Malcolm McDowell over 'Fargo' en 'GoodFellas': zijn favoriete films

De Engelse acteur Malcolm McDowell is vooral bekend van zijn iconische vertolkingen in twee ophefmakende schandaalfilms uit de jaren 70:

- de jonge, gewelddadige sociopaat en bendeleider Alex De Large (één van de beste movie villains aller tijden) in het maatschappijkritische meesterwerk A Clockwork Orange uit 1971 (één van onze favoriete films) van Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur);

- en de jonge, wrede Romeinse keizer Caligula (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de biopic Caligula uit 1979 van Tinto Brass, Bob Guccione en Giancarlo Lui.  

In onderstaand interview legt Malcolm McDowell uit waarom Fargo zijn favoriete film is. Die schitterende zwarte misdaadkomedie dateert van 1996 en werd geschreven, geregisseerd en gemonteerd door de Amerikaanse broers Joel en Ethan Coen: een geniaal duo dat behoort tot onze favoriete regisseurs. Fargo behoort ook tot onze eigen favoriete films (ongeacht het genre) en tevens tot onze favoriete politiefilms en onze favoriete komedies. Bekijk een filmfragment hier en lees ons biografische portret van de gebroeders Coen uit 2013 hier.

Naar eigen zeggen, is ook GoodFellas één van McDowells favoriete films. Die briljante gangsterkroniek kwam uit in 1990 en werd geregisseerd  door de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese (ook één van onze favoriete regisseurs). Het scenario, dat Scorsese schreef in samenwerking met de Amerikaanse misdaadverslaggever Nicholas Pileggi, is gebaseerd op Pileggi's biografie Wiseguy: Life in a Mafia Family uit 1985 over het bewogen leven van de Amerikaanse gangster Henry Hill jr., die in de film gespeeld wordt door Ray Liotta. GoodFellas behoort ook tot onze eigen favoriete films (ongeacht het genre). Bekijk de trailer hier, filmfragmenten hier en hier, een making-of-documentaire hier, lees ons biografische portret van regisseur Martin Scorsese uit 2013 hier en ons In Memoriam over de in 2022 overleden hoofdrolspeler Ray Liotta hier.

Het beknopte interview met Malcolm McDowell over Fargo en GoodFellas kan u hieronder bekijken:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 360p voor hogere beeldkwaliteit)

Christopher Nolan en Cillian Murphy bezoeken videotheek

De succesvolle Engels-Amerikaanse cineast Christopher Nolan en de Ierse acteur Cillian Murphy mogen tevreden terugblikken op hun samenwerking voor Nolans meest recente film: de biopic Oppenheimer (2023), die het momenteel immers wereldwijd erg goed doet aan de bioscoopkassa's. Bekijk de trailer hier. 

Onlangs waren Nolan en Murphy samen op bezoek in de cinefiele videotheek JM Vidéo in de Franse hoofdstad Parijs, waar zij zich als kinderen in een snoepwinkel voelden terwijl zij allerlei boeiende films en drie series in herinnering brachten:

- There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson (2007)

- Punch-Drunk Love van Paul Thomas Anderson (2002)

- Amadeus van Miloš Forman (1984)

- The White Lotus (serie) van Mike White (2021-2022)

- American Psycho van Mary Harron (2000)

- Dr. Strangelove van Stanley Kubrick (1964)

- Chariots of Fire van Hugh Hudson (1981)

- The Hill van Sidney Lumet (1965)

- The Offence van Sidney Lumet (1973)

- Heat van Michael Mann (1995)

- The Dark Knight van Christopher Nolan (2008)

- Scarecrow van Jerry Schatzberg (1973)

- The Godfather van Francis Ford Coppola (1972)

- The French Connection van William Friedkin (1971)

- JFK van Oliver Stone (1991)

- I, Daniel Blake van Ken Loach (2016)

- The Wind That Shakes the Barley van Ken Loach (2006)

- In the Name of the Father van Jim Sheridan (1993)

- My Left Foot van Jim Sheridan (1989)

- Bronson van Nicolas Winding Refn (2008)

- The Thin Red Line van Terrence Malick (1998)

- La haine van Mathieu Kassovitz (1995)

- Le salaire de la peur van Henri-Georges Clouzot (1953)

- Dunkirk van Christopher Nolan (2017)

- Sorcerer van William Friedkin (1977)

- Foreign Correspondent van Alfred Hitchcock (1940)

- Lawrence of Arabia van David Lean (1962)

- Ryan's Daughter van David Lean (1970)

- The Man Who Would Be King van John Huston (1975)

- Zulu van Cy Endfield (1964)

- Citizen Kane van Orson Welles (1941)

- Greed van Erich von Stroheim (1924)

- Sunset Blvd. van Billy Wilder (1950)

- Westworld (serie) van Jonathan Nolan en Lisa Joy (2016 t.e.m. 2022)

- Chernobyl (serie) van Johan Renck (2019)

- Dr. Mabuse, der Spieler van Fritz Lang (1922)

- Merry Christmas, Mr. Lawrence van Nagisa Ōshima (1983)

- The Prestige van Christopher Nolan (2006)

U kan het bezoek van Christoper Nolan en Cillian Murphy aan de videotheek JM Vidéo hieronder bekijken.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Robert Rodriguez interviewt Francis Ford Coppola

In dit boeiende interview geeft de Amerikaanse meestercineast Francis Ford Coppola toelichting bij zijn veelzijdige en bewogen carrière als regisseur van onder meer The Godfather (1972), The Conversation (1974), The Godfather: Part II (1974), Apocalypse Now (1979), One from the Heart (1981), The Outsiders (1983), Rumble Fish (1983), The Cotton Club (1984), The Godfather: Part III (1990) en Bram Stoker's Dracula (1992).  

Het interview wordt afgenomen door Coppola's jongere vakgenoot Robert Rodriguez voor diens interviewreeks The Director's Chair.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: interview / minidocumentaire / making-of

De Palma en Scorsese over Welles en Hitchcock

In onderstaand fragment uit het Amerikaanse tv-programma The Dick Cavett Show uit 1978 interviewt gastheer Dick Cavett de Amerikaanse cineasten Brian De Palma en Martin Scorsese (die beiden behoren tot onze favoriete regisseurs) over hun filmtechnieken, die tot op zekere hoogte schatplichtig zijn aan het invloedrijke oeuvre van twee oudere geniale cineasten: Orson Welles en Alfred Hitchcock (die ook behoren tot onze favoriete regisseurs).

Tijdens het interview komen onder meer volgende films ter sprake: 

- Brian De Palma's Obsession uit 1976 (bekijk de hele film hier) en De Palma's The Fury (1978);

- Don't Look Now van Nicolas Roeg uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier);

- Alfred Hitchcocks Vertigo uit 1958 (één van onze favoriete films) en Hitchcocks The Birds uit 1963 (bekijk de hele film hier);

- Repulsion (1965) van Roman Polanski (ook één van onze favoriete regisseurs);

- Paths of Glory van Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur) uit 1957 (bekijk de hele film hier);

- Martin Scorseses Taxi Driver uit 1976 (één van onze favoriete films; bekijk de trailer hier), New York, New York (1977), Mean Streets (1973), Alice Doesn't Live Here Anymore (1974) en The Last Waltz (1978);

- 2 ou 3 choses que je sais d'elle (1967) van Jean-Luc Godard;

- en Star Wars (1977) van George Lucas.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: tv-interview / making-of / minidocumentaire

Tom Barman

van ijscoman tot dj 

in cinema Cartoon’s

             

Foto: © Walter Saenen.

             

dEUS-frontman viert 

40ste verjaardag van Antwerps filmhuis

De Antwerpse arthousebioscoop Cartoon’s in de Kaasstraat vierde vorige maand zijn 40ste verjaardag met een jubileumprogramma dat zowel nieuwe films als klassiekers omvatte. Zo ging daar op 21 september 2018 de digitaal gerestaureerde versie van de Antwerpse stadsfilm Any Way the Wind Blows uit 2003 in première. In deze film van de Antwerpse rockmuzikant en cinefiel Tom Barman speelt Eric Kloeck een hoofdpersonage. Kloeck is de vorig jaar overleden medeoprichter en bezieler van cinema Cartoon’s. Bovendien heeft Barman al sinds zijn tienerjaren een hechte band met Cartoon’s: "Ik heb er jarenlang gewerkt als kaartjesscheurder, barman, filmprojectionist, ijscoman, kassier en dj."

Interview door Joeri Naanai

De Antwerpse cinema Monty in 1977.

De bewogen geschiedenis van cinema Cartoon’s begon in 1977: een jaar nadat de jonge Antwerpse cinefielen Michel Apers, Jan Jespers, Michel Vandeghinste, Dirk Geens en Eric Kloeck de oude cinema Monty in de Antwerpse Montignystraat getransformeerd hadden tot een drukbezocht arthousebioscoopje. Hun enige zaal in de Monty werd echter te klein. Daarom gingen zij op zoek naar extra zalen op een andere locatie in de Scheldestad. Zo ontdekten zij dat er in een oud gebouw in de Kaasstraat (ooit een chocolaterie) een privéclub met een cinemazaaltje bestond. Het clubje heette Cartoon’s, werd geleid door de Antwerpenaar Guy Dandelooy en bestond uit bevriende hockeyspelers die er whisky dronken en sigaren rookten terwijl zij voor zichzelf films projecteren. De jongens van de Monty grepen hun kans toen bleek dat Cartoon’s zijn cinema wilde openstellen voor het brede publiek. En zo bundelen Monty en Cartoon’s hun krachten in een nieuw vennootschap: de n.v. Cartoon’s, die Antwerpen wilde laten kennismaken met nieuwe kunstzinnige of uitdagende films, klassiekers die zelden vertoond worden en stiefmoederlijk behandelde filmgenres zoals horror en fantasy.

Opening

Een oude reclame-affiche voor
het keldercafé van Cartoon's.

Na de transformatie van het oude gebouw in de Kaasstraat tot een volwaardige bioscoop met twee zaaltjes en een keldercafé, opende cinema Cartoon’s op 2 september 1978 voor het eerst zijn deuren. In zaal 1 beleefde de nieuwe Franse tragikomedie Pourquoi pas! (1977) van Coline Serreau toen haar Antwerpse première. In zaal 2 draaide de Amerikaanse Snoopy-tekenfilm A Boy Named Charlie Brown van Bill Melendez uit 1969, gevolgd door de Britse horroranthologie From Beyond the Grave van Kevin Connor uit 1974 met Donald Pleasance in de hoofdrol.

De rest is geschiedenis: onder leiding van de onvermoeibare programmator Eric Kloeck groeide cinema Cartoon’s uit tot de beste arthousebioscoop van ’t stad, met een derde zaaltje vanaf 1982. In de loop der jaren volgen faillissementen en overnames, maar Cartoon’s overleefde.

Cinema Cartoon's bevindt zich in de Kaasstraat,
om de hoek van het Antwerpse stadhuis.

Een filmschool voor Tom Barman

Tom Barman (rechts) regisseert Eric Kloeck (midden) en
 actrice Diane De Belder op de set van Any Way the Wind Blows.

Het voortbestaan van Cartoon’s is niet alleen te danken aan Eric Kloeck, maar ook aan zijn voormalige medewerkers. Eén van hen is Tom Barman (intussen 46).  Wanneer hij in Cartoon’s arriveert om samen met ons terug te blikken op zijn trouwe liefdesrelatie met deze kleine stadsbioscoop, komen Barmans jeugdherinneringen spontaan bovendrijven: "Ik was amper 17 toen ik eind jaren 80 wekelijks naar Cartoon's ging om er nieuwe creatieve films en klassiekers te zien die elders in ’t stad niet vertoond werden. Zo heb ik hier bijvoorbeeld Die Ehe der Maria Braun uit 1979 gezien. Dat was mijn eerste kennismaking met de films van Rainer Werner Fassbinder. Ik heb hier ook de films van Woody Allen ontdekt, zoals Manhattan uit 1979. Die film werd later één van de inspiratiebronnen voor mijn eigen stadsfilm Any Way the Wind Blows. In feite was Cartoon’s voor mij een filmschool. In ruil voor gratis toegang, begon ik er als vrijwilliger inkomkaartjes te scheuren. Toen ik 19 was, ging ik film studeren aan de kunstschool Sint-Lukas in Brussel. In mijn vrije tijd was ik straatmuzikant en verdiende ik wat bij als barman in het keldercafé van Cartoon’s. Daarna mocht ik van Eric Kloeck in de filmprojectiecabine aan de slag. In diezelfde periode kwam mijn muzikale carrière van de grond met de doorbraak van dEUS. Als cinefiel genoot ik ervan om tussendoor films te projecteren in Cartoon's. Tot ik er in 1993 een kras veroorzaakte op de filmpellicule van het Amerikaanse relatiedrama Indecent Proposal en Eric me prompt degradeerde tot kassier en verkoper van ijshoorntjes. (lacht) Dat incident vond zijn weg in Any Way the Wind Blows, wanneer het personage Walter, gespeeld door Frank Vercruyssen, ontslagen wordt als filmoperateur omdat hij een kras veroorzaakt zou hebben. Die scène werd trouwens gefilmd in Cartoon’s."

Tom Barman in Cinema Cartoon's.
Foto: © Walter Saenen.

In 1994 groeide dEUS, na de release van hun debuutalbum Worst Case Scenario, uit tot een internationale rockgroep met cultstatus. Maar Barman bleef trouw aan Cartoon’s. Zo organiseerde hij van 1993 tot 1999 onder de noemer Cartoon’s Tunes vaak drukbezochte muziekoptredens in het keldercafé: "Ik trad er soms op met dEUS en nodigde andere groepen uit, zoals Zita Swoon, Metal Molly, The Seatsniffers, Nemo en Evil Superstars. Tijdens de stomende afterparties stond ik vaak achter de draaitafel als dj, terwijl het publiek tot het ochtendgloren uit de bol ging op de dansvloer. Sommige feestneuzen speelden later mee als figuranten in de dynamische feestscène aan het eind van Any Way the Wind Blows."

Tom Barman regisseert de feestscène in zijn stadsfilm Any Way the Wind Blows.  

Eigenzinnig

Eric Kloeck in Any Way the Wind Blows.

Eric Kloeck kreeg van Barman een hoofdrol in Any Way the Wind Blows en speelde het personage Paul Garcin: een humeurige leraar met huwelijksproblemen. "Het norse karakter van dat personage had ik gebaseerd op Eric, die vaak grumpy was", grijnst Barman. "Maar hij had ook gevoel voor humor. De eerste keer dat ik van Eric ijshoorntjes en snoep moest verkopen in cinema Cartoon's, werd ik de zaal in gestuurd met de opdracht om daar hard te roepen: ‘Frisco’s, chocolade!’ Maar het publiek én Eric lachten me uit, want ik leek wel een marktkramer. Daar stond ik dan met mijn mandje Cornetto's. Uit medelijden met mij, kwam toen één bezoeker een ijsje bij me kopen. (lacht) Eric was een eigenzinnige kerel met een hoog rock-’n-rollgehalte. Dat hadden we gemeen. Hij vertoonde in Cartoon's graag uitdagende films, zoals het gewelddadige meesterwerk A Clockwork Orange van Stanley Kubrick en de sarcastische Belgische misdaadmockumentary C’est arrivé près de chez vous.” Daar kan uw verslaggever van meespreken, want wij zagen in Cartoon’s samen met een bevriend koppel ooit Henry: Portrait of a Serial Killer van John McNaughton uit 1986. Het was onze bedoeling om na afloop van die film samen gezellig na te praten in het toenmalige café ’t Oerwoud op de Suikerrui. Henry gooide echter roet in het eten: een briljante misdaadthriller, dat wel, die behoort tot onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete horrorfilms, maar na afloop van Henry waren wij zo geshockeerd door het realistische, bijna documentaire geweld en het nihilistische filmeinde dat wij in ’t Oerwoud zwijgend voor ons uit staarden. 

In 1986 durfde Kloeck de schandaalfilm Salò of de 120 dagen van Sodom (1975) van Pier Paolo Pasolini te vertonen in Cartoon’s. Daarmee kreeg hij van de Antwerpse politie een proces-verbaal wegens zedenschennis aan zijn broek. 

"Erics filmsmaak week soms af van mijn smaak”, herinnert Barman zich. "Dat zorgde voor heroïsche discussies. Zo haatte Eric de films van Woody Allen, terwijl ik die passioneel verdedigde. Hij programmeerde ook vaak sociaal geëngageerde films, zoals Ladybird, Ladybird van Ken Loach uit 1994. Loach heeft goede films gemaakt, maar Ladybird, Ladybird was te melodramatisch en sloeg de toeschouwers plat met schrijnende miserie."

Gevraagd naar zijn favoriete films aller tijden, antwoordt Barman: “Le samouraï van Jean-Pierre Melville, Le mépris van Jean-Luc Godard, La grande bellezza van Paolo Sorrentino, Jagten van Thomas Vinterberg en The Deer Hunter van Michael Cimino.”

Toekomstplannen

Sinds 2014 is cinema Cartoon’s eigendom van de Vlaamse filmdistributeur Lumière, die in de zomer van 2015 een beroep deed op twee net afgestudeerde Antwerpse studenten om Cartoon’s verder uit te baten: historicus Jan-Willem Van Eemeren (intussen 26) en socioloog Jon Michelena (intussen 27). Zij houden Cartoon’s vandaag nog steeds draaiend: "Eric Kloeck verliet Cartoon’s in 2007. Maar hij bleef betrokken tot 2013. Nu hij overleden is, willen wij zijn levenswerk niet verloren laten gaan. Cartoon’s moet een thuishaven blijven voor Antwerpse cinefielen die hun gading niet vinden in het commerciële aanbod van de grote multiplexen.”

Jan-Willem Van Eemeren (links) en Jon Michelena.
Zij baten cinema Cartoon's nu al drie jaar uit.

Voor de recente 40ste verjaardag van cinema Cartoon’s werden aan de gevel drie calicots (geschilderde filmaffiches) van illustrator Jeroen Los opgehangen, die herinneren aan de tijd toen aan elke Antwerpse bioscoop nog reusachtige calicots hingen. "Antwerpen telde ooit ruim 100 bioscopen en werd het Hollywood aan de Schelde genoemd", mijmert Antwerpenaar Will Droogmans (62). "Ik werkte vanaf 1984 jarenlang als filmoperateur in de legendarische Cinema Rex op de Antwerpse De Keyserlei en, aan de overkant van de straat, in de bioscoop Calypso op de hoek van de Quellinstraat. Calypso werd in 1992 overgenomen door Kloeck, terwijl hij ook Cartoon’s draaiend hield. Dat waren mooie tijden."

Volgens de huidige uitbaters van cinema Cartoon’s is het Antwerpse filmlandschap intussen drastisch veranderd: "Vandaag kan je in Antwerpen alleen kiezen uit Kinepolis of UGC voor commerciële films en uit Cartoon's, Cinema Zuid, Filmhuis Klappei, de Roma of DE Studio voor degelijke klassiekers. Bovendien is Cartoon’s al jaren de enige Antwerpse bioscoop die consequent nieuwe alternatieve films vertoont. Die films worden vaak onvoldoende gepromoot door de filmstudio’s en distributeurs. Dan moeten wij zelf een tandje bijsteken. De handige digitalisering van het filmmedium zorgt weliswaar voor lagere kosten dan het vervoer en de projectie van grote rollen kwetsbare filmpellicule. De beeld- en geluidskwaliteit is ook stukken beter dan vroeger. Maar het blijft moeilijk om cinema Cartoon’s rendabel te houden. Wij vertonen immers geen commerciële blockbusters. Kloeck lokte hier soms volle zalen met alternatieve films zoals 37°2 le matin, Il postino en Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, die elk ruim een jaar draaiden in Cartoon's. Maar dat waren uitzonderingen. Een arthousebioscoop uitbaten doe je uit liefde voor cinema, niet voor het geld."

Een screenshot uit het Franse romantisch drama 37°2 le matin.
Deze passionele film liep 60 weken in Cinema Cartoon’s
en redde de bioscoop in 1986 van het bankroet.

Antwerpenaar Will Droogmans werkt tegenwoordig als koerier van filmposters en andere promotiemateriaal voor Cartoon’s en een dozijn andere onafhankelijke bioscopen in Vlaanderen. "Hun aantal is de voorbije decennia echter fors afgenomen", zucht Will. "In heel Vlaanderen blijven er slechts 18 over, waarvan slechts zes bioscopen focussen op alternatieve films. Nederland daarentegen telt 117 onafhankelijke bioscoopjes." Hoe dat komt en wat in Vlaanderen gedaan kan worden om de toekomst van alternatieve cinema’s zoals Cartoon’s veilig te stellen, was op 29 september onderwerp van een publiek debat in het zogeheten Cartoon’s Innovation Lab.

Ook Tom Barman heeft toekomstplannen. Hij was onlangs in Portugal, waar hij in alle rust zijn scenario voor een nieuwe film aan het voltooien was: "Het scenario is nog niet af, maar het einde is in zicht. Het wordt een Engelstalige film noir met een misdaadplot en een romantische dimensie. De werktitel is Drop Shot. Het productiehuis Savage Film, dat onder meer Rundskop van Michaël R. Roskam produceerde, zal optreden als producent. Laat ons hopen dat mijn nieuwe film gefinancierd geraakt. Wie weet wordt hij dan ooit vertoond in cinema Cartoon’s." (glimlacht) Op de vragen over de toekomst van zijn lievelingsbioscoop, heeft Barman trouwens een eenvoudig antwoord: "We moeten met z'n allen gewoon massaal naar Cartoon’s blijven gaan en inkomkaartjes kopen om er te kunnen blijven genieten van boeiende films.”

INFO:

Cinema Cartoon’s

Kaasstraat 46

2000 Antwerpen

03-232.96.32
www.cinemacartoons.be

Cillian Murphy over 'Scarecrow'

In onderstaand video-interview legt de Ierse acteur Cillian Murphy uit waarom Scarecrow één van zijn favoriete films is. Dat is een tragikomische road movie van Jerry Schatzberg uit 1973, met in de hoofdrollen Gene Hackman en Al Pacino (die beiden behoren tot onze favoriete acteurs).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: road movie / psychosociaal drama / tragikomedie

Martin Sheen en Sissy Spacek over Badlands - interview

Martin Sheen en Sissy Spacek leggen uit hoe ze gecast werden in Terrence Malicks meesterwerk Badlands uit 1973.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje links:

- voor een achtergrondartikel: Onze favoriete films: Top 35

- voor een achtergrondartikel: De beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis: Top 150

- voor een compilatie van shots uit de films van Terrence Malick: Hommage aan Terrence Malick

Genre: documentaire / making-of / romantisch misdaaddrama / roadmovie

David Lynch over Blue Velvet - interview

Als u wil weten waarom heel wat films van de getalenteerde en eigenzinnige Amerikaanse cultcineast David Lynch in wezen gaan over het surrealistische contrast tussen de schone schijn van het dagelijks leven in Amerika en de verontrustende realiteit die vaak schuilgaat achter die schone schijn, luister dan naar onderstaand interview met Lynch (één van onze favoriete regisseurs) over zijn fascinerende, visueel verbluffende en invloedrijke meesterwerk Blue Velvet uit 1986 (één van onze favoriete films; bekijk een filmfragment hier en de hele film hier). 

In het boeiende interview praat Lynch over onder meer de autobiografische aspecten die hij in zijn psychoseksuele neo noir misdaadthriller Blue Velvet verwerkte.

Het interview werd in 1986, vlak vóór de bioscooprelease van Blue Velvet, afgenomen door de deskundige Canadese tv-presentator Brian Linehan voor diens talk show City Lights.

Bekijk het interview hieronder:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: misdaadmysterie / psychoseksuele thriller / romantisch drama

Klik op de oranje links voor:

- de hele film: Blue Velvet - full movie

- een filmfragment: Blue Velvet - fragment

- een recensie: Roger Ebert miskent de waarde van Blue Velvet

- een achtergrondartikel: Onze favoriete films: Top 35

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- een achtergrondartikel: De invloedrijkste films aller tijden: Top 25

- een achtergrondartikel: De beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis: Top 150

- een achtergrondartikel: Schaf de Oscars af!

- een achtergrondartikel: De kemels van Pauline Kael

Interview met John Landis, John Carpenter en David Cronenberg

Hieronder kan u genieten van een boeiend onderonsje uit 1982 tussen de Amerikaanse regisseurs John Landis, John Carpenter en David Cronenberg over angstaanjagende films, waarin zij praten over onder meer An American Werewolf in London (1981) van Landis, The Fog (1980) en The Thing (1982) van Carpenter en Rabid (1977), Scanners (1981) en Videodrome (1983) van Cronenberg.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: interview / documentaire / horror

Klik op de oranje link voor een achtergrondartikel: Waarom kijken we graag naar horrorfilms?

Interview.

Meg Ryan en Mark Ruffalo 

geven zich bloot in 

In the Cut

"Het is heel bevrijdend om iemand 

zonder seksuele remmingen te spelen"

Meg Ryan viert vandaag haar 55ste verjaardag. Iedereen kent haar als de blonde studente Sally die in When Harry Met Sally (één van onze favoriete komedies) op zeer overtuigende wijze een orgasme simuleert in een propvol restaurant. Deze schitterende romantische komedie van Rob Reiner, waarmee Ryan in 1989 een ster werd, bleek een zegen maar ook een vloek voor de Amerikaanse actrice, die tegen wil en dank blijft geassocieerd worden met het lichtvoetige personage dat zij destijds briljant vertolkte. Met haar hoofdrol in de erotische thriller In the Cut van de Nieuw-Zeelandse regisseuse Jane Campion, waarin Ryan in 2003 aan de zijde van Mark Ruffalo speelde, bewees Ryan dat zij ook ernstige rollen aankan. Wij hadden in Londen met beide acteurs een gesprek over de manier waarop zij voor In the Cut hun eigen remmingen moesten overwinnen om gestalte te geven aan twee eenzame zielen die samen de grenzen tussen angst, geweld en seksualiteit aftasten.

Londen

Interview door Joeri Naanai

Meg Ryan geeft een defensieve, ietwat onzekere indruk wanneer we haar vragen hoe het komt dat zij na haar doorbraakrol in When Harry Met Sally vooral te zien was in films (zoals Sleepless in Seattle, French Kiss en You’ve Got Mail) waarin ze personages vertolkt die onvermijdelijk doen denken aan Sally. “Ik heb in meer dan 30 films gespeeld, maar men blijft me associëren met mijn romantische komedies”, zucht Ryan. Ze ziet er moe en nerveus uit. “Ik heb een tijdje niet meer willen werken”, geeft ze toe. 

Meg Ryan in de hilarische restaurantscène in When Harry Met Sally.

In the Cut

In the Cut is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1995 van de Amerikaanse schrijfster Susanna Moore. Ryan vertolkt het hoofdpersonage Franny Avery: een eenzame lerares Engels die in New York woont en werkt. Op een dag ontmoet zij James Malloy (Mark Ruffalo): een politieagent wiens ruwe taalgebruik en onverholen seksuele honger een onweerstaanbare aantrekkingskracht op haar uitoefenen. Franny begint met Malloy aan een erotische odyssee die haar naar de duistere regionen van haar eigen verlangens voert. Na een aantal mysterieuze moorden, groeit haar wantrouwen in Malloy...    

Mark Ruffalo en Meg Ryan in In the Cut.

Wat heeft u over de streep getrokken om de uitdagende hoofdrol in deze erotische thriller te spelen?

Meg Ryan: “Elke actrice zoekt naar zo’n rol. (aanvankelijk zou Nicole Kidman de rol van Franny spelen, maar de Australische actrice haakte af, JN) Het was een combinatie van factoren die me overtuigde: dat Jane Campion regisseerde, dat Mark Ruffalo zou meespelen, en dat Franny zo’n boeiend paradoxaal karakter heeft.”

Hoe hebt u zich op de rol van Franny voorbereid?

Meg Ryan: “Ik ben vooral intuïtief te werk gegaan. Ik heb wat poëzie gelezen en voor het overige heb ik veel geïmproviseerd. Het was een merkwaardig repetitieproces: Jane Campion heeft met ons de roman van Susanna Moore doorgenomen en liet ons veel ruimte om onze personages in te vullen. Ze maakte gebruik van een stille regie. Vaak gaf ze aanwijzingen door me gewoon op een bepaalde manier aan te kijken. De film speelt zich af in New York: een stad die ik goed ken. De opnames op straat verliepen op een heel natuurlijke wijze, zonder de dingen te willen beheersen. Soms begon het plots te regenen en dan filmden we gewoon door. "Weet je wat het kost om kunstmatig regen te maken?", zei men, en we lieten de camera gewoon verder draaien." (lacht)

Vond u het moeilijk om de naaktscènes te spelen?

Meg Ryan: “De film gaat over een jonge vrouw die zich voor het eerst in haar leven echt blootgeeft, zowel op emotioneel als lichamelijk vlak. De naaktscènes waren dus onvermijdelijk.”

Om u op uw gemak te stellen, heeft Jane Campion zich op de set naar verluidt bereid verklaard om haar eigen kleren uit te trekken.

Meg Ryan: “Dat klopt. Ik heb haar toen gezegd: "Hou je kleren maar aan, we hebben zo al genoeg aan ons hoofd"." (lacht) 

Hoe voelt u zich wanneer u zichzelf naakt op het scherm ziet?

Meg Ryan: “Ik kijk met mijn handen voor mijn ogen. Ik hou er niet van mezelf op het scherm te zien. Ik gruw zelfs van mijn eigen stem op mijn antwoordapparaat. Jane Campion heeft veel meer zelfvertrouwen dan ik. Ze zegt gewoon wat ze denkt en doet wat ze wil. Franny heeft dat ook. Ze wil mensen niet behagen. Ze verontschuldigt zich niet voor wat ze doet en zegt. Ik probeer haar filosofie ook toe te passen in mijn eigen leven. Als er al iets is dat ik van Franny geleerd heb, dan is het dàt wel: no apologies, no explanations.”

Moed

Op 22 november wordt Mark Ruffalo 49. Naar eigen zeggen, droomde hij er als kind reeds van om ooit acteur te worden. Toen hij 18 was, trok hij naar Los Angeles om er acteerlessen te volgen aan het vermaarde conservatorium van Stella Adler. Nadien speelde hij in tal van toneelstukken en bioscoopfilms, maar zijn doorbraak kwam er pas in 2000 met You Can Count on Me: een film van Kenneth Lonergan, waarvoor Ruffalo op het Filmfestival van Montreal de prijs voor beste acteur kreeg. 

Mark Ruffalo in In the Cut.

Hoe kijkt u terug op de opnames van In the Cut?

Mark Ruffalo: “Het personage James Malloy komt niet voort uit mezelf. Ik heb in totaal zo’n 100 uren doorgebracht met echte politieagenten en undercover detectives om op een overtuigende wijze gestalte te geven aan Malloy. Ik heb een revolver mogen afvuren en stelde zelfs voor om een sekstherapeut te raadplegen. Toen bleek dat de therapeut 1.000 dollar per uur aanrekende, hebben ze me maar een boek over seksuele relaties in mijn handen geduwd. (lacht) Aanvankelijk waren Jane Campion en ik het niet altijd eens over wie Malloy eigenlijk is, maar na een tijdje stond zij open voor mijn interpretatie. Ik was eigenlijk bang voor Malloy, maar Jane gaf me moed. "Sta rechtop, wees een man!", zei ze me voortdurend. Het was erg bevrijdend om een man te spelen die geen last heeft van seksuele remmingen. De manier waarop Malloy zichzelf volledig aanvaardt, voelde erg goed aan. Maar ik ben niet zoals hem; we leiden totaal verschillende levens.”

Klik op de oranje link voor onze recensie van In the Cut: Niet veel om het lijf