The Eyes of My Mother van Nicolas Pesce ★★½
Hoewel het zelfgeschreven, in oogstrelend zwart-wit opgenomen en zelf gemonteerde langspeelfilmdebuut van de Amerikaanse regisseur Nicolas Pesce één van de meest sfeervolle en mooist in beeld gebrachte horrorfilms is die wij ooit onder ogen kregen (pun intented), waren wij na afloop van The Eyes of My Mother (2016) toch een beetje teleurgesteld. Dat ligt vooral aan het scenario, dat weliswaar vertrekt van een boeiende premisse, maar in gebreke blijft op het vlak van plot- en karakterontwikkeling.
American Gothic
Het verhaal draait rond Francisca (gespeeld als jong meisje door Olivia Bond en later door Kika Magalhães), die samen met haar ouders in een geïsoleerde boerderij op het Amerikaanse platteland woont. Na een traumatische home invasion, begaat Francisca op haar beurt een reeks gruweldaden...
 |
| Francisca (links) en haar moeder. |
 |
Het schilderij American Gothic
van Grant Wood uit 1930. |
Francisca's moeder (een charismatisch vertolkt bijrolletje van Diana Agostini) is een voormalige oogchirurg van Portugese komaf, die haar dochter aan de keukentafel leert hoe zij de ogen van een dode koe kan verwijderen. Dat verklaart zowel enkele van Francisca's gruweldaden als de wondermooie Portugese fadomuziek op de soundtrack.
Francisca's vader (gespeeld door Paul Nazak) is een zwijgzame, pezige boer die 's avonds afwezig naar de tv staart.
De ouders lijken zo weggelopen uit het iconische schilderij American Gothic van Grant Wood uit 1930. Ook anderszins doet The Eyes of My Mother, bijvoorbeeld op visueel vlak, met mooie, sfeervolle shots die soms op stillevens lijken, denken aan de strakke iconografie en stille ernst van American Gothic.
Ook de ingehouden spanning die uit het schilderij American Gothic spreekt en allerlei impliciete geheimen lijkt te verbergen, is voelbaar doorheen The Eyes of My Mother. Zo komen we er als kijker nooit echt achter wat Francisca eigenlijk bezielt, behalve dan dat zij als kind reeds gefascineerd was door de dissectie van dode dieren en dat zij na de voormelde home invasion kampt met trauma's, eenzaamheid en een zeer labiele, psychopathische persoonlijkheid.
 |
| Kika Magalhães als Francisca. |
Bizarre stijloefening
De briljante fotografie onder leiding van cameraman Zach Kuperstein en de uitstekende montage door regisseur Nicolas Pesce kunnen echter niet verhelen dat The Eyes of My Mother soms doelbewust lijkt te willen shockeren om te shockeren, wat wel vaker het geval is in kunstzinnige arthouse-producties waarin vorm primeert op inhoud. Toegegeven, regisseur Pesce brengt de gruwel meestal niet expliciet in beeld, door vaak weg te knippen of het geweld offscreen te suggereren, maar deze film is niettemin ongeschikt voor gevoelige kijkers.
De spannendste sequenties zijn die waarin de home invasion plaatsvindt (met een onheilspellende bijrol van Will Brill), de sequentie waarin Francisca een Aziatische jongedame (knappe bijrol van Clara Wong) mee naar huis neemt, en de sequentie waarin Francisca een lift krijgt van een vrouw met baby.
De cast omvat slechts een handvol acteurs, die zich behoorlijk van hun taak kwijten. Hoofdrolspeelster Kika Magalhães heeft bovendien de juiste, bevreemdende uitstraling als de stuurloze Francisca. Maar ook zij kan de gaten in het scenario niet dichten.
Het resultaat is een bizarre stijloefening die het midden houdt tussen het artistieke avant-gardisme in de experimentele, surrealistische kortfilm Un chien andalou (1929) van Louis Buñuel, de Freudiaanse moeder-kind-thematiek in de baanbrekende en invloedrijke horrorklassieker Psycho (1960) van Alfred Hitchcock (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden), de rauwe brutaliteit in de iconische slasher movie The Texas Chain Saw Massacre (1974) van Tobe Hooper (ook één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), het kille, zinloze geweld in de ijzingwekkende home invasion-horrorthriller Funny Games (1997) van Michael Haneke (ook één van onze favoriete films over seriemoorden), de zwart-wit fotografie en unheimliche sfeer in het bevreemdende psychosociaal drama Das weiße Band (2009) van Michael Haneke, de bloederige wraaklust in de beklijvende feministische horrorshocker The Woman (2011) van Lucky McKee (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en de claustrofobische gezinsdynamiek in het sfeervolle folk horror-drama The Witch (2015) van Robert Eggers (bekijk de trailer hier).
 |
|
Of zoals de Amerikaanse filmrecensent A.A. Dowd The Eyes of My Mother treffend samenvat: "If Ingmar Bergman had helmed The Texas Chain Saw Massacre, it might look something like this exquisite nightmare."
JN.
The Eyes of My Mother (USA-2016): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Kika Magalhães, Olivia Bond, Paul Nazak, Will Brill, Diana Agostini, Clara Wong en Flora Diaz.
