Grizzly Man is een fascinerende documentaire van de veelgeprezen Duitse cineast Werner Herzog uit 2005, over de avontuurlijke lotgevallen van de eigenzinnige Amerikaanse natuurliefhebber en dierenvriend Timothy Treadwell in het afgelegen Katmai National Park op het Alaska-schiereiland: een man met een levensgevaarlijke passie, zo blijkt uit Grizzly Man...
Om de hele documentaire te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.
(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
Hieronder kan u kijken naar de korte documentaire Breaking the Rules - The French New Wave (2018) van de video-essayist Lewis Michael Bond (bezieler van het cinefiele YouTube-kanaal Channel Criswell dat tegenwoordig The House of Tabula heet).
De leerzame documentaire geeft uitleg over de vernieuwende filmtechnieken van de invloedrijke Franse nouvelle vague-cineasten in de jaren 60, onder wie Jean-Luc Godard, François Truffaut, Claude Chabrol en Jacques Rivette.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p60 voor hogere beeldkwaliteit)
Kubrick Remembered is een boeiende documentaire uit 2014 van Gary Khammar over het leven en werk van de briljante Amerikaanse cineast Stanley Kubrick (1928-1999), onze favoriete regisseur.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
Hieronder kan u kijken naar Getting Made: The Making of GoodFellas: een boeiende documentaire uit 2004 over de productie van Martin Scorsese's briljante gangsterkroniek GoodFellas uit 1990 (één van onze favoriete films; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier).
In deze documentaire krijgt u toelichting van:
- regisseur en co-scenarist Martin Scorsese (één van onze favoriete cineasten; lees ons biografische portret hier);
- hoofdrolspeler Ray Liotta (lees ons In Memoriamhier) als de gangster Henry Hill (één van de beste movie villains aller tijden);
- actrice Lorraine Braccoals Henry's vrouw Karen;
- acteur Joe Pesci als de gangster Tommy DeVito (ook één van de beste movie villains aller tijden);
The Staircase (originele Franse titel: Soupçons) is een achtdelige, uiterst fascinerende documentaire van de Franse film-, tv- en documentairemaker Jean-Xavier de Lestrade uit 2004 over de onvoorspelbare rechtszaak tegen de Amerikaanse schrijver en ex-militair Michael Peterson, die beschuldigd wordt van moord op zijn vrouw Kathleen. Peterson houdt echter vol dat hij onschuldig is en dat zijn echtgenote per ongeluk wellicht van de trap gevallen is...
Bekijk elke episode van de hele serie door hieronder telkens in het videoscherm te klikken op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.
Vorig jaar, in 2022, was het precies 100 jaar geleden dat de geniale Engelse cineast Alfred Hitchcock (1899-1980) zijn regiedebuut maakte toen hij in 1922 in de regiestoel zat van de Britse stille film met de werktitel Number 13 uit 1922 (ook bekend onder de werktitel Mrs. Peabody). Die film bleef echter onvoltooid wegens geldgebrek. Er werden slechts enkele scènes gefilmd en zelfs die opnames gingen nadien verloren.
Gelukkig zijn de meeste films die Hitchcock nadien in de loop der jaren regisseerde wél voltooid en bewaard gebleven, waaronder zijn bekendste films:
Naast voormelde films, die Hitchcock de verdiende eretitel The Master of Suspense opleverde (alsook een 5de plaats in onze Top 20 van onze favoriete cineasten), blikte "Hitch" als regisseur echter nog heel wat andere films in die volgens de Ierse filmjournalist en documentairemaker Mark Cousins ook onze aandacht verdienen. Daarom voltooide Cousins vorig jaar zijn nieuwe documentaire My Name Is Alfred Hitchcock (2022), waarin niet alleen de hogervermelde films maar ook heel wat minder bekende films van Hitchcock aan bod komen. Cousins focuste daarbij niet zozeer op de beroemde Hitchcockiaanse thema's -zoals misdaad, voyeurisme, blondines en dominante moeders- maar veeleer op zes minder voor de hand liggende thema's die elk een hoofdstuk van de documentaire vormen: Ontsnapping, Verlangen, Eenzaamheid, Tijd, Vervulling en Hoogtepunt. Dat klinkt interessant, temeer omdat Cousins eerder al boeiende cinefiele documentaires inblikte, zoals The Story of Film: An Odyssey (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en A Story of Children and Film (lees onze recensie hier).
Het enige wat ons een beetje stoorde in onderstaande trailer van de nieuwe documentaire My Name Is Alfred Hitchcock is de commentaarstem van de Engelse imitator Alistair McGowan die de stem van Hitchcock imiteert. McGowans commentaarstem lijkt weliswaar op Hitchcocks echte stem, maar net niet goed genoeg om ons te overtuigen. Het ware misschien beter geweest om AI-software te gebruiken ter imitatie van Hitchcocks stem. Hoe dan ook, voor het overige ziet de trailer van My Name Is Alfred Hitchcock er veelbelovend uit.
Bekijk de trailer hieronder
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
- en maar liefst 4 Oscars voor beste regie, met het Ierse drama The Informer (1935), het sociaal-historisch drama The Grapes of Wrath uit 1940 over de lotgevallen van een Amerikaanse familie boerenpachters ten tijde van de Grote Depressie (bekijk de hele film hier), het nostalgische Welshe dorpsdrama How Green Was My Valley (1941) en de uitstekende Ierse romantische tragikomedie The Quiet Man uit 1952 (bekijk een filmfragment hier).
In 1971 voltooide Peter Bogdanovich -zelf ook een getalenteerde Amerikaanse cineast- zijn boeiende documentaire Directed by John Ford, waarin acteurs die in Fords films meespeelden, zoals John Wayne, James Stewart en Henry Fonda, alsook bekende regisseurs die door Ford beïnvloed zijn, zoals Orson Welles, Steven Spielberg (één van onze favoriete regisseurs), Martin Scorsese (ook één van onze favoriete regisseurs), Clint Eastwood en Walter Hill, hun bewondering uitspreken voor Ford als één van de grootmeesters van de klassieke Amerikaanse cinema. Ook John Ford zelf komt in de documentaire aan het woord, met uitleg over zijn eigen films.
Hieronder kan u kijken naar I Knew It Was You: Rediscovering John Cazale: een boeiende documentaire uit 2009 van Richard Shepard over de veel te vroeg gestorven Amerikaanse karakteracteur John Cazale (1935-1978): één van onze favoriete acteurs. Lees ons biografische portret van Cazale hier.
Hij speelde mee in slechts vijf langspeelfilms: The Godfather, The Conversation, The Godfather Part II, Dog Day Afternoon en The Deer Hunter, die alle dateren van de jaren 70. En Cazale vertolkte maar één (bescheiden) hoofdrol: een introverte en zwijgzame bankrover aan de zijde van Al Pacino (ook één van onze favoriete acteurs) in Dog Day Afternoon.
Daarom is Cazale bij het grote publiek relatief onbekend gebleven. Ten onrechte, want dankzij Cazale's briljante, naturalistische vertolkingen in de voormelde meesterwerken zullen wij hem blijven herinneren als één van de meest getalenteerde, miskende en ondergewaardeerde acteurs van zijn generatie.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 360p voor hogere beeldkwaliteit)
Wat de onderstaande making-of-documentaire van Robert Gitt uit 2002, over de realisatie van de schitterende misdaadthriller The Night of the Hunter (1955), zo bijzonder maakt, zijn de talrijke rushes, outtakes en behind-the-scenes-opnames waarin de Engelse regisseur Charles Laughton (1899-1962) te zien en/of te horen is terwijl hij zijn oogstrelende, even spannende als poëtische zwart-wit-klassieker regisseert, met inbegrip van Laughtons vaak erg gedetailleerde instructies aan zijn acteurs (vooral aan Robert Mitchum, Shelley Winters, Billy Chapin, Lillian Gish, Sally Jane Bruce, Evelyn Varden, James Gleason en Peter Graves).
In de meeste making-of-documentaires ontbreken zulke archiefopnames van acteursregie (of zijn zulke opnames zeldzaam), wellicht om de acteurs niet in verlegenheid te brengen. Sommige regisseurs, onder wie niet alleen Charles Laughton maar ook David Lynch (één van onze favoriete cineasten), beperkten zich immers niet tot vage of algemene acteursregie (zoals: speel deze scène droevig) maar gaven hun acteurs ook zeer precieze instructies. Dit doet de vraag rijzen in welke mate acteurs zelf aan de bron liggen van de acteerprestaties die op het scherm eindigen.
Charles Laughton, zelf een getalenteerde acteur, ging zelfs zo ver om tijdens zijn perfectionistische regie van zijn meesterwerk TheNight of the Huntervaak take na take telkens corrigerend te tonen hoe zijn acteurs een scène moesten spelen, met inbegrip van Laughtons stembuigingen die preciseerden hoe de dialogen moesten uitgesproken worden. Dat kan u hieronder zelf vaststellen in de ongemeen boeiende making-of-documentaire Charles Laughton Directs 'The Night of the Hunter', die bijna 2 uur en 40 minuten duurt maar geen moment verveelt.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)
Genre: documentaire / making-of / misdaadthriller / drama
De Amerikaanse acteur Martin Sheen geeft in onderstaande video onthullend commentaar op zijn aangrijpende openingsscène als de getroebleerde Amerikaanse legerkapitein Willard in het briljante en visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now uit 1979 (één van onze favoriete films). Ook regisseur Francis Ford Coppola (één van onze favoriete cineasten) en cameraman Vittorio Storaro komen aan het woord in onderstaande video.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelse ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
De Zweeds-Deense coproductieHäxan(Zweeds voor "Heksen"), ook bekend onder de langere Engelstalige titel Häxan: Witchcraft Through the Ages, is een visueel verbluffende stille zwart-wit horrorfilm van de Deense cineast Benjamin Christensen uit 1922, verpakt als een docudrama over het bijgeloof in heksen en de duivel.
Gedeeltelijk gebaseerd op eeuwenoude boeken zoals de Malleus Maleficarum van de Duitser en Rooms-Katholieke Inquisiteur Heinrich Kramer uit 1487, dat heksenjachten aanbeveelt, toont Häxandat bijgeloof, burenruzies en misverstanden over ziektes en geestesziektes in de middeleeuwen konden leiden tot hysterische heksenjachten. De film bevat tal van griezelige scènes die dat bijgeloof visualiseren met beelden van middeleeuwse heksen, duivelaanbidders, heksensabbats, de hel en Satan himself. Daarvoor deed regisseur Christensen een beroep op knappe visuele effecten, zoals grime, special effects, middeleeuwse decors en sfeervolle belichting. De schitterende aanblik van Häxanis mee te danken aan de briljante zwart-wit-fotografie van cameraman Johan Ankerstjerne en aan de creatieve art direction en decors van Richard Louw.
De productie kostte de Zweedse filmstudio Svensk Filmindustri, die Häxanfinancierde, bijna 2 miljoen Zweedse kronen: een historisch record voor een Zweedse stille film. Het geld was echter goed besteed, want de film zag er niet alleen voor het publiek in 1922 erg realistisch en angstaanjagend uit, maar wordt ook vandaag nog beschouwd als een visueel meesterwerk. Omdat Häxanechter satanisme, naakt, folteringen en seksuele perversiteiten toont, werd de film destijds verboden in de VS en zwaar gecensureerd in heel wat andere landen.
Pas in 1929 mocht Häxan in de VSvertoond worden. In de krant The New York Times werd de film toen als volgt beschreven: "The picture is, for the most part, fantastically conceived and directed, holding the onlooker in a sort of medieval spell. Most of the characters seem to have stepped from primitive paintings." Inderdaad, want Häxanis een unieke film met bizarre taferelen die soms doen denken aan de pre-surrealistische doeken van de laatmiddeleeuwse kunstschilder Jheronimus Bosch.
Christensen deed overigens niet alleen de regie, maar schreef ook het scenario van Häxanen vertolkte bovendien zelf de rol van Satan. Hij deed dat met brio.
De versie hieronder duurt 1 uur en 45 minuten, wat ruim een kwartier korter is dan de oorspronkelijke bioscoopfilm uit 1922. Tijdens de Deense bioscooppremière van de originele versie op 7 november 1922, die plaatsvond in de Deense hoofdstad Kopenhagen, speelde een 50-koppig orkest begeleidende muziekfragmenten van klassieke componisten zoals o.a. Beethoven, Schubert en Gluck. De soundtrack van onderstaande versie daarentegen bevat toepasselijke hedendaagse muziek.
Bekijk de hele film door hieronder in het videoscherm te klikken op de link "Bekijken op YouTube" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en 720p voor hogere beeldkwaliteit.
(Klik op de link "Bekijken op YouTube" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en 720p voor hogere beeldkwaliteit)
In dit boeiende interview geeft de Amerikaanse meestercineast Francis Ford Coppola toelichting bij zijn veelzijdige en bewogen carrière als regisseur van onder meer The Godfather (1972), The Conversation (1974), The Godfather: Part II (1974), Apocalypse Now (1979), One from the Heart (1981), The Outsiders (1983), Rumble Fish (1983), The Cotton Club (1984), The Godfather: Part III (1990) en Bram Stoker's Dracula (1992).
Het interview wordt afgenomen door Coppola's jongere vakgenoot Robert Rodriguez voor diens interviewreeks The Director's Chair.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit) Genre: interview / minidocumentaire / making-of
In onderstaand fragment uit het Amerikaanse tv-programma The Dick Cavett Show uit 1978 interviewt gastheer Dick Cavett de Amerikaanse cineasten Brian De Palma en Martin Scorsese (die beiden behoren tot onze favoriete regisseurs) over hun filmtechnieken, die tot op zekere hoogte schatplichtig zijn aan het invloedrijke oeuvre van twee oudere geniale cineasten: Orson Welles en Alfred Hitchcock (die ook behoren tot onze favoriete regisseurs).
Tijdens het interview komen onder meer volgende films ter sprake:
- Brian De Palma's Obsessionuit 1976 (bekijk de hele film hier) en De Palma's The Fury (1978);
- Martin Scorseses Taxi Driver uit 1976 (één van onze favoriete films; bekijk de trailer hier), New York, New York(1977), Mean Streets(1973), Alice Doesn't Live Here Anymore (1974) en The Last Waltz (1978);
- 2 ou 3 choses que je sais d'elle (1967) van Jean-Luc Godard;
- en Star Wars (1977) van George Lucas.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
In onderstaand YouTube-filmpje reageert de Canadese fotograaf en filmmaker Peter McKinnon op leerzame voorbeelden van creatieve en ingenieuze opnametechnieken in de reclame- en filmindustrie.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
Onderstaande compilatievideo omvat leerzame duiding bij de opening shots uit de 13 langspeelfilms die de succesvolle Amerikaanse regisseur Steven Spielberg (één van onze favoriete cineasten) regisseerde vanaf zijn langspeelfilmdebuut Duel in 1971 tot en met Hookin 1991.
De opening shots in kwestie komen uit de volgende films:
- Duel uit 1971, met camerawerk van Jack A. Mara
- The Sugarland Express uit 1973, met camerawerk van Vilmos Zsigmond
- Jaws uit 1975, met camerawerk van Bill Butler
- Close Encounters of the Third Kind uit 1977, met camerawerk van Vilmos Zsigmond
- 1941 uit 1979, met camerawerk van William A. Fraker
- Raiders of the Lost Ark uit 1981, met camerawerk van Douglas Slocomb
- E.T.uit 1982, met camerawerk van Allen Daviau
- Indiana Jones and the Temple of Doom uit 1984, met camerawerk van Douglas Slocomb
- The Color Purple uit 1985, met camerawerk van Allen Daviau
- Empire of the Sun uit 1987, met camerawerk van Allen Daviau
- Indiana Jones and the Last Crusade uit 1989, met camerawerk van Douglas Slocomb
- Always uit 1989, met camerawerk van Mikael Salomon
- Hook uit 1991, met camerawerk van Dean Cundey.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)
In onderstaande making-of-documentaire over de briljante psychosociale horrorthriller Rosemary's Baby (1968) belichten regisseur Roman Polanski (één van onze favoriete cineasten), hoofdrolspeelster Mia Farrow en producer Robert Evans de belangrijkste aspecten van het productieproces, zoals:
- Roman Polanski's ijzersterke scenario naar de gelijknamige roman van Ira Levin;
- de casting en uitstekende vertolking van Mia Farrow als het titelpersonage Rosemary;
- de acteursregie van Roman Polanski;
- het knappe production design van Richard Sylbert;
- het mooie kostuumontwerp van Anthea Sylbert;
- de casting en schitterende vertolkingen van John Cassevetes, Ruth Gordon, Sidney Blackmer en Patsy Kelly;
- de doelbewuste en doeltreffende keuze voor een ambivalente thriller met meer focus op de psychosociale dimensie van het verhaal dan op bovennatuurlijke horrorelementen;
- het sfeervolle camerawerk onder leiding van William A. Fraker;
- de uitstekende montage van Sam O'Steen en Bob Wyman;
- en de succesvolle promotiecampagne van Stephen Frankfurt.
Het enige noemenswaardige minpunt van onderstaande documentaire is dat er ten onrechte geen enkele aandacht besteed wordt aan de briljante, sfeervolle muziek die de Poolse filmcomponist en jazzpianist Krzysztof Komeda componeerde voor Rosemary's Baby.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
Minding the Gap is een documentaire en existentieel coming-of-age-drama van de jonge Amerikaanse cameraman en skateboarder Bing Liu, waarin hij zichzelf en zijn skateboardende jeugdvrienden Keire Johnson en Zack Mulligan jarenlang volgt terwijl zij worstelen met ontwrichtende familiale en psychosociale problemen.
Minding the Gap ging op 21 januari 2018 in première op het Sundance Film Festival, werd begin dit jaar genomineerd voor een Oscar in de categorie beste documentaire en is sinds gisteren te zien in de Belgische bioscopen.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p en 1080p voor hogere beeldkwaliteit)
Hieronder kan u kijken naar een baanbrekende stille zwart-wit film van de Sovjet-Russische filmpionier Dziga Vertov uit 1929, getiteld Man with a Movie Camera (originele Russische titel: Chelovek s kino-apparatom): een experimentele documentaire waarin Vertov, met assistentie van zijn vrouw (de filmmonteur Elizaveta Svilova), tal van destijds nieuwe filmtechnieken uitvond, combineerde of verder ontwikkelde, zoals freeze frames, match cuts, jump cuts, slow motion, time-lapse-opnames, meervoudige opnames op hetzelfde stukje filmrol, split screens, Dutch angles, extreme close-ups, tracking shots, reversed footage en stop motion-animatie.
Vertov en zijn cameraman Mikhail Kaufman (die ook zelf in beeld komt en de titelrol als de Man met een filmcamera 'speelt') filmden het dagelijks leven in de Sovjet-Russische steden Kiev, Charkov, Moskou en Odessa, waarna de beelden op een creatieve en vaak associatieve manier met elkaar gecombineerd werden tijdens de montage. Dat levert een zeer kunstzinnig resultaat op, waardoor Man with a Movie Camera veel meer is dan een documentaire en beschouwd wordt als een volwaardig avantgardistisch kunstwerk en invloedrijk meesterwerk in de filmgeschiedenis.
De versie hieronder bevat muziek van de hedendaagse Engelse filmcomponist Michael Nyman.
(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)
Hieronder kan u kijken naar de boeiende documentaire Sergio Leone: The Way I See Things van Giulio Reale uit 2006, die terugblikt op de succesvolle carrière en grote invloed van de geniale Italiaanse cineast Sergio Leone (1929-1989).
Leone was de grootvader van de Italiaanse spaghettiwesterns en regisseerde onder meer de westerns A Fistful of Dollars (1964), For a Few Dollars More (1965), The Good, the Bad and the Ugly (1966), Once Upon a Time in the West (1968) en Duck, You Sucker!(1971), alsook de Amerikaanse gangsterkroniek Once Upon a Time in America (1984).
In de onderstaande documentaire Sergio Leone: The Way I See Things vertellen acteurs Eli Wallach (boef Tuco in The Good, the Bad and the Ugly) en Claudia Cardinale (damsel in distress Jill in Once Upon a Time in the West) over hun samenwerking met Leone. Daarnaast komen o.a. Leone's briljante huiscomponist Ennio Morricone, de Britse filmkenner Christopher Frayling, de Italiaanse scenarist Luciano Vincenzoni, de Italiaanse cameraman Tonino Delli Colli, de Italiaanse filmmonteurs Eugenio Alabiso en Nino Baragli, en de Italiaanse regisseurs Giuliano Montaldo, Vittorio Giacci en Tonino Valerii aan het woord.
Bekijk de hele documentaire hieronder:
(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)
