My Name Is Alfred Hitchcock - trailer

 

Vorig jaar, in 2022, was het precies 100 jaar geleden dat de geniale Engelse cineast Alfred Hitchcock (1899-1980) zijn regiedebuut maakte toen hij in 1922 in de regiestoel zat van de Britse stille film met de werktitel Number 13 uit 1922 (ook bekend onder de werktitel Mrs. Peabody). Die film bleef echter onvoltooid wegens geldgebrek. Er werden slechts enkele scènes gefilmd en zelfs die opnames gingen nadien verloren. 

Gelukkig zijn de meeste films die Hitchcock nadien in de loop der jaren regisseerde wél voltooid en bewaard gebleven, waaronder zijn bekendste films:

- The Lodger (bekijk de hele film hier)

- The Lady Vanishes

- Rebecca (bekijk de hele film hier)

- Shadow of a Doubt (bekijk de hele film hier)

- Spellbound

- Notorious

- Rope (bekijk de hele film hier)

- Strangers on a Train (bekijk de hele film hier)

- Dial M for Murder

- Rear Window

- To Catch a Thief (bekijk de hele film hier)

- The Trouble with Harry (bekijk de hele film hier) 

- The Man Who Knew Too Much (bekijk de hele film hier)

- Vertigo (bekijk een filmfragment hier)

- North by Northwest

- Psycho (bekijk een analyse hier)

- The Birds (bekijk de hele film hier)

- Marnie (bekijk de hele film hier)

- Frenzy (bekijk de hele film hier).

Naast voormelde films, die Hitchcock de verdiende eretitel The Master of Suspense opleverde (alsook een 5de plaats in onze Top 20 van onze favoriete cineasten), blikte "Hitch" als regisseur echter nog heel wat andere films in die volgens de Ierse filmjournalist en documentairemaker Mark Cousins ook onze aandacht verdienen. Daarom voltooide Cousins vorig jaar zijn nieuwe documentaire My Name Is Alfred Hitchcock (2022), waarin niet alleen de hogervermelde films maar ook heel wat minder bekende films van Hitchcock aan bod komen. Cousins focuste daarbij niet zozeer op de beroemde Hitchcockiaanse thema's -zoals misdaad, voyeurisme, blondines en dominante moeders- maar veeleer op zes minder voor de hand liggende thema's die elk een hoofdstuk van de documentaire vormen: Ontsnapping, Verlangen, Eenzaamheid, Tijd, Vervulling en Hoogtepunt. Dat klinkt interessant, temeer omdat Cousins eerder al boeiende cinefiele documentaires inblikte, zoals The Story of Film: An Odyssey (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en A Story of Children and Film (lees onze recensie hier). 

Het enige wat ons een beetje stoorde in onderstaande trailer van de nieuwe documentaire My Name Is Alfred Hitchcock is de commentaarstem van de Engelse imitator Alistair McGowan die de stem van Hitchcock imiteert. McGowans commentaarstem lijkt weliswaar op Hitchcocks echte stem, maar net niet goed genoeg om ons te overtuigen. Het ware misschien beter geweest om AI-software te gebruiken ter imitatie van Hitchcocks stem. Hoe dan ook, voor het overige ziet de trailer van My Name Is Alfred Hitchcock er veelbelovend uit.

Bekijk de trailer hieronder

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit) 

Genre: documentaire

Roodkapje in Amerika

The Red House  van Delmer Daves     ★★★

Edward G. Robinson als de getormenteerde boer Pete.

De Amerikaanse boer Pete Morgan (gespeeld door een intense Edward G. Robinson) en zijn ongetrouwde zuster Ellen (Judith Anderson) leiden samen met hun jonge adoptiedochter Meg (gevoelig vertolkt door de 17-jarige Allene Roberts) een teruggetrokken en schijnbaar rustig plattelandsleven op hun boerderij. Tot Megs schoolvriend Nath (Lon McCallister) op de boerderij komt werken en hij Meg overtuigt om in de naburige bossen op zoek te gaan naar een leegstaand rood huis dat naar verluidt duistere geheimen verbergt. Boer Pete waarschuwt de tieners dat de Oxhead Woods onveilig zijn, maar de avontuurlijke Nath en Meg kunnen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. Terwijl beide tieners samen in het uitgestrekte woud op zoek gaan naar het mysterieuze rode huis, groeien zij naar elkaar toe. Dat is niet naar de zin van Naths dominante lief Tibby (een wulpse Julie London). En ook boer Pete wordt jaloers wanneer hij merkt dat zijn adoptiedochter Meg hem steeds meer ontglipt...

V.l.n.r.: Lon McCallister, Allene Roberts, Edward G. Robinson en Judith Anderson.

Degelijke vertolkingen

Gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1945 van de Amerikaanse schrijver George Agnew Chamberlain, is The Red House (bekijk de hele film hier) een psychosociale coming-of-age-fabel uit 1947 onder regie van de Amerikaanse cineast Delmer Daves, die ook zelf het filmscenario schreef in samenwerking met Albert Maltz.

De hoofdpersonages komen goed uit de verf dankzij de degelijke vertolkingen van Julie London als Tibby, Edward G. Robinson als boer Pete, Allene Roberts als dochter Meg, Lon McCallister als Nath, en Roy Calhoun als de boswachter Teller. Judith Anderson daarentegen blijft op de vlakte in haar bijrol van Pete's zuster Ellen. Jammer, want Anderson is een goede actrice blijkens onder meer haar onvergetelijke vertolking van de sinistere hoofdhuishoudster Mrs. Danvers in het visueel verbluffende relatiemysterie Rebecca uit 1940 (bekijk de hele film hier) van Alfred Hitchocock (één van onze favoriete regisseurs).

Julie London als Tibby
en Lon McCallister als Nath.

Modern sprookje



The Red House wordt vaak omschreven als een film noir, maar in feite klopt die typering niet. Dat deze zwart-wit film zich niet afspeelt in een in duisternis, mist en regen gehulde grootstad zoals New York, Chicago of Parijs, maar integendeel op het idyllisch ogende platteland, is op zich weliswaar geen vereiste voor een film noir; het zou immers om een broeierige film noir kunnen gaan, zoals Leave Her to Heaven uit 1945 (bekijk de hele film hier), Body Heat uit 1981 (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier), The Hot Spot uit 1990 (bekijk de hele film hier) en The Killer Inside Me uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). De plot van The Red House ontbeert echter de basisingrediënten van een volwaardige film noir: zo is er bijvoorbeeld geen sprake van een femme fatale (of homme fatal) pur sang, noch van een protagonist die misleid en gemanipuleerd wordt in een complexe en noodlottige intrige.

Veeleer dan een film noir, is The Red House een psychosociaal coming-of-age-mysterie en moderne variant op het eeuwenoude sprookje Roodkapje. The Red House staat immers bol van onderhuidse freudiaanse thema's zoals nieuwsgierigheid, verleiding, seksualiteit, angst, jaloezie en verborgen agressie, die ook vaak meespelen in oude sprookjes zoals Roodkapje. 

Boer Pete is een neurotische en bezitterige (misschien zelfs incestueuze?) adoptievader die jaloers wordt wanneer hij merkt dat 'zijn' jonge adoptiedochter Meg steeds meer aandacht heeft voor haar schoolvriend Nath. Meg is op haar beurt jaloers op Naths relatie met de verleidelijke Tibby. En Tibby voelt zich dan weer stiekem aangetrokken tot de viriele boswachter Teller (gespeeld door Rory Calhoun).

Rory Calhoun als de boswachter Teller
 en Julie London als Tibby.

Tussen angst en verlangen

De onheilspellende Oxhead Woods in The Red House staan, net als het bos in het sprookje Roodkapje, symbool voor dreigend gevaar en voor de verboden verlangens en verborgen angsten van de hoofdpersonages in de film. Zo zegt Ellen tegen haar broer Pete terecht: "Do you think there's a man on earth who hasn't something to conceal? Every living soul has his Oxhead Woods..." 



Het rode huis is, als brandpunt van de geheimen in het bos, een metafoor voor de ontluikende seksualiteit van de tieners. De kleur rood zou hierbij kunnen verwijzen naar de bedreigde maagdelijkheid en de eerste maandstonden van de jonge en naïeve Meg, die op de drempel van haar volwassenheid staat. Meg staat afkeurend tegenover de schaamteloos flirtende Tibby die Nath moeiteloos om haar vingers windt, maar tegelijk lijkt Meg ook bewonderend op te kijken naar Tibby's verleidingskunsten. En zo wordt Meg heen en weer geslingerd tussen enerzijds haar pudeur voor fysieke intimiteit en anderzijds haar romantische en seksuele nieuwsgierigheid en haar verdoken verlangen om even zelfzeker en vrij te zijn als Tibby. 

Meg wordt heen en weer geslingerd tussen angst en verlangen.

Naarmate het verhaal vordert, bloeit Meg steeds meer open en evolueert zij van een verlegen meisje naar een moedige en zelfbewuste jongedame die zelfs de autoriteit van haar adoptievader in vraag durft te stellen. 

En wie is de grote boze wolf in The Red House? Boer Pete? Boswachter Teller? Of iemand anders...? Tja, dat zal u zelf moeten ontdekken... 

JN.

The Red House (USA-1947): beschikbaar op dvd en ook te bekijken via onderstaande link.

Met: Edward G. Robinson, Allene Roberts, Lon McCallister, Julie London, Rory Calhoun en Judith Anderson.

Genre: psychosociaal coming-of-age-drama / mysterie / sprookje / thriller

Klik op de oranje link voor de hele film: The Red House (1947) - full movie

Neo-gothic thrills & chills

The Woman in Black  van James Watkins     ★★★½

Gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1983 van de Engelse schrijfster Susan Hill (reeds verfilmd in 1989 door Herbert Wise), vertelt de nieuwe horrorfilm The Woman in Black (2012) van de Engelse regisseur James Watkins het vreemde verhaal over de angstaanjagende lotgevallen van de jonge Londense advocaat Arthur Kipps, gespeeld door Daniel Radcliffe (beter bekend als de jonge leerling-tovenaar Harry Potter in de razend populaire filmreeks naar de al even populaire fantasy-romans van de Engelse schrijfster J.K. Rowling). 

Arthur is een overspannen weduwnaar: zijn vrouw stierf in het kraambed terwijl zij hun zoontje ter wereld bracht. In opdracht van het advocatenkantoor dat hem tewerkstelt, reist Arthur naar een afgelegen kustdorpje in het robuuste noordoosten van Engeland om er de verkoop te regelen van een vervallen landhuis. Aangekomen in het sinistere pand, meent hij er een in het zwart geklede vrouw te zien die als een schim door de gangen dwaalt. Volgens de bijgelovige dorpelingen gaat het om de geest van de overleden bewoonster van het huis, die op wraak zint voor de verdrinkingsdood van haar eigen zoontje. Speelt Arthurs verbeelding hem parten? Is hij gek aan het worden? Of bestaat de mysterieuze vrouw in het zwart echt...?

The Woman in Black begint met de mysterieuze zelfmoord van drie dorpsmeisjes.

Efficiënte horror

Net als de meeste andere horrorfilms, staat of valt The Woman in Black met de zogeheten suspension of disbelief van de kijker. Nuchter als we zijn, vonden wij deze 'neogotische' productie van de legendarische Britse filmstudio Hammer Film Productions (nu eigendom van de Hollandse producent John De Mol) alvast niet geloofwaardig genoeg. Wij staan immers sceptisch tegenover het beweerde bestaan van geesten. En om ons dat even te doen vergeten, moet je heel sterk uit de hoek komen, zoals de Amerikaanse meestercineast Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur) in zijn briljante paranormale horrorthriller The Shining uit 1980 (een spannend en visueel verbluffend meesterwerk dat behoort tot onze favoriete horrorfilms, onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court). 

Anderzijds is The Woman in Black knap gemaakt, erg spannend, en thematiseert het scenario van de Engelse scenariste Jane Goldman (net als de roman van Susan Hill) interessante onderwerpen zoals bijgeloof, spiritualiteit, paranormale verschijnselen en rouwverwerking.
 

Daniel Radcliffe als de moedige Arthur Kipps.

The Woman in Black speelt zich af vanaf 1889, tijdens de belle époque. En dat is te zien aan de prachtige decors, mooie historische kostuums en authentieke vintage rekwisieten. De sfeervol in beeld gebrachte locaties, het ingenieuze camerawerk onder leiding van Tim Maurice-Jones en de geslaagde special effects dragen bij tot de sfeervolle spankracht van de plot. 

Diepe perspectieven van de donkere gangen in het grote en onheilspellende landhuis, schimmige reflecties in spiegels en sombere schaduwen achter vensters, akelig antiek speelgoed, krakende vloeren en scharnieren, kinetische meubels, plots opduikende silhouetten...: met een arsenaal aan audiovisuele goocheltrucs bestoken regisseur James Watkins en zijn  vakkundige filmploeg hun publiek in een meedogenloos tempo met allerlei efficiënte schrikeffecten die de doorsneekijker de stuipen op het lijf jagen.

      

  

De sfeerschepping en de combinatie van huiver en psychologie in The Woman in Black doen soms denken aan andere films die, elk op hun eigen manier, de trauma's, wroegingen en angsten van hun door het verleden achtervolgde personages thematiseren, zoals:

- het visueel verbluffende gothic relatiemysterie Rebecca uit 1940 van Alfred Hitchcock, met Joan Fontaine, Laurence Olivier en Judith Anderson in de hoofdrollen (bekijk de hele film hier);

- de sfeervolle psychologische gothic horrorthriller The Innocents uit 1961 van Jack Clayton, met Deborah Kerr, Martin Stephens en Pamela Franklin in de hoofdrollen (bekijk de hele film hier);

- de neo-gothic psychologische horrorthriller The Others uit 2001 van Alejandro Amenábar, met Nicole Kidman in de hoofdrol.

Van de voormelde films slaagt alleen Hitchcocks klassieker er in om volledig geloofwaardig te blijven. Maar Rebecca is nu eenmaal veeleer een psychologisch relatiemysterie dan een thriller, laat staan een griezelfilm pur sang, terwijl The Woman in Black veelal binnen de traditionele parameters van het horrorgenre blijft en vooral bedoeld is om de bioscoopbezoeker de daver op het lijf te jagen en hardop te doen denken: "Maar blijf toch niet in dat huis! Nee, doe die deur niet open! Loop weg! Red je vege lijf!"

JN.

The Woman in Black (Groot-Brittannië/Canada/Zweden-2012): in de bioscoop vanaf 14 maart 2012.

Met: Daniel Radcliffe, Ciarán Hinds, Liz White, Janet McTeer, Alisa Khazanova en Misha Handley.

Genre: gothic horror / psychologische thriller / mysterie

Klik op de oranje link voor de trailer: The Woman in Black - trailer

De bijgelovige dorpelingen zijn ervan overtuigd dat 'de vrouw in het zwart'
verantwoordelijk is voor de dood van hun kinderen.

A tale of woe

Jane Eyre  van Cary Fukunaga     ★★★

Na haar ongelukkige, traumatische kindertijd in een hardvochtige kostschool -"you must learn how barren is the life of a sinner"- wordt de wees Jane Eyre tewerkgesteld als gouvernante op het riante landgoed van de humeurige en ondoorgrondelijke mister Rochester. Beiden voelen zich onweerstaanbaar aangetrokken tot elkaar, maar Rochester verbergt een duister geheim dat hun geluk in de weg staat...

Natuurtalent

Gebaseerd op de gelijknamige beroemde roman uit 1847 van de Engelse schrijfster Charlotte Brontë, wordt de titelrol van Jayne Eyre in deze nieuwe verfilming van de roman briljant vertolkt door de jonge Australische actrice Mia Wasikowska: een 22-jarig natuurtalent dat reeds schitterde in onder meer Tim Burtons Alice in Wonderland en Lisa Cholodenko's The Kids Are All Right (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Michael Fassbender is innemend in zijn vertolking van de getormenteerde Rochester. En Judi Dench is, zoals we van haar gewoon zijn, vakkundig in haar bijrol van de zorgzame huishoudster Mrs. Fairfax.

Romantisch kostuumdrama

De spanning in de mysterieuze plot komt echter niet voldoende tot zijn recht, en Cary Fukunaga's Jane Eyre kan daardoor niet tippen aan Alfred Hitchcocks mysterieuze en visueel verbluffende relatiedrama Rebecca uit 1940 (bekijk de hele film hier), ook gebaseerd op een roman (van Daphne du Maurier) waarin het verleden als een sombere schaduw over het lot van twee geliefden hangt. 

Toch is Jayne Eyre een mooi romantisch kostuumdrama, vooral dankzij de sfeervolle fotografie, de fijnzinnige dialogen en de subtiele intensiteit waarmee hoofdrolspeelster Wasikowska uitdrukking geeft aan Jane's wisselende gemoedstoestand.

Mia Wasikowska als Jane.

Gekooide vogel

"What's your tale of woe? All governesses have a tale of woe. What's yours?",  vraagt mister Rochester aan Jane. "I have no tale of woe, sir", liegt ze. Jane is te trots om medelijden te dulden. En wellicht ook te verlegen om Rochester van meet af aan een blik in haar ziel te gunnen. Toch prijst Rochester haar voor haar spontane, eerlijke inborst: "I envy you: your openness, your unpolluted mind." En terwijl hij met haar flirt, vergelijkt hij haar met een gekooide, rusteloze vogel, die eens vrij "would soar, cloud-high". Rochester steekt zijn interesse voor Jane niet onder stoelen of banken. "You might suit me, if you would", zegt hij tegen haar. "How, sir?", vraagt ze. "By distracting me from the mire of my thoughts", antwoordt hij. 

Michael Fassbender als de mysterieuze mister Rochester.

Als een schim

Rochester lijdt aan het Leven. Hij gaat gebukt onder een zware last, die de kijker pas in het tweede deel van de film te weten komt. En die last verklaart ook waarom Rochester aanvankelijk de indruk wekt een oppervlakkige rokkenjager te zijn. "Since happiness is denied me, I have the right to get pleasure instead. And I will get it, cost what it may", zegt hij tegen Jane. Dus wantrouwt zij haar werkgever en probeert ze met de moed der wanhoop haar ontluikende gevoelens voor hem te verbergen. Jane beseft niet hoe toepasselijk haar typering van Rochester wel is: "You sir, the most phantom-like of all." En wanneer zij er eindelijk achter komt waarom Rochester als een schim door het leven gaat, lijkt het te laat om daar iets aan te doen...  

Liefde is lijden in dit romantisch kostuumdrama.

Onvervuld verlangen

"I wish a woman could have action in her life, like a man", zucht Jane, terwijl ze neerslachtig door het venster staart en zich beklaagt over haar eenzaamheid en het gevoel van isolement in het grote, afgelegen landhuis van mister Rochester. "It agitates me to pain that the skyline over there is ever our limit. I long sometimes for a power of vision that would overpass it. If I could behold all I imagine. I've never seen a city. I've never spoken with men and I fear my whole life will pass..." Haar vrees lijkt onterecht wanneer Rochester eindelijk ondubbelzinnig zijn liefde aan haar verklaart. Maar dan begint het verhaal van Jane Eyre's onderdrukte passie en onmogelijke liefde pas echt...

JN.

Jane Eyre (Groot-Brittannië/USA-2011): in de bioscoop vanaf 4 januari 2012.

Met: Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Judi Dench en Jamie Bell.

Genre: romantisch kostuumdrama / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Jane Eyre - trailer

- onze keuze voor Mia Wasikowska als de beste actrice van het jaar: De beste films van 2011

Een fraaie stijloefening

The Housemaid  van Sang-soo Im     ★★★

De naïeve Zuid-Koreaanse jongedame Eun-yi (mooie rol van Do-yeon Jeon) wordt aangeworven als de nieuwe kinderoppas en dienstmeid in de riante villa van de rijke Zuid-Koreaanse zakenman Hoon (Jung-jae Lee) en diens zwangere vrouw Hae-ra (Seo Woo). Eun-yi voelt zich aangetrokken tot de charismatische man des huizes, maar Miss Cho (Yeo-jeong Yoon), de oudere dienstmeid in de villa, ligt op de loer en houdt iedereen in de gaten...

Do-yeon Jeon als de nieuwe dienstmeid (links) en Jung-jae Lee als haar werkgever.

Remake

The Housemaid (oorspronkelijke Koreaanse titel: Hanyeo) is een nieuwe, knap gestileerde erotische thriller uit 2010 van de Zuid-Koreaanse regisseur Sang-soo Im, die zich baseerde op de gelijknamige zwart-wit klassieker van Ki-young Kim uit 1960. De oorspronkelijke versie van The Housemaid wordt door cinefielen beschouwd wordt als één van de beste Koreaanse films aller tijden. Maar ook de remake mag er zijn.

Net als in de originele versie, focust regisseur Sang-soo Im in zijn remake niet alleen op de destructieve driehoeksverhouding tussen de huismeid Eun-yi, de man des huizes Hoon en diens vrouw Hae-ra, maar ook op de sociale kloof tussen het onderdanige huispersoneel en hun arrogante werkgevers. In het originele scenario is het echter de dienstmeid die de man des huizes verleidt, terwijl zij in de geactualiseerde versie veeleer een slachtoffer is.

Seo Woo als de vrouw des huizes (links) en Do-yeon Jeon als de jonge dienstmeid.

Complex

Ondanks de geforceerde, bijna potsierlijke slotscènes, zijn de plot en de personages in deze remake geloofwaardig uitgewerkt. Er is geen absolute tegenstelling tussen de 'goeden' en 'slechten' in dit verhaal: elk personage wordt gedreven door zijn/haar eigen verlangens en zijn/haar eigen belangen.

De cast speelt sterk zonder melodramatisch te worden. Zo vindt Seo Woo de juiste toon als de bedrogen, diep gekwetste echtgenote die haar huwelijk wil redden. En Yeo-jeong Yoon schakelt vakkundig over tussen de dreigende, grappige en ontroerende dimensies van haar rol als de oudere, verbitterde dienstmeid Miss Cho, die verscheurd wordt tussen enerzijds haar sympathie voor haar jongere collega Eun-yi en anderzijds haar professionele loyauteit ten aanzien van de familie die haar al jarenlang tewerkstelt. Miss Cho doet overigens in meer dan één opzicht denken aan de sinistere huismeid Mrs. Danvers in Alfred Hitchcocks sfeervolle en visueel verbluffende psychologisch relatiemysterie Rebecca uit 1940 (bekijk de hele film hier).

Seo Woo als de bedrogen echtgenote.

Een lust voor het oog

Hoewel de nieuwe versie van The Housemaid volgens heel wat cinefielen minder beklemmend is dan de originele film, blinkt de remake wel uit op visueel vlak. De knappe fotografie en smaakvolle decors in deze fraaie stijloefening zijn immers een lust voor het oog.

JN.

The Housemaid aka Hanyeo (Zuid-Korea-2010): in de Belgische bioscopen sinds 2 februari 2011.

Met: Do-yeon Jeon, Yeo-jeong Yoon, Jung-jae Lee en Seo Woo.

Genre: erotische thriller / familiedrama

Klik op de oranje link voor de trailer: The Housemaid (2010) - trailer