To Die For - full movie

To Die For is een geslaagde, gitzwarte neo noir mediasatire van de Amerikaanse cineast Gus Van Sant uit 1995 (naar de gelijknamige roman van Joyce Maynard), verpakt in een mockumentary (pseudodocumentaire), waarin Nicole Kidman uitblinkt als het hoofdpersonage Suzanne Stone (één van de beste movie villains aller tijden): een jonge, narcistische en ambitieuze vrouw die over lijken gaat om een beroemde nieuwslezeres te worden...

Naast Kidman, acteren ook de andere hoofdrolspelers uitstekend: 

- Matt Dillon als Suzanne's kersverse en naïeve echtgenoot Larry; 

- Illeana Douglas als Larry's nuchtere zus Janice, die Suzanne van meet af aan wantrouwt; 

- en de nog piepjonge Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs), Casey Affleck en Alison Folland als drie hormonaal ontregelde en manipuleerbare tieners.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: zwarte misdaadkomedie / mediasatire / neo noir / psychosociaal drama

Malice - fragment

Geniet in onderstaand filmfragment van de Amerikaanse Hollywoodacteur Alec Baldwin in zijn briljante vertolking van de narcistische chirurg Jed Hill (één van de beste movie villains aller tijden) in deze legendarische scène uit het verrassende neo noir misdaadmysterie Malice van Harold Becker uit 1993.

Het scenario werd geschreven door Aaron Sorkin en Scott Frank, naar een verhaal van Jonas McCord.

Naast Badwin, ziet u in het filmfragment ook Nicole Kidman als de patiente Tracy die van dokter Hill een forse schadevergoeding eist wegens een verknoeide operatie, Peter Gallagher als haar advocaat, George C. Scott als een medisch expert en de voormalige leraar van dokter Hill, en Josef Sommer als de advocaat van dokter Hill.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: misdaadmysterie / thriller / neo noir

Klik op de oranje link voor een achtergrondartikel: De beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis. Top 150

Lion - trailer

Gebaseerd op de memoires A Long Way Home uit 2013 van Saaro Brierley -een Australische zakenman die in India geboren werd maar daar reeds als vijfjarig kind door omstandigheden gescheiden werd van zijn biologische familie- is de nieuwe dramatische biopic Lion (2016) een reconstructie van zijn bewogen leven, geregisseerd door de Australische cineast Garth Davis, met Dev Patel in de titelrol als Saaro Brierley, Sunny Pawar als Saaro in zijn kindertijd, en Rooney Mara, David Wenham en Nicole Kidman in de belangrijkste bijrollen. 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: biopic / drama

Interview.

Meg Ryan en Mark Ruffalo 

geven zich bloot in 

In the Cut

"Het is heel bevrijdend om iemand 

zonder seksuele remmingen te spelen"

Meg Ryan viert vandaag haar 55ste verjaardag. Iedereen kent haar als de blonde studente Sally die in When Harry Met Sally (één van onze favoriete komedies) op zeer overtuigende wijze een orgasme simuleert in een propvol restaurant. Deze schitterende romantische komedie van Rob Reiner, waarmee Ryan in 1989 een ster werd, bleek een zegen maar ook een vloek voor de Amerikaanse actrice, die tegen wil en dank blijft geassocieerd worden met het lichtvoetige personage dat zij destijds briljant vertolkte. Met haar hoofdrol in de erotische thriller In the Cut van de Nieuw-Zeelandse regisseuse Jane Campion, waarin Ryan in 2003 aan de zijde van Mark Ruffalo speelde, bewees Ryan dat zij ook ernstige rollen aankan. Wij hadden in Londen met beide acteurs een gesprek over de manier waarop zij voor In the Cut hun eigen remmingen moesten overwinnen om gestalte te geven aan twee eenzame zielen die samen de grenzen tussen angst, geweld en seksualiteit aftasten.

Londen

Interview door Joeri Naanai

Meg Ryan geeft een defensieve, ietwat onzekere indruk wanneer we haar vragen hoe het komt dat zij na haar doorbraakrol in When Harry Met Sally vooral te zien was in films (zoals Sleepless in Seattle, French Kiss en You’ve Got Mail) waarin ze personages vertolkt die onvermijdelijk doen denken aan Sally. “Ik heb in meer dan 30 films gespeeld, maar men blijft me associëren met mijn romantische komedies”, zucht Ryan. Ze ziet er moe en nerveus uit. “Ik heb een tijdje niet meer willen werken”, geeft ze toe. 

Meg Ryan in de hilarische restaurantscène in When Harry Met Sally.

In the Cut

In the Cut is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1995 van de Amerikaanse schrijfster Susanna Moore. Ryan vertolkt het hoofdpersonage Franny Avery: een eenzame lerares Engels die in New York woont en werkt. Op een dag ontmoet zij James Malloy (Mark Ruffalo): een politieagent wiens ruwe taalgebruik en onverholen seksuele honger een onweerstaanbare aantrekkingskracht op haar uitoefenen. Franny begint met Malloy aan een erotische odyssee die haar naar de duistere regionen van haar eigen verlangens voert. Na een aantal mysterieuze moorden, groeit haar wantrouwen in Malloy...    

Mark Ruffalo en Meg Ryan in In the Cut.

Wat heeft u over de streep getrokken om de uitdagende hoofdrol in deze erotische thriller te spelen?

Meg Ryan: “Elke actrice zoekt naar zo’n rol. (aanvankelijk zou Nicole Kidman de rol van Franny spelen, maar de Australische actrice haakte af, JN) Het was een combinatie van factoren die me overtuigde: dat Jane Campion regisseerde, dat Mark Ruffalo zou meespelen, en dat Franny zo’n boeiend paradoxaal karakter heeft.”

Hoe hebt u zich op de rol van Franny voorbereid?

Meg Ryan: “Ik ben vooral intuïtief te werk gegaan. Ik heb wat poëzie gelezen en voor het overige heb ik veel geïmproviseerd. Het was een merkwaardig repetitieproces: Jane Campion heeft met ons de roman van Susanna Moore doorgenomen en liet ons veel ruimte om onze personages in te vullen. Ze maakte gebruik van een stille regie. Vaak gaf ze aanwijzingen door me gewoon op een bepaalde manier aan te kijken. De film speelt zich af in New York: een stad die ik goed ken. De opnames op straat verliepen op een heel natuurlijke wijze, zonder de dingen te willen beheersen. Soms begon het plots te regenen en dan filmden we gewoon door. "Weet je wat het kost om kunstmatig regen te maken?", zei men, en we lieten de camera gewoon verder draaien." (lacht)

Vond u het moeilijk om de naaktscènes te spelen?

Meg Ryan: “De film gaat over een jonge vrouw die zich voor het eerst in haar leven echt blootgeeft, zowel op emotioneel als lichamelijk vlak. De naaktscènes waren dus onvermijdelijk.”

Om u op uw gemak te stellen, heeft Jane Campion zich op de set naar verluidt bereid verklaard om haar eigen kleren uit te trekken.

Meg Ryan: “Dat klopt. Ik heb haar toen gezegd: "Hou je kleren maar aan, we hebben zo al genoeg aan ons hoofd"." (lacht) 

Hoe voelt u zich wanneer u zichzelf naakt op het scherm ziet?

Meg Ryan: “Ik kijk met mijn handen voor mijn ogen. Ik hou er niet van mezelf op het scherm te zien. Ik gruw zelfs van mijn eigen stem op mijn antwoordapparaat. Jane Campion heeft veel meer zelfvertrouwen dan ik. Ze zegt gewoon wat ze denkt en doet wat ze wil. Franny heeft dat ook. Ze wil mensen niet behagen. Ze verontschuldigt zich niet voor wat ze doet en zegt. Ik probeer haar filosofie ook toe te passen in mijn eigen leven. Als er al iets is dat ik van Franny geleerd heb, dan is het dàt wel: no apologies, no explanations.”

Moed

Op 22 november wordt Mark Ruffalo 49. Naar eigen zeggen, droomde hij er als kind reeds van om ooit acteur te worden. Toen hij 18 was, trok hij naar Los Angeles om er acteerlessen te volgen aan het vermaarde conservatorium van Stella Adler. Nadien speelde hij in tal van toneelstukken en bioscoopfilms, maar zijn doorbraak kwam er pas in 2000 met You Can Count on Me: een film van Kenneth Lonergan, waarvoor Ruffalo op het Filmfestival van Montreal de prijs voor beste acteur kreeg. 

Mark Ruffalo in In the Cut.

Hoe kijkt u terug op de opnames van In the Cut?

Mark Ruffalo: “Het personage James Malloy komt niet voort uit mezelf. Ik heb in totaal zo’n 100 uren doorgebracht met echte politieagenten en undercover detectives om op een overtuigende wijze gestalte te geven aan Malloy. Ik heb een revolver mogen afvuren en stelde zelfs voor om een sekstherapeut te raadplegen. Toen bleek dat de therapeut 1.000 dollar per uur aanrekende, hebben ze me maar een boek over seksuele relaties in mijn handen geduwd. (lacht) Aanvankelijk waren Jane Campion en ik het niet altijd eens over wie Malloy eigenlijk is, maar na een tijdje stond zij open voor mijn interpretatie. Ik was eigenlijk bang voor Malloy, maar Jane gaf me moed. "Sta rechtop, wees een man!", zei ze me voortdurend. Het was erg bevrijdend om een man te spelen die geen last heeft van seksuele remmingen. De manier waarop Malloy zichzelf volledig aanvaardt, voelde erg goed aan. Maar ik ben niet zoals hem; we leiden totaal verschillende levens.”

Klik op de oranje link voor onze recensie van In the Cut: Niet veel om het lijf

Portret.

Joaquin Phoenix 

Menselijk al te menselijk

Twee jaar nadat de Amerikaanse topacteur Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs) in 2013 genomineerd werd voor een Oscar dankzij zijn fascinerende hoofdrol in het psychosociaal drama The Master (2012) van Paul Thomas Anderson, zal Phoenix vanaf 25 februari 2015 in de Belgische bioscopen te zien zijn in de nieuwe film van Anderson. Die nieuwe film heet Inherent Vice (2014), gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2009 van de Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon, en is een eigenzinnige neo noir misdaadkomedie waarin Phoenix een weed rokende privédetective vertolkt in de geflipte Amerikaanse grootstad Los Angeles in het begin van de jaren 70. Bekijk de trailer hier.

Joaquin Phoenix in Inherent Vice.

Lamme goedzak

Zowel Phoenix als Anderson hebben in hun respectievelijke carrières altijd hun eigen ding gedaan, zonder echt wakker te liggen van de trends in Hollywood. Dat is niet anders in Inherent Vice. De film ademt een aparte sfeer, die tot op zekere hoogte doet denken aan de uitstekende neo noir detectivekomedie The Big Lebowski van de gebroeders Coen uit 1998 (één van onze favoriete komedies, bekijk een filmfragment hier). Net zoals Jeff Bridges in zijn schitterende hoofdrol van het onnavolgbaar flegmatieke hoofdpersonage Jeffrey "the Dude" Lebowski in The Big Lebowski, speelt ook Phoenix in Inherent Vice een overjarige hippie en lamme goedzak die tegen wil en dank verwikkeld geraakt in allerlei onvoorspelbare toestanden.

Gevoelig

Het is niet de eerste keer dat Phoenix een personage speelt dat in situaties belandt die zijn petje te boven gaan. Reeds in 1995, toen hij slechts 20 was, vertolkte Phoenix in de uitstekende mediasatire en zwarte misdaadkomedie To Die For van Gus Van Sant een dommige en naïeve tiener die misbruikt wordt door een narcistische en manipulatieve tv-journaliste en femme fatale (glansrol van Nicole Kidman als het hoofdpersonage Suzanne Stone-Maretto; één van de beste movie villains aller tijden). 

In To Die For.

In het imposante en visueel verbluffende Romeinse epos Gladiator (2000) van Ridley Scott (één van onze favoriete historische drama's) schitterde Phoenix als de ambitieuze Romeinse keizerszoon Commodus (één van de beste movie villains aller tijden), maar ook als die boosdoener wist Phoenix toen te ontroeren met zijn menselijke-al-te-menselijke uitstraling. Dat leverde hem zijn eerste Oscarnominatie op. 

Als de Romeinse keizer Commodus in Gladiator.

Vijf jaar later won Phoenix een Golden Globe voor zijn hoofdrol in Walk the Line (2005) van James Mangold: een muzikale biopic over het turbulente leven van de beroemde Amerikaanse countryzanger Johnny Cash, waarvoor Phoenix alle liedjes zelf inzong. 

In The Master uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) speelde Phoenix alweer een getroebleerd personage: ditmaal een aan seks en alcohol verslaafde zonderling, waarvoor Phoenix zijn tweede Oscarnominatie kreeg. 

En ook in de schitterende romantische tragikomedie her van Spike Jonze uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) toonde Phoenix zich van zijn gevoelige kant in zijn mooie hoofdrol van een introverte, verlegen man die verliefd wordt op een computerprogramma.

In her.

De voorbije zomer stond de intussen 40-jarige Phoenix aan de zijde van actrice Emma Stone tijdens de opnames van een nieuwe komedie van Woody Allen. Hoe die film heet en wanneer hij uitkomt, weten we nog niet. Phoenix zou naar verluidt een filosofieprofessor vertolken die worstelt met een existentiële crisis en een relatie begint met één van zijn studentes.

Maar eerst even zien hoe pers en publiek reageren op zijn hoofdrol in Inherent Vice. 

JN.

Inherent Vice (USA-2014): in de Belgische bioscopen vanaf 25 februari 2015.

Met: Joaquin Phoenix, Josh Brolin, Katherine Waterston, Eric Roberts, Reese Witherspoon, Benicio Del Toro, Owen Wilson en Martin Short.

Genre: misdaad / tragikomedie / drama

Stoker - trailer

Stoker (2013) is een nieuwe, eigenzinnige psychologische thriller van de Zuid-Koreaanse regisseur Chan-wook Park (die eerder met zijn gewelddadige actiethriller Oldboy uit 2003 de Grand Prix won op het Filmfestival van Cannes).  

Het scenario van Stoker werd geschreven door Prison Break-acteur Wentworth Miller.

De sterrencast omvat supertalenten zoals Mia Wasikowska, Nicole Kidman en Jacki Weaver. 

De Belgische bioscooprelease van Stoker is voorzien op 1 mei 2013.

Benieuwd of de film even goed is als onderstaande trailer doet vermoeden... 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: psychologische thriller / familiedrama / mysterie

Ontroostbaar

Rabbit Hole  van John Cameron Mitchell     ★★★½

Becca en haar man Howie (gespeeld door Nicole Kidman en Aaron Eckhart) zijn ontroostbaar nadat hun 4-jarig zoontje Danny om het leven komt tijdens een verkeersongeval. Om hun verdriet te verwerken, volgt het echtpaar groepstherapie met andere koppels die hun kind verloren hebben. Becca stoort zich echter mateloos aan het religieuze discours van sommige deelnemers. Wanneer een koppel tijdens de groepstherapie troost zoekt in de gedachte dat God hun dochter wegnam "omdat Hij een engel nodig had", reageert Becca bot: "Waarom mààkte hij dan niet gewoon een engel?" En wanneer zij met haar moeder over haar religieuze twijfels praat, zegt Becca: "Als God bestaat, dan is Hij een sadistische klootzak." 

Nicole Kidman als Becca.

Rouwverwerking

Becca's bittere cynisme is hààr manier om met de dood van haar zoontje om te gaan. De pijn van haar verlies is immers te groot om er voortdurend mee geconfronteerd te worden. Daarom stopt zij plots met de groepstherapie, verwijdert zij Danny's tekeningen thuis van de koelkast en geeft ze zijn kleren en hond weg. Becca wist elk spoor uit dat herinnert aan Danny en lijkt van haar hart een steen te willen maken. Dat begint ook zijn tol te eisen van haar echtgenoot. Wanneer Becca verontwaardigd is omdat Howie niet lijkt te begrijpen dat zij geen zin meer heeft om met hem te vrijen, zegt Howie: "I was trying to make things nice." Becca's droge reactie vat hun getroebleerde situatie treffend samen: "You can't. Things aren't nice anymore." Terwijl Becca en Howie steeds verder uit elkaar groeien, ziet Becca op straat toevallig de student die haar zoontje doodreed. Ze besluit hem te volgen...

Nicole Kidman en Aaron Eckhart als het rouwende echtpaar.

Baksteen

Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk uit 2006 van de Amerikaanse schrijver David Lindsay-Abair, is Rabbit Hole (2010) een nieuwe, mooie, soms bitse, bij momenten ook (tragi)komische, maar vooral gevoelige en intelligente film over het moeizame parcours van rouwprocessen. Rabbit Hole maakt duidelijk dat elk individu op zijn/haar eigen, unieke manier omgaat met de pijn van verlies. Zo vraagt Becca aan haar moeder, die jaren voordien ook een zoon verloor, of de pijn ooit weggaat. "Nee", zegt haar moeder (gespeeld door Dianne Wiest). "Maar na een tijd wordt ze wel draaglijk: als een baksteen die je voor de rest van je leven in je zak meedraagt, soms even vergeet, en dan plots weer voelt wanneer je even je hand in je zak steekt." 

Dianne Wiest als Becca's moeder.

Geloofwaardig

Nicole Kidman draagt haar rol van Becca met intense waardigheid. Jammer dat de botox in haar lippen haar gelaatsuitdrukkingen wat maskeert, maar ze blijft een ijzersterke actrice. Aaron Eckhart acteert heel verdienstelijk als Howie, die met de moed der wanhoop probeert om zijn huwelijk te redden. En ook Dianne Wiest overtuigt in haar fijne bijrol van Becca's moeder.

Nicole Kidman.

Hoe Rabbit Hole afloopt, verklappen we niet. Maar het ingetogen open einde sluit in elk geval perfect aan bij wat voorafgaat in deze geloofwaardige en ontroerende film over liefde en (wan)hoop.      

JN.

Rabbit Hole (USA-2010): in de Belgische bioscopen vanaf 13 april 2011.

Met: Nicole Kidman, Aaron Eckhart, Dianne Wiest, Miles Teller, Sandra Oh, Tammy Blanchard en Giancarlo Esposito.

Genre: psychologisch gezinsdrama / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: Rabbit Hole - trailer

Nicole Kidman en Aaron Eckhart in het aangrijpende gezinsdrama Rabbit Hole.

Nicole Kidman.

Regisseur John Cameron Mitchell en hoofdrolspeelster Nicole Kidman op de set van Rabbit Hole.

Rabbit Hole - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Rabbit Hole: Ontroostbaar

Genre: gezinsdrama / romantiek

Portret.

Hollywood is niet meer bang van

Virginia Woolf

Virginia Woolf.

In 1926 liet de Engelse schrijfster Virginia Woolf zich in haar essay The Cinema geringschattend uit over films. Ze schreef: “Film lijkt een simpele, zelfs domme kunstvorm. Het oog registreert alles onmiddellijk en het brein, dat zich instemmend laat prikkelen, beperkt zich tot het passief gadeslaan van wat er gebeurt zonder zich te motiveren tot gedachten.” Woolf stond daarom ook erg sceptisch tegenover de verfilming van literaire werken. Volgens haar is het resultaat oppervlakkig en geestdodend. Zo schreef zij over de verfilming van Tolstojs beroemde roman Anna Karenina uit 1877: “Het brein kent Anna haast volledig van binnenuit -haar charme, passie en wanhoop-, terwijl de nadruk op het grote scherm op haar tanden, haar parels en haar fluwelen kleding ligt. Zo slingeren en rommelen we door de grote romans van deze wereld. We herleiden ze tot woorden met één lettergreep die door een ongeletterde scholier lijken neergekrabbeld te zijn. Een kus is liefde. Een gebroken stoel is jaloezie. Een grijns is geluk. En de dood is een lijkwagen.”

(On)verzoenbaar?

Hollywood en Virginia Woolf: het lijken twee totaal verschillende, onverzoenbare werelden. De schrijfster bevroedde wellicht niet dat haar romans To the Lighthouse, Orlando: A Biography en Mrs. Dalloway ooit verfilmd zouden worden, laat staan dat Woolf bevroedde dat zij zélf ooit, hoewel pas postuum, als een filmpersonage te zien zou zijn op het witte doek. Daar lijken zowel Woolf als haar boeken te poëtisch, te intimistisch, te intellectueel en te introvert voor. 

De Engelse regisseur Stephen Daldry dacht daar anders over toen hij in 2001 begon aan The Hours (2002): Daldry's verfilming van het gelijknamige boek van de Amerikaanse auteur Michael Cunningham uit 1999, dat geïnspireerd is door Woolfs roman Mrs. Dalloway uit 1925. Daldry had het bij het rechte eind, want The Hours deed het in de bioscopen verbazend goed. Pers en publiek waren laaiend enthousiast. De film won ruim 30 internationale filmprijzen, waaronder de Golden Globe voor beste film en een Oscar voor hoofdrolspeelster Nicole Kidman als Virginia Woolf.



The Hours draait rond drie vrouwen wier levens elk op hun eigen manier door de kracht van literatuur beïnvloed worden: 

- Virginia Woolf (Nicole Kidman), die Mrs. Dalloway begint te schrijven en kampt met depressies;

- Laura Brown (Julianne Moore), die ruim een kwarteeuw later de roman leest terwijl zij een abortus overweegt;

- en Clarissa Vaughan (Meryl Streep): een lesbische uitgeefster, wier leven anno 2001 even oppervlakkig lijkt als het titelpersonage in Woolfs roman Mrs. Dalloway. 

Een boek (The Hours) over een boek (Mrs. Dalloway) dat verfilmd wordt (The Hours) en de invloed van literatuur op ons leven thematiseert. Niet onmiddellijk hapklaar Hollywoodmateriaal. En toch was het juist die meer gelaagde, bezonnen en bezielde dimensie die Woolf voor ogen stond toen zij in haar voormelde essay over cinema de “metaforische” mogelijkheden van films apprecieerde: “Het lijkt me duidelijk dat de filmkunst talloze symbolen in haar greep heeft voor emoties die tot op heden nog geen uitdrukking konden vinden.” Woolf bedoelde daarmee vooral dat film zou moeten evolueren tot een medium dat het ontstaan en overbrengen van gedachten en gevoelens beter kan visualiseren. Stephen Daldry, die zijn sporen reeds verdiende met zijn geslaagde filmmusical Billy Elliot (2000), had dat goed begrepen en maakte van The Hours een film die niet alleen een postuum eerbetoon is aan een van ’s werelds grootste schrijfsters, maar ook bewijst dat de fimindustrie het publiek doorgaans schromelijk onderschat.

Trauma's

Virginia Woolf.

Virginia Woolf werd in 1882 geboren in de Britse hoofdstad Londen onder de naam Adeline Virginia Stephen. Zij was de dochter van twee boekenwurmen. Haar moeder Julia Prinsep Jackson behoorde tot de familie die de Engelse uitgeverij Duckworth Books bezat. En Virginia's vader Leslie Stephen was een auteur en literair recensent die bevriend was met bekende schrijvers zoals Henry James, Alfred Tennyson en George Eliot. De jonge Virginia werd thuis opgevoed door haar vader. Veel later, op middelbare leeftijd, blikte zij in een brief als volgt terug op haar jeugd: “Kun je je mijn opvoeding voorstellen! Geen school, in eenzaamheid wegdromen tussen mijn vaders boeken, geen kans om keet te schoppen, te schelden, vulgariteiten te spuien, scènes te maken of jaloers te zijn!”

Virginia’s jeugd werd overschaduwd door een reeks traumatische gebeurtenissen. Ze werd seksueel misbruikt door haar halfbroer Gerald Duckworth. Haar moeder stierf toen Virginia nog een tiener was. Haar halfzuster Stella, die de plaats van haar moeder ingenomen had, overleed twee jaar later. Virginia's vader stierf in 1904 na een langdurige strijd tegen kanker. En toen twee jaar later ook haar broer Toby overleed, kreeg Virginia een zenuwinzinking.

Innerlijke monoloog

Na de dood van haar vader, verhuisde Virginia met haar zuster Vanessa en hun twee broers naar de Londense wijk Bloomsbury, waar zij de fameuze Bloomsburygroep zouden vormen: een literaire stroming die schatplichtig was aan de filosoof G.E. Moore en waartoe ook de schrijver E.M. Forster behoorde. In 1905 begon Virginia te schrijven voor de literaire bijlage van de krant The Times. In 1912 huwde zij met de politicoloog Leonard Woolf en drie jaar later werd haar eerste boek gepubliceerd: The Voyage Out. In 1919 verscheen Woolfs roman Night and Day en in 1922 haar roman Jacob’s Room over de dood van haar broer Toby. Met haar romans To the Lighthouse (1927) en The Waves (1931) bevestigde Woolf dat zij één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het literaire modernisme was. Naar aanleiding van The Waves, wellicht Woolfs meest complexe roman, stond in de krant The New York Times destijds dat Woolf niet zozeer in mensen geïnteresseerd was, maar veeleer in “de poëtische symbolen van het leven: de wisselende seizoenen, dag en nacht, brood en wijn, vuur en koude, tijd en ruimte, geboorte en dood en verandering.”

De eerste druk van Mrs. Dalloway.

In haar feministische essay Mr. Bennett and Mrs. Brown uit 1924 trok Woolf van leer tegen de wijze waarop haar mannelijke collega’s schreven en brak zij een lans voor een meer experimenteel taalgebruik waarin de innerlijke monoloog voorrang krijgt op de traditionele, rechtlijnige vertelwijze. Woolds roman Mrs. Dalloway, die in 1925 verscheen, vormt de neerslag van haar vernieuwende literaire aanpak. De roman bevat weinig actie, maar des te meer gedachten en herinneringen die met elkaar verweven worden tot een groot, ingewikkeld en betoverend web van emoties. Andere werken van Woolf met feministische inslag zijn haar roman Orlando: A Biography uit 1928 (verfilmd door onder anderen Sally Potter in 1992 onder de titel Orlando), het essay A Room of One’s One (1929), waarin Woolf de beroemde oneliner schreef “een vrouw moet geld en een eigen kamer hebben om fictie te kunnen schrijven”, en het essay Three Guineas (1938).

Stemmen

Tijdens de Tweede Wereldoorlog namen Virginia Woolf en haar echtgenoot Leonard zich voor om zelfmoord te plegen indien de nazi’s Engeland zouden binnenvallen. De schrijfster heeft daar nooit op gewacht: ze pleegde op 28 maart 1941 zelfmoord door zichzelf te verdrinken in de Engelse rivier Ouse. In de afscheidsbrief aan haar man schreef zij onder meer: “Ik heb het gevoel gek te zullen worden. Ik kan niet verder in deze verschrikkelijke tijden. Ik hoor stemmen en kan me niet concentreren op mijn werk. Ik heb er tegen gevochten, maar kan niet langer vechten.”

Joeri Naanai

The Hours (USA/Groot-Brittannië-2002): beschikbaar op dvd.

Met: Nicole Kidman, Julianne Moore, Meryl Streep en Ed Harris.

Genre: literair drama / biopic

Nicole Kidman,
opgemaakt als Virginia Woolf,
in The Hours.

Virginia Woolf.