Huisvrouwen aan de macht

Potiche  van François Ozon     ★★★

Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk uit 1980 van Pierre Barillet en Jean-Pierre Grédy, is Potiche (2010) een nieuwe, lichtvoetige Franse komedie van François Ozon over de emancipatie van een pientere huisvrouw. 

Ontwakend muurbloempje

Het door Ozon zelfgeschreven scenario draait rond Suzanne (titelrol van de Franse filmgodin Catherine Deneuve): een getrouwde Franse huisvrouw op leeftijd, die anno 1977 al jaren haar dagen vult met joggen, het huishouden en het schrijven van gedichtjes. Haar egocentrische en ontrouwe echtgenoot Robert (Fabrice Luchini) leidt hun paraplufabriek met ijzeren hand en verwacht van zijn vrouw één ding: sois belle et tais toi. Wanneer hij na een gijzeling door de stakende fabrieksarbeiders tijdelijk werkonbekwaam wordt, neemt Suzanne de bedrijfsleiding over. Zij hervindt haar (door jarenlange routine in slaap gesuste) levenslust en ambitie, en bloeit weer open. De voormalige potiche (sierstuk/muurbloempje) blijkt bovendien zo haar eigen geheimpjes te hebben...

Catherine Deneuve en Fabrice Luchini.

Feministisch pamflet

De verrassende plotwendingen en snedige dialogen zijn soms wat vergezocht, maar de film is behalve een feministisch pamflet dan ook in de eerste plaats een komedie. 

De Franse topacteur Gérard Depardieu is innemend in zijn bijrol van een progressieve politicus die de fabrieksarbeiders verdedigt. 

Maar het zijn de vrouwen die de show stelen in Potiche. De intussen 67-jarige Catherine Deneuve heeft nog niets van haar charisma verloren en is even grappig als charmant in haar rol van de opstandige huisvrouw (let op de hilarische openingsscène waarin ze de dieren in het bos begroet!). Ook Karin Viard (in haar rol van Roberts secretaresse én minnares) en Judith Godrèche (als Suzanne's dochter) acteren uitstekend.

Catherine Deneuve schittert als de vrouw die weigert om
nog langer als een siermeubel door het leven te gaan.

Vintage sfeerschepping

Potiche speelt zich af in de late jaren 70, wat ook blijkt uit de vintage garderobe van de personages en uit de toepasselijke decors, maar de sfeer herinnert tevens aan het vrouw-aan-de-haard-gevoel uit de fifties in de iconische Franse komedie Mon oncle van en met Jacques Tati uit 1958. 

Andere troeven van Potiche zijn de verzorgde fotografie (onder leiding van cameraman Yorick Le Saux), de mooie muziek (van Philippe Rombi) en het strakke tempo (te danken aan het scenario en de regie van François Ozon en aan de montage door Laure Gardette).

JN.

Potiche (Frankrijk-2010): in de Belgische bioscopen vanaf 10 november 2010.

Met: Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Fabrice Luchini, Karin Viard, Judith Godrèche en Jérémie Renier.

Genre: komedie

Klik op de oranje link voor de trailer: Potiche - trailer



 Catherine Deneuve en regisseur François Ozon op de set van Potiche.

Bekijk meer foto's hier.

Kroniek van een aangekondigd verval

Io sono l'amore  van Luca Guadagnino     ★★★

Geld alleen maakt niet gelukkig, zo blijkt ook uit de lotgevallen van de rijke Milanese familie Recchi. De zieke grootvader en patriarch (gespeeld door Gabriele Ferzetti) verdeelt zijn familiebedrijf tussen zijn ambitieuze zoon Tancredi (Pippo Delbono) en diens eigen oudste zoon Edoardo Jr. (Flavio Parenti), wat voor spanningen zorgt binnen de familie. Kleindochter Betta (Alba Rohrwacher) verbergt haar lesbische geaardheid. En Emma (Tilda Swinton), de Russische echtgenote van Tancredi, wordt verliefd op een kok...

Tilda Swinton als Emma Recchi.

Metaforen

Io sono l'amore (Ik ben liefde) is een nieuwe, interessante film van de Siciliaanse regisseur Luca Guadagnino uit 2009, die pas sinds eind vorige maand in de Belgische bioscopen te zien is. 

De verzorgde fotografie (onder leiding van de Franse cameraman Yorick Le Saux) met uitgekiende belichting, de somptueuze decors en de stijlvolle kleding creëren een toepasselijke atmosfeer die tegelijk aristocratisch en beklemmend aanvoelt. 

Regisseur Guadagnino maakt veelvuldig gebruik van metaforen die zowel de plot als de gevoelens van de personages illustreren. Zo zijn er in de scènes waarin de onderkoelde Emma toegeeft aan haar ontluikende passie voor de kok Antonio (gespeeld door Edoardo Gabbriellini) suggestieve close-ups van bloemen en planten, maar ook (met een knipoog naar Blue Velvet van David Lynch) shots van kruipende insecten. Daarmee geeft Guadagnino onheilspellend aan dat onder de bucolische liefdestaferelen tussen de kok Antonio en de overspelige Emma van meet af aan het verval van de Recchi-dynastie dreigt. Alles wijst erop dat de Recchi's, net als de Buddenbrooks in de roman van Thomas Mann, op een crisis afstevenen...

Hypocrisie

De hypocriete etiquette waarmee leden van de adel of rijke bourgeoisie hun emoties onderdrukken, werd eerder al -en beter- gethematiseerd en uitgewerkt in films zoals het visueel verbluffend kostuumdrama Barry Lyndon uit 1975 (één van onze favoriete historische drama's) van Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur), het visueel verbluffend tragiromantisch drama The Age of Innocence uit 1993 van Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs) en het tragiromantisch drama The Remains of the Day uit 1993 van James Ivory. 

Jammer ook dat de muziek van John Adams in Io sono l'amore soms wat opdringerig klinkt. 

Toch is deze film een mooi pleidooi voor authenticiteit. Al was het maar voor Tilda Swintons sterke vertolking van Emma en voor het verrassend ontroerende bijrolletje van Maria Paiato als Emma's trouwe dienstmeid.

JN.

Io sono l'amore (Italië-2009): in de Belgische bioscopen sinds 29 september 2010.

Met: Tilda Swinton, Edoardo Gabbriellini, Flavio Parenti, Alba Rohrwacher, Maria Paiato, Pippo Delbono en Gabriele Ferzetti.

Genre:  familiedrama / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: Io sono l'amore - trailer

De Siciliaanse regisseur Luca Guadagnino werd voor Io sono l'amore
op het Filmfestival van Boulder bekroond met de prijs voor beste film.