NIEUWS! 

Poor Things  

wint Gouden Leeuw 

op Filmfestival van Venetië

Poor Things, de nieuwe film van de Griekse cineast Yorgos Lanthimos, heeft gisteren op de slotdag van de 80ste editie van het Filmfestival van Venetië de Gouden Leeuw voor beste film gewonnen.

Regisseur Yorgos Lanthimos met zijn Gouden Leeuw voor Poor Things.

Steampunk

De film is een romantische zwarte komedie die thuishoort in het subgenre steampunk: een retrofuturistisch subgenre (binnen sciencefiction en/of fantasy) dat inspiratie vindt in de technologie en esthetica uit het 19de-eeuwse stoomtijdperk.

Een feministisch monster van Frankenstein

Gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1922 van de Schotse schrijver en kunstenaar Alasdair James Gray, draait het verhaal van Poor Things (geschreven door de Australische scenarist Tony McNamara) rond Bella Baxter (gespeeld door Emma Stone): een jonge, overleden vrouw die door de wetenschapper Dr. Godwin Baxter (Willem Dafoe) weer tot leven gewekt wordt. Een zoveelste variant op de talrijke horrorfilms over het monster van Frankenstein? Ja, tot op zekere hoogte, maar zoals we van Yorgos Lanthimos gewoon zijn, injecteerde deze eigenzinnige cineast Poor Things met een flinke dosis zwarte humor. Bovendien gaf hij de film ook op andere vlakken zijn eigen draai door er tevens een feministische dimensie in te verwerken: nadat Bella weer tot leven komt met de hersens van haar eigen ongeboren baby, blijkt ze een naïeve, maar erg nieuwsgierige, spontane en vrijdenkende jongedame die ontsnapt in het gezelschap van de geile en gluiperige advocaat Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo) om de wereld te ontdekken...

Emma Stone en Mark Ruffalo.

Lanthimos blikte als regisseur eerder al eigenzinnige films in, zoals de zwarte komedie The Lobster uit 2015, de psychologische thriller The Killing of a Sacred Deer uit 2017 en het tragikomische kostuumdrama The Favourite uit 2018 (bekijk de trailer hier). 

Poor Things wordt verwacht in de Belgische bioscopen vanaf 11 oktober 2023.

JN.

The Favourite - trailer

The Favourite (2018) is een nieuw, prettig gestoord kostuumdrama van de eigenzinnige Griekse cineast Yorgos Lanthimos, met een komische kijk op de intriges aan het hof van de Britse vorstin Queen Anne in het begin van de 18de eeuw.

De hoofdrollen worden vertolkt door drie vrouwen: Olivia Colman als de labiele Queen Anne, Rachel Weisz als de invloedrijke hertogin Sarah Churchill, en Emma Stone als de jonge dienstmeid Abigail Hill (Sarahs nicht).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: komedie / biopic / historisch kostuumdrama

NIEUWS! 

Moonlight 

wint Oscar voor beste film

Verwarring alom afgelopen zondagnacht tijdens de 89ste uitreiking van de Oscars in Los Angeles. Wat het hoogtepunt van de avond had moeten worden, draaide uit op een pijnlijke vergissing, toen Hollywoodacteurs Warren Beatty en Faye Dunaway (bekend van hun titelrollen in de vernieuwende gangsterfilm Bonny and Clyde) de verkeerde envelop openden en aankondigden dat de romantische musical La La Land de Oscar voor beste film gewonnen had, terwijl Moonlight in feite de winnaar was. Cast en crew van La La Land waren op het podium reeds begonnen aan hun dankbetuigingen, toen de vergissing alsnog rechtgezet werd.

La La Land, met Ryan Gosling en Emma Stone, had toen al 6 Oscars in de wacht gesleept: voor beste regie door Damien Chazelle, beste actrice Emma Stone, beste muziek, beste lied, beste camerawerk en beste production design.

Ryan Gosling en Emma Stone in La La Land.

De Oscar voor beste acteur ging naar Casey Affleck voor zijn hoofdrol in Manchester by the Sea: een psychosociaal familiedrama van regisseur Kenneth Lonergan, die op zijn beurt de Oscar voor beste scenario won.

Oscarwinnaar Casey Affleck in Manchester by the Sea.

Het poëtische coming-of-age-drama Moonlight is pas de tweede langspeelfilm van de Amerikaanse regisseur Barry Jenkins. Toch kreeg Moonlight, naast de Oscar voor beste film, ook de Oscars voor beste bewerkt scenario (zelf geschreven door regisseur Jenkins) en beste mannelijke bijrol van Mahershala Ali.

Oscarwinnaar Mahershala Ali in Moonlight.

Viola Davis won de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol, hoewel zij in feite een hoofdrol speelt in de verfilming van het dramatische toneelstuk Fences. Haar tegenspeler Denzel Washington, die de film ook regisseerde, kon zijn nominatie als beste acteur niet verzilveren. 

Denzel Washington en Oscarwinnares Viola Davis in Fences.

De Oscar voor beste niet-Engelstalige film ging naar het drama The Salesman van de Iraanse regisseur Asghar Farhadi, die deze Oscar reeds won in 2012 met A Separation.

Zootopia won de Oscar voor beste animatiefilm.

O.J.: Made in America sleepte de Oscar voor beste documentaire in de wacht.

Het anti-oorlogsdrama Hacksaw Ridge van Mel Gibson won twee technische Oscars: voor beste montage en beste geluid. 

De volledige lijst van alle Oscarwinnaars in 2017 vindt u hier.

Joeri Naanai

La La Land - trailer

La La Land (2016) is een nieuwe romantische musical van de Amerikaanse regisseur Damien Chazelle (bekend van zijn fascinerend muzikaal drama Whiplash uit 2014; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

De hoofdrollen in La La Land worden gespeeld door Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden) en Emma Stone.

Bekijk de trailer hieronder:

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: musical / romantische tragikomedie / drama

Birdman - trailer

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: tragikomedie / existentieel drama

Klik op de oranje link voor onze recensie van Birdman: Liefde of bewondering?

Liefde of bewondering?

Birdman  van Alejandro González Iñárritu     ★★★★½

Birdman (2014) is een nieuwe, opmerkelijke existentiële tragikomedie en kritische metafilm van de eigenzinnige Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu (bekend van zijn eerdere films Amores Perros, 21 Grams, Babel en Biutiful).

Birdman begint met een schitterende, 8 minuten lange en (schijnbaar) in één ononderbroken take opgenomen sequentie waarin het hoofdpersonage -de acteur en would-be regisseur Riggan Thomson (gespeeld door Michael Keaton)- in de kleedkamer van een New Yorks theater leviteert boven de vloer in meditatieve lotushouding terwijl hij zich bij monde van zijn narcistische alter ego Birdman in voice-over verbitterd afvraagt "How did we end up here? This place is horrible. Smells like balls. We don’t belong in this shit-hole...", waarna Riggan zijn kleedkamer verlaat, naar het theaterpodium wandelt om daar een repetitie van zijn toneeldebuut te regisseren, er plots een studiolamp op het hoofd van een toneelacteur dondert en Riggan beweert dat de lamp loskwam door zijn telekinese omdat de acteur hem teleurstelde. Klinkt verwarrend? Dat is het ook een beetje, omdat Riggan zelf in de war is. 

Michael Keaton als het titelpersonage Riggan "Birdman" Thomson.

Existentiële crisis

Riggan is een acteur van middelbare leeftijd die ooit de titelrol speelde in een uiterst succesvolle filmreeks over de superheld Birdman. Intussen zit Riggans filmcarrière echter in het slop en droomt hij van een artistieke comeback als toneelregisseur in de New Yorkse theaterwijk Broadway met zijn toneelversie van het kortverhaal What We Talk About When We Talk About Love van Raymond Carver. Daarvoor moet Riggan wel eerst zijn faalangst overwinnen. In de acteur Mike Shiner (gespeeld door Edward Norton) meent Riggan een geschikte vervanger gevonden te hebben voor de teleurstellende acteur die gekwetst geraakte door de vallende studiolamp (zie hoger). Maar Mike blijkt een arrogante klootzak. Ook Riggans relatie met zijn vervreemde dochter Sam (Emma Stone), die net afgekickt is van haar drugs, verloopt moeizaam. Riggans boezemvriend en advocaat Brandon (Zach Galifianakis) waarschuwt Riggan dat het budget voor zijn toneelstuk bijna op is. En Riggans nieuwe vriendin Laura (Andrea Riseborough), die ook meespeelt in het toneelstuk, kondigt aan dat zij zwanger is van hem. Kortom: Riggan kampt met een zware existentiële crisis. Verwijzend naar zijn gekwetste ego, zegt zijn ex-vrouw (gespeeld door Amy Ryan) terecht tegen Riggan: "You confuse love for admiration." Het zou een waarschuwend opschrift boven de ingang van elke Hollywoodstudio moeten zijn.

Michael Keaton (links) en Edward Norton in Birdman.

Comeback

Het intelligente, filosofische scenario van Birdman weerspiegelt tot op zekere hoogte de persoonlijke lotgevallen van hoofdrolspeler Michael Keaton: zelf een bijna vergeten acteur, die ooit de superheld Batman speelde in de succesvolle superheldenfilm Batman van Tim Burton uit 1989 en in diens geslaagde sequel Batman Returns uit 1992 (bekijk Batman Returns hier). Daarmee herinnert Birdman aan het uitstekende psychosociaal film noir-drama Sunset Blvd. van Billy Wilder uit 1950 (bekijk de hele film hier), waarin de destijds bejaarde filmster Gloria Swanson een vergeten Hollywooddiva vertolkte die droomt van een onrealistische comeback. Voor Keaton is die droom vandaag wél werkelijkheid geworden, want in Birdman acteert hij alsof zijn leven ervan afhangt en hij speelt daarbij geen valse noten. Het leverde hem onder meer een Golden Globe én Oscarnominatie op. 

V.l.n.r.: Michael Keaton, Naomi Watts en Zach Galifianakis in Birdman.

Ook de rest van de cast acteert uitstekend, met memorabele vertolkingen van: 

- Edward Norton als de onuitstaanbare method-acteur Mike, die tijdens een hilarische bedscène plots met een enorme erectie op de planken staat;

- Naomi Watts als de actrice Lesley, die een relatie heeft met Mike -"We share a vagina"- en het slachtoffer wordt van Mike's exhibitionisme; 

- Andrea Riseborough als de actrice Laura;

- Zach Galifianakis als de bezorgde advocaat, die bewijst dat hij ook subtieler kan acteren dan in zijn hilarische glansrol van de wereldvreemde Alan in de razend populaire komedie The Hangover (2009) van Todd Phillips;

- en, last but not least, Emma Stone als Riggans eenzame, maar assertieve dochter Sam.

Emma Stone als de vervreemde dochter Sam in Birdman.

Satire

Hoewel Birdman zich bijna uitsluitend afspeelt in de schouwburg waar Riggan en zijn acteursgezelschap zich koortsig voorbereiden op de première van zijn theaterdebuut, verveelt deze 2 uur lange film geen moment. Dat is vooral te danken aan de heerlijke humor. Zoals tijdens de bitse sequentie waarin Riggan zijn dochter Sam vermaant omdat zij een joint gerookt heeft, waarna zij het kwaad aftrapt en Riggan het resterende peukje dan maar zelf oprookt. Spitsvondige oneliners en dito dialogen, die niet moeten onderdoen voor de messcherpe satire in de metafilm The Player (1992) van Robert Altman, nemen de entertainmentindustrie op de korrel: 

"Shave off that pathetic goatee. Get some surgery! Sixty's the new thirty, motherfucker!"

"People, they love blood. They love action. Not this talky, depressing, philosophical bullshit."

"Popularity is the slutty little cousin of prestige."

"Why don’t I have any self-respect?" Antwoord: "You’re an actress honey."

Naomi Watts als de actrice Lesley in Birdman.

Superhelden met een existentiële crisis kwamen reeds op tragikomische wijze aan bod in de genietbare Hollywoodproducties My Super Ex-Girlfriend (2006) met Uma Thurman en Hancock (2008) met Will Smith en Charlize Theron. In Birdman is het superheldenthema echter bedoeld als kritiek op de entertainmentindustrie in Hollywood, waarbij regisseur Alejandro González Iñárritu in het midden laat of Riggan echt over superkrachten beschikt dan wel slechts wenst dat hij kon vliegen als Birdman om te ontsnappen uit zijn egocentrische wereldje. In Riggans wereldje wil haast iedereen iets te betekenen hebben, maar elk van hen, niet in het minst hijzelf, draagt een masker, wil in wezen boven de oppervlakkige shit uitstijgen en is uiteindelijk op zoek naar liefde en (zelf)aanvaarding.

Michael Keaton (links) en Edward Norton in Birdman.

Duizelingwekkend

Op filmtechnisch vlak blinkt Birdman uit in een schitterende cameravoering (ook genomineerd voor een Oscar) onder leiding van de getalenteerde Mexicaanse cameraman en visuele dichter Emmanuel Lubezki (lees ons biografische portret van Lubezki uit 2013 hier). Daarbij draait de cameralens vaak rond de acteurs, wat een duizeling oplevert die de labiele gemoedstoestand van Riggan weerspiegelt. Zijn nervositeit wordt toepasselijk onderstreept met efficiënt slagwerk van de Mexicaanse percussionist Antonio Sanchez. De bijna naadloze montage van Birdman (door Douglas Crise en Stephen Mirrione) is briljant, met vloeiende overgangen tussen elk van de minutenlange takes, waardoor de film op één ononderbroken scène lijkt: een tour de force die Alfred Hitchcocks misdaaddrama Rope (1948) naar de kroon steekt. Fijn om in dit hectische, fragmentarische, door flitsende montagedwang verziekte tijdperk nog eens van een film te kunnen genieten zonder de vrees dat je iets zult missen als je even met je ogen knippert. Toch ligt het tempo van Birdman hoog, dankzij de onvoorspelbaarheid van het scenario, de snedige dialogen en de boeiende vertolkingen. 

Birdman kreeg maar liefst 9 Oscarnominaties: voor beste film, beste regisseur, beste origineel scenario, beste acteur (Michael Keaton), beste mannelijke bijrol (van Edward Norton), beste vrouwelijke bijrol (van Emma Stone), beste camerawerk, beste geluid en beste geluidseffecten.

Iñárritu heeft met Birdman zijn beste film in zijn carrière afgeleverd. En hoewel het nieuwe jaar nog erg jong is, twijfelen we er niet aan dat deze originele tragikomedie in onze top 10 van de beste films van het jaar zal blijven staan. 

JN.

Birdman (USA/Canada-2014): in de Belgische bioscopen sinds 28 januari 2015.

Met: Michael Keaton, Edward Norton, Emma Stone, Naomi Watts, Zach Galifianakis, Andrea Riseborough en Amy Ryan.

Genre: tragikomedie / existentieel drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Birdman - trailer

Portret.

Joaquin Phoenix 

Menselijk al te menselijk

Twee jaar nadat de Amerikaanse topacteur Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs) in 2013 genomineerd werd voor een Oscar dankzij zijn fascinerende hoofdrol in het psychosociaal drama The Master (2012) van Paul Thomas Anderson, zal Phoenix vanaf 25 februari 2015 in de Belgische bioscopen te zien zijn in de nieuwe film van Anderson. Die nieuwe film heet Inherent Vice (2014), gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2009 van de Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon, en is een eigenzinnige neo noir misdaadkomedie waarin Phoenix een weed rokende privédetective vertolkt in de geflipte Amerikaanse grootstad Los Angeles in het begin van de jaren 70. Bekijk de trailer hier.

Joaquin Phoenix in Inherent Vice.

Lamme goedzak

Zowel Phoenix als Anderson hebben in hun respectievelijke carrières altijd hun eigen ding gedaan, zonder echt wakker te liggen van de trends in Hollywood. Dat is niet anders in Inherent Vice. De film ademt een aparte sfeer, die tot op zekere hoogte doet denken aan de uitstekende neo noir detectivekomedie The Big Lebowski van de gebroeders Coen uit 1998 (één van onze favoriete komedies, bekijk een filmfragment hier). Net zoals Jeff Bridges in zijn schitterende hoofdrol van het onnavolgbaar flegmatieke hoofdpersonage Jeffrey "the Dude" Lebowski in The Big Lebowski, speelt ook Phoenix in Inherent Vice een overjarige hippie en lamme goedzak die tegen wil en dank verwikkeld geraakt in allerlei onvoorspelbare toestanden.

Gevoelig

Het is niet de eerste keer dat Phoenix een personage speelt dat in situaties belandt die zijn petje te boven gaan. Reeds in 1995, toen hij slechts 20 was, vertolkte Phoenix in de uitstekende mediasatire en zwarte misdaadkomedie To Die For van Gus Van Sant een dommige en naïeve tiener die misbruikt wordt door een narcistische en manipulatieve tv-journaliste en femme fatale (glansrol van Nicole Kidman als het hoofdpersonage Suzanne Stone-Maretto; één van de beste movie villains aller tijden). 

In To Die For.

In het imposante en visueel verbluffende Romeinse epos Gladiator (2000) van Ridley Scott (één van onze favoriete historische drama's) schitterde Phoenix als de ambitieuze Romeinse keizerszoon Commodus (één van de beste movie villains aller tijden), maar ook als die boosdoener wist Phoenix toen te ontroeren met zijn menselijke-al-te-menselijke uitstraling. Dat leverde hem zijn eerste Oscarnominatie op. 

Als de Romeinse keizer Commodus in Gladiator.

Vijf jaar later won Phoenix een Golden Globe voor zijn hoofdrol in Walk the Line (2005) van James Mangold: een muzikale biopic over het turbulente leven van de beroemde Amerikaanse countryzanger Johnny Cash, waarvoor Phoenix alle liedjes zelf inzong. 

In The Master uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) speelde Phoenix alweer een getroebleerd personage: ditmaal een aan seks en alcohol verslaafde zonderling, waarvoor Phoenix zijn tweede Oscarnominatie kreeg. 

En ook in de schitterende romantische tragikomedie her van Spike Jonze uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) toonde Phoenix zich van zijn gevoelige kant in zijn mooie hoofdrol van een introverte, verlegen man die verliefd wordt op een computerprogramma.

In her.

De voorbije zomer stond de intussen 40-jarige Phoenix aan de zijde van actrice Emma Stone tijdens de opnames van een nieuwe komedie van Woody Allen. Hoe die film heet en wanneer hij uitkomt, weten we nog niet. Phoenix zou naar verluidt een filosofieprofessor vertolken die worstelt met een existentiële crisis en een relatie begint met één van zijn studentes.

Maar eerst even zien hoe pers en publiek reageren op zijn hoofdrol in Inherent Vice. 

JN.

Inherent Vice (USA-2014): in de Belgische bioscopen vanaf 25 februari 2015.

Met: Joaquin Phoenix, Josh Brolin, Katherine Waterston, Eric Roberts, Reese Witherspoon, Benicio Del Toro, Owen Wilson en Martin Short.

Genre: misdaad / tragikomedie / drama

Opstand van de dienstmeiden

The Help  van Tate Taylor     ★★★



Jackson, Mississippi, begin jaren 60. Aibileen Clark (ontroerend vertolkt door Viola Davis) is een arme, alleenstaande zwarte vrouw die in het Amerikaanse stadje opgroeide en daar al sinds haar jeugd werkt als dienstmeid in de huishoudens van de blanke, welgestelde inwoners van Jackson. Haar grootmoeder was een huisslavin, haar moeder een dienstmeid, en ook Aibileens zwarte vriendinnen werken als huishoudsters voor de blanke elite in Jackson. 

Viola Davis als de zwarte huismeid Aibileen.

Aibileens huidige blanke werkgeefster Elizabeth (Ahna O'Reilly) heeft een postnatale depressie en kijkt amper om naar haar eigen dochtertje. Aibileen geeft het kind de liefde die het niet van haar moeder krijgt, en kookt, kuist, wast, strijkt en doet de boodschappen voor Elizabeth en haar gezin. Aibileen krijgt daarvoor 95 cent per uur, dat is slechts 182 dollar per maand, zonder enige vorm van sociale zekerheid. Klagen doet Aibileen niet, want ze wil haar job niet kwijt. Tot zij geïnterviewd wordt door de jonge, eigenwijze journaliste Skeeter (Emma Stone) voor Skeeters boek over het onrecht waaronder de zwarte dienstmeiden in Jackson lijden...

Emma Stone als de journaliste Skeeter.

Schrijnende getuigenissen

Cover van de roman.

The Help (2011) is een nieuw, degelijk psychosociaal drama van de Amerikaanse regisseur Tate Taylor, die zich daarvoor baseerde op de gelijknamige debuutroman en bestseller van de Amerikaanse schrijfster Katrhyn Stockett. Ter voorbereiding van haar roman, verzamelde Stockett tientallen schrijnende getuigenissen van Afro-Amerikaanse vrouwen die in de jaren 60 werkten als dienstmeid in de Amerikaanse staat Louisiana. 

Het boek verscheen in 2009 en ging intussen wereldwijd ruim vijf miljoen keer over de toonbank. Ook de verfilming door Taylor doet het erg goed en bracht in de VS alleen al reeds 170 miljoen dollar op. Niet slecht voor een productie met een budget van 25 miljoen dollar.

Octavia Spencer als Minny.

Apartheid

Regisseur Tate Taylor verplaatste het verhaal van The Help naar Jackson, Mississippi: de plek waar hij zelf geboren en getogen is. De Amerikaanse staat Mississippi was begin jaren 60 nog vergeven van aanhangers van de zogeheten Ku Klux Klan: de radicale blanke apartheidsbeweging in de VS, die er niet voor terugdeinsde om zwarten te vermoorden vanwege hun huidskleur. In het zuiden van de VS gold destijds op heel wat plekken een onverholen systeem van racistische segregatie tussen blanken en zwarten. Zwarten waren er tweederangsburgers die doorgaans niet mochten eten in hetzelfde restaurant als de blanken, eigen scholen en kerken hadden, achteraan in de bus moesten zitten, aparte toiletten moesten gebruiken en naar verluidt zelfs geen boeken mochten aanraken die door blanken gelezen werden. In The Help wordt dat geïllustreerd met de scène waarin de rebelse zwarte huismeid Minny (prachtrol van Octavia Spencer), Aibileens beste vriendin, wordt ontslagen omdat Minny hetzelfde toilet gebruikte als haar racistische blanke werkgeefster Hilly (een snedige Bryce Dallas Howard). Minny besluit dan maar om in dienst te treden ten huize van Celia (Jessica Chastain): één van de weinige blanken in Jackson die haar wél met respect behandelt.

Haat/liefde

Jessica Chastain als Celia.

Bij wet waren zwarte Amerikanen in de jaren 60 reeds sinds 1868 vrije burgers. In de praktijk echter bleven zij steeds onderworpen aan een subtiele variant op de wrede slavernij waaronder hun voorouders ooit eeuwenlang gebukt gingen. Dat leverde een merkwaardige spanning op tussen blanken en zwarten: een soort van haat-liefde-verhouding die in The Help voortdurend voelbaar is op de achtergrond van de complexe relatie tussen de zwarte dienstmeiden en hun blanke werkgeefsters. De blanke vrouwen in The Help zijn immers ooit zelf als kind verzorgd en mee opgevoed door zwarte dienstmeiden.

Betrokkenheid

Behalve zijn boeiende historische en psychosociale thematiek, is de grote verdienste van The Help vooral dat we ons als kijker na een tijdje echt betrokken voelden bij die kleine, gezellige, maar ook erg bekrompen, hypocriete en soms ronduit vileine blanke gemeenschap in Jackson. Dat gevoel van betrokkenheid is onder meer te danken aan het verzorgde camerawerk (onder leiding van Stephen Goldblatt), de toepasselijke filmlocaties en vintage decors, kostuums en rekwisieten. De knusse huizen, nette voortuintjes, kleurige kleding, modieuze kapsels, kitscherige make-up, mooie auto's en levenslustige muziek uit de sixties wekken het stadje Jackson van weleer op een geloofwaardige manier tot leven.

Het bridgeclubje van de blanke vrouwen in Jackson blijkt een bende gemene hypocrieten.

Karikaturaal

De zwarte actrices presteren voortreffelijk in The Help, met glansrollen van Viola Davis en Octavia Spencer. Ook de blanke actrices zitten goed in hun rol, maar hun personages zijn vrijwel allemaal karikaturen. Met name Hilly, uitstekend vertolkt door Bryce Dallas Howard, is een bitch you love to hate. 

Bryce Dallas Howard als Hilly.

De running gag rond Minny's chocoladetaart (die we hier niet verklappen) is op het randje van puberaal. Maar zulke tragikomische aspecten van The Help waren ongetwijfeld bedoeld om het drama van de zwarte huismeiden verteerbaar te houden (pun intented).

JN.

The Help (USA/India/Verenigde Arabische Emiraten-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 18 januari 2012.

Met: Viola Davis, Emma Stone, Octavia Spencer, Bryce Dallas Howard, Ahna O'Reilly, Jessica Chastain, Allison Janney en Sissy Spacek.

Genre: psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: The Help - trailer

Viola Davis.

Jessica Chastain (links) en Octavia Spencer.

Octavia Spencer.

Emma Stone.

Emma Stone.

V.l.n.r.: Emma Stone, Octavia Spencer en Viola Davis.

 V.l.n.r.: Octavia Spencer, Viola Davis en Emma Stone.

Bryce Dallas Howard (links) en Emma Stone.

Octavia Spencer (links) en Viola Davis.

The Help - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van The Help: Opstand van de dienstmeiden

Genre: psychosociaal drama