Posts tonen met het label Michelle Williams. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Michelle Williams. Alle posts tonen

dinsdag 24 januari 2017

Manchester by the Sea - trailer


Genomineerd voor 6 Oscars: beste film, beste regie (Kenneth Lonergan), beste acteur (Casey Affleck), beste vrouwelijke bijrol (Michelle Williams), beste mannelijke bijrol (Lucas Hedges) en beste scenario (Kenneth Lonergan).




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: familiedrama



zaterdag 2 maart 2013

Oz the Great and Powerful - trailer



(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: avontuur / fantasy

zaterdag 15 september 2012

Tussen droom en werkelijkheid

Take This Waltz  van Sarah Polley     ★★★




De Canadese freelance journaliste Margot (gespeeld door Michelle Williams) is 28 en al vijf jaar gelukkig getrouwd met de sympathieke kookboekenschrijver Lou (Seth Rogen). Margot en Lou houden zielsveel van elkaar en delen een gezellig huis in Toronto, maar in de loop der jaren is er toch wat sleet gekomen op hun routineuze relatie. 

Seth Rogen als Lou en Michelle Williams als Margot.

Op een dag woont Margot in het Canadese stadje Louisburg een stukje historisch straattheater bij (ironisch genoeg over eertijdse lijfstraffen voor overspel) en geraakt zij er in gesprek met de charmante kunstenaar Daniel (Luke Kirby). Het toeval -of het lot?- wil dat Daniel in Toronto in dezelfde straat blijkt te wonen als Margot en Lou. Daniel raakt een gevoelige snaar bij Margot. Hij lijkt haar te begrijpen wanneer zij uitlegt dat ze last heeft van fobofobie (angst voor de angst) en hij reageert attent op haar rusteloosheid. Tussen beiden groeit iets moois. Maar Margot wil haar huwelijk niet op het spel zetten en twijfelt of ze wel zou toegeven aan de ontluikende verliefdheid die zij voor Daniel begint te voelen...

Luke Kirby en Michelle Williams.

Shouldvitation

Margot twijfelt of haar huwelijk
wel 'spannend' genoeg is...
Take This Waltz is een boeiend romantisch drama over verliefdheid, Weltschmerz en het onverzoenbare verlangen naar geborgenheid en avontuur tegelijk. 

Margot is voortdurend onderhevig aan twijfels die samengevat kunnen worden met het begrip shouldvitation: een neologisme van Daniel, dat neerkomt op een halfslachtige uitnodiging (invitation) voor iets dat in de smaak zou (should) kunnen vallen,  zoals bijvoorbeeld: "We zouden eens samen iets moeten gaan drinken"

Lou is weliswaar een ongecompliceerde echtgenoot met een hoog knuffelgehalte, maar hij vergeet dat een huwelijk boeiend genoeg moet blijven om duurzaam te kunnen zijn. 

In het gezelschap van Daniel daarentegen krijgt Margot de prikkels die zij bij haar man mist...

Margot heeft last van fobofobie.

Michelle Williams speelt als de gevoelige, rusteloze Margot een gelijkaardig personage als de teleurgestelde jonge vrouw die zij met brio in het mooie tragiromantisch drama Blue Valentine uit 2010 speelde (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Met een andere, minder ontwapenende actrice in de rol van Margot zouden we wellicht naar het scherm geroepen hebben:"Stom kieken! Blijft bij uwe vent!" Maar Williams slaagt er in om bij de kijker begrip te wekken voor haar complexe personage. Seth Rogen is perfect gecast als de zachtaardige echtgenoot Lou. En Luke Kirby heeft de juiste ambivalente uitstraling voor zijn rol van de scherpzinnige maar ook ietwat gluiperige verleider Daniel.

Kunstenaar Daniel oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op Margot.

Madame Bovary

De Amerikaanse filmrecensent Richard Brody noemde Take This Waltz in het tijdschrift The New Yorker "een vehemente pseudo-Nietzscheaanse film" die rond de macht en aantrekkingskracht van uiterlijke schoonheid zou draaien. Hoewel Take This Waltz in een collectieve douchescène inderdaad het contrast tussen jonge en oude lichamen toont en daarmee de vergankelijkheid thematiseert, hadden wij echter nooit de indruk dat deze film over uiterlijkheden ging. Integendeel: de onmiskenbaar vrouwelijke toets van regisseuse Sarah Polley, die ook zelf het scenario schreef, zorgt vooral voor intieme, contemplatieve, bitterzoete momenten. En de problematische driehoeksverhouding in Take This Waltz heeft meer gemeen met de complexe relationele dynamiek in films zoals The Deep Blue Sea (2011) van Terence Davies (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en Unfaithful (2002) van Adrian Lyne dan met de meer fysieke, oppervlakkige ontrouw van de overspelige partner in pakweg Sunrise (1927) van F.W. Murnau (bekijk de hele film hier) of Fatal Attraction (1987) van Adrian Lyne. Bovendien begrijpen wij niet wat de filosofie van Friedrich Nietzsche hiermee te maken zou hebben: Take This Waltz gaat immers meer over kwetsbaarheid en hunkering dan over macht; meer over de onvervulde verlangens van een verveelde jongedame à la Madame Bovary (het titelpersonage in de beroemde roman van Gustave Flaubert) dan over Nietzsche's zelfzekere Übermensch. En, tussen haakjes, volgens Nietzsche is er overigens geen sprake van een tegenstelling tussen het uiterlijke en het innerlijke: schijn en zijn vallen in zijn filosofie volledig samen.


Dromen

De filmtitel Take This Waltz is ontleend aan Leonard Cohens gelijknamige ballade, die op zijn beurt gebaseerd is op het surrealistische, dromerige gedicht Kleine Weense Wals van Federico García Lorca, waarin de Spaanse dichter mijmert over liefde, dood en verlangen. 

In de film wordt het scherpe contrast tussen zoete dromen en de prozaïsche werkelijkheid geïllustreerd met een beklijvende sequentie waarin Daniel en Margot samen genieten van een hypnotiserend ritje in een ronddraaiende kermisattractie, tot de molen tot stilstand komt en schelle lichten de betovering verbreken. En de slotscène suggereert dat de film misschien, net als Mulholland Drive (2001) van David Lynch (één van onze favoriete films), goeddeels een droom was waarin Margot fantaseert over wat zou kunnen zijn. Dat zou tevens enkele vreemde kronkels in Take This Waltz verklaren, zoals een erotische montage die niet helemaal in de lijn ligt van Margots karakter. Een andere mogelijkheid is dat Margot, spijts de nieuwe wending in haar leven, eindigt hoe zij begon: onbevredigd.


Maar hoe je Take This Waltz ook interpreteert, de conclusie is duidelijk: liefde is een werkwoord, en dromen worden vroeg of laat ingehaald door de werkelijkheid.

JN.

Take This Waltz (Canada/Spanje/Japan-2011): in de bioscoop vanaf 19 september 2012.
Met: Michelle Williams, Seth Rogen en Luke Kirby.

Genre: romantisch drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Take This Waltz - trailer

dinsdag 4 september 2012

Take This Waltz - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 480p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Take This Waltz: Tussen droom en werkelijkheid

Genre: romantisch drama




zondag 20 mei 2012

Meek's Cutoff - trailer



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: western / avontuur / drama

zondag 29 januari 2012

Bitterzoete wanhoop

My Week with Marilyn  van Simon Curtis     ★★½




Eddie Redmayne als manusje-van-alles Colin Clark
en Judi Dench als de actrice Sybil Thorndike.
In 1956, op het hoogtepunt van haar filmcarrière, reisde de wereldberoemde Amerikaanse actrice Marilyn Monroe naar Engeland om er mee te spelen in The Prince and the Showgirl (1957): een romantische komedie van en met de gerespecteerde Engelse acteur Sir Laurence Olivier. Op de set ontmoette Monroe de ambitieuze Engelse jongeman Colin Clark, die destijds werkte als een manusje-van-alles voor de filmstudio van Olivier en een dagboek bijhield over de opnames van The Prince and the Showgirl in de fameuze Pinewood Studios in het Engelse dorpje Iver. 

Deze historische feiten vormden het vertrekpunt voor My Week with Marilyn (2011) van de Engelse regisseur Simon Curtis: een boeiende, zij het nogal brave verfilming van een significante episode uit het bewogen leven van de beroemdste filmdiva aller tijden.

Film in een film: Michelle Williams speelt Marilyn Monroe
die de showgirl speelt in The Prince and the Showgirl.

Plankenkoorts

Marilyn Monroe (gevoelig vertolkt door Michelle Williams) komt vaak te laat op de set, probeert de tijdrovende method acting van de Russische acteursgoeroe Stanislavski toe te passen, heeft last van plankenkoorts en verlatingsangst, vergeet om de haverklap haar tekst en is verslaafd aan pillen en alcohol. Laurence Olivier (rol van Kenneth Branagh) daarentegen is een acteur van de oude stempel die niet vertrouwd is met method acting en het al gauw op de heupen krijgt van zijn tegenspeelster, waardoor beide beroemdheden met elkaar in conflict komen. "Marylin leren acteren, is als Urdu aanleren aan een das", raast de wanhopige Olivier. Wanneer Marilyns derde echtgenoot, de Amerikaanse schrijver Arthur Miller, op zakenreis moet, wordt Colin (gespeeld door Eddie Redmayne) ingeschakeld om de filmdiva gezelschap te houden. Het klikt meteen tussen hen, wat Olivier dan weer jaloers maakt...

"All people ever see, is Marilyn Monroe." 
Cash cow

My Week with Marilyn biedt meer inzicht in de redenen waarom Marilyn Monroe (artiestennaam van Norma Jeane Mortensen) niet alleen één van de succesvolste, maar ook één van de meest tragische sterren in de filmgeschiedenis was. De actrice had voortdurend last van een gebrek aan zelfvertrouwen, onder meer omdat zij besefte dat zij doorgaans als een cash cow gecast werd vanwege haar wulpse uiterlijk. “All people ever see, is Marilyn Monroe", zucht zij in de film tegen Colin. “As soon as they see I'm not her, they run."

Sterallures?

Ook Olivier staart zich aanvankelijk blind op Marilyns uiterlijk en schrijft haar grillige gedrag toe aan sterallures. Toch merkt hij na verloop van tijd dat zij wel degelijk een getalenteerde actrice is; in die mate zelfs dat hij haar stiekem begint te bewonderen.

Kenneth Branagh als Laurence Olivier.
De oudere actrice Dame Sybil Thorndike (bijrol van Judi Dench) heeft door dat ook Olivier kampt met faalangst: “Olivier is a great actor who wants to be a filmstar; Marilyn is a filmstar who wants to be a great actrice.” 

Intussen begint de onervaren en naïeve Colin verliefd te worden op de door zovele mannen aanbeden Marilyn, wat Sybil de rake opmerking ontlokt: "First love is such sweet despair."

Ongrijpbaar

Kennet Branagh slaagt er tot op zekere hoogte in om de nochtans quasi onnavolgbare Laurence Olivier geloofwaardig uit te beelden, omlaag getrokken mondhoeken en hobbelend hoofd incluis. En Michelle Williams won een Golden Globe voor haar vertolking van de kwetsbare Marilyn. Die onderscheiding is misschien net iets te veel eer, maar Williams wist in elk geval erg goed de ongrijpbaarheid te evoceren van één van de meest enigmatische en charismatische vrouwen op het grote witte doek.

Michelle Williams.
Marilyn Monroe.





















My Week with Marilyn is af en toe wat stroperig. Maar als psychosociaal portret van een ster die haar roem betaalde met onbegrip en eenzaamheid is de film wel geslaagd. “Film sets and rehearsal rooms are the coldest places on earth”, zegt Sybil tegen Colin. Zij bedoelt dat letterlijk, maar uit My Week with Marilyn kunnen we opmaken dat kleedkamers voor beroemdheden vaak ook figuurlijk kille want eenzame plekken zijn.

JN.

My Week with Marilyn (USA/Groot-Brittannië-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 7 maart 2012.
Met: Michelle Williams, Eddie Redmayne, Kenneth Branagh, Judi Dench, Julia Ormond en Emma Watson.

Genre: biopic / psychosociaal drama / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: My Week with Marilyn – trailer


Michelle Williams als Marilyn Monroe.

donderdag 26 januari 2012

My Week with Marilyn - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van My Week with Marilyn: Sweet despair

Genre: biopic / psychologisch drama / romantiek


maandag 20 juni 2011

O dear...

Blue Valentine  van Derek Cianfrance     ★★★



Dean (gespeeld door Ryan Gosling) werkt als schilder. Zijn vrouw Cindy (Michelle Williams) is een verpleegster. Ze houden van elkaar en hebben een dochtertje. Toch is er in de loop der jaren sleet gekomen op hun relatie. Waar is de tijd toen zij nog jong, naïef en smoorverliefd waren? Wat is er gebeurd met hun leven dat ooit zwanger was van opwindende beloftes? En wanneer werd liefde routine? Dean doet er alles aan om zijn huwelijk te redden, maar Cindy lijkt er niet meer in te geloven...


Fragiel

Blue Valentine (2010) is een nieuw, gevoelig romantisch drama van de Amerikaanse cineast Derek Cianfranca, die ook zelf het scenario schreef in samenwerking met Joey Curtis en Cami Delavigne.

De film heeft een mooie vertelstructuur die scènes in het heden afwisselt met flashbacks naar het verleden. Het schrille contrast tussen de zorgeloze romantiek die Dean en Cindy in het begin van hun relatie beleven en de latere kille spanning in de ruïnes van hun huwelijk accentueert de broosheid van hun liefde die als een rode draad door het verhaal loopt. Deze narratieve structuur is veeleer verhelderend dan verwarrend. Dankzij de uitstekende montage (door Jim Helton en Ron Patane) sluiten de flashbacks steeds dichter aan bij het heden: het verleden haalt het heden als het ware in, waardoor je als kijker het graduele ontstaan van de relatieproblemen tussen Dean en Cindy beter begrijpt en de cirkel aan het eind van de film rond is.

"Ik wil nooit zoals mijn ouders worden", zegt Cindy tegen haar grootmoeder. "Ik weet dat zij ooit van elkaar gehouden moeten hebben, maar dat hadden ze al opzij gezet alvorens ik geboren werd... Hoe voelde het toen jij verliefd werd?" Haar grootmoeder (bijrol van Jen Jones) antwoordt met een veelbetekenende zucht: "O dear..."

"You always hurt the one you love", zingt Dean in de schattigste scène van de film. Maar waarom eigenlijk? Waarom kwetsen we vaak precies diegenen die het meest voor ons betekenen? Is het misschien omdat we ons willen wreken op de eigen afhankelijkheid ten opzichte van de geliefde? Omdat we onze frustraties kunnen afreageren op iemand die ons wellicht niet in de steek zal laten? Om te testen of hij/zij ons toch in de steek zou laten? Of een combinatie daarvan? Of is de Liefde gewoon een onbetrouwbare gril? Cindy beseft alvast dat haar eigen verliefdheid net zo onverklaarbaar kan verdwijnen als ze opkwam. "Hoe kan je je gevoelens vertrouwen als ze plots kunnen verdwijnen?", vraagt zij zich af. Volgens haar grootmoeder is er wellicht maar één manier om daar achter te komen: zelf de liefde doormaken...


Liefde op mensenmaat

Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden) en Michelle Williams acteren erg geloofwaardig als het koppel met relatieproblemen. Regisseur Derek Cianfrance liet blijkbaar genoeg ruimte voor improvisatie, en dat draagt bij tot de spontane interactie tussen beide hoofdrolspelers.

Michelle Williams als Cindy
en Ryan Gosling als Dean.

Blue Valentine trapt bovendien niet in de valkuil van de zeemzoete Hollywoodromantiek. Het verhaal van Dean en Cindy gaat over liefde op mensenmaat en stelt dan ook menselijke-al-te-menselijke vragen. Bestaat liefde op het eerste gezicht? Is eeuwige liefde een illusie? Hoe lang zijn dromen opgewassen tegen teleurstellingen? En wanneer moeten loyauteit en doorzettingsvermogen het afleggen tegen de bittere werkelijkheid?   

JN.

Blue Valentine (USA-2010): in de Belgische bioscopen vanaf 29 juni 2011 en beschikbaar op dvd vanaf 17 november 2011.
Met: Ryan Gosling, Michelle Williams, Faith Wladyka, Mike Vogel, John Doman en Jen Jones.

Genre: romantisch drama

Klik op de oranje link voor de trailer:  Blue Valentine - trailer




woensdag 26 januari 2011

Blue Valentine - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Blue Valentine: O dear...

Genre: romantisch drama