Nocturnal Animals - trailer

When you love someone, you have to be careful with it. You might never get it again...

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: psychosociaal drama / neo noir thriller

Birdman - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: tragikomedie / existentieel drama

Klik op de oranje link voor onze recensie van Birdman: Liefde of bewondering?

Liefde of bewondering?

Birdman  van Alejandro González Iñárritu     ★★★★½

Birdman (2014) is een nieuwe en opmerkelijke existentiële tragikomedie van de eigenzinnige Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu (bekend van zijn eerdere films Amores Perros, 21 Grams, Babel en Biutiful).

Birdman begint met een schitterende, 8 minuten lange en (schijnbaar) in één ononderbroken take opgenomen sequentie waarin het hoofdpersonage -de acteur en would-be regisseur Riggan Thomson (gespeeld door Michael Keaton)- in de kleedkamer van een New Yorks theater leviteert boven de vloer in meditatieve lotushouding terwijl hij zich bij monde van zijn narcistische alter ego Birdman in voice-over verbitterd afvraagt "How did we end up here? This place is horrible. Smells like balls. We don’t belong in this shit-hole...", waarna Riggan zijn kleedkamer verlaat, naar het theaterpodium wandelt om daar een repetitie van zijn toneeldebuut te regisseren, er plots een studiolamp op het hoofd van een toneelacteur dondert en Riggan beweert dat de lamp loskwam door zijn telekinese omdat de acteur hem teleurstelde. Klinkt verwarrend? Dat is het ook een beetje, omdat Riggan zelf in de war is. 

Michael Keaton als het titelpersonage Riggan "Birdman" Thomson.

Existentiële crisis

Riggan is een acteur van middelbare leeftijd die ooit de titelrol vertolkte in een uiterst succesvolle filmreeks over de superheld Birdman. Intussen zit Riggans filmcarrière echter in het slop en droomt hij van een artistieke comeback als toneelregisseur in de New Yorkse theaterwijk Broadway met zijn toneelversie van het kortverhaal What We Talk About When We Talk About Love van Raymond Carver. Daarvoor moet Riggan wel eerst zijn faalangst overwinnen. In de acteur Mike Shiner (gespeeld door Edward Norton) meent Riggan een geschikte vervanger gevonden te hebben voor de teleurstellende acteur die gekwetst geraakte door de vallende studiolamp. Maar Mike blijkt een arrogante klootzak. Ook Riggans relatie met zijn vervreemde dochter Sam (Emma Stone), die net afgekickt is van haar drugs, verloopt moeizaam. Zij boezemvriend en advocaat Brandon (Zach Galifianakis) waarschuwt Riggan dat het budget voor zijn toneelstuk bijna op is. En Riggans nieuwe vriendin Laura (Andrea Riseborough), die ook meespeelt in het toneelstuk, kondigt aan dat zij zwanger is van hem. Kortom, Riggan kampt met een zware existentiële crisis. Verwijzend naar zijn gekwetste ego, zegt zijn ex-vrouw (gespeeld door Amy Ryan) hem terecht: "You confuse love for admiration." Het zou een waarschuwend opschrift boven de ingang van elke Hollywoodstudio moeten zijn.

Michael Keaton (links) en Edward Norton.

Comeback

Het intelligente, filosofische scenario van Birdman weerspiegelt tot op zekere hoogte de persoonlijke lotgevallen van hoofdrolspeler Michael Keaton: zelf een bijna vergeten acteur, die ooit de superheld Batman speelde in de gelijknamige succesvolle superheldenfilm van Tim Burton uit 1989 en in diens geslaagde sequel Batman Returns uit 1992 (bekijk Batman Returns hier). Daarmee herinnert Birdman aan het uitstekende psychosociaal film noir-drama Sunset Blvd. van Billy Wilder uit 1950 (bekijk de hele film hier), waarin de destijds bejaarde filmster Gloria Swanson een vergeten Hollywooddiva vertolkte die droomt van een onrealistische comeback. Voor Keaton is die droom vandaag wél werkelijkheid geworden, want in Birdman acteert hij alsof zijn leven ervan afhangt en hij speelt daarbij geen valse noten. Het leverde hem onder meer een Golden Globe én Oscarnominatie op. 

V.l.n.r.: Michael Keaton, Naomi Watts en Zach Galifianakis.

Ook de rest van de cast acteert uitstekend, met memorabele vertolkingen van: 

- Edward Norton als de onuitstaanbare method-acteur Mike, die tijdens een hilarische bedscène plots met een enorme erectie op de planken staat;

- Naomi Watts als actrice Lesley, die een relatie heeft met Mike -"We share a vagina"- en het slachtoffer wordt van zijn exhibitionisme; 

- Andrea Riseborough als actrice Laura;

- Zach Galifianakis als de bezorgde advocaat, die bewijst dat hij ook subtieler kan acteren dan in zijn hilarische glansrol van de wereldvreemde Alan in de razend populaire komedie The Hangover; 

- en last but not least Emma Stone als Riggans eenzame, maar assertieve dochter Sam.

Emma Stone als de vervreemde dochter Sam.

Satire

Hoewel Birdman zich bijna uitsluitend afspeelt in de schouwburg op Broadway waar Riggan en zijn acteursgezelschap zich koortsig voorbereiden op de première van zijn theaterdebuut, verveelt deze 2 uur lange film geen moment. Dat is vooral te danken aan de heerlijke humor. Zoals tijdens de bitse sequentie waarin Riggan zijn dochter Sam vermaant omdat zij een joint gerookt heeft, waarna zij het kwaad aftrapt en hij het resterende peukje dan maar zelf oprookt. Spitsvondige oneliners en dito dialogen, die niet moeten onderdoen voor de messcherpe satire in de meta-film The Player (1992) van Robert Altman, nemen de entertainmentindustrie op de korrel: 

"Shave off that pathetic goatee. Get some surgery. Sixty's the new thirty, motherfucker!"

"People, they love blood. They love action. Not this talky, depressing, philosophical bullshit."

"Popularity is the slutty little cousin of prestige."

"Why don’t I have any self-respect?" Antwoord: "You’re an actress honey."

Naomi Watts als actrice Lesley.

Superhelden met een existentiële crisis kwamen reeds op tragikomische wijze aan bod in de genietbare Hollywoodproducties My Super Ex-Girlfriend (2006) met Uma Thurman en Hancock (2008) met Will Smith en Charlize Theron. In Birdman is het superheldenthema echter bedoeld als kritiek op Hollywood, waarbij regisseur Alejandro González Iñárritu in het midden laat of Riggan echt over superkrachten beschikt dan wel slechts wenst dat hij kon vliegen als Birdman om te ontsnappen uit zijn egocentrische wereldje. In Riggans wereldje wil haast iedereen iets te betekenen hebben, maar elk van hen, niet in het minst hijzelf, draagt een masker, wil in wezen boven de oppervlakkige shit uitstijgen en is uiteindelijk op zoek naar liefde en (zelf)aanvaarding.

Michael Keaton (links) en Edward Norton.

Duizelingwekkend

Op filmtechnisch vlak blinkt Birdman uit in een schitterende cameravoering (ook genomineerd voor een Oscar) onder leiding van de getalenteerde Mexicaanse cameraman en visuele dichter Emmanuel Lubezki (lees ons biografische portret hier). Daarbij draait de cameralens vaak rond de acteurs, wat een duizeling oplevert die de labiele gemoedstoestand van Riggan weerspiegelt. Zijn nervositeit wordt toepasselijk onderstreept met efficiënt slagwerk van de Mexicaanse percussionist Antonio Sanchez. De bijna naadloze montage is briljant, met vloeiende overgangen tussen elk van de minutenlange takes, waardoor de film op één ononderbroken scène lijkt: een tour de force die Alfred Hitchcocks misdaaddrama Rope (1948) naar de kroon steekt. Fijn om in dit hectische, fragmentarische, door flitsende montagedwang verziekte tijdperk nog eens van een film te kunnen genieten zonder de vrees dat je iets zult missen als je even met je ogen knippert. Toch ligt het tempo van Birdman hoog, dankzij de onvoorspelbaarheid van het scenario, de snedige dialogen en de boeiende vertolkingen. 

Birdman kreeg maar liefst 9 Oscarnominaties: voor beste film, beste regisseur, beste origineel scenario, beste acteur (Michael Keaton), beste mannelijke bijrol (Edward Norton), beste vrouwelijke bijrol (Emma Stone), beste camerawerk, beste geluid en beste geluidseffecten.

Iñárritu heeft met Birdman zijn beste film in zijn carrière afgeleverd. En hoewel het nieuwe jaar nog erg jong is, twijfelen we er niet aan dat deze originele tragikomedie in onze top 10 van beste films van het jaar zal blijven staan. 

JN.

Birdman (USA/Canada-2014): in de Belgische bioscopen sinds 28 januari 2015.

Met: Michael Keaton, Edward Norton, Emma Stone, Naomi Watts, Zach Galifianakis, Andrea Riseborough en Amy Ryan.

Genre: tragikomedie / existentieel drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Birdman - trailer

Big Brother is watching you

Oblivion  van Joseph Kosinski     ★★½ 

 

Jack kijkt naar de fusiereactoren.

In het jaar 2077 is de aarde herschapen in een onherbergzame woestenij als gevolg van een buitenaardse invasie die 60 jaar eerder plaatsvond. Jack Harper (gespeeld door Hollywoodster Tom Cruise) werkt als reparateur van drones die enorme fusiereactoren moeten beschermen tegen aanvallen van het buitenaardse ras. Zijn geliefde Victoria (Andrea Riseborough) coördineert het werk vanuit de futuristische woontoren van het koppel. De energie die de fusiereactoren produceren is cruciaal voor de creatie van een nieuwe mensenkolonie op Titan: een maan van de planeet Saturnus. In afwachting van de collectieve emigratie naar Titan, verblijft de mensheid boven de aarde in het reusachtige ruimtestation Tet, van waaruit Jack en Victoria hun instructies krijgen. Het koppel staat er op aarde dus alleen voor. Alles verloopt naar plan, tot er een ruimteschip neerstort op aarde en Jack vreemde ontdekkingen doet...

Victoria zit in de woontoren aan het controlepaneel.

Indrukwekkend



Gebaseerd op zijn eigen (nooit gepubliceerde) graphic novel, heeft de Amerikaanse regisseur en producer Joseph Kosinski met zijn nieuwe film Oblivion (2013) op visueel vlak alvast een indrukwekkende sciencefictionprent afgeleverd. Bekijk de trailer hier.

 

De futuristische woontoren van Jack en Victoria.

De film werd onder leiding van Kosinski en de Chileense cameraman Claudio Miranda goeddeels opgenomen in IJsland, wat desolate vergezichten oplevert die goed aansluiten bij het post-apocalyptische verhaal. Het production design, de art direction, de decors en de rekwisieten zijn zonder meer briljant, met onder meer futuristische gebouwen en voertuigen, het gigantisch ruimtestation Tet en angstaanjagende drones die er allemaal heel overtuigend uitzien. Dankzij front screen projection op de sets van de woontoren konden de acteurs daar bovendien werken in het natuurlijk ogende licht van voordien gefilmde panorama's, wat bijdraagt tot het sfeervolle realisme van hun setting.

 

Jack staat oog in oog met één van 'zijn' drones.

Een post-apocalyptisch dystopia

Wat het verhaal betreft, raden we u aan om uw hoofd erbij te houden, want de plotwendingen in deze sciencefictionthriller zijn nogal complex. Het scenario, geschreven door Michael deBruyn (pseudoniem van Michael Arndt) en Karl Gajdusek, combineert elementen uit eerdere sciencefictionfilms, zoals:

- de kritiek op een totalitaire, Orwelliaanse Big Brother-maatschappij in de visueel verbluffende en invloedrijke sciencefictionklassieker Metropolis uit 1927 (bekijk de hele film hier);

- de zelfbewuste en kwaadaardige computers in het invloedrijke visueel meesterwerk 2001: A Space Odyssey uit 1968 (één van onze favoriete sciencefictionfilms en één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en in The Terminator uit 1984 (ook één van onze favoriete sciencefictionfilms; lees onze recensie hier);

- het post-apocalyptische dystopia in Mad Max (ook één van onze favoriete sciencefictionfilms en tevens één van onze favoriete road movies; bekijk de hele film hier);

- de machinale ordehandhaving in RoboCop (1987);

- de manipuleerbaarheid van het geheugen in Total Recall (1990);

- het illusoire en misleidende karakter van de realiteit in The Matrix (1999);

- de ecologische dimensie van Wall-E uit 2008 (bekijk de trailer hier);

- en de thematiek van klonen in Moon uit 2009 (bekijk de hele film hier).

Jack vertrekt op patrouille. 

Vorm versus inhoud



De ambitieuze aanpak van regisseur Kosinski gaat tot op zekere hoogte ten koste van de personages in Oblivion. Tom Cruise draagt de film en hij doet dat met brio. Maar de bijrollen, bijvoorbeeld van Olga Kurylenko als de enige overlevende van het gecrashte ruimteschip, komen minder goed uit de verf. 

Olga Kurylenko en Tom Cruise.

Bovendien wordt Oblivion zelden echt spannend. Daarvoor mist deze film zowel de onheilspellende dreiging van pakweg Alien uit 1979 (ook één van onze favoriete sciencefictionfilms en tevens één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier) als de intelligentie van pakweg Minority Report uit 2002 (ook één van onze favoriete sciencefictionfilms; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). 

Kortom: hoewel om duimen en vingers bij af te likken op visueel vlak, is Oblivion inhoudelijk geen topper.

JN.

Oblivion (USA-2013): in de Belgische bioscopen sinds 10 april 2013.

Met: Tom Cruise, Andrea Riseborough, Olga Kurylenko, Morgan Freeman, Nikolaj Coster-Waldau en Melissa Leo. 

Genre: sciencefiction / thriller / avontuur / actie / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Oblivion - trailer

- een making-of documentaire: Making of 'Oblivion' - documentaire

Making of 'Oblivion' - documentaire

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: sciencefiction / thriller / actie / avontuur / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Oblivion - trailer

- onze recensie van Oblivion: Big Brother is watching you

Oblivion - trailer

De Belgische bioscooprelease van Oblivion (2013) -een nieuwe sciencefictionthriller met Tom Cruise in de hoofdrol- is voorzien op 10 april 2013.

Onderstaande trailer ziet er op visueel vlak alvast veelbelovend uit:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: sciencefiction / thriller / actie / avontuur / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Oblivion: Big Brother is watching you

- een making-of-documentaire: Making of 'Oblivion' - documentaire

Liefde maakt blind

Brighton Rock  van Rowan Joffe     ★★★

"You're good and I'm bad: we're made for each other", zegt Pinkie tegen zijn nieuwe liefje Rose. Het vat de premisse van de nieuwe Britse neo noir gangsterfilm Brighton Rock (2010) goed samen: gebaseerd op de gelijknamige roman van de Engelse schrijver Graham Greene uit 1938, focust dit boeiende tragiromantisch misdaaddrama immers op de bizarre relatie tussen de verlegen, naïeve dienster Rose (een perfect gecaste Andrea Riseborough) en de jonge, ambitieuze gangster Pinkie (gespeeld door Sam Riley).

Sam Riley als de jonge gangster Pinkie.

Vogel voor de kat? 

Rose werkt in 1964 in een theesalon in het slaperige Engelse kuststadje Brighton. Tijdens een wandeling op de pier van Brighton wordt zij toevallig gefotografeerd in het gezelschap van Fred (bijrol van Sean Harris): een gangster die iets later vermoord wordt door Pinkie. Omdat ook Pinkie's kompaan Spicer (Philip Davis) op de foto staat, vreest Pinkie dat Rose de politie op zijn spoor zou kunnen brengen. Daarom besluit Pinkie om een relatie met Rose aan te knopen: zo kan hij haar in de gaten houden en voorkomen dat zij hem ontmaskert als de moordenaar. Ida (Helen Mirren), de werkgeefster van Rose, achterhaalt Pinkie's verborgen agenda en beseft dat Rose groot gevaar loopt...

Andrea Riseborough als de naïeve dienster Rose.

Vespa's en minirokjes 

Debuterend regisseur Rowan Joffe (de zoon van cineast Roland Joffe) transponeerde het verhaal van de roman Brighton Rock naar 1964: het jaar waarin het in Brighton tot gewelddadige confrontaties kwam tussen de Britse jeugdbendes mods en rockers. Dat levert sfeervolle beelden op van hoe Brighton er in de sixties uitzag: zoevende vespa's, groene parka's, minirokjes, te rode lippenstift en ouderwets bloemenbehang. Omdat Brighton er vandaag een stuk moderner uitziet dan een halve eeuw geleden, werd de film goeddeels opgenomen in het nabij gelegen Eastbourne, waar de oude pier en andere architectuur beter bewaard bleven. Een geslaagde keuze, want de mooie buitenopnames in Brighton Rock wekken een authentiek stadje tot leven dat zelf als een volwaardig personage fungeert.

Ondoorgrondelijk 

Brighton Rock werd in 1947 al verfilmd door John Boulting. De nog jonge Richard Attenborough zette toen een onvergetelijke Pinkie neer. 

Richard Attenborough als Pinkie in 1947.

Maar ook Sam Riley blinkt uit in de remake: zijn lijzige Pinkie blijft tot aan het eind ondoorgrondelijk voor de kijker.

Sam Riley.

In heel wat filmrecensies van de remake wordt Pinkie voorgesteld als een koelbloedige en gewetenloze gangster die Rose alleen versiert uit eigenbelang. Het is een voor de hand liggende interpretatie, want Pinkie gedraagt zich inderdaad als een egocentrische sociopaat, bijvoorbeeld in de scène waarin hij de pootjes van een levende spin uittrekt terwijl hij, denken aan Rose, mompelt: "She loves me, she loves me not..." Pinkie's ijzige inborst zou ook moeten blijken uit de scène waarin hij stiekem zijn walging voor Rose uitspreekt terwijl hij zijn stem op haar verzoek op plaat opneemt. Wij vinden het echter veel interessanter om die scène en de rest van de film op een genuanceerdere manier te benaderen: is Pinkie misschien zo getraumatiseerd dat zijn verkilde ziel niet aan zichzelf, laat staan aan Rose kan of wil toegeven dat zij wel degelijk gevoelens van romantiek en empathie bij hem losweekt? Heeft Pinkie angst voor zijn eigen gevoelens en verbergt hij ze daarom onder het zelfbeschermende pantser van zijn schijnbaar onaantastbare narcisme? Hunkert hij onbewust naar liefde, maar is zijn karakter even onbuigzaam geworden als het harde stuk snoep waarnaar de filmtitel Brighton Rock verwijst? Dat sluit in elk geval goed aan bij de ambivalente, meerzinnige uitstraling van het duistere personage.  
  

Ontwapenend 

Hellen Mirren als Ida.



Andy Serkis als Colleoni.

Helen Mirren acteert uitstekend als Ida. En Andy Serkis bewijst in zijn opvallende bijrol van de gangsterbaas Colleoni dat deze toegewijde acteur nog meer in zijn mars heeft dan het bezwerende gesis en gekronkel van het memorabele personage Gollum/Smeagol in de schitterende The Lord of the Rings-trilogie (2001, 2002 en 2003) waarmee Serkis destijds  doorbrak.

De mooiste vertolking in Brighton Rock komt echter van Andrea Riseborough als de kwetsbare Rose. Het is heel ontwapenend om te zien hoe Rose zich tegen beter weten in onvoorwaardelijk overgeeft aan haar blinde liefde voor de labiele en getormenteerde homme fatale Pinkie. Zij is het hart van deze film over liefde, vertrouwen, verraad en de vraag of in het Kwaad niet altijd ook een schijnsel van het Goede oplicht. 

De aangrijpende slotscène, waarin Rose naar de opname van Pinkie's stem luistert, is een even toepasselijke als verrassende afsluiter van dit koortsige neo noir misdaaddrama.

   

JN.

Brighton Rock (Groot-Brittannië-2010): in de Belgische bioscopen sinds 22 juni 2011.

Met: Sam Riley, Andrea Riseborough, Hellen Mirren, John Hurt, Philip Davis, Sean Harris en Andy Serkis.

Genre: misdaaddrama / gangsterfilm / romantiek / neo noir / psychologische thriller

Klik op de oranje link voor de trailer: Brighton Rock - trailer

Brighton Rock - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: misdaaddrama / gangsterfilm / romantiek / neo noir / psychologische thriller

Klik op de oranje link voor onze recensie van Brighton Rock: Liefde maakt blind