The Gold Rush - full movie

The Gold Rush is een avontuurlijk en tragikomisch meesterwerk uit 1925 van en met de wereldberoemde filmpionier Charlie Chaplin.

Hieronder kan u deze stille zwart-wit klassieker volledig bekijken in een versie die zo'n 7 minuten korter is dan de originele bioscoopversie. 

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: tragikomedie / avontuur / sociaal drama

Interview. 

Ludivine Sagnier 

over haar rol van Tinker Bell in 

Peter Pan

"Ik heb er altijd van gedroomd 

om een fee te zijn"

In december 2004 was het precies 100 jaar geleden dat het toneelstuk Peter Pan, Or the Boy Who Wouldn't Grow Up van de Schotse auteur J.M. Barrie uit 1904 in première ging in de Engelse hoofdstad Londen. Om dat te vieren, blikte de Australische regisseur P.J. Hogan in 2003 een nieuwe filmversie van Peter Pan in. Wij hadden begin 2004 in Londen een gesprek met de bevallige Franse actrice Ludivine Sagnier, die in de film de kleine, ondeugende fee Tinker Bell speelt. 

Londen / interview door Joeri Naanai in 2004

Hoewel Ludivine Sagnier in P.J. Hogans versie van Peter Pan (2003) haar eerste belangrijke rol in een grote studioproductie vertolkte, was de destijds 24-jarige Française niet aan haar proefstuk toe. Zij werkt naar eigen zeggen immers al sinds haar 17de als een professionele actrice. 

Haar langspeelfilmdebuut dateert van 1989, toen Sagnier een bijrolletje speelde in de absurde komedie I Want to Go Home van de Franse regisseur Alain Resnais. 

In 2000 werd Sagnier de protégée van de Franse cineast François Ozon, van wie zij de hoofdrol kreeg in de romantische tragikomedie Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (2000) en in de muzikale misdaadkomedie 8 femmes (2002). Voor haar acteerprestatie in 8 femmes werd Sagnier destijds op het Filmfestival van Berlijn bekroond met een Zilveren Beer. 

Haar internationale doorbraak kwam er in 2003, dankzij haar gewaagde vertolking van de jonge femme fatale Julie in de alweer door Ozon geregisseerde intelligente erotische thriller Swimming Pool. 

Sindsdien was Sagnier te zien in onder meer Pieds nus sur les limaces (internationale Engelstalige titel: Lily Sometimes): een existentiële tragikomedie van de Franse regisseuse Fabienne Berthaud uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Ludivine Sagnier als de extraverte Lily in Pieds nus sur les limaces.

Tinker Bell 

In Peter Pan geeft Sagnier gestalte aan de piepkleine, vliegende fee Tinker Bell. Hoewel zij er op het grote scherm 7 keer kleiner uitziet dan de andere acteurs, weerhield dat haar er niet van om het beste van zichzelf te geven.

Met Jeremy Sumpter als de jonge titelheld in Peter Pan.

“De opnames van Peter Pan waren lang en vermoeiend”, vertelt de intussen 36-jarige Sagnier in haar sexy, met een Frans accent doordrenkt Engels. “Er kwamen heel wat special effects en vlieg- en stuntwerk aan te pas. En daar had ik totaal geen ervaring mee. Ik begon pas plezier te beleven aan de opnames toen ik vertrouwd was met die technische aspecten.”

Hoe hebt u zich voorbereid op uw rol? Feetjes zoals Tinker Bell kom je niet elke dag tegen.

Ludivine Sagnier: “Het is een stille rol, want Tinker Bell praat niet. Ik hoefde dus geen tekst van buiten te leren. (lacht) In het filmscenario stonden vaak uitsluitend vage aanwijzingen: "Tinker Bell is boos" bijvoorbeeld. Regisseur P.J. Hogan wilde dat ik zoveel mogelijk improviseerde. Om inspiratie op te doen, heb ik heel wat stille films bekeken van komische genieën zoals Buster Keaton, Charlie Chaplin en Jacques Tati. Zij hebben universele acteercodes ontwikkeld die je in staat stellen om expressief te zijn zonder woorden te gebruiken. Ik heb ook naar animatiefilms gekeken, omdat Tinker Bell toch iets heeft van een tekenfilmfiguurtje. En met mijn destijds 8 maanden jonge nichtje heb ik veel plezier beleefd aan het oefenen van mijn gelaatsuitdrukkingen. Ik probeerde haar aan het lachen te brengen zonder mijn stem te gebruiken. Tinker Bell leerde Peter Pan kennen toen hij nog een baby was en ik wilde begrijpen hoe een fee kan communiceren met een baby.”

Hoe verliep de samenwerking met Jeremy Sumpter, die Peter Pan speelt?

Ludivine Sagnier: “We hebben 10 dagen samen gerepeteerd. Om onze interactie te bevorderen, heb ik hem aanvankelijk wijsgemaakt dat ik, zoals hij, 14 jaar was.”

Geloofde hij dat?

Ludivine Sagnier: “Ja, hij gaf de indruk te denken: "Misschien kan ik haar versieren." Maar toen ik een sigaret opstak, vroeg hij me: "Wat vind je moeder daarvan?" En ik antwoordde: ‘Ach, in Frankrijk is dat geen probleem.’ (lacht) Hij was verbaasd een 14-jarig meisje te ontmoeten dat zo onafhankelijk was.”

In een interview hebt u ooit eens gezegd dat u er altijd van gedroomd hebt om te kunnen vliegen. Uw droom is uitgekomen.

Ludivine Sagnier als Tinker Bell.

Ludivine Sagnier: “Ja, ik droomde er zelfs van om… (fluisterend) een fee te zijn. Maar er kwam tijdens de opnames van Peter Pan heel wat bij kijken om me te reduceren tot een 7de van mijn ware grootte. Ik acteerde meestal alleen, zonder mijn tegenspelers, voor een blue screen op een afzonderlijke set. Ik moest dan bijvoorbeeld kijken naar een groot kruis, dat de neus van Peter Pan moest voorstellen, en me inbeelden dat hij ook werkelijk voor me stond. Dat is niet evident, want de helft van een vertolking ligt doorgaans in het oogcontact tussen de acteurs. Tijdens de opnames voelde ik me vaak eenzaam, want ik moest het hele universum van Peter Pan in mijn geest creëren. Maar ik stond er op om elke dag te lunchen met de rest van de cast.”

Welke regieaanwijzingen kreeg u van P.J. Hogan?

Ludivine Sagnier: “P.J. en ik waren het erover eens dat we een nieuwe, unieke versie van Tinker Bell moesten creëren, die zowel verschilt van de glamoureuze versie in de Disney-tekenfilm Peter Pan uit 1953 als van de jongensachtige fee die Julia Roberts speelt in Hook van Steven Spielberg uit 1991. P.J. is een volwassene die nog erg dicht bij zijn jeugd staat. Net als Peter Pan, is hij nooit echt opgegroeid. Hoe ondeugender ik Tinker Bell speelde, hoe gelukkiger P.J. was.” (lacht)

Tinker Bell is grappig en charmant, maar kan ook jaloers en gemeen zijn. Hoeveel van uzelf hebt u in de rol gelegd?

Ludivine Sagnier: “Ik heb heel wat gebreken, maar ik heb niet veel last van jaloezie. Wel van een minderwaardigheidscomplex, en ik vond het daarom best leuk om zo’n extravert personage als Tinker Bell te spelen. Maar Tinker Bell is eigenlijk niet gemeen. Ze is alleen zo klein dat ze slechts ruimte heeft voor één emotie tegelijkertijd. In tegenstelling tot kinderen, moet Tinker Bell niet opgroeien en hoeft zij dus ook geen verantwoordelijkheid te nemen voor haar daden. En, net als kinderen, misdraagt Tinker Bell zich uit onwetendheid. Dat kan je haar niet kwalijk nemen.”

Lachen en wenen met liefde

City Lights  van Charlie Chaplin     ★★★★★

Hoeveel jongeren maken tegenwoordig nog tijd om eens naar een stille film uit de oude doos te kijken? Dat zijn er niet veel, denk ik. Ze kijken doorgaans liever naar lawaaierige, flitsende superheldenfilms, zoals The Avengers en X-Men. Ze weten niet wat ze missen... 

Stille films worden vaak geassocieerd met trage en sentimentele melodrama's of stuntelige komedies met voorspelbare grappen, waarin de acteurs overacteren en de special effects gedateerd overkomen. Dat zijn terechte bezwaren tegen een groot deel van de stille films. Maar daarbij negeert men ten onrechte:

- de toenmalige tijdsgeest;

- de doorwerkende invloed van het theater op de acteurs van toen, en het feit dat men in stille films moést overacteren omdat de kijker geen gesproken woorden kon horen en men de gedachten, gevoelens en uitspraken van personages dus visueel moest tonen en verduidelijken in de acteursvertolkingen (eventueel ondersteund met muziek); 

- de nog prille 'filmgrammatica' (op het vlak van montage bijvoorbeeld);

- en de beperkte technische middelen waarover filmploegen destijds beschikten. 

Kortom, het medium film stond toen nog in zijn kinderschoenen. 

Bovendien zijn er onder de stille films wel degelijk heel wat tijdloze pareltjes, die bol staan van vernieuwende, geniale vondsten en ook vandaag nog een even frisse, relevante indruk maken als toen ze voor het eerst uitkwamen. Er zitten zelfs absolute meesterwerken tussen. Zoals City Lights van grootmeester Charlie Chaplin uit 1931: een romantische komedie die door sommige filmkenners, onder wie ook de intussen overleden cineasten Stanley Kubrick en Andrei Tarkovsky, gerekend wordt tot de top vijf van beste films aller tijden en ook behoort tot onze eigen Top 35 van onze favoriete komedies.  

Alles voor de liefde

Het verhaal is geniaal in zijn eenvoud: een dakloze zwerver (gespeeld door Charlie Chaplin natuurlijk) wordt verliefd op een jonge, blinde bloemenverkoopster (vertolkt door Virginia Cherrill). Zij denkt dat hij rijk is, en hij doet alsof hij rijk is om haar niet teleur te stellen. Af en toe krijgt hij centen van een drankzuchtige miljonair (gespeeld door Harry Myers), die echter alleen vrijgevig is wanneer hij te diep in het glas gekeken heeft. Telkens nadat de miljonair ontnuchtert, is de arme vagebond weer platzak. Het zwervertje zal wat nieuws moeten verzinnen om aan centen te komen, het blinde meisje te helpen en haar hart te stelen...

Charlie Chaplin en Harry Meyers.

City Lights is het beste bewijs dat een stille film niet hoeft te vervelen. Integendeel, want het door Chaplin zelfgeschreven scenario is een vloeiende, vlot gemonteerde stroom van verrassende, onvergetelijke scènes die voortdurend pendelen tussen slapstick-komedie, drama en romantiek: de zwerver en de miljonair zetten een nachtclub op stelten; het blinde meisje wordt ziek en haar grootmoeder kan de huur van hun woonst niet meer betalen; de zwerver neemt deel aan de grappigste boksmatch aller tijden; de zwerver belandt in de gevangenis... Het einde verklappen we niet, maar het is in elk geval één van de meest ontroerende scènes in de filmgeschiedenis. En als u ons niet gelooft, dan neemt u het misschien aan van de vermaarde Amerikaanse filmrecensent James Agee, die de slotscène van City Lights in 1949 omschreef als "the greatest single piece of acting ever committed to celluloid". Marlon Brando, één van onze favoriete acteurs, maakte pas in 1950 zijn filmdebuut, maar in het tijdperk van de stille film was Chaplin wellicht de beste filmacteur ter wereld.

De eeuwige underdog

Het schitterende scenario van City Lights dateert van 1928 en speelt in op de grote kloof tussen rijk en arm aan de vooravond van de Grote Depressie. De zwerver ziet er heel verfomfaaid uit, terwijl de dronken miljonair en diens feestende vriendenkring baden in luxe. Chaplin was een meester in het uitlichten van het pijnlijke contrast tussen de rijke, vaak egocentrische elite en de verworpenen der aarde, waarbij hij altijd consequent partij koos voor de laatsten, zoals in zijn andere meesterwerken The Goldrush (1925) en Modern Times (1936). Zijn iconische vagebond is een eeuwige underdog en paria. Hij symboliseert de waardigheid, de moed en het doorzettingsvermogen waarmee armen hun tragische lot dragen en proberen te keren. En dat is vandaag nog steeds relevant. 

Chaplin was dus geen oppervlakkige cineast en deinsde niet terug voor scherpe maatschappijkritiek. Maar hij besefte als geen ander dat films, om rendabel en relevant te kunnen zijn, een groot publiek zoeken. Daarom koos hij ook in City Lights voor een lichtvoetige, verteerbare stijl, waarbij humor zijn sterkste wapen was. Dankzij Chaplins onnavolgbare humor valt City Lights niet in de valkuil van het sentimentele moralisme.

Pantomime van de bovenste plank

Chaplin acteert in City Lights op het toppunt van zijn kunnen. Zijn mimiek en motoriek geven zowel in de dramatische als komische scènes blijk van zijn natuurtalent als pantomimespeler. De ondertitel van City Lights luidt niet toevallig A Comedy Romance in Pantomime. Ook Harry Meyers schittert als de dronken miljonair die met zelfmoordneigingen rondzwalpt maar dankzij de vagebond weer zin in het leven krijgt. Hun hilarische interactie is een master class in tragikomisch acteerwerk. De rol van het blinde bloemenmeisje is minder veelzijdig, maar Virginia Cherrill heeft de juiste, gevoelige uitstraling om het hart van de kijker te beroeren.

Virginia Cherrill en Charlie Chaplin.

Toen Chaplin aan de opnames van City Lights begon, was de techniek voor geluidsfilms al geïntroduceerd. Hij verkoos niettemin om zijn romantische komedie als een stille film in te blikken, omdat de geluidssynchronisatie (het afstemmen van het geluid op de bewegende beelden) toen nog niet op punt stond voor buitenopnames en hij City Lights niet alleen in de studio wilde opnemen. Volgens Chaplin vergt een drama close-ups, die je in de studio kan opnemen, terwijl een komedie volgens hem ook long shots nodig heeft, die vaak beter tot hun recht komen met buitenopnames. Zelf formuleerde hij het als volgt: "Life is a tragedy when seen in close-up, but a comedy in long shot. To truly laugh, you must be able to take your pain, and play with it!" En dus koos Chaplin voor een stille film, zodat hij ook de bewegingsvrijheid had om buiten de studio te filmen. 

Toch bevat de klankband van City Lights niet alleen muziek, die Chaplin overigens zelf componeerde, maar ook enkele geluiden. Zo is er de beroemde openingsscène, waarin enkele notabelen een standbeeld onthullen en de zwerver in de armen van het beeld blijkt te slapen. Tijdens de toespraak van de notabelen klinken hun stemmen als belachelijke, nonsensicale toetertjes, waarmee Chaplin meteen de toon zet en aankondigt dat hij in deze komedie het establishment op de korrel neemt. Daarnaast is er ook de fijne feestscène in het huis van de miljonair, waar de zwerver per ongeluk een fluitje inslikt en hij prompt de 'fluitende hik' krijgt. Chaplin had dus geen bezwaar tegen geluid, wanneer het een meerwaarde oplevert. Maar waarom gesproken dialogen inlassen wanneer je het verhaal ook met louter beelden (en zo nodig ook muziek) kan vertellen. Zulk een aanpak levert "pure cinema" op, dixit meestercineast Alfred Hitchcock, die ook zijn carrière begon in het tijdperk van de stille film (bekijk zijn sfeervolle stille misdaadthriller The Lodger uit 1927 hier).

Pure cinema

Film is een bij uitstek visueel medium. En één beeld zegt vaak meer dan duizend woorden. Vandaar dat stille films erg geschikt zijn voor jonge kinderen, die genieten van een 'vanzelfsprekend' visueel verhaal dat niet belast wordt met voor hen moeilijke, afleidende woorden. In de juiste handen heeft een film geen woorden nodig. Een stille film van Chaplin spreekt rechtstreeks tot ons hart. City Lights toont ons waarom stille films letterlijk en figuurlijk pure cinema, d.w.z. bewegende beelden, zijn. Het woord 'cinema' is immers afgeleid van het Griekse kī́nēma, wat 'beweging' betekent.

Wanneer kinderen opgroeien en onherroepelijk verstrikt geraken in de complexe (wan)orde van de gesproken taal, geraken ze gedeeltelijk vervreemd van de betoverende onmiddellijkheid waarmee louter visuele filmimpressies ons aanspreken, zoals een wide shot van een mooi landschap of een close-up van een veelzeggende gelaatsuitdrukking. Dankzij tijdloze meesterwerken zoals City Lights kunnen we de magie van stille bewegende beelden herontdekken. 

En nee, superheldenfans: naar City Lights kijken kost dus géén moeite. De film is niet traag, voorspelbaar, gekunsteld, melodramatisch of gedateerd. City Lights bruist van humor en liefde en is ook vandaag nog steeds een groot feest voor het oog en het hart.

JN.

City Lights (USA-1931): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: Charlie Chaplin, Virginia Cherrill en Harry Meyers.

Genre: komedie / romantiek / sociaal drama

Klik op de oranje links voor:

- een achtergrondartikel: Onze favoriete komedies: Top 35

- een achtergrondartikel: Schaf de Oscars af!

Portret.

Harold Lloyd

Het derde komische genie van de stille film

De beroemde klokscène in Safety Last!. 

Haast iedereen kent de legendarische acteur en cineast Charlie Chaplin. En liefhebbers van films uit de oude doos hebben ongetwijfeld ook al gehoord van Buster Keaton, dat andere komische genie van de stille film. Maar wie is Harold Lloyd? Misschien begint bij u een belletje te rinkelen als we een slungel met een brilletje in herinnering brengen die aan de klokwijzers van een wolkenkrabber hangt (zie de bovenstaande foto). De legendarische scène waarnaar we hier verwijzen is het hoogtepunt (ook letterlijk in dit geval) van Safety Last!: een stille zwart-wit film uit 1923, die de reputatie vestigde van Lloyd als een grappige waaghals die er, net als Chaplin en Keaton, niet voor terugdeinsde om zijn eigen stunts uit te voeren. Hoewel Harold Lloyd in meer dan 200 komedies speelde en zijn eigen, unieke stempel op de filmgeschiedenis drukte, stond deze Amerikaanse acteur altijd in de schaduw van zijn twee beroemdere collega's.

Brillie

Harold Clayton Lloyd werd op 20 april 1893 geboren in Burchard, Nebraska. Zijn opleiding tot acteur genoot hij aan de School of Dramatic Art in San Diego. Als 12-jarige jongen stond hij voor het eerst op de planken, toen hij Little Abe in de toneelopvoering van de roman Tess of the d’Ubervilles speelde. 

Lloyds filmcarrière begon in 1913, toen hij van de Edison Company een figurantenrolletje kreeg als een Yaqui-indiaan in de stille film The Old Monk’s Tale. Datzelfde jaar trok hij naar Hollywood, waar hij op de set van de stille kortfilm Rory’o The Bogs bevriend geraakte met een andere figurant: Hal Roach. In 1915 erfde Roach 3.000 dollar en begon diens carrière als succesvolle producer, onder meer van komische films met het hilarische duo Laurel & Hardy (twee van onze favoriete acteurs). Roach nam Lloyd in dienst als komische hoofdrolspeler in films die aanvankelijk weinig succes hadden. Tot het duo het personage Lonesome Luke uitvond. De stille kortfilms Just Nuts (1915) en Stop! Luke! Listen! (1917), waarin Lloyd zich voor zijn vertolking van eenzame Luke baseerde op het iconische zwerverspersonage van Chaplin, vielen in de smaak van het publiek, maar Lloyd was op zoek naar een eigen, authentiek personage.



Dat vond hij in 1917, toen hij voor het eerst Glasses -vrij vertaald: Brillie- speelde: een bebrilde, knullige jongeman die met de moed der wanhoop naar liefde en geluk zoekt in de hardvochtige, moderne wereld. Zijn rond brilletje verleende hem een ontroerende kwetsbaarheid. En het optimisme van het verlegen, onhandige, maar moedige en vastberaden personage was een hart onder de riem van de Amerikanen, die het leed tijdens de Eerste Wereldoorlog van zich wilden afschudden. Het publiek kon niet genoeg van krijgen van hilarische en knap gefotografeerde stille films met Lloyd in de hoofdrol, zoals Grandma’s Boy, die van Lloyd in 1922 een ster maakte, Why Worry? (1923), Girl Shy (1924), The Freshman (1925), For Heaven’s Sake! (1926) en The Kid Brother (1927). Dankzij Brillie groeide Lloyd in de jaren twintig uit tot een geduchte concurrent van Chaplin en Keaton. Het personage zou later overigens model staan voor Clark Kent: het mensenschuwe alter ego van Superman.

Harold Lloyd.

Waaghals

Hoewel Lloyd in 1919 de duim en wijsvinger van zijn rechterhand verloor toen een bom op de set van de stille Southern Gothic-komedie Haunted Spooks (1920) geen rekwisiet maar een echt springtuig bleek, bleef Lloyd de stunts van zijn personages zelf uitvoeren. Met de stille kortfilms High and Dizzy (1920) en Never Weaken  (1921) stak hij Keaton als de toenmalige koning der waaghalzen naar de kroon. De halsbrekende toeren die Lloyd in de beroemde klokscène in Safety Last! (1923) uithaalt vonden in werkelijkheid plaats boven een veiligheidsplatform op het dak van een wolkenkrabber. Toch waren ze, net als de opwindende autoachtervolging met Lloyd in de stille romantische komedie Girl Shy (1924), niet zonder gevaar en werden ze zo in beeld gebracht dat hun dramatische effect ook vandaag nog steeds bewondering afdwingt. 

Afscheid van de stille film

In 1928 publiceerde Lloyd zijn autobiografie An American Comedy en speelde hij in zijn laatste stille film: Speedy. Met de opkomst van de geluidsfilm ging zijn carrière stilaan bergaf. Tijdens de Grote Depressie schitterde hij nog in Feet First (1930), Movie Crazy (1932) en The Milky Way (1936).

In 1953 ontving Lloyd een ere-Oscar voor zijn filmcarrière en begin jaren zestig stond hij weer even in de belangstelling dankzij twee door hemzelf uitgebrachte compilaties met fragmenten uit zijn stille films. De meest informatieve documentaire over zijn leven kwam uit 1989 uit en heet terecht Harold Lloyd. The Third Genius. Hij stierf op 8 maart 1971 op 78-jarige leeftijd.

Nalatenschap

Lloyd is naar verluidt de enige acteur die de auteursrechten bezat op de meeste films waarin hij meespeelde. Alvorens hij overleed, benoemde hij zijn kleindochter Suzanne tot beheerder van zijn nalatenschap. In 2004 verkocht zij als directeur van de Harold Lloyd Trust de Amerikaanse bioscooprechten op de films van haar grootvader aan Sony Pictures. Sindsdien heeft de filmstudio enkele films van Lloyd opnieuw in roulatie gebracht. De video- en dvd-rechten op ruim 75 films werden door de Harold Lloyd Trust verkocht aan het distributiebedrijf New Line Home Entertainment. En bij uitgeverij Black Dog & Leventhal verscheen in 2004 Harold Lloyd’s Hollywood Nudes in 3D: een boek met een selectie uit de ongeveer 250.000 3D-kleurenfoto’s van (half)naakte starlets (onder wie Marilyn Monroe) die Lloyd in zijn leven maakte en verzamelde.

De bioscooprechten van Sony Pictures omvatten zowat de hele filmografie van Lloyd, dus niet alleen de stille langspeelfilms, maar ook de kortfilms en de films met geluid. De negatieven van de films, waarvan een groot deel afkomstig is uit het film- en televisiearchief van de Universiteit van Californië-Los Angeles, werden gerestaureerd en sommige zijn intussen voor het eerst weer in hun originele versie aan het grote publiek vertoond. De meeste stille langspeelfilms en sommige kortfilms werden bovendien voorzien van een nieuwe digitale soundtrack op Dolby SR-D en kunnen worden afgespeeld in hun oorspronkelijke full-frame formaat.

Harold Lloyd was zelf niet vaak bereid om zijn films te bewerken, opnieuw uit te brengen of vrij te geven voor vertoning op tv of video. Naast het feit dat Brillie een alledaagser personage is dan de typetjes die Chaplin en Keaton met brio vertolkten, heeft die behoedzaamheid van Lloyd met betrekking tot zijn eigen films er wellicht toe bijgedragen dat zijn naamsbekendheid minder bestand bleek tegen de tand des tijds dan die van die twee andere komische helden van de stille film. Ten onrechte, want wie de humor, menselijkheid en waaghalzerij van Lloyd vandaag bekijkt, krijgt een even grote opstoot van levenslustige adrenaline en oncontroleerbare lachstuipen als de bioscoopbezoekers van weleer.

Joeri Naanai