Posts tonen met het label Alessandro Nivola. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Alessandro Nivola. Alle posts tonen

zaterdag 18 juli 2026

Een verzorgde, maar teleurstellende remake

 Black Narcissus - miniserie (2020)  van Charlotte Bruus Christensen     ★★½



In 1939 verscheen de boeiende roman Black Narcissus van de Engelse schrijfster Rumer Godden. De eerste verfilming daarvan volgde in 1947, ook onder de titel Black Narcissus, geproduceerd en geregisseerd door het veelgeprezen Britse filmmakersduo Michael Powell en Emeric Pressburger, die tevens zelf het scenario schreven (lees daarover meer hier). Het oogstrelende camerawerk in betoverende Technicolor stond onder leiding van de kunstzinnige Engelse cinematograaf Jack Cardiff, die er een Oscar en Golden Globe mee won. Het resultaat was een unieke, fascinerende bioscoopfilm die terecht beschouwd wordt als een visueel meesterwerk. Lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier

Wie die film nog nooit gezien heeft, zal wellicht genieten van de tweede verfilming van Goddens roman: de driedelige miniserie Black Narcissus uit 2020, geregisseerd door de Deense cineaste en cameravrouw Charlotte Bruus Christensen, die niet alleen in de regiestoel zat maar ook zelf het camerawerk in de miniserie leidde. Wie de film uit 1947 al wél gezien heeft, zoals wij, zal de miniserie waarschijnlijk een teleurstellende remake vinden, zoals wij, want hoewel het scenario van de miniserie, geschreven door de Engelse scenariste Amanda Coe, veel potentieel had (zie verder) en de miniserie ook erg verzorgd in beeld gebracht is, kan deze remake niet tippen aan de onvergetelijke film uit 1947.


Een sensueel religieus thrillerdrama

Een poster ter promotie
van de miniserie Black Narcissus.
Net als de roman uit 1939 en de film uit 1947, focust de miniserie Black Narcissus op de bewogen lotgevallen van een groepje Britse nonnen die onder leiding van hun jonge, nieuwe zuster overste Clodagh (in de miniserie gespeeld door Gemma Arterton
) ten tijde van het Britse koloniaal bewind in India vertrekken naar een afgelegen Indiaas dorpje in het Himalayagebergte om daar op een hoge, winderige bergkam het voormalige harempaleis van een Indiase generaal te transformeren tot een nieuw klooster dat tevens dienst moet doen als een missieschooltje voor de kinderen van de Indiase dorpelingen die in de vallei aan de voet van de bergkam wonen. De nonnen krijgen daarbij assistentie van ene mister Dean (Alessandro Nivola): een flegmatieke en vrijzinnige Britse oorlogsveteraan en koloniaal agent, die behulpzaam is maar op de zenuwen werkt van de strikte zuster overste Clodagh. 

De geïsoleerde en winderige locatie, betoverende vergezichten, ijle berglucht, eeuwenoude volkstradities van de dorpelingen en erotische Indiase muurschilderingen in het voormalige harempaleis hebben een merkwaardig, desoriënterend effect op de 'beschaafde' Britse nonnen. Zelfs de immer zelfbeheerste zuster overste 'ontdooit' stilaan: Clodagh herinnert zich de tijd alvorens zij non werd, toen in haar leven en hart nog plaats was voor romantiek en seksualiteit. Tot haar eigen ontreddering, voelt zij zich bovendien aangetrokken tot mister Dean. Maar zij is niet alleen: ook de jonge, labiele non zuster Ruth (Aisling Franciosi) geraakt in de ban van mister Dean. Dat zorgt voor conflicten tussen beide nonnen, waardoor de miniserie evolueert van een sensueel religieus drama naar een thriller...

Gemma Arterton als zuster overste Clodagh
en Alessandro Nivola als mister Dean
in de miniserie Black Narcissus.

Kwaliteiten

De miniserie, die 3 episodes omvat van telkens circa een uur, graaft dieper dan de film uit 1947 in de voorgeschiedenis van het voormalige Indiase harempaleis, met flashbacks naar het tragische lot van de jonge Indiase concubine Srimati (bijrolletje van Gianni Gonsalves), wier zelfmoord en bewaard gebleven paleiskamertje een bron van fascinatie worden voor de morbide zuster Ruth.

Zuster Ruth geraakt in de miniserie geobsedeerd
door de herinnering aan de dode Indiase concubine Srimati.

Net als de roman en de film, thematiseert de miniserie vooral de tegenstelling tussen geest en lichaam, cultuur en natuur, ascese en lust, inhibitie en passie, het cerebrale en het zinnelijke, religieuze spiritualiteit en aards genot. In de miniserie wordt dat bovendien toepasselijk in de verf gezet met shots van zuster overste Clodagh die regelmatig haar hoofdharen kaalscheert en zichzelf in haar kloosterkamer kastijdt met een karwats als zelfopgelegde boetedoening voor haar zonden.

Gemma Arterton als zuster overste Clodagh in de miniserie.

Op visueel vlak blinkt de miniserie uit met onder meer buitenopnames van mooie berglandschappen (gefilmd in Nepal), toepasselijke historische kostuums, waaronder de witte habijten van de nonnen, een prachtig kleurenpalet (veel wit, roze, paars, blauw en bruin), een sfeervolle belichting en knappe decors, waardoor de miniserie herinnert aan de betoverende kleuren en visuele kracht van de film uit 1947. 


Aisling Franciosi heeft in de miniserie de juiste uitstraling als de gestoorde zuster Ruth. Bovendien injecteert Franciosi haar jonge personage met een gevoelige kwetsbaarheid die ontbrak in de filmversie van zuster Ruth die Kathleen Byron met brio vertolkte in 1947 (zie verder). Alessandro Nivola ziet er in de miniserie als mister Dean virieler uit dan de acteur David Farrar die er in de film als mister Dean in zijn korte broek op de rug van een pony veeleer belachelijk dan verleidelijk uitzag. Nila Aalia acteert in de miniserie veel beter in haar bijrol van de Indiase concièrge Angu Ayah dan de overacterende May Hallatt in de film. En Karen Bryson overtuigt in de miniserie met haar gevoelige bijrol van de vertwijfelde zuster Philippa, net zoals Flora Robson in de film. 

Karen Bryson als de zwarte zuster Philippa in de miniserie Black Narcissus. 

Gemiste kansen

Spijts de hogervermelde kwaliteiten, blijft de miniserie ver beneden het niveau van de film uit 1947. Dat ligt vooral aan het volgende:
Gemma Arterton mist in de miniserie als het hoofdpersonage Clodagh het charisma en veelzijdige acteertalent van Deborah Kerr die schitterde met haar briljante vertolking van de zuster overste in de film uit 1947;
- de flashbacks naar het verleden van Clodagh, alvorens zij non werd, blijven in de miniserie in gebreke in vergelijking met de wondermooie flashbacks in de film die Clodaghs bitterzoete, weemoedige, tragiromantische herinneringen aan haar verleden veel beter opriepen;
- de chemie tussen Alessandro Nivola (als mister Dean) en Gemma Arterton (als Clodagh) in de miniserie mist de nodige 'elektriciteit';  
- de zeer degelijke vertolking van Aisling Franciosi in de miniserie als de labiele zuster Ruth kan uiteindelijk toch niet tippen aan de verontrustende, iconische vertolking van Kathleen Byron als de angstaanjagende zuster Ruth in de film (die behoort tot de beste movie villains aller tijden);
- het psychologische steekspel en de confrontaties tussen zuster overste Clodagh en zuster Ruth in de miniserie beklijven veel minder dan de jaloerse en antagonistische verhouding tussen beide nonnen in de film, bijvoorbeeld tijdens de briljante scène in de film waarin Clodagh aan zuster Ruth verwijt dat zij in de ban is van mister Dean terwijl Clodagh met haar vingers een potlood omklemt en zij niet alleen plots beseft dat haar eigen puntig gevijlde vingernagels te zien zijn (hoewel nonnen hun nagels kort moeten houden uit preutse bescheidenheid) maar Clodagh wellicht ook plots de seksuele bijbetekenis beseft van het potlood (een 'fallus') tussen haar vingers, waarna de camera naar boven zwenkt en eerst een Bijbel toont en dan de veelzeggende (bijna grijnzende) gelaatsuitdrukking van zuster Ruth ter bevestiging dat zij reeds gemerkt heeft dat ook Clodagh onderhevig is aan profane driften (zoals ijdelheid en lust) als gevolg van mister Deans aantrekkingskracht: "I've noticed you're very pleased to see him yourself", aldus zuster Ruth tegen Clodagh in de film; 
Dipika Kunwar als Kanchi (links)
en Chaneil Kular als prins Dilip Rai.
- Dipika Kunwar, nochtans een bevallige actrice, is in de miniserie in haar bijrol van het Indiase dorpsmeisje Kanchi minder memorabel dan Hollywoodster Jean Simmons in de film (denk bijvoorbeeld aan het mooie dansje van Simmons als Kanchi in de film);
- op zijn beurt kan ook Chaneil Kular, hoewel overtuigend in de miniserie in zijn bijrol van de jonge Indiase prins Dilip Rai, de charismatische vertolking van de Indiase acteur Sabu als de sympathieke maar ijdele prins in de film uit 1947 niet doen vergeten;
- de miniserie mist de poëtische kracht van de film; 
- de miniserie slaagt er nooit in om de intense spanningsopbouw in de film te evenaren;
- de muziek in de miniserie tijdens spannend bedoelde momenten (gecomponeerd door Anne Dudley) klinkt vaak stereotiep en stelt teleur in vergelijking met de spannende muzieksegmenten in de film (gecomponeerd door Brian Easdale);
- het ritme van de montage in de miniserie laat soms ook te wensen over;
- en de slotsequenties in de miniserie, waaronder de finale, zijn een sof in vergelijking met de intense slotsequenties in de film, waaronder de sublieme, bloedstollende finale in de film die zich afspeelt in de kloosterkapel en onder de kloosterklok aan de rand van de afgrond.

Gemma Arterton als Clodagh in de miniserie Black Narcissus.

Kortom: hoewel de miniserie Black Narcissus een verdienstelijke poging is om de roman van Rumer Godden nieuw leven in te blazen, staat de eerste verfilming uit 1947 vooralsnog op onaantastbare hoogte.

JN.

Black Narcissus - miniserie (Groot-Brittannië/USA-2020): te bekijken via verschillende streamingdiensten.
Met: Gemma Arterton, Aisling Franciosi, Alessandro Nivola, Chaneil Kular, Nila Aalia, Rosie Cavaliero, Karen Bryson, Patsy Ferran, Gina McKee, Dipika Kunwar, Kulvinder Ghir, Gianni Gonsalves, Diana Rigg, Soumil Malla en Jim Broadbent.

Genre: psychosociale thriller / religieus drama / romantiek

vrijdag 19 juli 2024

Face/Off - full movie


Face/Off is een uitstekende actiethriller uit 1997 van de Hongkongse actieregisseur par excellence John Woo, gebaseerd op een meeslepend scenario van Mike Werb en Michael Colleary, met verrassende plotwendingen en schitterende dubbelrollen van de bekende Hollywoodacteurs John Travolta (als een FBI-agent) en Nicholas Cage (als een gevaarlijke terrorist), wier personages letterlijk en figuurlijk in elkaars huid kruipen terwijl zij elkaar de loef proberen af te steken in hun dodelijke kat-en-muisspel... 

De belangrijkste bijrollen worden vertolkt door Joan Allen, Alessandro Nivola, Dominique Swain, Nick Cassavetes en Gina Gershon.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.



(Klik op  de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: misdaadthriller / actie

zaterdag 25 maart 2023

Een saaie feministische reboot

Boston Strangler  van Matt Ruskin     ★★



In 1962 ontdekt de Amerikaanse journaliste Loretta McLaughlin (gespeeld door de Engelse actrice Keira Knightley) frappante gelijkenissen tussen drie moorden die in juni 1962 gepleegd werden in de Amerikaanse stad Boston:
- alle slachtoffers zijn alleenstaande oudere vrouwen;
- elk van hen werd in hun eigen woning gewurgd;
- en de politie ontdekt geen sporen van inbraak, wat doet vermoeden dat de vrouwen hun moordenaar binnenlieten.

Vanwege deze en andere gelijkenissen tussen de moorden, meent Loretta dat hier een sluwe seriemoordenaar aan het werk is. Ze werkt als lifestyle-journaliste op de redactie van het dagblad Boston Record-American, maar droomt ervan om een volwaardige onderzoeksjournaliste te worden. Daarom meldt Loretta haar hypothese over een seriemoordenaar aan hoofdredacteur Jack MacLaine (Chris Cooper) en vraagt zij hem om verder onderzoek naar de moorden te mogen doen en er een artikel over te mogen schrijven. Jack weigert. Maar na een vierde moord, die Loretta's theorie lijkt te bevestigen, geeft Jack eindelijk toestemming aan haar om de zaak verder uit te spitten. Dat levert een ophefmakende primeur op de voorpagina van de Boston Record-American op, waarin Loretta als eerste waarschuwt dat de moorden wellicht het werk zijn van een seriemoordenaar die zij in haar vervolgartikels de pakkende bijnaam The Boston Strangler (De Wurger van Boston) geeft.

Keira Knigthley als journaliste Loretta McLaughlin
en Chris Cooper als hoofdredacteur Jack MacClaine.  

Terwijl Loretta samen met haar collega Jean Cole Harris (Carrie Coon) verder onderzoek doet naar de moorden en verdachten, vallen er nog meer gewurgde slachtoffers in en rond Boston. Daar zitten vanaf de zevende moord echter ook jonge vrouwen tussen, wat niet strookt met de eerdere zes moorden. Bovendien krijgt Loretta's echtgenoot James (Morgan Spector) er stilaan genoeg van dat zijn vrouw hun huwelijks- en gezinsleven in toenemende mate opoffert voor haar journalistieke ambities en obsessie met het moordmysterie...

Carrie Coon als Jean (links)
en Keira Knightley als Loretta.
Girl power?

Geschreven en geregisseerd door de Amerikaan Matt Ruskin, die zich baseerde op historische feiten rond het journalistieke onderzoek van de echte Loretta McClaughlin naar 13 moorden die plaatsvonden tussen juni 1962 en januari 1964, is de nieuwe film Boston Strangler (2023) een feministische reboot van het misdaaddrama The Boston Strangler van Richard Fleischer uit 1968 waarin Tony Curtis en Henry Fonda de hoofdrollen speelden. 

Tony Curtis in The Boston Strangler uit 1968.

Fleischers oorspronkelijke versie is sfeervol en creatief in beeld gebracht, met realistische locatie-opnames in Boston en een veelvuldig gebruik van split screens (meerdere kleine beeldkaders in het grote beeldkader), en focust op het politieonderzoek, op de angst van de Bostonianen en op de schizofrene verkrachter en lustmoordenaar Alberto DeSalvo (gespeeld door Tony Curtis). Dat herinnert aan de invloedrijke psychosociale misdaadklassieker M: Eine Stadt sucht einen Mörder uit 1931 van de Oostenrijkse meestercineast Fritz Lang (één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), waarin de Duitse hoofdstad Berlijn in de greep is van de koortsachtige zoektocht naar een seriemoordenaar die het op kinderen gemunt heeft, vertolkt door Peter Lorre in zijn memorabele doorbraakrol.

The Boston Strangler van Richard Fleisher uit 1968
maakt een uitstekend narratief en sfeerversterkend gebruik van split screens.

Net als M en Fleischers The Boston Strangler, bevat ook Ruskins Boston Strangler montages die de collectieve angst en het politieonderzoek naar verdachten in beeld brengen, maar Ruskins film draait vooral rond Loretta's moeizame journalistieke zoektocht naar de waarheid terwijl zij als vrouw van zich afbijt in haar destijds door mannen gedomineerde wereldje (de redactie van de Boston Record-American, politiekantoren en plaatsen delict).

Wat Loretta en Jean in Boston Strangler uiteindelijk blootleggen met hun onderzoek (nee, dat verklappen we hier niet) ligt wellicht dichter bij de historische waarheid dan Fleischers film over de seriemoordenaar, hoewel we, intussen zo'n 60 jaar na de moorden, waarschijnlijk nooit zullen weten hoe de vork precies in de steel zat. En Keira Knightley acteert verdienstelijk in haar hoofdrol van Loretta. 

Anderzijds komt geen enkele ander personage voldoende uit de verf. Bovendien wrijft Ruskins reboot het feministische zout te gretig in de 'patriarchale' wonde door te vaak en soms te nadrukkelijk te focussen op Loretta's streven naar emancipatie, terwijl de film nooit echt spannend wordt, waardoor Boston Strangler te woke-moralistisch aanvoelt en na een tijdje begint te vervelen. In dat verband is de film trouwens ook misleidend door de indruk te wekken dat Loretta McClaughlin uitsluitend typisch vrouwelijke lifestyle-artikels mocht schrijven voor de Boston Record-American alvorens zij in 1962 over de Boston Strangler begon te schrijven, terwijl zij in werkelijkheid reeds in de jaren 50 tal van misdaadartikels en rechtbankreportages schreef voor het dagblad. 


Op filmtechnisch vlak valt weinig aan te merken op deze reboot. Het vakkundige camerawerk (met vaak schaarse belichting), het sfeervolle production design en de dito art direction (met een somber en vaal kleurenpalet), de vintage kleding, oude wagens en rekwisieten uit de jaren 60 wekken de tijd van toen geloofwaardig tot leven en doen denken aan de geslaagde sfeerschepping in het briljante (ook op historische feiten gebaseerde) journalistieke seriemoordenmysterie Zodiac (2007) van David Fincher dat ook begint in de jaren 60 (één van onze favoriete films over seriemoorden, alsook één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films tout court; bekijk de hele film hier).

Alessandro Nivola speelt de politiedetective Conley in Boston Strangler

Naast de journalistieke insteek en de sfeerschepping, heeft Ruskins Boston Strangler nog meer gemeen met Zodiac. Twee in het oog springende voorbeelden, die naast overeenkomsten ook contrasten tussen beide films illustreren:
- Loretta's aanvaringen met de politie en met haar echtgenoot James als gevolg van haar eigenzinnige en hardnekkige speurwerk naar de identiteit van de Boston Strangler herinneren aan de zware psychosociale prijs die de journalistieke cartoonist Robert Graysmith (gespeeld door Jake Gyllenhaal) in Zodiac betaalt voor zijn jarenlange, obsessieve zoektocht naar de identiteit van de beruchte seriemoordenaar met de bijnaam The Zodiac Killer. Als kijker begrijp je waarom sommige personages in Zodiac, zoals Roberts echtgenote (die hem aanvankelijk steunt in zijn moordonderzoek), na verloop van tijd genoeg krijgen van Roberts langdurige obsessie ten koste van onder meer zijn eigen gezin, temeer omdat Robert thuis, in aanwezigheid van zijn vrouw, een onheilspellend telefoontje krijgt van een anonieme hijger die wel eens de Zodiac Killer zou kunnen zijn omdat intussen publiek bekend geraakt is dat Robert onderzoek doet naar de identiteit van de moordenaar. In Boston Strangler krijgen Loretta en haar echtgenoot James thuis ook telefoontjes van een anonieme hijger, die wel eens de Boston Strangler zou kunnen zijn omdat Loretta in haar onthullende persartikels over haar moordonderzoek haar naam als auteur vermeldde. Dat maakt James (net als Roberts vrouw in Zodiac) vanzelfsprekend bezorgd, omdat Loretta's arbeidsintensieve en tijdrovende verslaggeving over de moorden en verdachten niet alleen ten koste gaat van hun huwelijks- en gezinsleven maar ook gevaren oplevert voor henzelf en voor hun drie kinderen. Toch suggereert Boston Strangler dat James een ouderwetse paternalist is, die zijn vrouw weliswaar aanvankelijk (in de eerste helft van de film) steunt en aanmoedigt in haar verslaggeving over de moorden maar uiteindelijk zijn ware 'vrouwonvriendelijke' gelaat toont door zijn steun na verloop van tijd in te trekken. Dat bevestigt de feministische toonaard van de film;
de sequentie in Boston Strangler waarin Loretta de verdachte Daniel Marsh (Ryan Winkles) opzoekt bij hem thuis vertoont opvallende gelijkenissen met de sequentie in Zodiac waarin Robert Graysmith de verdachte Bob Vaughn (Charles Fleischer) bij hem thuis opzoekt, met dat verschil echter dat die sequentie in Zodiac één van de spannendste in de filmgeschiedenis is terwijl de veel kortere sequentie in Boston Strangler abrupt eindigt alvorens ze spannend had kunnen worden.

Ook in andere opzichten speelt Boston Strangler vaak leentjebuur bij Zodiac. Maar, voor zover u dat nog niet begrepen zou hebben: Zodiac is een véél betere film dan Boston Strangler.


Andere inspiratiebronnen waaraan Boston Strangler schatplichtig lijkt, zijn de op historische feiten gebaseerde journalistieke drama's All the President's Men van Alan J. Pakula uit 1976 (over het politieke Watergate-schandaal) en Spotlight van Tom McCarthy uit 2015 (over pedoseksuele priesters in Boston; lees onze recensie hier). Maar ook aan die films kan Boston Strangler niet tippen, omdat Ruskin voorrang gaf aan zijn feministische portret van Loretta en daardoor vergat om zijn moordmysterie met voldoende spanning te injecteren.

Kortom, Boston Strangler is een goedbedoelde hommage aan Girl power, die als film echter power mist.

Er zijn veel betere films over seriemoorden, zoals de aanraders in onze Top 45 van beklijvende films over seriemoorden

JN. 

Boston Strangler (USA-2023): te bekijken via onder meer de sectie ST★R van de streamingdienst Disney+ sinds 17 maart 2023. 
Met: Keira Knightley, Carrie Coon, Chris Cooper, Alessandro Nivola, David Dastalmachian, Morgan Spector, Greg Vrotsos en Ryan Winkles. 

Genre: biopic / historisch drama / misdaadmysterie

zaterdag 25 november 2017

You Were Never Really Here - trailer


Gebaseerd op de gelijknamige novelle uit 2013 van de Amerikaanse schrijver Jonathan Ames, is You Were Never Really Here (2017) een nieuwe, koortsige psychologische misdaadthriller met Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs) in de beklijvende hoofdrol als een getraumatiseerde oorlogsveteraan die probeert om jonge meisjes te redden uit de prostitutienetwerken van gewetenloze mensensmokkelaars. 

De film werd geschreven en geregisseerd door de getalenteerde Schotse cineaste Lynne Ramsay, die eerder o.m. het aangrijpende gezinsdrama We Need to Talk About Kevin verfilmde (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Bekijk de trailer van You Were Never Really Here hieronder:



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: thriller / misdaad / psychologisch drama

Klik op de oranje link voor ons biografische portret van Joaquin Phoenix uit december 2014: Menselijk al te menselijk