Posts tonen met het label her. Alle posts tonen
Posts tonen met het label her. Alle posts tonen

maandag 30 oktober 2017

Her - fragment


In deze schitterende, bitterzoete scène uit de romantische sciencefiction-tragikomedie her (2013) van Spike Jonze verklapt het hoofdpersonage (gespeeld door Joaquin Phoenix) aan zijn ex-vrouw (rol van Rooney Mara) dat hij verliefd is op een computerprogramma...




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: sciencefiction / romantische tragikomedie / psychosociaal drama

Klik op de oranje links:

- voor de trailer: her - trailer

- voor onze recensie van her: De ideale vrouw?

- voor een achtergrondartikel: De beste films van 2014

- voor een biografisch portret van Joaquin Phoenix: Menselijk al te menselijk



woensdag 10 juni 2015

Een robot van vlees en bloed?

Ex Machina  van Alex Garland     ★★★★½



Caleb (gespeeld door Domhnall Gleeson) is een intelligente en goedaardige softwareprogrammeur voor Bluebook: 's werelds populairste internetzoekmachine. Op een dag wint Caleb via een personeelsloterij een bezoek aan de afgelegen villa van Nathan (Oscar Isaac): de geniale, schatrijke en excentrieke CEO van het Google-achtige bedrijf, die de zoekmachine reeds ontwierp toen hij nog een 13-jarige puber was. 

Nadat Caleb per helikopter arriveert op het uitgestrekte landgoed van Nathan, blijkt diens trendy villa een streng beveiligd ondergronds laboratorium te verbergen, waar Nathan in het grootste geheim in zijn eentje een nieuwe uitvinding voltooide. Die uitvinding heet Ava (vertolkt door Alicia Vikander) en is een humanoïde robot met een vrouwelijk uiterlijk en een geavanceerde vorm van artificiële intelligentie. Ava's 'brein' functioneert op basis van de cognitieve, emotionele en psychologische werking van het menselijk brein, die Nathan in kaart kon brengen door de gearchiveerde wereldwijde zoekgeschiedenis in zijn eigen zoekmachine te analyseren. Bluebook is volgens Nathan immers niet alleen een blauwdruk van wàt mensen denken en verlangen, maar ook en vooral hoé ze denken en verlangen. Daardoor kan Ava niet alleen 'denken' en praten, maar ook glimlachen, grapjes maken en flirten. 

Caleb arriveert in de afgelegen villa van Nathan.

Op verzoek van Nathan, is Caleb bereid om Ava een week lang te onderwerpen aan de zogeheten turingtest: een naar de Engelse computerpionier Alan Turing vernoemd experiment, waarmee zou kunnen uitgemaakt worden of Ava (zelf)bewust is en écht kan denken en voelen zoals een mens, dan wel of zij die menselijke kwaliteiten slechts simuleert. Al gauw begint Caleb echter te vermoeden dat Nathan geen open kaart speelt. Hier is meer aan de hand. Maar wat...?


Een monster van Frankenstein of menselijk-al-te-menselijk?

Ex Machina is een uitstekende sciencefictionthriller die de kijker doet nadenken over de sociale en morele implicaties van artificiële intelligentie. De debuterende Engelse regisseur Alex Garland (die eerder de verfilmde bestseller The Beach schreef, alsook de scenario's voor 28 Days Later, Sunshine en Never Let Me Go) boort in Ex Machina een brandend actueel thema aan. Zo waarschuwden de beroemde wetenschapper Stephen Hawking en de schatrijke ingenieur Elon Musk eerder dit jaar nog dat de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie niet alleen voordelen maar ook gevaren inhoudt. Intelligente robots zouden de werkloosheid doen toenemen en op termijn zelfs volledig aan de controle van de mens kunnen ontsnappen als een monster van Frankenstein. Ook in Ex Machina zegt Nathan tegen Caleb dat artificiële intelligentie ooit superieur zal zijn aan menselijke intelligentie: "One day the A.I.’s are gonna look back at us the same way we look at fossil skeletons in the plains of Africa."

Oscar Isaac als Nathan (links) en Domhnall Gleeson als Caleb.

De schaduwzijden van artificiële intelligentie (AI) werden eerder al belicht in beklijvende sciencefictionklassiekers zoals:
- het uiterst invloedrijke mysterie 2001: A Space Odyssey uit 1968 (een visueel meesterwerk dat behoort tot onze favoriete sciencefictionfilms en onze favoriete films tout court), onder regie van Stanley Kubrick (onze favoriete cineast), waarin de AI-computer HAL op hol slaat (lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier); 
- Alien uit 1979 (ook één van onze favoriete sciencefictionfilms en tevens één van onze favoriete horrorfilms en onze favoriete films tout court), geregisseerd door Ridley Scott (ook één van onze favoriete cineasten), waarin een bemanningslid van het ruimteschip Nostromo een androïde AI-robot met een verborgen agenda blijkt te zijn (lees onze recensie hier);
- de invloedrijke tech-noir cyberpunk dystopie Blade Runner uit 1982 (ook een visueel meesterwerk dat behoort tot onze favoriete sciencefictionfilms), geregisseerd door Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten), waarin Harrison Ford als het titelpersonage jacht maakt op rebelse androïde replicants (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);
- en The Terminator uit 1984 van James Cameron (ook één van onze favoriete sciencefictionfilms), waarin de zelfbewuste supercomputer Skynet een strijd op leven en dood tussen mens en machine ontketent (lees onze recensie hier). 

De boeiende sciencefictiondrama's A.I. (2001) van Steven Spielberg (ook één van onze favoriete cineasten) en her (2013) van Spike Jonze (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) zijn milder en appelleren meer aan onze sympathie met de menselijke-al-te-menselijke wijze waarop intelligente machines zelf hun interactie met de mens zouden kunnen ervaren.


Labyrint

Ex Machina is geen horrorfilm zoals Alien, noch een actiefilm zoals The Terminator, maar combineert als een spannend 'cerebraal' drama wel inhoudelijke en visuele aspecten van de andere voormelde sciencefictionfilms:
- net zoals het mannelijke hoofdpersonage in her verliefd wordt op een vrouwelijk computerprogramma, lijkt Caleb in Ex Machina te bezwijken voor de charmes van de robot Ava;
- de vaak zachte belichting in Ex Machina herinnert aan de dromerige pasteltinten in her;
- net zoals de computer HAL in 2001: A Space Odyssey en de replicants in Blade Runner een eigen wil hebben, hun eigen voortbestaan willen verzekeren en in opstand komen, lijkt Ava zich niet te willen neerleggen bij de autoritaire manier waarop zij door haar schepper Nathan behandeld wordt. Ik ben geen object, schijnt Ava te denken. En hoewel zij als een materieel artefact natuurlijk wél een object is, laat Garland het aan de kijker over om uit te maken wat Ava in wezen is. Hij stelt daarmee aan het publiek een zeer pertinente vraag: hoe zouden wij Ava behandelen? Als een mens of louter als een machine...?;
- tijdens vreemde stroomonderbrekingen in Nathans villa floept in het laboratorium rood noodlicht aan dat herinnert aan de rode belichting tijdens de iconische scène in 2001: A Space Odyssey waarin de computer HAL tegen zijn wil uitgeschakeld wordt;
- de existentiële vragen en emoties van Ava doen denken aan die van de intelligente machines in A.I., Blade Runner en her;
- en net als Kubrick, Scott, Spielberg, Jonze en Cameron, is Garland er met Ex Machina in geslaagd om de complexe implicaties van intelligente robotica op een even meeslepende als diepzinnige wijze naar het grote scherm te vertalen.

Garland doet dat door de kijker mee te lokken in een labyrint van twijfels en misleiding. Speelt Nathan voor God? Is Ava gewoon een als vrouw verpakte 'papegaai' die slechts herhaalt wat haar software toelaat of is zij echt in staat tot creatieve menselijke gedachten en authentieke emoties? Hoe reageert Caleb op de onverwachte wendingen tijdens de turingtest? En wie manipuleert nu eigenlijk wie...?


Schitterend

Ex Machina ziet er schitterend uit, dankzij onder meer de sfeervolle belichting en het verzorgde camerawerk (onder leiding van Rob Hardy) en het knappe set design. De film speelt zich bijna uitsluitend af in Nathans villa met bijhorend labo. De modernistische leefruimtes van Nathan passen perfect bij zijn imago van hippe, innovatieve IT-miljardair à la Steve Jobs. Maar het claustrofobische labo waar Ava 'woont' voelt sinister aan.

Ava is de ster van Ex Machina. Haar boeiende karakter deed ons een beetje denken aan de mysterieuze 'vrouwen' die Scarlett Johansson speelt in her, waarin Johansson te horen is als de stem  van een vrouwelijk computerprogramma, en in het fascinerende en visueel verbluffende sciencefictionmysterie Under the Skin van Jonathan Glazer, waarin Johansson een buitenaards wezen in de gedaante van een vrouw vertolkt (lees onze recensie hier): ook personages die, net als Ava, zoeken naar wat een mens tot mens maakt. Ava ziet er bovendien spectaculair uit dankzij geslaagde special effects die haar zowel een menselijke als machinale aanblik geven en daarmee haar ambivalente aard visualiseren. 

Naast de drie hoofdrolspelers, vertolkt de Japanse actrice Sonoya Mizuno een geslaagde bijrol als Nathans inwonende dienstmeid en personal assistant (op àlle vlakken...). De cast van Ex Machina bestaat dus uit slechts vier acteurs. Toch hebben we ons geen moment verveeld. Oscar Isaac was de juiste keuze voor het gluiperige genie Nathan. Domhnall Gleeson heeft de geknipte nerdy uitstraling als  de manipuleerbare Caleb. Sonoya Mizuno speelt haar rol van de zwijgzame dienstmeid Kyoko met kurkdroge perfectie. En Alicia Vikander schittert als de fascinerende Ava, die er als robot soms sensueler uitziet dan een echte vrouw. Je gelóóft dat zij een machine is, maar je voelt ook met haar mee alsof ze een vrouw van vlees en bloed is. 


IJzersterk

Garland schreef zelf het scenario voor Ex Machina en bouwde daarbij de spanning langzaam op. 

Tussendoor kan er af en toe ook geglimlacht worden, bijvoorbeeld tijdens de grappige scène waarin Nathan en Kyoko samen een synchroon discodansje doen op het funky R&B-nummer Get Down Saterday Night van Oliver Cheatham uit 1983. De rest van de soundtrack bestaat goeddeels uit simpele, organische synthesizermuziek die op de juiste momenten dreigender wordt zonder af te leiden van wat er op het scherm gebeurt.


Het intelligente scenario is allesbehalve artificieel (pun intended), wat bijdraagt tot de geloofwaardigheid van de film, behalve tijdens een cruciale scène in de finale waarin Nathan zich minder voorzichtig gedraagt dan men van een vooruitziend genie zou verwachten. De film had ook nog wat spannender gekund. Maar Ex Machina is hoe dan ook een ijzersterk regiedebuut met een meeslepend verhaal, dat bovendien verrassend en aangrijpend afloopt...  

JN.

Ex Machina (Groot-Brittannië-2015): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Domhnall Gleeson, Alicia Vikander, Oscar Isaac en Sonoya Mizuno.

Genre: sciencefiction / thriller / mysterie / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Ex Machina - trailer 



dinsdag 23 december 2014


De beste films van 
2014


Scarlett Johansson in Under the Skin.


                           
Met de jaarwende in zicht, vindt u hieronder onze persoonlijke selectie van het beste wat 2014 op filmvlak te bieden had. 


Beste film

1. Under the Skin van Jonathan Glazer.

Wij gaven 4,5 sterren aan dit bevreemdende en briljant in beeld gebrachte sciencefictionmysterie (een visueel meesterwerk) met Scarlett Johansson in de hoofdrol als een mysterieuze vrouw. Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een interview met regisseur Jonathan Glazer over zijn carrière hier.  

2. Enemy van Denis Villeneuve. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier. 

3. her van Spike Jonze. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

4. The Wolf of Wall Street van Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs). Bekijk de trailer hier en lees ons biografische portret van regisseur Martin Scorsese uit 2013 hier.

5. Nightcrawler van Dan Gilroy. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

6. Ne me quitte pas van Sabine Lubbe Bakker en Niels van Koevorden. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

7. Blue Jasmine van Woody Allen. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

8. The Grand Budapest Hotel van Wes Anderson. Lees ons biografische portret van regisseur Wes Anderson uit februari 2014 hier.

9. The Rover van David Michôd. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

10. Gravity van Alfonso Cuarón. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.



Beste acteur

1. Guy Pearce als het verbeten hoofdpersonage Eric in de dystopische road movie The Rover (zie hoger).

2. Jake Gyllenhaal als het hoofpersonage Lou in de psychosociale mediasatire en thriller Nightcrawler (zie hoger) en als het hoofdpersonage Adam alias Anthony in de psychologische mysteriethriller Enemy (zie hoger).

3. Jonah Hill als het personage Donnie Azoff in de biopic en zwarte komedie The Wolf of Wall Street (zie hoger) over de liederlijke geldwolf Jordan Belfort (titelrol van Leonardo DiCaprio).


Beste actrice


1. Cate Blanchett als het onfortuinlijke hoofdpersonage Jasmine in het tragikomische psychosociaal drama Blue Jasmine (zie hoger).

2. Lupita Nyong'o als de slavin Patsey in de aangrijpende biopic en historische slavenkroniek 12 Years a Slave van Steve McQueen. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

3. Scarlett Johansson als het mysterieuze vrouwelijke hoofpersonage in het sciencefictionmysterie Under the Skin en als de stem van het computerprogramma Samantha in de romantische tragikomedie her (zie hoger). Lees ons biografische portret van Scarlett Johansson uit april 2014 hier.


Beste regisseur

Denis Villeneuve met Enemy (zie hoger).



Beste scenario

her van Spike Jonze (zie hoger).



Beste camerawerk

1. Daniel Landin voor Under the Skin (zie hoger).

2. Emmanuel Lubezki voor Gravity (zie hoger). Lees ons biografische portret van cameraman Emmanuel Lubezki uit 2013 hier.

3. Robert Yeoman voor The Grand Budapest Hotel (zie hoger).  



Beste special effects


Gravity (zie hoger).


Beste mise-en-scène

The Grand Budapest Hotel (zie hoger).


Beste horrorfilm

Big Bad Wolves van Aharon Keshales en Navot Papushado. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.


Beste documentaire

Ne me quitte pas (zie hoger).


Beste regiedebuut

Dan Gilroy met Nightcrawler (zie hoger).


Beste filmeinde

1. Enemy (zie hoger).

2. Ida van Pawel Pawlikowski. 



Joeri Naanai

zondag 21 december 2014

Portret.


Joaquin Phoenix 




Menselijk al te menselijk



Twee jaar nadat de Amerikaanse topacteur Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs) in 2013 genomineerd werd voor een Oscar dankzij zijn fascinerende hoofdrol in het psychosociaal drama The Master (2012) van Paul Thomas Anderson, zal Phoenix vanaf 25 februari 2015 in de Belgische bioscopen te zien zijn in de nieuwe film van Anderson. Die nieuwe film heet Inherent Vice (2014), gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2009 van de Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon, en is een eigenzinnige neo noir misdaadkomedie waarin Phoenix een weed rokende privédetective vertolkt in de geflipte Amerikaanse grootstad Los Angeles in het begin van de jaren 70. Bekijk de trailer hier.

Joaquin Phoenix in Inherent Vice.

Lamme goedzak

Zowel Phoenix als Anderson hebben in hun respectievelijke carrières altijd hun eigen ding gedaan, zonder echt wakker te liggen van de trends in Hollywood. Dat is niet anders in Inherent Vice. De film ademt een aparte sfeer, die tot op zekere hoogte doet denken aan de uitstekende neo noir detectivekomedie The Big Lebowski van de gebroeders Coen uit 1998 (één van onze favoriete komedies, bekijk een filmfragment hier). Net zoals Jeff Bridges in zijn schitterende hoofdrol van het onnavolgbaar flegmatieke hoofdpersonage Jeffrey "the Dude" Lebowski in The Big Lebowski, speelt ook Phoenix in Inherent Vice een overjarige hippie en lamme goedzak die tegen wil en dank verwikkeld geraakt in allerlei onvoorspelbare toestanden.

Gevoelig

Het is niet de eerste keer dat Phoenix een personage speelt dat in situaties belandt die zijn petje te boven gaan. Reeds in 1995, toen hij slechts 20 was, vertolkte Phoenix in de uitstekende mediasatire en zwarte misdaadkomedie To Die For van Gus Van Sant een dommige en naïeve tiener die misbruikt wordt door een narcistische en manipulatieve tv-journaliste en femme fatale (glansrol van Nicole Kidman als het hoofdpersonage Suzanne Stone-Maretto; één van de beste movie villains aller tijden). 

In To Die For.

In het imposante en visueel verbluffende Romeinse epos Gladiator (2000) van Ridley Scott (één van onze favoriete historische drama's) schitterde Phoenix als de ambitieuze Romeinse keizerszoon Commodus (één van de beste movie villains aller tijden), maar ook als die boosdoener wist Phoenix toen te ontroeren met zijn menselijke-al-te-menselijke uitstraling. Dat leverde hem zijn eerste Oscarnominatie op. 

Als de Romeinse keizer Commodus in Gladiator.

Vijf jaar later won Phoenix een Golden Globe voor zijn hoofdrol in Walk the Line (2005) van James Mangold: een muzikale biopic over het turbulente leven van de beroemde Amerikaanse countryzanger Johnny Cash, waarvoor Phoenix alle liedjes zelf inzong. 

In The Master uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) speelde Phoenix alweer een getroebleerd personage: ditmaal een aan seks en alcohol verslaafde zonderling, waarvoor Phoenix zijn tweede Oscarnominatie kreeg. 

En ook in de schitterende romantische tragikomedie her van Spike Jonze uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) toonde Phoenix zich van zijn gevoelige kant in zijn mooie hoofdrol van een introverte, verlegen man die verliefd wordt op een computerprogramma.

In her.

De voorbije zomer stond de intussen 40-jarige Phoenix aan de zijde van actrice Emma Stone tijdens de opnames van een nieuwe komedie van Woody Allen. Hoe die film heet en wanneer hij uitkomt, weten we nog niet. Phoenix zou naar verluidt een filosofieprofessor vertolken die worstelt met een existentiële crisis en een relatie begint met één van zijn studentes.

Maar eerst even zien hoe pers en publiek reageren op zijn hoofdrol in Inherent Vice. 

JN.

Inherent Vice (USA-2014): in de Belgische bioscopen vanaf 25 februari 2015.
Met: Joaquin Phoenix, Josh Brolin, Katherine Waterston, Eric Roberts, Reese Witherspoon, Benicio Del Toro, Owen Wilson en Martin Short.

Genre: misdaad / tragikomedie / drama

zaterdag 19 april 2014

Portret.

De buitenaardse charme 
van
Scarlett Johansson


In Under the Skin.

 
In een interview dat ik ooit afnam van Keira Knightley -zelf allesbehalve een lelijk eendje- zei de Engelse actrice dat zij urenlang naar het gezicht van haar Amerikaanse collega Scarlett Johansson zou kunnen staren. Johansson heeft inderdaad een betoverend charisma. Haar charisma overstijgt bovendien haar uiterlijke schoonheid. Let maar eens op haar titelrol in het romantisch sciencefictiondrama her van Spike Jonze uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), waarin Johansson de stem van een computerprogramma speelt en zij dus niet eens in beeld komt. Toch is de manier waarop zij met de intonatie van haar warme, hese stem emotionele rijkdom legt in dat virtuele personage zonder meer briljant.
 
Under the Skin
 
Ook de Engelse cineast Jonathan Glazer (bekijk een biografische video hier) beseft blijkbaar dat Johansson behoort tot het zeldzame soort van Hollywoodsterren wier schoonheid dieper gaat dan hun opperhuid. Vanwege haar intrigerende, 'buitenaardse' charme mocht zij van Glazer de hoofdrol vertolken in zijn nieuwe film Under the Skin (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier): een fascinerend en visueel verbluffend sciencefictionmysterie waarin Johansson in de huid kruipt van een buitenaards wezen dat in de gedaante van een aantrekkelijke vrouw in een bestelwagen door Schotland rijdt en op een kille, afstandelijke, bijna emotieloze manier eenzame mannen in de val lokt. De film maakt, onder meer op visueel vlak én dankzij Johansson, zoveel indruk dat Glazer in de pers vergeleken wordt met de legendarische Amerikaanse cineast Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur).
 
Scarlett Johansson in Under the Skin.

Jong geleerd...

Scarlett Johansson werd geboren in New York op 22 november 1984. Haar vader is een architect van Deense komaf, haar joodse moeder heeft onder meer Poolse roots. Als kind toonde Scarlett al een grote passie voor acteren. Later volgde zij acteerlessen aan onder meer het gerenommeerde Lee Strasberg Theatre and Film Institute in New York, speelde zij mee in tal van toneelstukken en droomde zij van een filmcarrière. 

Doorbraak

Na bijrolletjes in North (1995) van Rob Reiner, Just Cause (1995) van Arne Glimcher en If Lucy Fell (1996) van Eric Schaeffer, en haar eerste hoofdrol in de tragikomedie Manny & Lo (1996) van Lisa Krueger, brak Scarlett Johansson in 1998 internationaal door met haar vertolking van een getraumatiseerd en verbitterd meisje in het populaire romantisch drama The Horse Whisperer van en met Hollywoodveteraan Robert Redford.

Als jong meisje met Robert Redford in The Horse Whisperer.

Dankzij het succes van The Horse Whisperer, kreeg Johansson heel wat rollen aangeboden. Ze koos daarbij vaak voor uitdagende rollen in relatief kleinschalige en alternatieve producties. Het legde haar geen windeieren, want haar vertolkingen in onder meer de film noir The Man Who Wasn’t There (2001) van de gebroeders Coen (die ook behoren tot onze favoriete regisseurs), de komedie Ghost World (2001) van Terry Zwigoff, het sfeervolle existentieel drama Lost in Translation (2003) van Sofia Coppola (waarmee Johansson een BAFTA Award won) en de boeiende kunstfilm over de Hollandse schilder Johannes Vermeer Girl with a Pearl Earring (2003) van Peter Webber (lees onze recensie hier) bevestigden Johanssons reputatie als één van de meest getalenteerde actrices van haar generatie en maakten van haar één van de meest gevraagde Hollywoodactrices.   

Met Bill Murray in Lost in Translation.
 
Van kindermeisje tot superspion 

Als superspion Natasha Romanoff alias Black Widow
in Captain America: The Winter Soldier.
In 2005 speelde Johansson mee in Match Point van Woody Allen, met wie zij later opnieuw samenwerkte voor Scoop (2006) en Vicky Cristina Barcelona (2008). 

Daarnaast was Johansson te zien in onder meer: 
- het wisselvallige neo noir misdaadmysterie The Black Dahlia (2006) van Brian De Palma (ook één van onze favoriete regisseurs) ; 
- het intrigerende illusionistendrama The Prestige (2006) van Christopher Nolan;
- als kindermeisje in de komedie The Nanny Diaries (2007) van Shari Springer Berman en Robert Pulcini;
- als zuster van de ambitieuze middeleeuwse aristocrate Anne Boleyn in het uitstekende kostuumdrama The Other Boleyn Girl (2008) van Justin Chadwick (één van onze favoriete historische drama's);
- en in de superheldenfilms Iron Man 2 (2010) van Jon Favreau, The Avengers (2012) van Joss Whedon en Captain America: The Winter Soldier (2014) van de Russo Brothers. 

Met haar geslaagde vertolking van het fascinerende hoofdpersonage in het nieuwe, beklijvende sciencefictionmysterie Under the Skin bevestigt Johansson eens te meer haar veelzijdigheid.  

Joeri Naanai

Under the Skin (Groot-Brittannië-2013): in de Belgische bioscopen vanaf 25 juni 2014.
Met: Scarlett Johansson.
 
Genre: sciencefiction / mysterie / thriller / existentieel drama
 
Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Under the Skin: Schokkende schoonheid


vrijdag 7 maart 2014

Alle Oscars 2014





Klik op de oranje links:

- voor onze recensie van 12 Years a Slave: Bloed, zweet en tranen

- voor de trailer: 12 Years a Slave - trailer

- voor onze recensie van Blue Jasmine: Een bloem in het donker

- voor de trailer: Blue Jasmine - trailer

- voor onze recensie van Gravity: Een traan in de ruimte

- voor de trailer: Gravity - trailer

- voor een portret: Emmanuel Lubezki: een visuele dichter

- voor onze recensie van her: De ideale vrouw?

- voor de trailer: her - trailer