Little Big Man - full movie

Gebaseerd op de gelijknamige schelmenroman uit 1964 van de Amerikaanse schrijver Thomas Berger, is Little Big Man is een schitterende, avontuurlijke en tragikomische, maar ook aangrijpende revisionistische 'anti-western' uit 1970 van de veelzijdige Amerikaanse cineast Arthur Penn (lees ons In Memoriam hier), met Dustin Hoffman in de titelrol als een 121 jaar oude blanke Amerikaan die in zijn jeugd geadopteerd werd door Cheyenne-indianen en terugblikt op zijn bewogen leven en op de genocide van de indianen door de blanke Amerikanen.

Little Big Man behoort tot onze favoriete westerns en tevens tot onze favoriete road movies.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: western / avontuur / tragikomedie / historisch drama

Bonnie and Clyde - fragment

                      

Hieronder kan u kijken naar een fragment uit de beroemdste film van de getalenteerde Amerikaanse cineast Arthur Penn (1922-2010): de roadmovie Bonnie and Clyde uit 1967, met Warren Beatty, Faye Dunaway, Gene Hackman, Michael J. Pollard en Estelle Parsons als een bende misdadigers op de vlucht voor de lange arm van de wet. Zoals de titel reeds aangeeft, is de film gebaseerd op de exploten van het beruchte misdaadkoppel Bonnie Parker en Clyde Barrow. 

In het tragikomische fragment staat een ander koppel centraal, vertolkt door Gene Wilder en Evans Evans. Zij worden door de bende van Bonnie en Clyde gegijzeld en voelen zich vanzelfsprekend bang, maar na een tijdje glijdt de spanning van hen af...

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: misdaad / romantisch drama / roadmovie / gangsterfilm

Klik op de oranje links voor:

- nieuws: Afscheid van Arthur Penn

- een achtergrondartikel: Zijn romantische films gevaarlijk voor uw relatie?

Opgejaagd wild

Jagten  van Thomas Vinterberg     ★★★★

Na zijn loodzware psychosociaal drama Submarino uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), komt de Deense Dogma-cineast Thomas Vinterberg nu voor de dag met een nieuw, nog boeiender en vooral spannender psychosociaal drama: Jagten (2012) -ook bekend onder de internationale Engelstalige titel The Hunt- draait rond de 42-jarige Deense kleuterbegeleider Lucas (gespeeld door Mads Mikkelsen) die door zijn dorpsgenoten (vals?) beschuldigd wordt van kindermisbruik.

Mads Mikkelsen als Lucas.

Zondebok 



Kindermisbruik is één van de zwaarste en meest verwerpelijke misdrijven waarvan een mens beschuldigd kan worden. In het post-Dutroux-tijdperk zijn ouders en pedagogen terecht extra waakzaam. Maar kinderen kunnen soms complexe signalen geven die voor uiteenlopende interpretaties vatbaar zijn. En weinig is vreselijker dan een situatie waarin die signalen door de goegemeente verkeerd begrepen worden als een vaststaand bewijs van kindermisbruik door een misschien onschuldige kindervriend zoals Lucas: de onfortuinlijke zondebok in Jagten.

Heksenjacht  



Tijdens de ondervraging van een kind naar aanleiding van mogelijk misbruik stellen kinderbegeleiders en ouders soms suggestieve vragen aan het kind, waarop het kind dan onder druk vaak bevestigende antwoorden geeft, met alle gevolgen van dien voor de verdachte. Iemands reputatie door het slijk halen, vergt niet meer dan een misverstand of roddel wanneer er vermeend kindermisbruik in het spel is. En volledig eerherstel is uitgesloten. De minste twijfel blijft immers als een onuitwisbare smet kleven aan de naam en faam van de verdachte. Elk aannemelijk vermoeden van misbruik moet vanzelfsprekend terdege onderzocht worden, maar anderzijds moet men daarbij zeer discreet te werk gaan en elke twijfel opheffen voor men iemand beschuldigt. Beide zaken zijn in de praktijk moeilijk te verzoenen, temeer omdat kindermisbruik een emotioneel geladen kwestie is. Verhalen beginnen een eigen leven te leiden, groeien aan, worden gevoed met angst en paranoia, en kunnen leiden tot genadeloze massahysterie, zoals in het op een echte heksenjacht gebaseerde historisch drama The Crucible (1996) van  Nicholas Hytner. 

Kleuterbegeleider Lucas blijft in Jagten aanvankelijk nuchter onder de toenemende stroom van aantijgingen tegen hem. Maar naarmate de druk op hem toeneemt, geraakt hij steeds meer geïsoleerd...

Tragisch

Jagten herinnert niet alleen aan de heksenjacht in The Crucible, maar is ook een hedendaagse variant op het klassieke psychosociaal misdaaddrama M: Eine Stadt sucht einen Mörder van de Duitse meestercineast Fritz Lang uit 1931 (één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier). Met dat verschil dat het doelwit van de collectieve heksenjacht in M daadwerkelijk een pedoseksueel is, terwijl het in Jagten wellicht om een onschuldige man gaat. Jagten deed ons ook denken aan The Chase van Arthur Penn uit 1966: een beklijvend psychosociaal drama over roddels, racisme, overspel, corruptie en vigilantisch geweld in een bekrompen Amerikaans stadje, met Marlon Brando (onze favoriete acteur) en Jane Fonda in de hoofdrollen.

De intense tragiek in Jagten ligt vooral in het feit dat zowel de veroordelende dorpelingen als de defensieve Lucas heel begrijpelijk reageren: Lucas ontkent de beschuldigingen tegen hem; zijn dorpsgenoten (onder wie ook zijn beste vrienden) geloven hem niet. En ook de kleuter Klara (spontaan gespeeld door Annika Wedderkopp) lijdt onder de gevolgen van haar eigen verzinsels. Of is er toch meer aan de hand...? Regisseur Thomas Vinterberg houdt het zo spannend, dat je ook als kijker begint te twijfelen aan de onschuld van Lucas en niet ontsnapt aan de vraag: hoe zou ik als ouder zelf reageren?

Geloofwaardig

De hele cast van Jagten acteert uitstekend. Mads Mikkelsen kreeg de prijs voor beste acteur op het voorbije Filmfestival van Cannes. En ook de sobere, sfeervolle filmstijl van regisseur Thomas Vinterberg en cameravrouw Charlotte Bruus Christensen draagt bij tot de geloofwaardigheid van deze beklemmende film.

JN.

Jagten aka The Hunt (Denemarken-2012): in de Belgische bioscopen vanaf 14 november 2012.

Met: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Annika Wedderkopp, Susse Wold, Alexandra Rapaport, Anne Louise Hassing en Lasse Fogelstrøm.

Genre: psychosociaal drama / mysterie / thriller

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Jagten (aka The Hunt) - trailer

- onze keuze voor Jagten als de beste film van 2012: Terugblik op het beste van 2012

The Missouri Breaks - fragment

(Klik op de playbutton)


Genre: western

Interview.

Dominique Deruddere

over geweld op het scherm

"Mensen hebben geen films nodig om gewelddadig te zijn"



Dominique Deruddere.

In 1969 voltooide de Amerikaanse regisseur Sam Peckinpah zijn beroemde western The Wild Bunch: een film die destijds zo gewelddadig en nihilistisch overkwam dat hij toen een verhit maatschappelijk debat ontlokte over de morele verantwoordelijkheid van cineasten. Vandaag, ruim 40 later, is geweld op het grote en kleine scherm intussen dagelijkse kost geworden. De Vlaamse cineast Dominique Deruddere twijfelt er naar eigen zeggen echter aan of dat een negatieve invloed heeft.

Interview door Joeri Naanai

The Wild Bunch werd na zijn release in 1969 door heel wat cinefielen geprezen voor zijn compromisloze realisme, zijn vernieuwende filmtechnische kwaliteiten (waaronder de snedige multi-angle en quick-cut montage) en zijn boeiende inhoud. Anderen veroordeelden de western als een gratuite verheerlijking van geweld die een nefaste invloed zou hebben op het gedrag van de kijkers.

De confronterende manier waarop regisseur Sam Peckinpah (1925-1984) het geweld in beeld bracht, stond in schril contrast met de gekunstelde wijze waarop dat voordien in films doorgaans gebeurde. Tot het einde van de jaren 60 bleef geweld op het scherm meestal beperkt tot vermakelijke knokpartijen, onrealistische vuurgevechten en heroïsche oorlogsscènes. Peckinpah daarentegen toonde geweld zoals het in werkelijkheid aanvoelt: rauw, wreed, genadeloos en shockerend. Net zoals Clint Eastwood dat ruim 20 jaar later zou doen in zijn meesterwerk Unforgiven (één van onze favoriete westerns en ook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court): een briljante antiwestern waarin het geweld niet gebanaliseerd of verheerlijkt maar integendeel aangeklaagd wordt als ontwrichtend voor slachtoffers én daders (bekijk de trailer van Unforgiven hier en een filmfragment hier). Bovendien was Peckinpah één van de eerste regisseurs die geweld letterlijk naar de voorgrond bracht: met close-ups van verbeten gezichten, lange actiesequenties in slow motion en rondspattend bloed. Dat deed heel wat stof opwaaien in een tijd toen kogels blijkbaar geen zichtbare wonden aan een filmpersonage toebrachten. Peckinpah toonde immers onverbloemd wat kogels in het échte leven kunnen aanrichten.

Screenshot van een bloederige actiescène in The Wild Bunch.

Homo homini lupus

The Wild Bunch had een grote invloed op cineasten zoals Martin Scorsese en Quentin Tarantino (die beiden behoren tot onze favoriete regisseurs). Volgens Tarantino is deze western een quasi "perfecte film" (lees zijn lijstje van volgens hem zeven "perfecte" films hier). Ook Scorsese en Tarantino krijgen vaak kritiek vanwege het geweld in hun films. En net als Peckinpah, verdedigen zij zich door te beklemtonen dat zij vanuit dramatische en/of esthetische overwegingen geweld tonen, niet omwille van puur commerciële redenen zoals in de meeste main stream actiefilms.

Ook in The Wild Bunch moet het geweld begrepen worden tegen de achtergrond van het verhaal en de 'filmtaal' van de regisseur. The Wild Bunch is een film over de overgang van het wilde westen -waarin de codes van trouw, eer, vriendschap en wraak golden- naar de geïndustrialiseerde maatschappij, waarin die traditionele codes plaats moesten ruimen voor de opportunistische heerschappij van geld en techniek. In plaats van het winstbejag en de machtswil van de mens te verbloemen, legde Peckinpah die gebreken onder een vergrootglas. Daarmee zat hij op dezelfde golflengte als andere bekende beeldenstormers, zoals Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur) en Arthur Penn, in wier films de mens ook ontmaskerd wordt als een wezen dat gedreven wordt door begeerte, eigenbelang en agressie. Of zoals de Engelse filosoof Thomas Hobbes onze soort reeds treffend omschreef in de 17de eeuw: "Homo homini lupus." (De mens is een wolf voor zijn medemens)

William Holden in The Wild Bunch.

Balleten van geweld

De Vlaamse cineast Dominique Deruddere is naar eigen zeggen een fan van The Wild Bunch: "Toen ik The Wild Bunch in de jaren 70 voor het eerst zag, vond ik het een heel goede film. Peckinpah was de eerste regisseur die geweld op een bijna choreografische manier in beeld bracht. Tarantino heeft blijkbaar goed gekeken naar Peckinpahs 'balletten van geweld'. Ik heb eigenlijk geen probleem met geweld in films. Agressie en geweld zijn van nature aanwezig in de mens. Mensen hebben geen films nodig om gewelddadig te zijn. Moraalridders die beweren dat de films uit Hollywood de oorzaak zijn van het geweld in onze samenleving, vertellen onzin. Dat komt op hetzelfde neer als beweren dat iedereen op elkaar verliefd wordt na het bekijken van een romantische film."

Moeten kinderen beschermd worden tegen gewelddadige beelden?

Deruderre: "In horrorfilms wordt vaak zinloos geweld getoond. Mij kan dat niet boeien, maar ik merk dat het voor mijn kinderen niet bloederig genoeg kan zijn. Maar betekent dat dan dat je hen moet verbieden om naar dat soort films te kijken? Wat kinderen op het nieuws zien, is doorgaans veel gewelddadiger dan wat ze in films zien. Een vliegtuig dat zich live in een WTC-toren boort, dàt is pas geweld. Ik scherm mijn kinderen niet af. Ze kunnen zich maar beter voorbereiden op de harde werkelijkheid."

In uw eigen films komt nochtans weinig geweld voor.

Deruddere: "Ja, dat klopt. Ik kan me geen enkele gewelddadige scène in mijn films voor de geest halen. Ik ben blijkbaar een zachtaardig persoon. Ik ben bang van geweld. Tijdens mijn jeugd in Leopoldsburg was ik meer dan eens getuige van serieuze vechtpartijen tussen Hells Angels en de soldaten die in Leopoldsburg gelegerd waren. Maar ik heb er nooit aan deelgenomen. Ik heb er ook de fysiek niet voor. (lacht) Ik ga conflicten altijd uit de weg, en dat merk je aan mijn films. Sam Peckinpah daarentegen was naar verluidt zelf een vrij agressieve man. Ik heb ooit samengewerkt met een geluidsmixer die voordien voor Peckinpah gewerkt had. Hij zei me dat Peckinpah in de studio ooit een kogel in het plafond schoot en dat hij regelmatig whiskyflessen tegen de muur stukgooide."

Sam Peckinpah: "In elk van ons schuilt een gewelddadige persoon."

Achter de façade

Peckinpah was zich overigens reeds tijdens de opnames van The Wild Bunch bewust van de verdeelde reacties die zijn film zou veroorzaken. Zelf zei hij daarover: "Ik wilde de façade van het 'propere' filmgeweld uit Hollywood neerhalen en ontmaskeren als een leugen: het eerst opentrekken zodat de kijker er in opgaat en er op een voorspelbare manier op reageert, en er vervolgens een draai aan geven zodat het niet meer vermakelijk is, maar veeleer misselijkmakend wordt. Geweld is lelijk, brutaal en bloedig. Het is geen onschuldig spel. Het is niet cowboy en indiaantje spelen. Het is iets verschrikkelijks. En toch veroorzaakt het een zekere opwinding, want in elk van ons gaat tot op zekere hoogte een gewelddadige persoon schuil."  

The Wild Bunch (USA-1969): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O'Brien, Warren Oates, Ben Johnson, Jaime Sánchez en Emilio Fernández.

Genre: western / avontuur

NIEUWS!            

Afscheid van

Arthur Penn

De Amerikaanse cineast Arthur Penn is twee dagen geleden, op 28 september, in Manhattan, New York overleden aan een hartaanval. Hij was daags voordien 88 geworden.

Sinds het einde van de jaren 50 regisseerde Penn een vijftiental bioscoopfilms, waaronder Bonnie and Clyde: een meeslepende road movie over het legendarische Amerikaanse gangsterkoppel Clyde Barrow en Bonnie Parker.

Orson Welles achterna

Arthur Hiller Penn werd geboren op 27 september 1922 in Philadelphia. Hij was de jongere broer van de beroemde fotograaf Irving Penn.

Arthurs interesse in film werd vooral aangewakkerd toen hij de visueel verbluffende en uiterst invloedrijke klassieker Citizen Kane (1941) van Orson Welles zag. In 1953 begon Penn als regisseur tal van kwaliteitsvolle tv-series in te blikken. Vijf jaar later kwam zijn langspeelfilmdebuut The Left Handed Gun (1958) uit: een boeiende 'anti-western' over de getroebleerde outlaw Billy the Kid, met Paul Newman (één van onze favoriete acteurs) in de markante titelrol. 

Paul Newman als Billy the Kid in The Left Handed Gun.

Penns tweede film, The Miracle Worker uit 1962, leverde Oscars op voor de vertolkingen van Anne Bancroft en Patty Duke. 

In 1966 volgde The Chase: een beklijvend, maatschappijkritisch psychosociaal drama over racisme, corruptie en geweld in een bekrompen stadje, met Marlon Brando (één van de knapste acteurs aller tijden en tevens onze favoriete acteur) in zijn glansrol van de plaatselijke sheriff.

Marlon Brando in The Chase.

Bonnie and Clyde

Wereldfaam verwierf Penn in 1967 met Bonnie and Clyde, waarin Faye Dunaway en Warren Beatty de titelrollen spelen (bekijk een filmfragment hier). Deze vernieuwende, tragiromantische gangsterbiopic en road movie creëerde destijds heel wat commotie vanwege het realisme waarmee -twee jaar vóór de ruige western The Wild Bunch van Sam Peckinpah- het geweld in beeld gebracht werd. Bonnie and Clyde groeide gauw uit tot een tijdloze klassieker en inspiratiebron voor heel wat andere films, zoals de briljante road movie Badlands uit 1973 (één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films over seriemoorden, alsook één van onze favoriete films tout court) onder regie van Terrence Malick (één van onze favoriete cineasten).

Little Big Man

In 1970 voltooide Penn een nieuw meesterwerk, getiteld Little Big Man (ook één van onze onze favoriete road movies en tevens één van onze favoriete westerns): een avontuurlijke en aangrijpende 'anti-western' met Dustin Hoffman in de tragikomische titelrol als een blanke jongeman die geadopteerd wordt door Cheyenne-indianen en allerlei avonturen beleeft. Deze compromisloze film staat vandaag nog steeds overeind als een bijtende aanklacht tegen het onrecht dat de indianen in de VS aangedaan is. Bekijk de hele film hier

Dustin Hoffman in Little Big Man.

Later werk

Ook het neo noir misdaadmysterie Night Moves uit 1975 met Gene Hackman (ook één van onze favoriete acteurs) in de hoofdrol, en de tragikomische western The Missouri Breaks uit 1976 (bekijk een filmfragment hier) met Jack Nicholson en Marlon Brando (beiden behorend tot onze favoriete acteurs), geven blijk van Penns talent als een eigenzinnige cineast.

In de jaren 80 en 90 regisseerde Penn nog zes bioscoopfilms, waaronder de thrillers Target (1985) met Gene Hackman en Dead of Winter (1987) met Mary Steenburgen.

Joeri Naanai

Warren Beatty en Faye Dunaway
in Bonnie and Clyde.

De echte Bonnie en Clyde.