Hundreds of Beavers - trailer

Hundreds of Beavers is een cartooneske low budget slapstick-komedie in zwart-wit uit 2022, die tot op heden vooral op filmfestivals te zien was. 

Deze anarchistische frontierkomedie werd geregisseerd, gemonteerd en voorzien van visuele effecten door de Amerikaan Mike Cheslik, die samen met Ryland Brickson Cole Tews ook het scenario schreef. 

Het prettig gestoorde verhaal speelt zich 's winters af in de 19de eeuw en draait rond de drankzuchtige Amerikaanse applejackverkoper Jean Kayak, die in de besneeuwde wildernis de strijd aanbindt met honderden weerbarstige bevers...  

De hoofdrol van Jean Kayak wordt gespeeld door scenarist Ryland Brickson Cole Tews. Daarnaast zijn er bijrollen van o.a. Doug Mancheski als een pelshandelaar, en Olivia Graves als diens mooie dochter op wie Jean Kayak verliefd is. 

Hundreds of Beavers is een stille film (waarin dus niet gesproken wordt), die op het voorbije Filmfestival van Gent voorgesteld werd als een knettergekke kruising tussen het winterse overlevingsdrama The Revenant (één van onze favoriete westerns; lees onze recensie hier), de humoristische tekenfilmreeksen Looney Tunes en Popeye the Sailor, de westernkomedie Blazing Saddles en de oude slapstick-komedies van en met Hollywoodpionier Buster Keaton uit het tijdperk van de stille film. 

Bekijk de trailer van Hundreds of Beavers hieronder:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: komedie / western / avontuur / actie / animatie / romantiek

Sunset Blvd. - full movie

Een iconische film noir van Billy Wilder uit 1950, met William Holden, Gloria Swanson en Erich von Stroheim in de hoofdrollen.

(Klik op de playbutton)


Genre: film noir / psychosociaal drama

Interview. 

Ludivine Sagnier 

over haar rol van Tinker Bell in 

Peter Pan

"Ik heb er altijd van gedroomd 

om een fee te zijn"

In december 2004 was het precies 100 jaar geleden dat het toneelstuk Peter Pan, Or the Boy Who Wouldn't Grow Up van de Schotse auteur J.M. Barrie uit 1904 in première ging in de Engelse hoofdstad Londen. Om dat te vieren, blikte de Australische regisseur P.J. Hogan in 2003 een nieuwe filmversie van Peter Pan in. Wij hadden begin 2004 in Londen een gesprek met de bevallige Franse actrice Ludivine Sagnier, die in de film de kleine, ondeugende fee Tinker Bell speelt. 

Londen / interview door Joeri Naanai in 2004

Hoewel Ludivine Sagnier in P.J. Hogans versie van Peter Pan (2003) haar eerste belangrijke rol in een grote studioproductie vertolkte, was de destijds 24-jarige Française niet aan haar proefstuk toe. Zij werkt naar eigen zeggen immers al sinds haar 17de als een professionele actrice. 

Haar langspeelfilmdebuut dateert van 1989, toen Sagnier een bijrolletje speelde in de absurde komedie I Want to Go Home van de Franse regisseur Alain Resnais. 

In 2000 werd Sagnier de protégée van de Franse cineast François Ozon, van wie zij de hoofdrol kreeg in de romantische tragikomedie Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (2000) en in de muzikale misdaadkomedie 8 femmes (2002). Voor haar acteerprestatie in 8 femmes werd Sagnier destijds op het Filmfestival van Berlijn bekroond met een Zilveren Beer. 

Haar internationale doorbraak kwam er in 2003, dankzij haar gewaagde vertolking van de jonge femme fatale Julie in de alweer door Ozon geregisseerde intelligente erotische thriller Swimming Pool. 

Sindsdien was Sagnier te zien in onder meer Pieds nus sur les limaces (internationale Engelstalige titel: Lily Sometimes): een existentiële tragikomedie van de Franse regisseuse Fabienne Berthaud uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Ludivine Sagnier als de extraverte Lily in Pieds nus sur les limaces.

Tinker Bell 

In Peter Pan geeft Sagnier gestalte aan de piepkleine, vliegende fee Tinker Bell. Hoewel zij er op het grote scherm 7 keer kleiner uitziet dan de andere acteurs, weerhield dat haar er niet van om het beste van zichzelf te geven.

Met Jeremy Sumpter als de jonge titelheld in Peter Pan.

“De opnames van Peter Pan waren lang en vermoeiend”, vertelt de intussen 36-jarige Sagnier in haar sexy, met een Frans accent doordrenkt Engels. “Er kwamen heel wat special effects en vlieg- en stuntwerk aan te pas. En daar had ik totaal geen ervaring mee. Ik begon pas plezier te beleven aan de opnames toen ik vertrouwd was met die technische aspecten.”

Hoe hebt u zich voorbereid op uw rol? Feetjes zoals Tinker Bell kom je niet elke dag tegen.

Ludivine Sagnier: “Het is een stille rol, want Tinker Bell praat niet. Ik hoefde dus geen tekst van buiten te leren. (lacht) In het filmscenario stonden vaak uitsluitend vage aanwijzingen: "Tinker Bell is boos" bijvoorbeeld. Regisseur P.J. Hogan wilde dat ik zoveel mogelijk improviseerde. Om inspiratie op te doen, heb ik heel wat stille films bekeken van komische genieën zoals Buster Keaton, Charlie Chaplin en Jacques Tati. Zij hebben universele acteercodes ontwikkeld die je in staat stellen om expressief te zijn zonder woorden te gebruiken. Ik heb ook naar animatiefilms gekeken, omdat Tinker Bell toch iets heeft van een tekenfilmfiguurtje. En met mijn destijds 8 maanden jonge nichtje heb ik veel plezier beleefd aan het oefenen van mijn gelaatsuitdrukkingen. Ik probeerde haar aan het lachen te brengen zonder mijn stem te gebruiken. Tinker Bell leerde Peter Pan kennen toen hij nog een baby was en ik wilde begrijpen hoe een fee kan communiceren met een baby.”

Hoe verliep de samenwerking met Jeremy Sumpter, die Peter Pan speelt?

Ludivine Sagnier: “We hebben 10 dagen samen gerepeteerd. Om onze interactie te bevorderen, heb ik hem aanvankelijk wijsgemaakt dat ik, zoals hij, 14 jaar was.”

Geloofde hij dat?

Ludivine Sagnier: “Ja, hij gaf de indruk te denken: "Misschien kan ik haar versieren." Maar toen ik een sigaret opstak, vroeg hij me: "Wat vind je moeder daarvan?" En ik antwoordde: ‘Ach, in Frankrijk is dat geen probleem.’ (lacht) Hij was verbaasd een 14-jarig meisje te ontmoeten dat zo onafhankelijk was.”

In een interview hebt u ooit eens gezegd dat u er altijd van gedroomd hebt om te kunnen vliegen. Uw droom is uitgekomen.

Ludivine Sagnier als Tinker Bell.

Ludivine Sagnier: “Ja, ik droomde er zelfs van om… (fluisterend) een fee te zijn. Maar er kwam tijdens de opnames van Peter Pan heel wat bij kijken om me te reduceren tot een 7de van mijn ware grootte. Ik acteerde meestal alleen, zonder mijn tegenspelers, voor een blue screen op een afzonderlijke set. Ik moest dan bijvoorbeeld kijken naar een groot kruis, dat de neus van Peter Pan moest voorstellen, en me inbeelden dat hij ook werkelijk voor me stond. Dat is niet evident, want de helft van een vertolking ligt doorgaans in het oogcontact tussen de acteurs. Tijdens de opnames voelde ik me vaak eenzaam, want ik moest het hele universum van Peter Pan in mijn geest creëren. Maar ik stond er op om elke dag te lunchen met de rest van de cast.”

Welke regieaanwijzingen kreeg u van P.J. Hogan?

Ludivine Sagnier: “P.J. en ik waren het erover eens dat we een nieuwe, unieke versie van Tinker Bell moesten creëren, die zowel verschilt van de glamoureuze versie in de Disney-tekenfilm Peter Pan uit 1953 als van de jongensachtige fee die Julia Roberts speelt in Hook van Steven Spielberg uit 1991. P.J. is een volwassene die nog erg dicht bij zijn jeugd staat. Net als Peter Pan, is hij nooit echt opgegroeid. Hoe ondeugender ik Tinker Bell speelde, hoe gelukkiger P.J. was.” (lacht)

Tinker Bell is grappig en charmant, maar kan ook jaloers en gemeen zijn. Hoeveel van uzelf hebt u in de rol gelegd?

Ludivine Sagnier: “Ik heb heel wat gebreken, maar ik heb niet veel last van jaloezie. Wel van een minderwaardigheidscomplex, en ik vond het daarom best leuk om zo’n extravert personage als Tinker Bell te spelen. Maar Tinker Bell is eigenlijk niet gemeen. Ze is alleen zo klein dat ze slechts ruimte heeft voor één emotie tegelijkertijd. In tegenstelling tot kinderen, moet Tinker Bell niet opgroeien en hoeft zij dus ook geen verantwoordelijkheid te nemen voor haar daden. En, net als kinderen, misdraagt Tinker Bell zich uit onwetendheid. Dat kan je haar niet kwalijk nemen.”

Sherlock Jr. - full movie

Van en met de legendarische Hollywoodpionier Buster Keaton, is de stille romantische komedie Sherlock Jr. uit 1924 één van de meest originele en vernieuwende producties in de filmgeschiedenis (die behoort tot onze favoriete komedies).

Bekijk de hele film hieronder: 

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080P voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: komedie / romantiek / actie

Portret.

Harold Lloyd

Het derde komische genie van de stille film

De beroemde klokscène in Safety Last!. 

Haast iedereen kent de legendarische acteur en cineast Charlie Chaplin. En liefhebbers van films uit de oude doos hebben ongetwijfeld ook al gehoord van Buster Keaton, dat andere komische genie van de stille film. Maar wie is Harold Lloyd? Misschien begint bij u een belletje te rinkelen als we een slungel met een brilletje in herinnering brengen die aan de klokwijzers van een wolkenkrabber hangt (zie de bovenstaande foto). De legendarische scène waarnaar we hier verwijzen is het hoogtepunt (ook letterlijk in dit geval) van Safety Last!: een stille zwart-wit film uit 1923, die de reputatie vestigde van Lloyd als een grappige waaghals die er, net als Chaplin en Keaton, niet voor terugdeinsde om zijn eigen stunts uit te voeren. Hoewel Harold Lloyd in meer dan 200 komedies speelde en zijn eigen, unieke stempel op de filmgeschiedenis drukte, stond deze Amerikaanse acteur altijd in de schaduw van zijn twee beroemdere collega's.

Brillie

Harold Clayton Lloyd werd op 20 april 1893 geboren in Burchard, Nebraska. Zijn opleiding tot acteur genoot hij aan de School of Dramatic Art in San Diego. Als 12-jarige jongen stond hij voor het eerst op de planken, toen hij Little Abe in de toneelopvoering van de roman Tess of the d’Ubervilles speelde. 

Lloyds filmcarrière begon in 1913, toen hij van de Edison Company een figurantenrolletje kreeg als een Yaqui-indiaan in de stille film The Old Monk’s Tale. Datzelfde jaar trok hij naar Hollywood, waar hij op de set van de stille kortfilm Rory’o The Bogs bevriend geraakte met een andere figurant: Hal Roach. In 1915 erfde Roach 3.000 dollar en begon diens carrière als succesvolle producer, onder meer van komische films met het hilarische duo Laurel & Hardy (twee van onze favoriete acteurs). Roach nam Lloyd in dienst als komische hoofdrolspeler in films die aanvankelijk weinig succes hadden. Tot het duo het personage Lonesome Luke uitvond. De stille kortfilms Just Nuts (1915) en Stop! Luke! Listen! (1917), waarin Lloyd zich voor zijn vertolking van eenzame Luke baseerde op het iconische zwerverspersonage van Chaplin, vielen in de smaak van het publiek, maar Lloyd was op zoek naar een eigen, authentiek personage.



Dat vond hij in 1917, toen hij voor het eerst Glasses -vrij vertaald: Brillie- speelde: een bebrilde, knullige jongeman die met de moed der wanhoop naar liefde en geluk zoekt in de hardvochtige, moderne wereld. Zijn rond brilletje verleende hem een ontroerende kwetsbaarheid. En het optimisme van het verlegen, onhandige, maar moedige en vastberaden personage was een hart onder de riem van de Amerikanen, die het leed tijdens de Eerste Wereldoorlog van zich wilden afschudden. Het publiek kon niet genoeg van krijgen van hilarische en knap gefotografeerde stille films met Lloyd in de hoofdrol, zoals Grandma’s Boy, die van Lloyd in 1922 een ster maakte, Why Worry? (1923), Girl Shy (1924), The Freshman (1925), For Heaven’s Sake! (1926) en The Kid Brother (1927). Dankzij Brillie groeide Lloyd in de jaren twintig uit tot een geduchte concurrent van Chaplin en Keaton. Het personage zou later overigens model staan voor Clark Kent: het mensenschuwe alter ego van Superman.

Harold Lloyd.

Waaghals

Hoewel Lloyd in 1919 de duim en wijsvinger van zijn rechterhand verloor toen een bom op de set van de stille Southern Gothic-komedie Haunted Spooks (1920) geen rekwisiet maar een echt springtuig bleek, bleef Lloyd de stunts van zijn personages zelf uitvoeren. Met de stille kortfilms High and Dizzy (1920) en Never Weaken  (1921) stak hij Keaton als de toenmalige koning der waaghalzen naar de kroon. De halsbrekende toeren die Lloyd in de beroemde klokscène in Safety Last! (1923) uithaalt vonden in werkelijkheid plaats boven een veiligheidsplatform op het dak van een wolkenkrabber. Toch waren ze, net als de opwindende autoachtervolging met Lloyd in de stille romantische komedie Girl Shy (1924), niet zonder gevaar en werden ze zo in beeld gebracht dat hun dramatische effect ook vandaag nog steeds bewondering afdwingt. 

Afscheid van de stille film

In 1928 publiceerde Lloyd zijn autobiografie An American Comedy en speelde hij in zijn laatste stille film: Speedy. Met de opkomst van de geluidsfilm ging zijn carrière stilaan bergaf. Tijdens de Grote Depressie schitterde hij nog in Feet First (1930), Movie Crazy (1932) en The Milky Way (1936).

In 1953 ontving Lloyd een ere-Oscar voor zijn filmcarrière en begin jaren zestig stond hij weer even in de belangstelling dankzij twee door hemzelf uitgebrachte compilaties met fragmenten uit zijn stille films. De meest informatieve documentaire over zijn leven kwam uit 1989 uit en heet terecht Harold Lloyd. The Third Genius. Hij stierf op 8 maart 1971 op 78-jarige leeftijd.

Nalatenschap

Lloyd is naar verluidt de enige acteur die de auteursrechten bezat op de meeste films waarin hij meespeelde. Alvorens hij overleed, benoemde hij zijn kleindochter Suzanne tot beheerder van zijn nalatenschap. In 2004 verkocht zij als directeur van de Harold Lloyd Trust de Amerikaanse bioscooprechten op de films van haar grootvader aan Sony Pictures. Sindsdien heeft de filmstudio enkele films van Lloyd opnieuw in roulatie gebracht. De video- en dvd-rechten op ruim 75 films werden door de Harold Lloyd Trust verkocht aan het distributiebedrijf New Line Home Entertainment. En bij uitgeverij Black Dog & Leventhal verscheen in 2004 Harold Lloyd’s Hollywood Nudes in 3D: een boek met een selectie uit de ongeveer 250.000 3D-kleurenfoto’s van (half)naakte starlets (onder wie Marilyn Monroe) die Lloyd in zijn leven maakte en verzamelde.

De bioscooprechten van Sony Pictures omvatten zowat de hele filmografie van Lloyd, dus niet alleen de stille langspeelfilms, maar ook de kortfilms en de films met geluid. De negatieven van de films, waarvan een groot deel afkomstig is uit het film- en televisiearchief van de Universiteit van Californië-Los Angeles, werden gerestaureerd en sommige zijn intussen voor het eerst weer in hun originele versie aan het grote publiek vertoond. De meeste stille langspeelfilms en sommige kortfilms werden bovendien voorzien van een nieuwe digitale soundtrack op Dolby SR-D en kunnen worden afgespeeld in hun oorspronkelijke full-frame formaat.

Harold Lloyd was zelf niet vaak bereid om zijn films te bewerken, opnieuw uit te brengen of vrij te geven voor vertoning op tv of video. Naast het feit dat Brillie een alledaagser personage is dan de typetjes die Chaplin en Keaton met brio vertolkten, heeft die behoedzaamheid van Lloyd met betrekking tot zijn eigen films er wellicht toe bijgedragen dat zijn naamsbekendheid minder bestand bleek tegen de tand des tijds dan die van die twee andere komische helden van de stille film. Ten onrechte, want wie de humor, menselijkheid en waaghalzerij van Lloyd vandaag bekijkt, krijgt een even grote opstoot van levenslustige adrenaline en oncontroleerbare lachstuipen als de bioscoopbezoekers van weleer.

Joeri Naanai