Shakespeare kan ook sexy zijn

Much Ado About Nothing  van Joss Whedon     ★★★

Voor een cineast zijn weinig uitdagingen groter dan de verfilming van een toneelstuk van William Shakespeare. Cinema is immers een bij uitstek visueel medium, terwijl Shakespeare's uiterst literaire, gelaagde, zeg maar 'moeilijke' dialogen afleiden van wat er te zien is op het scherm. Toch zijn enkele cineasten er in geslaagd om het oeuvre van Engelands grootste toneelschrijver op een boeiende wijze tot leven te wekken op het grote scherm, zoals Laurence Olivier met Hamlet in 1948, Orson Welles in hetzelfde jaar met Macbeth, Joseph L. Mankiewicz met Julius Caesar in 1953 (herinner u de onvergetelijke speech van Marlon Brando als Marcus Antonius), Robert Wise met zijn musical-versie van Romeo and Juliet in West Side Story in 1961, Roman Polanski met Macbeth in 1971, Akira Kurosawa met zijn adaptatie van King Lear in Ran in 1985, en Kenneth Branagh met Henry V in 1989.

Tijdloos

Een vinnige, sexy komedie
over het spel van de liefde.

De duurzame interesse van filmregisseurs voor Shakespeare's oeuvre bevestigt de aantrekkingskracht en het tijdloze karakter van dat oeuvre. Ook de Amerikaanse regisseur en scenarist Joss Whedon kon niet weerstaan aan de verleiding en waagde zich aan de verfilming van Shakespeare's romantische komedie Much Ado About Nothing. Whedons verfilming is een toegankelijke, vermakelijke en eigentijdse versie, die aantoont dat de Engelse bard nog lang niet uitgezongen is. Voor meer kijkplezier raden we wel aan om vooraf even op het internet een synopsis na te lezen van deze complexe intrige over liefde, verleiding, bedrog, jaloezie en verraad.

Regisseur Joss Whedon gebruikte zijn eigen huis als filmset.

Cool en sexy

Gefilmd gedurende slechts twaalf dagen in zijn eigen huis met digitale hand-held camera's in stijlvol zwart-wit, verplaatste Whedon het verhaal van het middeleeuwse Sicilië naar het hedendaagse Californië: de prinsen en soldaten zijn gangsters in nette pakken, de ladies dragen cocktailjurkjes, de nachtwacht is een beveiligingsfirma, de zwaarden zijn pistolen en de brieven sms'jes. Samen met zijn cast injecteerde Whedon de scènes met een lichtvoetige sensualiteit. En de mooie, soms speelse, dan weer intimistische muziek (die Whedon overigens zelf componeerde) zit de afwisseling tussen screwball-komedie, romantiek en dreigende tragiek op de hielen. Het resultaat is een vinnige, sexy film die bewijst dat Shakespeare ook cool kan zijn.

Alexis Denisof en Amy Acker als Benedick en Beatrice.

Ongekunsteld

Nathan Fillion als de knullige Dogberry.

Whedon heeft veel te danken aan zijn acteurs, die Shakespeare's kunstige, virtuoze dialogen wisten uit te drukken met een ongekunsteld realisme zonder afbreuk te doen aan hun filosofische en artistieke meerwaarde. Met name Alexis Denisof als Benedick en Amy Acker als Beatrice blinken uit in hun verbale vuurwerk. Ook Nathan Fillion loopt in de kijker met zijn flegmatieke vertolking van Dogberry, het domme, incompetente hoofd van de nachtwacht, die zich uitdrukt in komische malapropismen. Met zo'n acteurs klinkt Shakespeare's zoetgevooisde stem des te zoeter wanneer de bard het huwelijk bezingt: “De tijd sleept zich voort op krukken, tot de Liefde al haar rituelen krijgt.”

JN.

Much Ado About Nothing (USA-2012): in de bioscoop vanaf 29 januari 2014. 

Met: Alexis Denisof, Amy Acker, Fran Kranz, Clark Gregg, Jillian Morgese, Reed Diamond en Nathan Fillion.

Genre: romantische komedie / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Much Ado About Nothing - trailer

Hoewel de Amerikaan Joss Whedon (49) pas vorig jaar als regisseur internationaal doorbrak met zijn superheldenfilm The Avengers, is hij al jarenlang actief als (co-)scenarist van onder meer de komische horrorfilm Buffy the Vampire Slayer (1992), de actiethriller Speed (1994), de animatiefilm Toy Story (1995) en de horrorparodie The Cabin in the Woods (2012).

Much Ado About Nothing - trailer

De Belgische release van deze nieuwe adaptatie van Shakespeare's klassieke romantische komedie Much Ado About Nothing is voorzien op 29 januari 2014.
 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Much Ado About Nothing: Shakespeare kan ook sexy zijn

Genre: romantische komedie / psychosociaal drama

Door de mangel

The Cabin in the Woods  van Drew Goddard     ★★★

Vorige week ben ik met mijn petekind naar de cinema gegaan. Dat doen we wel vaker samen, want ook Efraïm, zo heet ie, is een cinefiel. Hij is 14 jaar jong en stelde voor om naar de nieuwe superheldenfilm The Avengers (2012) te kijken. Ik suggereerde op mijn beurt de nieuwe films Dark Shadows (2012) van Tim Burton of The Cabin in the Woods (2011) van Drew Goddard in diens regiedebuut. Elk van die films is Kinderen Toegelaten. Zoals het een goede peter betaamt, mocht Efraïm de knoop doorhakken. Hij koos uiteindelijk voor The Cabin in the Woods. En dat hebben we ons geen van beiden betreurd. 

Knipogen

De premisse van The Cabin in the Woods is nochtans zo belegen als oude kaas: vijf jongeren trekken naar de bossen om er te logeren in een afgelegen blokhut en krijgen daar natuurlijk spijt van. Al gauw blijkt er iets niet pluis in hun vakantiebestemming. En voor je als kijker "Pas op!" kan roepen, kruipen er uit de donkere bosgrond reeds enkele moorddadige zombies tevoorschijn. Bovendien weten de jongeren niet dat zij via verborgen camera's en microfoons in de gaten gehouden worden vanuit een geheim ondergronds observatiecentrum, waar een team van wel heel erg cynische techneuten blijkbaar een bizar.... Nee, hier stoppen we om de pret niet te bederven. Want pret heeft deze tragikomische griezelprent alvast in overvloed te bieden.

In de kelder van de blokhut ontdekken de jongeren tal van vreemde objecten.



Oké, een sinistere blokhut waar panische jongeren op de hielen gezeten worden door demonische wezens hebben we al gezien in de uitstekende horrorklassieker The Evil Dead van Sam Raimi uit 1981 (één van onze favoriete horrorfilms; lees onze recensie hier, bekijk een filmfragment hier en de hele film hier). Zombies behoren tot een vaste waarde in het horrorgenre sinds de uiterst invloedrijke zombieklassieker Night of the Living Dead van George A. Romero uit 1968. Het vreemde object dat de jongeren in de kelder van The Cabin in the Woods ontdekken, en dat sadomasochistische krachten tot leven wekt, is rechtstreeks gebaseerd op de magische puzzeldoos in de verontrustende griezelfilm Hellraiser van Clive Barker uit 1987 (bekijk de hele film hier). En dat de jongeren stiekem geobserveerd worden door booswichten met een duistere verborgen agenda kwam reeds aan bod in de voyeuristische horrorfilm My Little Eye van Marc Evans uit 2002. En zo zitten er in The Cabin in the Woods nog heel wat andere verwijzingen naar horrorklassiekers. Aan u om ze te ontdekken... 

Ook de vijf hoofdpersonages in The Cabin in the Woods lijken ontleend aan een handboek voor would-be scenaristen van prototypische griezelfilms: de macho Curt (gespeeld door Chris Hemsworth), het blonde sletje Jules (Anna Hutchison), de slome pothead Marty (een grappige Fran Kranz), de zwarte student Holden (Jesse Williams) en de brave Dana (Kristen Connolly) staan respectievelijk symbool voor de Atleet, de Hoer, de Idioot, de Intellectueel en de Maagd.

V.l.n.r.: Chris Hemsworth, Jesse Williams, Anna Hutchison, Fran Kranz en Kristen Connolly.

Zoveel clichés in één film lijkt een recipe for disaster. Maar net als de razend populaire meta-slasher movie Scream van Wes Craven uit 1996 (één van onze favoriete films over seriemoorden), neemt ook The Cabin in the Woods (geschreven door regisseur Drew Goddard en zijn vakgenoot Joss Whedon) de horrorclichés doelbewust op de korrel. De talrijke vette knipogen naar de stereotypes en conventies in het horrorgenre zijn in The Cabin in the Woods slechts een aanleiding om te spelen met het verwachtingspatroon van de kijker en die stereotypes en conventies vervolgens op hun kop te zetten en flink door de mangel te halen. Dat gebeurt bovendien op een manier die zo over the top is dat je als toeschouwer ook tijdens de wreedste scènes vaak in lachen uitbarst. Zo is er het moment waarop één van de zombies Dana te pakken krijgt terwijl het toekijkende personeel in het observatiecentrum vrolijk een feestje bouwt en onverschillig weddenschappen afsluit over de afloop van de slachtpartij. Richard Jenkins en Bradley Whitford zijn trouwens niet alleen in die sequentie hilarisch in hun gortdroge vertolkingen van een duo flegmatieke technici.

Kristen Connolly als Dana.

Fun

Na afloop van de film, besloten Efraïm en ik eensgezind dat het fun was. 

Toen ik in mijn jeugd zelf 14 was, heb ik in een chirolokaal aan de Belgische kust voor het eerst The Evil Dead gezien. Destijds was die film Kinderen Niet Toegelaten en was ik er dus bij wet nog te jong voor, maar daar deden ze bij de chiro niet moeilijk over. Tjongjonge, was me dat een vergissing! Wekenlang had ik nachtmerries! De jeugd van tegenwoordig kan daar blijkbaar allemaal veel beter tegen...

JN.

The Cabin in the Woods (USA-2011): in de Belgische bioscopen sinds 2 mei 2012.

Met: Kristen Connolly, Fran Kranz, Chris Hemsworth, Anna Hutchison, Jesse Williams, Richard Jenkins en Bradley Whitford.

Genre: horror / zwarte komedie

Klik op de oranje link voor de trailer: The Cabin in the Woods - trailer

Fran Kranz als Marty.

Kristen Connolly als Dana.

Anna Hutchison als Jules.