funny:
- adjective: comical; providing fun, amusement or laughter (you're a funny guy) / facetious (are you being funny?) / strange; peculiar; odd (he looks funny) / deceitful; waranting suspicion (there's something funny about him) / insolent; impertinent (don't get funny with me!).
- noun: a funny remark or story; a joke (to make a funny) / a comic strip; the funny paper (let me read the funnies).

woensdag 13 december 2017

Heavenly Creatures - full movie


Gebaseerd op ware feiten die zich afspeelden in Nieuw-Zeeland in de jaren vijftig, draait dit boeiende psychosociale misdaaddrama van Peter Jackson uit 1994 over de fatale vriendschap tussen twee tienermeisjes die vertolkt worden door Kate Winslet en Melanie Lynskey in hun toenmalige langspeelfilmdebuut.  

Heavenly Creatures won de Zilveren Leeuw op het Filmfestival van Venetië.

Klik op de playbutton en dan rechtsonder op het witte rechthoekje en bij instellingen op 'Ondertiteling' en 'Nederlands' voor Nederlandse ondertitels.




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: biopic / psychosociaal misdaaddrama



Monster - full movie


Hartverscheurend drama van de Amerikaanse cineaste Patty Jenkins over de in 2002 geëxecuteerde seriemoordenares Aileen Wuornos, met een haast onherkenbare Charlize Theron in de rol van haar leven.

Klik op de playbutton en dan rechtsonder op het witte rechthoekje en bij instellingen op 'Ondertiteling' en 'Nederlands' voor Nederlandse ondertitels.




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: biopic / psychosociaal misdaaddrama



woensdag 6 december 2017

Het Noorse zusje van 'Carrie'

Thelma  van Joachim Trier     ★★★


Opgegroeid in een strikt christelijk gezin, gaat voor de Noorse jongedame Thelma (gevoelig vertolkt door Eili Harboe) een nieuwe wereld open wanneer zij in haar eentje verhuist naar de Noorse hoofdstad Oslo om er te studeren aan de universiteit. Zo proeft ze van het nachtleven, drinkt ze voor de eerste keer alcohol en wordt ze stilaan verliefd op de sympathieke studente Anja (Kaya Wilkens). Thelma's verliefdheid heeft echter ook een schaduwzijde: telkens wanneer zij sterke verlangens voelt, krijgt Thelma een soort van epileptische aanval. Wat is er met haar aan de hand...?

Metamorfose  

De Noorse regisseur Joachim Trier, die eerder o.m. het aangrijpende junkiedrama Oslo, August 31st inblikte (lees hier onze recensie), schreef zelf mee aan het scenario van Thelma en inspireerde zich daarbij naar eigen zeggen onder meer op de parapsychologische thriller The Dead Zone van de Amerikaanse bodyhorror-cineast David Cronenberg uit 1983. (lees hier een biografisch portret van Cronenberg)






Wij zagen in Thelma ook parallellen met  vergelijkbare horrorthrillers waarin het vrouwelijk hoofdpersonage een ingrijpende psychologische metamorfose en crisis doormaakt, zoals Black Narcissus van Michael Powell en Emeric Pressburger, The Birds van Alfred Hitchcock, Carrie van Brian De Palma, The Exorcism of Emily Rose van Scott Derrickson en Black Swan van Darren Aronofsky. Net zoals het hoofdpersonage in Black Narcissus, CarrieThe Exorcism of Emily Rose en Black Swan zich moet aanpassen aan haar nieuwe omgeving (respectievelijk een afgelegen klooster in het Himalayagebergte, een middelbare school, een universiteit en een balletensemble), voelt de introverte, wereldvreemde Thelma zich een buitenbeentje wanneer ze op kot gaat in de hippe universiteitsstad Oslo. Net als Black Narcissus, The Birds, Carrie en Black Swan, thematiseert Thelma de onderdrukking van ontluikende seksualiteit en zondebesef. En net als Black NarcissusThe Birds, Carrie, The Exorcism of Emily Rose en Black Swan, gaat Thelma over de poging om zich te bevrijden van een strenge opvoeding en stringente regels. Zo ergert Thelma zich vaak aan de opdringerige telefoontjes en sms'jes van haar bezorgde, christelijke ouders. Bovendien worstelt zij met oude jeugdtrauma's...

Anja (links) en Thelma.

Sensuele thriller

Hoewel Thelma ook knipoogjes bevat naar de horrorklassieker The Exorcist van William Friedkin uit 1973 (bijvoorbeeld wanneer Thelma, net als de bezeten Regan in The Exorcist, in haar broek plast tijdens een epileptische aanval en wanneer ze onderworpen wordt aan medische tests), is Thelma geen horrorfilm pur sang, maar veeleer een subtiele parapsychologische thriller en een psychosociaal coming-of-age-drama. Thelma is ook braver en minder spannend dan The ExorcistCarrie en The Exorcism of Emily Rose. Thelma's mentale crisis heeft weliswaar desastreuze gevolgen, maar zij gaat minder driest te werk dan Carrie. Ook de onderkoelde muziek in Thelma mist spanning. En spijts enkele sterke scènes die de dreiging langzaam opbouwen (zoals de onheilspellende openingsscène op een bevroren meer, Thelma's eerste epileptische aanval in de universiteitsbibliotheek en de hypnotische verleidingsscène tijdens een dansvoorstelling in de schouwburg), lost Thelma de verwachtingen niet helemaal in wanneer de narratieve puzzelstukjes (o.m. met flashbacks) op hun plaats vallen.

Eilie Harboe maakt indruk als de getroebleerde Thelma.



Toch kunnen we Thelma aanbevelen, dankzij de knappe fotografie, de geslaagde digitale special effects (zoals de zwermen vogels die herinneren aan The Birds en een erotische scene met een slang), de geloofwaardige sensuele dynamiek tussen Thelma en Anja, en bovenal de gevoelige, naturalistische vertolking van Eilie Harboe als de getroebleerde Thelma. Samen levert dit een erg sfeervolle kijkervaring op. 

JN.

Thelma (Noorwegen/Frankrijk/Denemarken/Zweden-2017): in de bioscoop sinds 29 november 2017.
Met: Eilie Harboe, Kaya Wilkins, Henrik Rafaelsen en Ellen Dorrit Petersen.

Genre: parapsychologische thriller / romantiek / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Thelma - trailer







donderdag 30 november 2017


Schaf de Oscars af !

                          


Al sinds hun eerste uitreiking, in 1929, worden de jaarlijkse Academy Awards -beter bekend als de Oscars- beschouwd als de meest prestigieuze filmonderscheidingen ter wereld. Ten onrechte, vinden wij, want de talrijke leden van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, die samen de Oscarjury vormen en collectief beslissen welke cineasten, acteurs, scenaristen en vaklui bekroond worden, geven vaak blijk van een te commerciële, 'brave' en sentimentele smaak. We hebben tevens de indruk dat de juryleden, onder wie ook heel wat producers en studiobonzen met belangenconflicten, zich wel eens laten leiden door financiële en 'politiek correcte' motieven in plaats van zich, zoals het hoort, uitsluitend te baseren op cinematografische en artistieke overwegingen. Hoe dan ook, de Oscarjury heeft in de loop der jaren zoveel steken laten vallen dat het volgens ons beter is om de Oscars gewoon af te schaffen. Vindt u dat te kort door de bocht? Antwoord dan eens op volgende vragen:

- Waarom kreeg de in 1978 overleden acteur John Cazale (lees hier een biografisch portret) nooit een Oscarnominatie, laat staan een Oscar, noch een postume ere-Oscar, spijts zijn briljante vertolkingen in The Godfather, The ConversationThe Godfather IIDog Day Afternoon en The Deer Hunter?

John Cazale in The Godfather II.

- Waarom duurde het zo lang alvorens de legendarische componist Ennio Morricone een Oscar kreeg voor één van zijn geniale soundtracks? Hij ontving in 2007 weliswaar een ere-Oscar voor zijn hele oeuvre, maar werd pas in 2016, toen de man reeds 87 jaar oud was (!), eindelijk met een Oscar bekroond voor een van zijn soundtracks dankzij zijn schitterende muzikale bijdrage aan Quentin Tarantino's uitstekende western The Hateful Eight (lees hier onze recensie). Decennia voordien had Morricone echter reeds de magistrale muziek gecomponeerd voor filmklassiekers zoals A Fistful of Dollars, The Good, the Bad and the Ugly, Once Upon a Time in the West, My Name Is Nobody en Once Upon a Time in America, die vreemd genoeg geen enkele Oscar opleverden (lees hier een achtergrondartikel). Dit alleen al ondergraaft de geloofwaardigheid van de Oscars.

Ennio Morricone.

- Waarom kreeg de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese pas in 2007 zijn eerste Oscar als regisseur (hij werd toen bekroond voor de regie van zijn knappe misdaadthriller The Departed), terwijl hij vanaf de jaren zeventig nochtans een rist meesterwerken regisseerde, zoals Taxi Driver, New York, New York, Raging Bull, GoodFellas, Cape Fear en Casino? Lees hier een biografisch portret van Scorsese.

Martin Scorsese.

- Waarom wonnen de legendarische cineasten Alfred HitchcockOrson WellesMichael Powell, Akira KurosowaStanley KubrickSergio LeoneArthur Penn en David Lynch nooit een Oscar voor de regie van een van hun meesterwerken?

Stanley Kubrick.

Ach, dat is misschien allemaal te verklaren door de concurrentie van andere films die telkens terecht met de Oscars aan de haal gingen, hoor ik u denken. Nee hoor: hieronder vindt u onze ontluisterende Hall of Shame van de Oscaruitreikingen, met een greep uit de eindeloze reeks pijnlijke missers in de geschiedenis van de Oscars. Daaruit blijkt dat de Oscarjury er gewoon veel te vaak compleet naast zat. En daarom hebben de Oscars al lang elke geloofwaardigheid verloren. Afschaffen dus.

  
Hall of Shame

in chronologische volgorde,
waarbij het jaartal telkens betrekking heeft
op het jaar van de Oscaruitreikingen



- 1932: Het tragikomische meesterwerk City Lights van Charlie Chaplin (lees hier onze recensie) kreeg geen enkele Oscarnominatie, laat staan een Oscar. De Oscar voor beste film ging naar de soap opera Grand Hotel van Edmund Golding, terwijl City Lights nochtans een veel betere film is. De Oscar voor beste acteur werd gedeeld door Wallace Beery en Fredric March voor hun respectievelijke titelrollen in het boksersdrama The Champ van King Vidor en in de horrorfilm Dr. Jekyll and Mr. Hyde van Rouben Mamoulian, hoewel Chaplin die Oscar verdiende voor zijn veelzijdige glansrol in City Lights. The Champ won ook de Oscar voor beste scenario, terwijl Chaplins scenario van City Lights veel beter ineenzit.

- 1937: De schitterende tragikomedie Modern Times van Charlie Chaplin werd compleet genegeerd door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie. The Great Ziegfield van Robert Z. Leonard won de Oscar voor beste film, terwijl die musical nochtans niet kan tippen aan Modern Times.

- 1942: Het psychosociaal drama How Green Was My Valley van John Ford won onder meer de Oscars voor beste film, beste regie en beste zwart-wit fotografie, terwijl het buiten kijf staat dat die allemaal naar het meesterwerk Citizen Kane van Orson Welles hadden moeten gaan. Citizen Kane kreeg ten onrechte ook geen Oscar voor beste montage, want die ging naar de populaire oorlogsfilm Sergeant York van Howard Hawks. Zo won Citizen Kane uiteindelijk slechts één Oscar (voor het uitstekende scenario), terwijl het nochtans een van de meest briljante, vernieuwende en invloedrijke producties in de filmgeschiedenis is (bekijk hier een fragment).

- 1949: Het is onvergeeflijk dat het romantische balletdrama The Red Shoes van Michael Powell en Emeric Pressburger (lees hier onze recensie) niet eens genomineerd werd in de Oscarcategorie beste kleurenfotografie, terwijl deze oogstrelende productie een van de mooiste films aller tijden is en cameraman Jack Cardiff destijds een Oscar had moeten winnen. En waarom werd dit unieke meesterwerk evenmin genomineerd in de categorieën beste regie, beste scenario en beste kostuums? Tot slot is het merkwaardig dat The Red Shoes geen Oscar kreeg voor beste montage. 

- 1955: De schitterende misdaadthriller Rear Window van Alfred Hitchcock werd ten onrechte niet eens genomineerd in de Oscarcategorieën beste film en beste montage. Dit meesterwerk was wel een Oscarkandidaat in de categorieën beste regie, beste scenario, beste fotografie en beste geluid, maar ook dat leverde geen enkel beeldje op. Dat de Oscars voor beste film en beste regie naar het beklijvende psychosociaal drama On the Waterfront van Elia Kazan gingen, kunnen we nog begrijpen (hoewel Rear Window minstens even goed is), maar Rear Window had in elk geval de Oscar voor beste scenario moeten winnen, maar die ging echter ook naar On the Waterfront

- 1956: James Dean werd voor zijn doorleefde hoofdrol in het psychosociale coming-of-age-drama Rebel Without a Cause van Nicholas Ray niet eens genomineerd in de Oscarcategorie beste acteur.

- 1959: Hoewel Vertigo van Alfred Hitchcock vandaag wereldwijd erkend wordt als een van de beste films aller tijden, kreeg dit meesterwerk geen enkele Oscar. Bovendien werd dit fascinerende en visueel verbluffende misdaadmysterie niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste fotografie. Schandalig...  

- 1961: Acteur Anthony Perkins kreeg niet eens een Oscarnominatie voor zijn briljante vertolking van Norman Bates in de instant horrorklassieker Psycho van Alfred Hitchcock. Ook het ijzersterke geadapteerd scenario (naar de gelijknamige roman van Robert Bloch) werd niet eens genomineerd. Hitchcock werd als regisseur wel genomineerd, maar verloor ten onrechte van Billy Wilder voor diens (overigens uitstekende) komedie The Apartment. Bovendien is het een schande dat Psycho niet eens genomineerd werd als beste film. Nog onvergeeflijker is dat Psycho zelfs geen nominatie kreeg voor beste montage, terwijl dit iconische meesterwerk nochtans een master class is in briljante montage (denk bv. aan de wereldberoemde, vaak geïmiteerde douchescène) en op zijn minst die Oscar had moeten winnen. Peeping Tom van Michael Powell (bekijk hier een fragment), ook een briljante horrorthriller, werd nog respectlozer behandeld door de Oscarjury en kreeg zelfs geen enkele nominatie, terwijl deze gedurfde cultklassieker op zijn minst genomineerd had moeten worden in de categorieën beste film, beste regie, beste fotografie en beste acteur (Karlheinz Böhm als de getraumatiseerde seriemoordenaar).

- 1967: De stroperige musical The Sound of Music van Robert Wise won maar liefst vijf Oscars -voor beste film, beste regie, beste montage, beste geluid en beste muziek- en was genomineerd in nog vijf andere categorieën (zoals beste actrice; Julie Andrews). Zucht... De iconische western The Good, the Bad and the Ugly van Sergio Leone daarentegen kreeg geen enkele nominatie, terwijl dit meesterwerk met kop en schouders boven de concurrentie uitstak en op zijn minst de Oscars voor beste film, beste regie, beste muziek (een briljante soundtrack van Ennio Morricone) en beste acteur (Eli Wallach als de sympathieke schurk Tuco) had moeten winnen. Quentin Tarantino zal het met ons eens zijn, want The Good, the Bad and the Ugly is Tarantino's favoriete film. Bekijk de volledige film hier.

- 1969: Een grandioos jaar in de geschiedenis van de cinema, maar een rampzalig jaar in de geschiedenis van de Oscars. De magistrale western Once Upon a Time in the West van Sergio Leone (bekijk hier een fragment) werd compleet genegeerd door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie, zelfs niet voor de onvergetelijke muziek van Ennio Morricone, ofschoon diens briljante soundtrack intussen behoort tot de canon van tijdloze filmmuziek. Volgens ons had deze iconische spaghettiwestern niet alleen de Oscars voor beste muziek en beste kostuums (die dusters!) moeten winnen, maar ook op zijn minst genomineerd moeten zijn in nog vijf andere categorieën, nl. beste film, beste regie, beste mannelijke bijrol (Henry Fonda als de onvergetelijke slechterik Frank én Jason Robards als de sympathieke boef Cheyenne), beste fotografie en beste art direction/set decoration. De Oscars voor beste film, beste regie en beste art direction/set decoration gingen uiteindelijk naar de schitterende musical Oliver! van Carol Reed. Dat is een van onze favoriete films (bekijk hier een fragment), maar objectief bekeken verdiende veeleer 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick niet alleen de Oscars voor beste film, beste regie en beste art direction/set decoration, maar ook voor beste fotografie en beste montage. Dit unieke en uiterst invloedrijke sciencefiction-epos (lees hier onze recensie) werd echter niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste fotografie, beste montage en beste geadapteerd scenario, terwijl het destijds nochtans de beste, knapst gefotografeerde en best gemonteerde film was, alsook een nominatie verdiende in de categorie beste geadapteerd scenario. Kortom, in plaats van vijf Oscars, kreeg het briljante magnum opus van Kubrick uiteindelijk slechts één (welverdiende) Oscar: voor de baanbrekende special effects. Een aalmoes dus. Ook de briljante psychologische horrorthriller Rosemary's Baby van Roman Polanski (bekijk hier de trailer) werd miskend door de Oscarjury. Ruth Gordon won weliswaar een terechte Oscar voor haar hilarische vertolking van de satanistische buurvrouw in Rosemary's Baby, maar het genomineerde geadapteerd scenario werd niet bekroond en verloor ten onrechte van het scenario voor de historische Henry II-biopic The Lion in Winter van Anthoney Harvey. Bovendien werd Rosemary's Baby niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie, beste actrice (Mia Farrow), beste mannelijke bijrol (John Cassevetes), beste fotografie, beste montage en beste art direction/set decoration, terwijl al deze nominaties nochtans verdiend waren. Tot slot begrijpen we niet dat Cliff Robertson uitgeroepen werd tot beste acteur voor zijn rol in het romantische sciencefiction-drama Charly, dat iedereen intussen vergeten is, terwijl de genomineerde Ron Moody die Oscar verdiende voor zijn onvergetelijke vertolking van de sympathieke schurk Fagin in Oliver!.

- 1976: Waarom werd het schitterende scenario van de onverwoestbare horrorthriller Jaws van Steven Spielberg (lees hier onze recensie) niet eens genomineerd voor een Oscar? En waarom kreeg Spielberg niet eens een nominatie voor zijn vakkundige regie?

- 1977: Ja, Rocky is een goede film. Maar van de drie Oscars die dit populaire boksdrama met Sylvester Stallone won -beste film, beste regie en beste montage- was er (gelet op de concurrentie) geen enkele verdiend. Het koortsige meesterwerk Taxi Driver van Martin Scorsese daarentegen won geen enkele Oscar, ondanks de nominaties voor beste film, beste muziek, beste acteur en beste vrouwelijke bijrol (Jodie Foster). Gelukkig won Taxi Driver (lees hier onze recensie) wel de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. Daar hebben ze veel meer verstand van film. Het is bovendien onbegrijpelijk dat Paul Schrader geen Oscarnominatie kreeg voor zijn aangrijpende scenario van Taxi Driver. Dit briljante portret van grootstedelijke eenzaamheid had in elk geval de Oscars moeten winnen voor beste film, beste regie en beste acteur, maar cast en crew gingen met lege handen naar huis. Zo verloor hoofdrolspeler Robert De Niro van Peter Finch voor diens rol in de mediasatire Network van Sidney Lumet, hoewel De Niro's iconische vertolking van de eenzame antiheld Travis Bickle in Taxi Driver memorabeler is. De Oscar voor beste vrouwelijke bijrol ging naar Beatrice Straight in Network, terwijl die eigenlijk had moeten gaan naar de genomineerde Piper Laurie voor haar onnavolgbare vertolking van de gestoorde moeder in de uitstekende horrorthriller Carrie van Brian De Palma.

- 1980: Hoewel Alien van Ridley Scott een van de beste en meest vernieuwende sciencefiction-films aller tijden is (lees hier onze recensie), won dit spannende meesterwerk slechts één (terechte) Oscar: voor beste special effects. Bovendien werd Alien ten onrechte niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste scenario. Gelet op de concurrentie, had Alien in elk geval de Oscar voor beste scenario moeten winnen, maar die ging ten onrechte naar de romantische komedie Breaking Away van Peter Yates. De Oscar voor beste geadapteerd scenario ging dan weer naar het melodrama Kramer vs. Kramer van Robert Benton, maar had eigenlijk naar het briljante anti-oorlogsepos Apocalypse Now van Francis Ford Coppola moeten gaan. Ook de Oscars voor beste regie en zelfs beste film gingen naar Kramer vs. Kramer, terwijl zowel Alien en Apocalypse Now als de mooie romantische komedie Manhattan van Woody Allen stukken beter waren. En waarom werd Marlon Brando niet eens genomineerd voor zijn onvergetelijke bijrol als kolonel Kurtz in Apocalypse Now? (bekijk hier een fragment) Op het Filmfestival van Cannes kreeg Apocalypse Now met de Gouden Palm wel de erkenning die Coppola's tijdloze meesterwerk verdiende.

- 1981: Begrijpt u waarom The Shining van Stanley Kubrick zelfs geen enkele Oscarnominatie kreeg? Wij niet, want deze briljante horrorthriller verdiende volgens ons niet alleen de Oscars voor beste film en beste geadapteerd scenario, maar ook nominaties voor beste regie, beste acteur (Jack Nicholson) en beste fotografie (bekijk de trailer hier). Evenmin begrijpen wij waarom de Oscar voor beste regie naar het gezinsdrama Ordinary People van Robert Redford ging, terwijl die hetzij naar Kubrick had moeten gaan ofwel naar Martin Scorsese voor diens meesterwerk Raging Bull. Ook de Oscar voor beste fotografie was discutabel: die ging naar het inderdaad oogstrelende Tess van Roman Polanski, maar had volgens ons het briljante camerawerk in The Shining of Raging Bull moeten bekronen. Robert De Niro won een Oscar voor zijn doorleefde hoofdrol van de licht ontvlambare bokser Jake La Motta in Raging Bull, maar zijn genomineerde tegenspeler Joe Pesci werd ten onrechte niet bekroond voor zijn minstens even beklijvende bijrol als La Motta's broer (bekijk hier een fragment).   

- 1982: De uitstekende sequel Mad Max II van George Miller ontving geen enkele Oscarnominatie, terwijl deze knappe road action-thriller op zijn minst nominaties verdiende voor het camerawerk en de montage.

- 1983: Hoewel de iconische sciencefiction-film Blade Runner van Ridley Scott een van de meest visueel verbluffende producties in de filmgeschiedenis is (lees hier onze recensie), werd cameraman Jordan Cronenweth niet eens genomineerd voor beste fotografie.

- 1985: Het meesterwerk Once Upon a Time in America van Sergio Leone werd totaal miskend door de Oscarjury en kreeg geen enkele nominatie, terwijl dit magistrale gangsterepos op zijn minst een Oscar verdiende voor de schitterende muziek van Ennio Morricone (bekijk hier een fragment), alsook genomineerd had moeten zijn in de categorieën beste film, beste regie, beste acteur (Robert De Niro én James Woods), beste geadapteerd scenario en beste kostuums. Ook The Terminator van James Cameron kreeg geen enkele nominatie, hoewel deze iconische sciencefiction-thriller (lees hier onze recensie) op zijn minst de Oscar verdiende voor beste scenario (gelet op het minder sterke, maar toch bekroonde scenario van het gezinsdrama Places in the Heart van Robert Benton).

- 1987: De briljante psychoseksuele misdaadthriller Blue Velvet van David Lynch (bekijk de volledige film hier) werd uitsluitend genomineerd voor een Oscar in de categorie beste regie, maar die ging naar Oliver Stone voor diens anti-oorlogsdrama Platoon. Waarom werd Blue Velvet niet genomineerd in de categorieën beste film en beste scenario? En waarom kreeg Dennis Hopper geen nominatie voor zijn onvergetelijke bijrol als de verontrustende psychopaat Frank in Blue Velvet?

- 1991: De Oscar voor beste montage ging ten onrechte naar Neil Travis voor Dances With Wolves van Kevin Costner (overigens een schitterend westernepos), terwijl Thelma Schoonmaker die Oscar verdiende voor haar montage van GoodFellas, vermits dat briljante gangsterdrama van Martin Scorsese een van de best gemonteerde films aller tijden is (bekijk de trailer hier). Ook de Oscars voor beste film en beste regie gingen naar Dances With Wolves, terwijl er goede argumenten zijn om GoodFellas te verkiezen in beide categorieën. Het briljante gangsterdrama Miller's Crossing van de gebroeders Coen verdiende blijkbaar geen enkele Oscarnominatie. Weet u waarom? Laat het ons weten, want ook daar begrijpen wij geen snars van... 

- 1993: Hoewel Reservoir Dogs van Quentin Tarantino (bekijk hier een fragment) wellicht het sterkste langspeelfilmdebuut aller tijden was en een revolutionaire impact had op een hele generatie jonge cineasten, ontving deze briljante heist movie geen enkele Oscarnominatie. We kunnen er vrede mee nemen dat de uitstekende anti-western Unforgiven van Clint Eastwood de Oscars won voor beste film, beste regie en beste mannelijke bijrol (Gene Hackman), maar de Oscar voor beste montage had sowieso moeten gaan naar de ingenieuze, non-lineaire montage van Reservoir Dogs in plaats van naar Unforgiven. Ook Tarantino's geniale scenario van Reservoir Dogs stak met kop en schouders boven de concurrentie uit en had dus eigenlijk een Oscar moeten winnen. Tarantino had ook op zijn minst genomineerd moeten worden voor zijn regie. Tot slot is het onbegrijpelijk dat Reservoir Dogs niet eens genomineerd werd in de categorie beste film. 

- 1994: Tommy Lee Jones won de Oscar voor beste mannelijke bijrol vanwege zijn vertolking van een marshal in de misdaadthriller The Fugitive van Andrew Davis, hoewel Ralph Fiennes die Oscar verdiende voor zijn onvergetelijke vertolking van de machtsgeile nazicommandant Amon Göth in het aangrijpende holocaustdrama Schindler's List van Steven Spielberg (bekijk hier een fragment).   

- 1995: De overroepen tragikomedie Forrest Gump van Robert Zemeckis won maar liefst zes Oscars, waaronder die voor beste regie, beste acteur (de overacterende Tom Hanks), beste montage en zelfs beste film, terwijl het vernieuwende, non-lineaire meesterwerk Pulp Fiction van Quentin Tarantino uitsluitend de Oscar kreeg voor beste scenario. Pulp Fiction was nochtans met voorsprong de beste film in competitie en had op zijn minst ook de Oscars moeten krijgen voor beste film, beste regie, beste montage, beste acteur (John Travolta) en beste mannelijke bijrol (Samuel L. Jackson). Dit zou in totaal zes verdiende Oscars opgeleverd hebben, terwijl Pulp Fiction vrede moest nemen met één troostprijs voor Tarantino's geniale scenario. Op het Filmfestival van Cannes was men niét blind en bekroonde men deze instant klassieker terecht met de Gouden Palm.    

- 1996: De Oscar voor beste montage ging naar het ruimtevaartdrama Apollo 13 van Ron Howard, terwijl die eigenlijk had moeten gaan naar Thelma Schoonmaker voor haar briljante montage van Casino. Dit schitterende gangsterdrama van Martin Scorsese won slechts één (welverdiende) Oscar -voor beste actrice Sharon Stone in de rol van haar leven- omdat Casino in geen enkele andere categorie genomineerd was. Nochtans is Casino veel beter dan het historische Hollywoodspektakel Braveheart van Mel Gibson, dat niettemin vijf Oscars won, waaronder die voor beste film, beste regie en beste fotografie. Dit illustreert de voorkeur van de Oscarjury voor commerciële en heroïsche melodrama's (zoals Braveheart en Apollo 13) boven realistische en complexe misdaaddrama's (zoals Casino).

- 1999: Van commercieel melodrama gesproken: de romantische biopic Shakespeare in Love van John Madden won maar liefst zeven Oscars, waaronder die voor beste scenario en zelfs beste film, terwijl onder meer de realistische oorlogsdrama's Saving Private Ryan van Steven Spielberg en The Thin Red Line van Terrence Malick, de maatschappijkritische tragikomedie The Truman Show van Peter Weir en de psychosociale misdaadthriller A Simple Plan van Sam Raimi veel betere films waren.  

2002: Het sentimentele drama A Beautiful Mind van Ron Howard werd uitgeroepen tot beste film en won ook de Oscars voor beste regie, beste geadapteerd scenario en beste vrouwelijke bijrol (Jennifer Connelly), terwijl de onnavolgbare romanverfilming The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring van Peter Jackson de Oscars voor beste film, beste regie en beste geadapteerd scenario had moeten winnen. De ingenieuze, non-lineaire psychologische thriller Memento van Christopher Nolan was onmiskenbaar de best gemonteerde film in competitie, maar verloor in de categorie beste montage ten onrechte van Ridley Scotts propagandistische oorlogsfilm Black Hawk Down.   

- 2003: De overroepen musical Chicago van Rob Marshall won maar liefst zes Oscars, zelfs die voor beste film, terwijl de sequel The Lord of the Rings: The Two Towers van Peter Jackson, het oorlogsdrama The Pianist van Roman Polanski en het historische misdaaddrama Gangs of New York van Martin Scorsese veel betere films waren. 

- 2004: De avontuurlijke sequel The Lord of the Rings: The Return of the King van Peter Jackson won elf Oscars (waaronder terechte bekroningen voor beste film, beste regie, beste geadapteerd scenario, beste muziek en beste special effects), maar Elephant van Gus Van Sant daarentegen werd totaal miskend en kreeg zelfs geen enkele nominatie, hoewel dit aangrijpende psychosociaal misdaaddrama op zijn minst de Oscar voor beste montage had moeten winnen, alsook genomineerd had moeten worden in de categorieën beste film, beste regie en beste scenario. Op het Filmfestival van Cannes werd Elephant wel op waarde geschat en mocht Van Sant er de Gouden Palm in ontvangst nemen. 

- 2011: The King's Speech van Tom Hooper won vier Oscars -voor beste acteur, beste scenario, beste regie en zelfs beste film- terwijl dit brave Britse koningsdrama (lees hier onze recensie) geenszins kon tippen aan de uitstekende, duistere balletthriller Black Swan van Darren Aronofsky. Black Swan was volgens ons de beste film in competitie (lees hier onze recensie), maar won uitsluitend de Oscar voor beste actrice (Natalie Portman). Dit is de omgekeerde wereld, want er waren actrices met nog betere hoofdrollen, zoals Mia Wasikowska in de romanverfilming Jane Eyre (lees hier onze recensie) en Hailee Steinfeld in de uitstekende remake van de klassieke western True Grit door de gebroeders Coen (lees hier onze recensie). Steinfeld was overigens genomineerd in de verkeerde categorie, nl. beste vrouwelijke bijrol, terwijl zij nochtans de hoofdrol speelde in True Grit, en zij verloor daar bovendien van de minder beklijvende Melissa Leo in The Fighter van David O. Russell. Zo greep ook de genomineerde Jackie Weaver naast de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol, hoewel haar briljante vertolking van de manipulatieve mater familias in de koortsige psychosociale misdaadthriller Animal Kingdom van David Michôd (lees hier onze recensie) veel sterker was dan Melissa Leo's rol in The FighterStephen Dorff speelde de rol van zijn leven in het gevoelige existentiële drama Somewhere van Sofia Coppola (lees hier onze recensie), maar hij werd niet eens genomineerd, hoewel hij volgens ons de Oscar voor beste acteur verdiende. Jeff Bridges was wel genomineerd voor zijn hilarische rol van de drankzuchtige marshal Rooster Cogburn in True Grit, maar hij verloor ten onrechte van Colin Firth in The King's Speech

- 2012: Het existentieel drama The Tree of Life van Terrence Malick verloor in de Oscarcategorie beste fotografie ten onrechte van Martin Scorsese's Hugo, hoewel The Tree of Life nochtans een visueel meesterwerk is (lees hier onze recensie), terwijl Hugo vrij kunstmatig oogt vanwege de vele digitale special effects.

- 2014: Het unieke sciencefiction-drama Under the Skin van Jonathan Glazer kreeg geen enkele Oscarnominatie, terwijl dit fascinerende en visueel verbluffende meesterwerk op zijn minst genomineerd had moeten zijn in de categorieën beste film, beste regie, beste scenario en beste fotografie (lees hier onze recensie). 

- 2016: Hoewel Spotlight van Tom McCarthy geen slechte film is (lees hier onze recensie), begrijpen wij niet waarom de Oscarjury dit wisselvallige drama uitriep tot beste film, terwijl zowel het epische overlevingsdrama The Revenant van Alejandro González Iñárritu (lees hier onze recensie) als de opwindende road action-thriller Mad Max: Fury Road van George Miller véél betere films zijn. Ook The Hateful Eight van Quentin Tarantino (lees hier onze recensie) is een veel betere film dan Spotlight, maar die uitstekende western werd ten onrechte niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste scenario. De Oscar voor beste scenario ging uiteindelijk ook naar Spotlight, hoewel die eigenlijk had moeten gaan naar het briljante scenario van het uitstekende sciencefiction-drama Ex Machina van Alex Garland (lees hier onze recensie). En waarom werd Ex Machina niet eens genomineerd in de categorieën beste film, beste regie en beste vrouwelijke bijrol (Alicia Vikander), terwijl het toch een veel sterkere film dan Spotlight is?      


JN.



zaterdag 25 november 2017

You Were Never Really Here - trailer


Gebaseerd op de gelijknamige novelle van de Amerikaanse schrijver Jonathan Ames, is You Were Never Really Here een nieuwe, koortsige thriller met Joaquin Phoenix in de beklijvende hoofdrol. 

De film werd geregisseerd door de getalenteerde Schotse cineaste Lynne Ramsay, die eerder o.m. het aangrijpende gezinsdrama We Need to Talk About Kevin verfilmde (lees hier onze recensie).




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje link voor een biografisch portret van Joaquin Phoenix: Menselijk al te menselijk

Genre: thriller / misdaad / psychologisch drama



Thelma - trailer


De trailer van deze nieuwe erotische thriller van de Noorse cineast Joachim Trier ziet er alvast veelbelovend uit...




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Thelma: Het Noorse zusje van 'Carrie'

Genre: parapsychologische thriller / romantiek / psychosociaal drama