlijk bang voor Malloy, maar Jane gaf me moed. "Sta rechtop, wees een man!", zei ze me voortdurend. Het was erg bevrijdend om een man te spelen die geen last heeft van seksuele remmingen. De manier waarop Malloy zichzelf volledig aanvaardt, voelde erg goed aan. Maar ik ben niet zoals hem; we leiden totaal verschillende levens.”

Klik op de oranje link voor onze recensie van In the Cut: Niet veel om het lijf

Zodiac - full movie - director's cut

Zodiac is een briljant, op historische feiten gebaseerd en sfeervol in beeld gebracht misdaadmysterie van David Fincher uit 2007, naar het gelijknamige boek van Robert Graysmith, over de jarenlange obsessieve zoektocht naar de identiteit van een beruchte Amerikaanse seriemoordenaar die in de jaren 60 en 70 actief was in San Francisco en sindsdien bekendstaat als de zogeheten "Zodiac Killer". 

De waarheidsgetrouwe, evoluerende look van de film, die de sixties, seventies en eighties treffend evoceert, de degelijke vertolkingen van Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo, Robert Downey Jr., John Carroll Lynch en Chloë Sevigny, en de schitterende, sfeervolle muziek dragen bij tot het beklemmende documentair karakter van dit onderschatte meesterwerk.

Zodiac behoort tot onze favoriete politiefilms, onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

Hieronder kan u kijken naar de director's cut, die zo'n 5 minuten langer is dan de oorspronkelijke bioscoopversie:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: misdaadmysterie / psychosociaal drama / thriller

Klik op de oranje links voor:

- ons biografische portret van de regisseur: David Fincher: Tussen filmkunst en entertainment

- een achtergrondartikel: Onze favoriete films: Top 35

- een achtergrondartikel: Beklijvende films over seriemoorden: Top 45

- een achtergrondartikel: Onze favoriete politiefilms: Top 20

- een making-of-minidocumentaire over het knappe camerawerk: David Finchers synchrone cameratechniek

Niet veel om het lijf

In the Cut  van Jane Campion     ★★

Mark Ruffalo.

Franny (gespeeld door Meg Ryan) is een introverte lerares Engels, die in Manhattan, New York een appartement deelt met haar halfzuster Pauline (Jennifer Jason Leigh). Beide vrouwen zijn teleurgesteld in de liefde en voelen zich eenzaam. 

Op een dag ziet Franny in de toiletten van een ongure kroeg hoe een mysterieuze man seks heeft met een vrouw. Franny is gefascineerd door wat zij gezien heeft. Later meent zij de man te herkennen wanneer zij thuis bezoek krijgt van ene James Malloy (Mark Ruffalo): een politieman die op zoek is naar de moordenaar van een vrouw wier lijk ontdekt werd vlak bij Franny’s appartement. Franny voelt zich op een onweerstaanbare manier aangetrokken tot de charismatische Malloy, die in zijn omgang met vrouwen niet gehinderd wordt door galanterieën of seksuele remmingen. “Ik kan je beste vriend zijn, ik kan je poesje likken, ik kan om het even wat je wil zijn”, zegt hij tegen haar. Franny begint een passionele relatie met hem en geraakt verstrikt in een web van verlangen, verraad en geweld...

Meg Ryan (links) en Jennifer Jason Leigh.

Sfeervolle beelden

In the Cut is een erotische misdaadthriller uit 2003 van de Nieuw-Zeelandse cineaste Jane Campion, die tien jaar eerder op het Filmfestival van Cannes de Gouden Palm won voor haar romantisch drama The Piano. 

De begingeneriek van In the Cut -sfeervolle beelden van een in prachtige herfstkleuren gehuld New York- is veelbelovend. Cameraman Dion Beebee, die in 2006 een Oscar kreeg voor zijn fotografie van Memoirs of a Geisha en met wie Campion in 1999 Holy Smoke inblikte, zocht samen met Campion voor In the Cut naar een visuele look die de passionele relatie tussen de twee hoofdpersonages toepasselijk tot uitdrukking kon brengen. Daarbij kozen zij voor een warm kleurenpalet en sfeervolle contrasten tussen scherpe en onscherpe beelden, wat zowel een bevreemdend en desoriënterend als intimistisch resultaat oplevert.

Mark Ruffalo en Meg Ryan.

Naast de manier waarop In the Cut in beeld gebracht werd, zijn ook de behoorlijke vertolkingen van Meg Ryan, Mark Ruffalo en vooral van Kevin Bacon in diens bijrol het bekijken waard. Maar hoewel de film moet doorgaan voor een gewaagde erotische thriller, is hij zelden opwindend, vrij voorspelbaar en op enkele scènes na niet erg spannend.

Literair

In the Cut is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1995 van de Amerikaanse schrijfster Susanna Moore, die op vraag van Campion ook bijdroeg tot het filmscenario. De film focust vooral op de complexe, paradoxale aard van de passionele relatie tussen Franny en Malloy. Daarnaast behield Campion ook het moordmysterie uit de roman. En met de hilarische bijrol van een verrassend grappige Kevin Bacon als Franny's neurotische ex-vrijer bevat de film ook een humoristische dimensie. Het resultaat is een interessante combinatie van uiteenlopende genres, maar blijft precies daardoor ook enigszins op de vlakte en liet ons als kijker op onze honger.

De onmiskenbaar literaire betekenislaag van In the Cut (Franny is gefascineerd door woorden en poëtische citaten), alsook de gevoelige (vrouwelijke?) manier waarop Campion de relatie tussen Franny en de andere personages uitwerkte, tillen de film naar een ambitieuzer niveau dan vergelijkbare erotische thrillers waarin het vrouwelijke hoofdpersonage zich laat meeslepen door haar erotische verlangens, zoals Sea of Love (1989) van Harold Becker en  Blue Steel (1990) van Kathryn Bigelow. Maar In the Cut heeft minder vaart en is minder onderhoudend en minder beklijvend dan deze commerciëlere films. 

Kortom, hoewel Ryan en Ruffalo overduidelijk hun pudeur konden overwinnen tijdens de intense repetities met Campion en zij zich beiden ook voor de camera letterlijk en figuurlijk blootgaven (lees ons interview met Meg Ryan en Mark Ruffalo hier), heeft In the Cut op de keper beschouwd eigenlijk niet veel om het lijf.

JN.

In the Cut (Australië/USA/Groot-Brittannië-2003): beschikbaar op dvd.
Met: Meg Ryan, Mark Ruffalo, Jennifer Jason Leigh en Kevin Bacon.

Genre: erotische misdaadthriller / mysterie

Wolven in schaapsvacht

Spotlight  van Tom McCarthy     ★★★

Ruim 25 jaar nadat een pedoseksuele priester in de Amerikaanse stad Boston gearresteerd werd voor een geval van kindermisbruik, ontdekt Spotlight -het vierkoppige onderzoeksteam van de krant The Boston Globe- dat de priester in kwestie wel vaker kinderen molesteerde. Waarom werd hij destijds niet gerechtelijk vervolgd? Was de kardinaal op de hoogte van het misbruik? Was er sprake van een doofpotoperatie? En verschuilen zich in Boston nog meer seksuele roofdieren onder een priestergewaad? Aangevoerd door de eigenzinnige Walter Robinson (gespeeld door Michael Keaton), gaan de journalisten van het Spotlight-team, onder wie de gedreven Michael Rezendes (Mark Ruffalo) en Sacha Pfeiffer (Rachel McAdams), op zoek naar de waarheid...

Michael Keaton (links) en Mark Ruffalo.

Een degelijk journalistiek drama

Gebaseerd op de verbijsterende onthullingen van The Boston Globe in 2002, is Spotlight een degelijk, met kennis van zaken ingeblikt journalistiek drama van de Amerikaanse cineast Tom McCarthy uit 2015, dat herinnert aan All the President's Men uit 1976 (waarin Robert Redford en Dustin Hoffman de journalisten vertolken die de betrokkenheid van de Amerikaanse president Richard Nixon in het infame Watergate-schandaal aan het licht brachten). Ook echo's van het briljante seriemoordenmysterie Zodiac uit 2007, eveneens met Mark Ruffalo als hardnekkige speurneus (één van onze favoriete films; bekijk de hele film hier), van kritische rechtbankdrama's zoals The Verdict uit 1982 (bekijk de hele film hier) en Erin Brockovich (2000), en van het uitstekende mysterie Doubt uit 2008 over vermeend kindermisbruik door een pastoor in een parochieschooltje in The Bronx, New York (lees onze recensie hier) vonden hun weg in Spotlight. 

Overroepen

Mark Ruffalo in Spotlight.

Spijts de puike vertolkingen, vooral van Michael Keaton en een emotionele Mark Ruffalo, is Spotlight echter minder meeslepend en minder beklijvend dan de andere hogervermelde films. Zo mist het scenario spanning en originaliteit. Ook de fotografie (onder leiding van de Japanse cameraman Masanobu Takayanagi) en de montage (door Tom McArdle) zijn, hoewel vakkundig, niet echt memorabel. 

Dit weerhield de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences er echter niet van om aan Spotlight maar liefst 6 Oscarnominaties toe te kennen: voor beste film, beste regie, beste mannelijke bijrol (Mark Ruffalo), beste vrouwelijke bijrol (Rachel McAdams), beste scenario (van Josh Singer en regisseur Tom McCarthy) en beste montage. Te veel accolades voor een goedbedoelde, maar toch wat overroepen film die volgens ons niet intens genoeg is om de tragiek van het structurele kindermisbruik in de katholieke Kerk voluit te evoceren. Op dat vlak raden we u aan om Deliver Us from Evil te bekijken: een ontluisterende documentaire van Amy J. Berg uit 2006 die u pas echt kippenvel zal bezorgen. 

  

Toch is Spotlight een aanrader. Al was het maar om ons er aan te herinneren dat de Kerk een pervers schuiloord is voor wolven in schaapsvacht.

JN.

Spotlight (USA-2015): in de Belgische bioscopen vanaf 3 februari 2016.

Met: Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, Liev Schreiber en Stanley Tucci.

Genre: historisch drama / misdaad