Super - trailer

Hilarisch !

Genre: komedie / romantiek / actie / avontuur

In de schaduw van de Dood

Biutiful  van Alejandro González Iñárritu     ★★★

Uxbal (gespeeld door Javier Bardem) is een Spaanse vader van twee kinderen. Zijn ex-vrouw Marambra (Maricel Álvarez) -de moeder van hun zoontje en dochter- heeft een bipolaire stoornis en leidt een labiel leven, waardoor Uxbal goeddeels opdraait voor de opvoeding van hun beide kinderen. Hij woont in een multiculturele wijk in de Spaanse stad Barcelona, waar hij samen met enkele Senegalese en Chinese migranten een illegaal handeltje in namaakproducten drijft. Uxbal verdient ook wat bij op begrafenissen: dankzij een bijzondere gave kan hij schijnbaar met de doden praten. Op een dag krijgt hij van zijn dokter echter te horen dat hij zelf nog maar enkele maanden te leven heeft: hij blijkt terminale kanker te hebben. Uxbal blikt terug op zijn leven en bereidt zich voor op het onvermijdelijke...

Javier Bardem als de wanhopige Uxbal.

Maricel Álvarez
als de labiele ex-vrouw van Uxbal.

Existentiële braakbal

Biutiful (2010), onder regie van de Mexicaanse cineast Alejandro González Iñárritu, is een grauw, van miserie schrijnend, maar ook poëtisch en sfeervol in beeld gebracht existentieel drama over de pijn van het Zijn. De filmtitel verwijst naar een spellingsfout van Uxbals dochter en is tegelijk een subtiele hint dat het verhaal de ambivalente onvolmaaktheid van het leven illustreert.

Het (te?) ambitieuze scenario thematiseert onder meer ouderschap, sociaal-economisch onrecht, uitbuiting, mededogen, (naasten)liefde, wroeging, parapsychologie en de alomtegenwoordige schaduw van de Dood. "Ik wil niet doodgaan. Ik ben bang om mijn kinderen alleen achter te laten", zegt Uxbal. Een vrouw, die kennelijk ook met de doden kan communiceren, reageert: "Het universum zorgt voor ze." Maar Uxbal besluit cynisch: "Het universum betaalt de huur niet."

Javier Bardem.

Een terugkerende metafoor in de dialogen is het zoölogische weetje dat uilen een braakbal ophoesten vlak voor ze sterven. En net als een uil (een nachtdier dat bij uitstek symbool staat voor duisternis en wijsheid), 'braakt' Uxbal in de deemsternis van zijn ten dode opgeschreven leven zijn innerlijk uit in bitterzoete bespiegelingen over zijn vader die hij nooit gekend heeft, zijn te vroeg overleden moeder, zijn mislukte huwelijk, zijn illegale levenswandel en zijn angst voor wat zijn kinderen te wachten staat wanneer hij er niet meer zal zijn. Het moge duidelijk zijn: Biutiful is geen film waar je vrolijk van wordt...

Maricel Álvarez en Javier Bardem.

Geografie van het gezicht

De Spaanse hoofdrolspeler Javier Bardem werd in 2008 bekroond met een Oscar in de  categorie beste mannelijke bijrol voor zijn schitterende vertolking van de ijskoude seriemoordenaar Anton Chigurh (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante neo-western en misdaadthriller No Country for Old Men (één van onze favoriete westerns en tevens één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete road movies; bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en een making-of-documentaire hier). En dit jaar werd Bardem genomineerd voor een Oscar als beste acteur in een hoofdrol voor zijn intense vertolking van Uxbal, maar die Oscar ging uiteindelijk naar de Engelse acteur Colin Firth voor diens titelrol in het Britse psychologisch koningsdrama The King's Speech (2010) van Tom Hooper (lees onze recensie hier).

Javier Bardem.

Bardem behoort tot het zeldzame soort van acteurs die met één blik duizend woorden overbodig kunnen maken. Of zoals regisseur Iñárritu het uitdrukt in zijn videodagboek dat als extraatje op de nieuwe dvd van Biutiful staat: "In het gezicht van Javier kan je alle verhalen van de mensheid ontdekken." Gezichten zijn voor Iñárritu naar eigen zeggen trouwens "de meest intense en interessante 'geografieën' in een film". En dat merk je inderdaad aan het diep menselijke karakter van Biutiful.

JN.

Biutiful (Mexico/Spanje-2010): beschikbaar op dvd vanaf 9 juni 2011.

Met: Javier Bardem, Maricel Álvarez, Hanaa Bouchaib, Guillermo Estrella, Cheikh Ndiaye, Diaryatou Daff, Cheng Tai Shen en Luo Jin.

Genre: existentieel drama

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Biutiful - trailer

- de Oscarnominaties voor Biutiful: Alle Oscarnominaties 2011

Regisseur Alejandro González Iñárritu    

(bekend van zijn films Amores Perros, Babel en 21 Grams)

op de set van Biutiful.

Le gamin au vélo - fragment

Afgelopen weekend vond de slotceremonie plaats van het 64ste Filmfestival van Cannes. De Gouden Palm voor beste film ging dit jaar naar het visueel meesterwerk The Tree of Life uit 2011 (lees onze recensie hier) van de Amerikaanse cultcineast Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs). De Grote Prijs van de Jury (in feite een soort van Zilveren Palm) werd gedeeld door twee films: Once Upon a Time in Anatolia (2011) van de Turkse cineast Nuri Bilge Ceylan en Le gamin au vélo (2011) van de Belgische gebroeders Dardenne (lees onze recensie hier). 

Ons volledige overzicht van de belangrijkste winnaars op het voorbije Filmfestival van Cannes vindt u hier.

En hieronder kan u alvast kijken naar een fragment uit Le gamin au vélo: een beklijvend psychosociaal coming-of-age-drama over een getroebleerde 11-jarige jongen die zijn moeder nooit gekend heeft en in de steek gelaten wordt door zijn vader, waarna de jongen bevriend geraakt met een sympathieke kapster die zich over hem ontfermt...

  

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: psychosociaal coming-of-age-drama / jeugdfilm

Klik op de oranje link voor onze recensie van Le gamin au vélo: Een Belgische Oliver Twist

Troll Hunter - fragment

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaiteit)

Genre: mockumentary / sprookje / fantasy / avontuur / mysterie / horror / komedie

Klik op de oranje link voor onze recensie van Troll Hunter: Dunderklumpen in Jurassic Park

NIEUWS!

The Tree of Life

wint Gouden Palm in Cannes

2011

The Tree of Life -de nieuwe, visueel verbluffende film van de Amerikaanse cultcineast Terrence Malick (lees onze recensie hier), heeft het voorbije weekend de felbegeerde Palme d'Or gewonnen tijdens de slotceremonie van het jaarlijkse en prestigieuze Filmfestival van Cannes. Malick, die een hekel heeft aan mediabelangstelling en al tientallen jaren een teruggetrokken bestaan leidt, was zelf niet aanwezig op de plechtigheid. De jury onder voorzitterschap van de Amerikaanse steracteur Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) overhandigde de trofee dan maar aan Bill Pohlad en Dede Gardner, twee co-producenten van de film.

Brad Pitt in The Tree of Life van Terrence Malick.

Andere prijzen

De Grote Prijs van de Jury (in feite een Zilveren Palm) werd gedeeld door twee films: 

- Le gamin au vélo van het in Cannes al vaker bekroonde Belgische regisseursduo Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne (lees onze recensie hier);

- en Once Upon a Time in Anatolia (oorspronkelijke Turkse titel: Bir zamanlar Anadolu'da) van Nuri Bilge Ceylan. 

De Deen Nicolas Winding Refn werd uitgeroepen tot beste regisseur voor zijn harde neo noir misdaadthriller Drive (lees onze recensie hier).

De Fransman Jean Dujardin was volgens de festivaljury de beste acteur, dankzij zijn hoofdrol in The Artist: een tragikomische, in zwart-wit gefilmde hommage van de Franse regisseur Michel Hazanavicius aan het tijdperk van de stille film. 

Jean Dujardin in The Artist van Michel Hazanavicius

De Amerikaanse Kirsten Dunst werd uitgeroepen tot beste actrice voor haar hoofdrol in Melancholia van de Deense cultcineast Lars von Trier (lees onze recensie hier en ons biografische portret van de regisseur hier). 

Kirsten Dunst in Melancholia van Lars von Trier.

De Italiaanse cineast Bernardo Bertolucci en de Franse acteur Jean-Paul Belmondo kregen elk een Erepalm als bekroning van hun respectievelijke filmcarrières.

Schandaal

Lars von Trier was er overigens niet bij toen Kirsten Dunst in de bloemetjes werd gezet voor haar vertolking in Melancholia. De omstreden Deense Dogma-regisseur was immers in de loop van vorige week al door de directie van het Filmfestival van Cannes persona non grata verklaard na enkele gewaagde uitspraken waarin Von Trier onder meer "begrip" had getoond voor Adolf Hitler.

Joeri Naanai

 

Hieronder vindt u de belangrijkste winnaars 

van het 64ste Filmfestival van Cannes 

nog even op een rijtje:

Gouden Palm

The Tree of Life van Terrence Malick

Grote Prijs

- Le gamin au vélo van de gebroeders Dardenne 

- Once Upon a Time in Anatolia van Nuri Bilge Ceylan

Beste regie

Nicolas Winding Refn voor Drive

Beste actrice

Kirsten Dunst in Melancholia van Lars Von Trier

Beste acteur

Jean Dujardin in The Artist van Michel Hazanavicius

Beste scenario

Joseph Cedar voor Footnote (aka Hearat shulayim)

Beste kortflm

Cross van Maryna Vroda

Beste debuutfilm

Las acacias van Pablo Giorgelli

Erepalm

Bernardo Bertolucci en Jean-Paul Belmondo

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van The Tree of Life: Amor Fati

- de trailer: The Tree of Life - trailer

- onze recensie van Le gamin au vélo: Belgische Oliver Twist

- een filmfragment: Le Gamin au vélo - fragment

- onze recensie van Melancholia: Op weg naar het einde

- de trailer: Melancholia - trailer

- onze recensie van Drive: Wraakengel

- een filmfragment: Drive - fragment

The Secret of the Unicorn - trailer

Hier is ie dan: de officiële trailer van de langverwachte Kuifje-film van Steven Spielberg. The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011) is een nieuwe, 3D-animatiefilm die gebaseerd is op drie Kuifje-albums in de wereldberoemde reeks van de Belgische striptekenaar Hergé: De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackam. 

Regisseur Steven Spielberg, naar eigen zeggen al sinds zijn jeugd een grote fan van Kuifje, werd bijgestaan door co-producent Peter Jackson (bekend van de razend populaire The Lord of the Rings-trilogie). De Kuifje-film werd opgenomen met een gelijkaardige motion capture-animatietechniek: een combinatie van echte acteurs en computeranimatie, die ook gebruikt werd voor de sciencefiction-kaskraker Avatar van James Cameron. 

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn gaat op 26 oktober in première in Europa. Pas twee maanden later, vlak voor kerstmis, volgen de Verenigde Staten en Canada.

Bekijk de trailer hieronder:

  

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: animatiefilm / avontuur / mysterie

Cast

De cover van het (in het Engels vertaalde)
stripverhaal van Hergé,
waarop het filmscenario gebaseerd is.

met echte, maar door computeranimatie bewerkte acteurs, die ook hun stemmen inspraken:

Kuifje (Tintin): Jamie Bell.

Kapitein Haddock (Captain Haddock): Andy Serkis.

Jansen & Jansens (Thomson & Thompson): Nick Frost & Simon Pegg. 

Scharlaken Rackham (Red Rackham): Daniel Craig.

Bianca Castafiore: Kim Stengel.

Omar Ben Salaad: Gad Elmaleh.

Allan Thompson: Daniel Mays.

Bobbie (Snowy): werd volledig door de computer geanimeerd.

NIEUWS!

Matthias Schoenaerts

speelt mee in Amerikaanse

Loft 

 

Matthias Schoenaerts
als Filip in de Vlaamse Loft.

Matthias Schoenaerts, momenteel te zien in het bejubelde Vlaamse misdaaddrama Rundskop, zal in de Amerikaanse remake van Loft dezelfde rol spelen die hij vertolkte in de originele, Vlaamse versie van de succesvolle thriller uit 2008. De Antwerpse acteur zal dus opnieuw in de huid kruipen van het personage Filip: de jongste van de vijf ontrouwe mannen die samen stiekem een luxueuze loft huren om er hun minnaressen te verwennen. 

De Antwerpse cineast Erik Van Looy, die de originele Loft regisseerde, zal ook de Engelstalige remake regisseren. 

Schoenaerts kreeg de rol in de remake nadat Van Looy een auditietape van Schoenaerts had getoond aan de Amerikaanse producenten van de remake. "Die waren behoorlijk onder de indruk van Matthias", aldus Van Looy in een gesprek met het Vlaamse dagblad De Morgen. "Ze hadden de Vlaamse Loft en Rundskop al gezien, maar waren toch nog verbaasd over zijn trefzekerheid en talent. En van zijn Engels vielen ze helemaal achterover."

Cast en crew

Patrick Wilson in Lakeview Terrace.

 James Marsden in X-Men.

Wentworth Miller in Prison Break.

Eric Stonestreet in Modern Family.

Over enkele weken vertrekt Schoenaerts naar de productiegebouwen in de Amerikaanse stad New Orleans om daar voor het eerst samen met de rest van de cast het scenario van de Amerikaanse Loft door te nemen. 

De Amerikaanse scenarist Wesley Strick zorgde voor de Engelstalige adaptatie van het originele Vlaamse scenario dat destijds geschreven werd door de populaire Vlaamse acteur en tv-maker Bart De Pauw. Strick is niet aan zijn proefstuk toe, want hij schreef eerder al de scenario's van onder meer de succesvolle horrorfilm Arachnafobia (1990) van Frank Marshall, de remake Cape Fear (1991) van Martin Scorsese (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court), de geslaagde, Hitchcockiaanse neo noir psychologische thriller  Final Analysis (1992) van Phil Joanou en de boeiende psychosociale horrorthriller Wolf (1994) van Mike Nichols (lees onze recensie hier).

In de Amerikaanse Loft zal het personage Chris gespeeld worden door Patrick Wilson (bekend van zijn rollen in Hard Candy, Watchmen, Lakeview Terrace en Insidious). De rol van Chris werd in de Vlaamse Loft vertolkt door Koen De Bouw. 

James Marsden (Cyclops in X-Men en Glenn in de tv-serie Ally McBeal) kreeg de rol van Vincent: het personage dat Filip Peeters speelde in de Vlaamse versie. 

Wentworth Miller (een wereldster sinds zijn hoofdrol in de razend populaire tv-serie Prison Break) mag Luc spelen, in de originele Loft vertolkt door Bruno Vanden Broecke. 

En Eric Stonestreet (Cameron in de tv-serie Modern Family) wordt de Amerikaanse tegenhanger van Marnix: het personage van Koen De Graeve in de Vlaamse versie.   

Tweede kans

Aanvankelijk hadden regisseur Van Looy en het Amerikaanse productiehuis Anonymous Content de Zweedse acteur Joel Kinnaman op het oog voor de Amerikaanse versie van het personage dat Schoenaerts met brio speelde in de Vlaamse Loft. Maar Kinnaman haakte voortijdig af, naar verluidt vanwege een te drukke agenda. Hij is momenteel te zien in de meeslepende Zweedse misdaadthriller Easy Money/Snabba Cash (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en binnenkort ook in de Amerikaanse remake van de populaire Deense misdaadserie The Killing.

Nu Schoenaerts (opnieuw) de rol van Filip krijgt, breekt eindelijk het grote Hollywoodavontuur aan waarvan de Vlaamse acteur al een tijd droomt. Vorig jaar was het bijna zover, toen zijn Amerikaanse agent een rol voorstelde aan de zijde van Keira Knightley, Michael Fassbender en Viggo Mortensen in het nieuwe psychologisch drama A Dangerous Method van David Cronenberg. Maar Schoenaerts liet die kans liggen omdat hij zich wilde voorbereiden op zijn hoofdrol in Rundskop van  de Vlaamse regisseur Michaël R. Roskam. De getalenteerde Antwerpse cameraman van Rundskop, Nicolas Karakatsanis, zal trouwens ook voor de Amerikaanse Loft achter de camera staan.

Matthias Schoenaerts in Rundskop.

Een Vlaming in Hollywood

De opnames van de Amerikaanse Loft starten wellicht volgende maand al. Een hele opluchting voor Erik Van Looy, die al meer dan twee jaar uitkijkt naar een Engelstalige remake van zijn Vlaamse kaskraker. Voor het Nederlandse publiek werd door regisseuse Antoinette Beumer vorig jaar al een nieuwe Hollandse versie van Loft ingeblikt, maar een Engelstalige versie kan een veel groter publiek aanspreken. 

"Ik heb geleerd dat filmprojecten in Amerika maar twee versnellingen kennen: de eerste en de vijfde. Eerst gaat het een hele tijd voor geen meter vooruit. Tot je groen licht krijgt en dan kan het allemaal niet snel genoeg gaan", aldus nog Van Looy in De Morgen.               

Joeri Naanai

Klik op de oranje link voor eerder nieuws: Erik Van Looy regisseert Amerikaanse 'Loft'

Regisseur Erik Van Looy.

What's on a man's mind...?

Gianni e le donne  van Gianni Di Gregorio     ★★★

Als een Italiaanse versie van Woody Allen flaneert regisseur én hoofdrolspeler Gianni Di Gregorio door zijn eigen nieuwe tragikomedie Gianni e le donne (2011) in zijn titelrol van de (naar zichzelf vernoemde) montere zestiger Gianni op vervroegd pensioen met te veel vrije tijd. Italiaanser als Gianni komen ze niet. De passie in zijn huwelijk lijkt uitgedoofd, maar Gianni is nog steeds gevoelig voor vrouwelijk schoon. Alle vrouwen die hij ontmoet, vinden hem sympathiek. Maar geen van hen wil ingaan op zijn wanhopige, bijna meelijwekkende avances. "Ze reageren niet eens", klaagt hij. "Ze gunnen me zelfs geen blik. 't Lijkt wel of ik onzichtbaar ben..."



Gianni besluit om zijn oude vlam Valeria op te zoeken.

Don Juan op leeftijd



Gianni e le donne (Gianni en de vrouwen) is een lichtvoetige romantische tragikomedie over de milde midlifecrisis van een charmante en onverbeterlijke levensgenieter. Regisseur en hoofdrolspeler Gianni Di Gregorio spaart zichzelf niet als de hardnekkige would-be Don Juan die vroeg of laat toch in het reine zal moeten komen met zijn eigen vergankelijkheid. Zijn onderkoelde humor en guitige expressie vormen het hart van de film.

Gianni flirt ook met zijn veel jongere buurvrouw.

Gianni Di Gregorio vindt als de rokkenjager op leeftijd
het juiste evenwicht tussen humor en melancholie
in Gianni e le donne.

Als acteur vertolkt Di Gregorio de schijnbaar triviale, maar daarom niet minder betekenisvolle ups en downs van zijn tragikomische personage met een flinke dosis zelfspot en leedvermaak. Maar als scenarist en regisseur registreert hij ze ook met een genadige empathie voor de gevoeligheden van een man die moeite heeft om afscheid te nemen van zijn jeugd. Net als het titelpersonage Gianni, zweeft zijn film tussen een lach en een traan, tussen joie de vivre en weemoed. Dat resulteert in een zeer genietbare ode aan het leven, de liefde en de (onbereikbare) vrouwen van Gianni.

JN.

Gianni e le donne (Italië-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 1 juni 2011.

Met: Gianni Di Gregorio, Valeria De Franciscis, Alfonso Santagata, Michelangelo Ciminale, Aylin Prandi en Kristina Cepraga.

Genre: romantische tragikomedie

Life and Debt - trailer

Amper 12 jaar na zijn moeizaam bevochten onafhankelijkheid van de Britse kolonisators in 1962, kampte het Caraïbische eiland Jamaica met grote financiële en economische problemen als gevolg van onder meer het internationale olie-embargo dat het petroleumkartel OPEC in 1973 afgekondigde. Daardoor zag de Jamaicaanse overheid zich genoodzaakt om bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) aan te kloppen voor een forse kapitaalinjectie. Het IMF zou natuurlijk het IMF niet zijn mocht het aan deze leningen geen strikte voorwaarden gekoppeld hebben in het belang van de schatrijke aandeelhouders van de banken en multinationals die achter de schermen van het IMF de lakens uitdelen. Jamaica kreeg kortetermijnleningen tegen hoge intresten en werd tevens verplicht om zijn beperkingen op de import van buitenlandse goederen goeddeels op te heffen. Het resultaat liet niet lang op zich wachten: de binnenlandse markt werd overspoeld door geïmporteerde, goedkopere  (want vaak gesubsidieerde) westerse producten waarmee de lokale Jamaicaanse boeren, veehouders en handelaars onmogelijk konden concurreren. Heel wat Jamaicaanse bedrijfjes gingen failliet of moesten inkrimpen. Werklozen gingen voor een aalmoes aan de slag in sweatshops. En het drugsgebruik, de misdaad en het geweld in de Jamaicaanse shanty towns (sloppenwijken) namen exponentieel toe.

Schuldslaven

De modale Jamaicaan is sinds 1962 weliswaar bij wet een vrije burger van een gedekoloniseerd, soeverein land, maar in de praktijk is hij/zij echter ook vandaag nog steeds onderworpen aan de slavernij waaronder zijn/haar voorvaders op de plantages van de kolonisators gebukt gingen. Het is echter een subtielere, sluwere vorm van slavernij geworden: de Jamaicanen zijn nu 'schuldslaven' van de financiële elite in de globalistische New World Order.

In 2001 voltooide de Amerikaanse cineaste Stephanie Black een boeiende documentaire over deze vicieuze cirkel van armoede, schuld, rente en nog meer armoede waarin het 'toeristenparadijs' Jamaica gevangen zit.  De trailer van Life and Debt (leven en schuld), zo heet de documentaire, kan u hieronder bekijken:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 360p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: documentaire / sociaal-economisch drama

Puzzle - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p voor hogere beeldresolutie)



Klik op de oranje link voor onze recensie van Puzzle: Het ontbrekend stukje

Genre: psychologisch gezinsdrama / romantiek

Het ontbrekende stukje

Puzzle  van Natalia Smirnoff     ★★★

María del Carmen (prachtrol van de Argentijnse actrice María Onetto) is het soort van altruïstische moeder die altijd voor iedereen klaar staat en het laatst aan zichzelf denkt. Tot zij een gebroken bord weer aan elkaar wil plakken en de vreemde fascinatie van het puzzelen ontdekt. Ze begint met een legpuzzel van de antieke Egyptische koningin Nefertiti, die María voor haar verjaardag kado krijgt. Dan volgt een tweede puzzel. En een derde. María kan niet meer stoppen en haar puzzels worden steeds groter en complexer. Ze denkt alleen nog maar aan puzzelen, dag en nacht. Na een tijdje kan zij in één dag een legpuzzel van 1.000 stukjes voltooien. Intussen begint María's gezin echter te lijden onder haar puzzelverslaving. Toch besluit zij om deel te nemen aan een puzzeltoernooi. Ze neemt stiekem contact op met een ervaren puzzelfanaat (gespeeld door Arturo Goetz) om zich voor te bereiden op het toernooi...

Puzzle is een minimalistisch psychosociaal drama over leegte, routine, obsessie en verlangen.

Subtiel  



María Onetto in Puzzle.

Puzzle (2009) -originele Argentijnse titel: Rompecabezas- is een nieuw, Spaanstalig psychosociaal gezinsdrama van de Argentijnse cineaste Natalia Smirnoff. 

Het door Smirnoff zelfgeschreven scenario begint lichtvoetig. Maar naarmate het hoofdpersonage María steeds meer vervreemdt van haar gezin, evolueert het verhaal naar een melancholische en ontroerende parabel over leegte, routine, obsessie en verlangen.

De film wordt echter nooit belerend. De filosofische en psychologische dimensies blijven onder de oppervlakte van het minimalistische verhaal en komen subtiel tot uiting dankzij de ingetogen vertolking van hoofdrolspeelster María Onetto. 

De mise-en-scène en het camerawerk zijn wat gewoontjes, maar wellicht was dat een bewuste keuze om de film een geloofwaardig, quasi documentair karakter te geven.

Madame Bovary?

Het gepuzzel van María is in wezen een metafoor voor het Leven. Elk leven is immers een mozaïek van ervaringen, herinneringen, gevoelens, gedachten, angsten, verlangens en dromen. In María's leven ontbreekt blijkbaar een stukje. Wat dat stukje precies is? Daar komen we als kijker nooit echt achter. De 'puzzel' van María's leven is niet af, en haar hobby (obsessie?) moet die leemte opvullen. Is haar leven niet opwindend genoeg? Overkomt haar wat het literaire titelpersonage Emma Bovary meemaakt in Gustave Flauberts wereldberoemde Franse debuutroman Madame Bovary uit 1856: verveling, spleen, existentiële Weltschmerz, onvervulde hunkering? Een exotisch verlangen naar 'iets anders', wat ook María's belangstelling voor de antieke Egyptische beschaving zou verklaren? Vindt zij troost of afleiding in het puzzelen? Of wil zij gewoon iets van zichzelf: een eigen 'stukje' leven naast de stukjes van haar leven die zij opoffert voor haar gezin?

Horror vacuï?

Het open einde van de film suggereert dat we het nooit zullen weten. Misschien weet María zelf niet eens wat haar bezielt, wat zij tekort komt, welke leegte zij blijkbaar wil opvullen met haar gepuzzel. Haar echtgenoot (gespeeld door Gabriel Goity) en hun kinderen zien María immers graag genoeg. Weegt haar geluk misschien te zwaar? "Schwer ist zu tragen das Unglück, aber schwerer das Glück", dichtte de Duitse schrijver Friedrich Hölderlin reeds in het begin van de 19de eeuw... 

Ach, we hoeven het ontbrekende stukje in de raadselachtige puzzel van María's leven en hart niet te vinden om begrip voor haar te kunnen opbrengen. In wezen verschillen wij immers niet echt van haar: ook de puzzel van ons eigen leven geraakt nooit af, is nooit compleet. Zoals de existentialistische filosofen beseften, is het Leven een eindeloos project; een onafgebroken work in progress dat nooit voltooid geraakt. Aan elk van ons is en blijft wel ergens op een of andere manier 'een hoekje af'...

JN.

Puzzle aka Rompecabezas (Argentinië/Frankrijk-2009): in de Belgische bioscopen sinds 4 mei 2011.

Met: María Onetto, Gabriel Goity en Arturo Goetz.

Genre: psychosociaal gezinsdrama / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: Puzzle - trailer

María Onetto en Arturo Goetz als de gelijkgezinde puzzelfanaten.

The Good, the Bad and the Ugly - begingeneriek

Goed begonnen is half gewonnen, zo blijkt uit de knappe begingeneriek van Sergio Leone's briljante spaghettiwestern The Good, the Bad and the Ugly uit 1966. De vernieuwende, staccato-montage van ingekleurde beelden die doen denken aan de popart van Andy Warhol is het werk van Iginio 'Gini' Lardani, een getalenteerde Italiaanse graficus en ontwerper van filmposters (die ook de begingeneriek van Leone's A Fistful of Dollars bedacht). 

De humoristische, voor een western ongewone muziek (a-a-a-a-aaaa!) is van Ennio Morricone, de geniale Italiaanse componist die in opdracht van Leone ook de muziek schreef van A Fistful of Dollars (1964), For a Few Dollars More (1965), Once Upon a Time in the West (1968), A Fistful of Dynamite (1971) en Once Upon a Time in America (1984).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: spaghettiwestern / avontuur

Klik op de oranje link om de hele film te bekijken: The Good, the Bad and the Ugly - full movie