Posts tonen met het label Drive. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Drive. Alle posts tonen

zondag 30 juli 2017

The Snowman - trailer


Nee, de nieuwe Engelstalige horrorthriller The Snowman (2017) van de Zweedse cineast Tomas Alfredson, naar de gelijknamige roman van de razend populaire Noorse schrijver Jo Nesbø, is (naar verluidt) géén ongeloofwaardige film over een moorddadige sneeuwman, maar een realistische productie over de jacht op een mysterieuze seriemoordenaar.

Wij kijken alvast uit naar de Belgische bioscooprelease van The Snowman (voorzien dit najaar, op 15 november 2017), vermits Tomas Alfredson eerder de uitstekende horrorthriller Let the Right One In (2008) en de degelijke spionagefilm Tinker Tailer Soldier Spy (2011) regisseerde.

Het scenario van The Snowman werd geschreven door twee ervaren scenaristen:
- Hossein Amini: de scenarist en regisseur van The Two Faces of January, die ook optrad als de scenarist van Drive (lees onze recensie hier en bekijk een beklijvend filmfragment hier);
- en Matthew Michael Carnahan: de scenarist van State of Play.

Bovendien worden de belangrijkste rollen in The Snowman gespeeld door Michael Fassbender, Rebecca Ferguson, Charlotte Gainsbourg, Val Kilmer en J.K. Simmons. 

Dat belooft...

Bekijk de trailer hieronder:

  

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: horrorthriller / misdaaddrama

maandag 26 juni 2017

Drive - fragment


Regisseur Nicolas Winding Refn bewijst dat je geen explosieve actie nodig hebt om één van de beste en spannendste car chases in de filmgeschiedenis in te blikken.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: actiethriller / psychologisch misdaaddrama / gangsterfilm

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Drive: Wraakengel

- onze keuze van Nicolas Winding Refn als de beste regisseur van 2011: De beste films van 2011

woensdag 2 november 2016

Narcissus op de catwalk

The Neon Demon  van Nicolas Winding Refn     ★★★   




Volgens de antieke Romeinse dichter Ovidius was de Griekse mythologische figuur Narcissus een jonge en knappe, maar zelfzuchtige halfgod die zo verliefd werd op zichzelf dat hij alleen nog maar oog had voor zijn eigen spiegeldbeeld, wegkwijnde en stierf. De mythe van Narcissus is ook voelbaar in The Neon Demon (2016): een nieuw, hypergestileerd psychosociaal drama met thrillerallure van de Deens-Amerikaanse cineast Nicolas Winding Refn, die cultstatus verwierf met zijn vorige films Drive uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier) en Only God Forgives uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Net zoals Narcissus, wiens naam bewaard bleef in het begrip 'narcisme' (ziekelijke zelfverheerlijking), zijn ook de hoofdpersonages in The Neon Demon in de narcistische ban van hun eigen en elkaars uiterlijk. En daar betalen ook zij een hoge prijs voor...

Jaloezie

The Neon Demon draait om Jesse (gespeeld door Elle Fanning): een mooi, 16-jarig meisje dat net van een klein stadje in de Amerikaanse staat Georgia naar de glamoureuze grootstad Los Angeles verhuisd is in de hoop er als fotomodel carrière te maken in de modewereld. 

Elle Fanning als Jesse.

Jesse geraakt bevriend met de grimeuse Ruby (Jena Malone), maar ze stuit ook op de jaloezie van Gigi (Bella Heathcote) en Sarah (Abbey Lee Kershaw): twee oudere en ervaren supermodellen die Jesse's jeugd en natuurlijke schoonheid als een bedreiging ervaren. Jesse valt meteen in de smaak van een groot modellenagentschap en mag poseren voor een bekende fotograaf. Wanneer zij ook mag meelopen in een modedefilé van een toonaangevende couturier, neemt de jaloezie in haar omgeving toe en geraakt Jesse stilaan geïsoleerd. Wat volgt, verklappen we niet, maar u mag zich met Refn in de regiestoel sowieso verwachten aan bloedmooie beelden, raadselachtige metaforen, onderhuidse spanning, een onvoorspelbare plot en geweld.

Abbey Lee Kershaw als Sarah (links) en Bella Heathcote als Gigi.

Sneeuwwitje

Het door Refn zelfgeschreven verhaal van The Neon Demon is niet alleen een postmoderne Narcissusfabel, maar ook een eigentijdse variant op het oude Duitse sprookje over Sneeuwwitje, met Jesse als een Sneeuwwitje op de catwalk die de jaloezie wekt van rivaliserende, boze modekoninginnen in een oppervlakkig wereldje waar alles draait om uiterlijkheden en zelfbevestiging. "Beauty isn't everything; it's the only thing", aldus de couturier die Jesse verkiest boven Gigi en Sarah. Over de openingsbeelden van The Neon Demon, waarin Jesse op een sofa poseert voor een fotograaf, zei regisseur Refn overigens zelf: "Elle Fanning lying on the couch, covered in blood. Death and beauty. Snow White just died."

Rivaliserende, jaloerse vrouwen die elkaar de duvel aandoen zijn een dankbaar thema dat in de filmgeschiedenis wel vaker aangeboord werd. Denk bijvoorbeeld aan het visueel meesterwerk Black Narcissus (1947) van Michael Powell en Emeric Pressburger (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier), All About Eve (1950) van Joseph L. Mankiewicz, Showgirls (1995) van Paul Verhoeven, Black Swan (2010) van Darren Aronofsky (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en Passion (2012) van Brian De Palma (bekijk de trailer hier). The Neon Demon deed ons ook denken aan het literaire universum van de briljante Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis. De personages in zijn romans, met name in zijn verfilmde schandaalroman American Psycho (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), zijn bijna allemaal ijdele, lege, gealiëneerde en eenzame personages die oppervlakkige, materialistische levens leiden en niet in staat zijn tot echte empathie. Net als de hoofdpersonages in The Neon Demon dus, wier levens in het teken staan van modieuze kleding, make-up, magerzucht en de juiste, meest fotogenieke pose.


Schone schijn

De Neon Demon in de filmtitel, die als een driehoekige geometrische figuur verschijnt, staat symbool voor drie verleidelijke aspecten van schoonheid: Sarah symboliseert uiterlijke schoonheid, Gigi (die plastische chirurgie onderging) kunstmatige schoonheid, en Jesse innerlijke schoonheid. Die aspecten maken allemaal deel uit van Jesse. Wanneer zij echter in de val van het narcisme trapt, verandert de driehoek van kleur: van blauw (het water waarin Narcissus zich spiegelt) naar rood (gevaar). Jesse wordt een leeg canvas en begint haar identiteit en zelfbeeld te ontlenen aan het imago dat anderen op haar projecteren. Tot zij niets meer dan trendy kleding en make-up is: een modepopje onder wier wisselende verpakking vooral egocentrische ambitie schuilgaat. Zelfs haar fotogenieke onschuld blijkt nu geveinsd. Wat rest zijn fragmenten van een identiteit, die als stukken van een gebroken spiegel de op haar geprojecteerde imago's weerspiegelen. Spiegels spelen in The Neon Demon, net als in de mythe van Narcissus en in de balletthriller Black Swan, overigens een centrale rol (bekijk een interview met Darren Aronofsky en Natalie Portman over spiegels in Black Swan hier). In The Neon Demon kijken Jesse, Ruby, Gigi en Sarah vaak in spiegels naar zichzelf. Maar wat weerspiegeld wordt is slechts oppervlakte. Schone schijn.

Jena Malone als de grimeuse Ruby.

Kil

Actrice Elle Fanning -een natuurtalent dat op 12-jarige leeftijd doorbrak met haar schitterende vertolking in de existentiële tragikomedie Somewhere uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier)- acteert in The Neon Demon behoorlijk als Jesse, maar zij mist toch wat charisma en maturiteit voor haar complexe hoofdrol. Dat ligt echter ook aan het scenario en de regie, want Refn focust in The Neon Demon vooral op de beelden en de sfeerschepping, wat ten koste gaat van de diepgang van de personages en een vrij afstandelijke, kille film oplevert. Wellicht was dat een bewuste keuze, want The Neon Demon gaat nu eenmaal over de oppervlakkigheid van het modewereldje. 

Jena Malone, Bella Heathcote en Abbey Lee Kershaw acteren uitstekend als Ruby, Gigi en Sarah. Vooral Kershaw -ook in het echte leven een professioneel model- maakt indruk met haar veelzijdige en genuanceerde vertolking van de raadselachtige Sarah. Hoog tijd dat iemand haar eens in een hoofdrol cast. 

Abbey Lee Kershaw als Sarah.

O ja: Hollywoodster Keanu Reeves speelt in The Neon Demon een dubieuze moteleigenaar, maar zijn bijrolletje is verwaarloosbaar.

Hypergestileerd

Zoals we van Refn gewoon zijn, is The Neon Demon een hypergestileerde en visueel verbluffende productie, met tal van elementen die doen denken aan de films van onder anderen Dario Argento (felle kleuren, slasherhorror), Stanley Kubrick (symmetrische beeldcomposities, dolly in of push in van de camera), Michael Mann (sfeervolle, desolate stadsbeelden en synthesizermuziek) en Brian De Palma (knappe camerabewegingen, slow motion).

De meest markante invloed op The Neon Demon is wellicht het oeuvre van de getalenteerde Amerikaanse cultcineast David Lynch. Dat blijkt niet alleen uit het unheimliche set design (bijvoorbeeld in de groezelige motelkamer van Jesse) en de onheilspellende soundscapes, maar ook uit het scenario, waarin dromen letterlijk en figuurlijk evolueren naar nachtmerries. Net zoals de gefrustreerde lesbienne Diane in het door Lynch geregisseerde Mulholland Drive uit 2001 (één van onze favoriete films) droomt van een ideale wereld waarin zij als haar gedroomde alter ego Betty een getalenteerde actrice is en het hart verovert van de vrouw op wie zij verliefd is, gaat ook The Neon Demon over onbeantwoorde verlangens. En net zoals Lynch, pakt Refn dat op zijn eigen, gedurfde manier aan. Zo duiken er in The Neon Demon zelfs scènes met necrofilie en kannibalisme op. Die scènes herinneren trouwens aan het slot van de meeslepende roman Das Parfum: de bestseller van de Duitse schrijver Patrick Süskind uit 1985, waarin het eenzame hoofdpersonage ten onder gaat aan het verlangen dat hij bij anderen voedt. Maar spijts de thriller- en horrorelementen in The Neon Demon, wordt de film pas echt spannend naar het einde toe.

Het set design in The Neon Demon doet soms denken aan de films van David Lynch.

Ironisch

Samenvattend, kunnen we besluiten dat The Neon Demon een bizarre, boeiende fabel over het verlangen naar schoonheid is die verschillende betekenislagen omvat en openstaat voor uiteenlopende interpretaties. Dat soort van eigenzinnige films verdient aanmoediging. Ook al lijkt regisseur Refn zijn publiek soms doelbewust te willen verwarren en shockeren.
 


In feite is de mythe van Narcissus niet alleen van toepassing op de personages in The Neon Demon, maar ook een beetje op Refn zelf. Hij is onmiskenbaar in de ban van zijn eigen stijl. Dat levert unieke, oogstrelende en interessante films op, die echter ook wat geforceerd en blasé overkomen. In het geval van The Neon Demon is dat ironisch, want de film is bedoeld als een kritiek op kunstmatige schoonheid en ijdelheid, maar voelt zelf ook een beetje kunstmatig en protserig aan. Wanneer Refn er in zou slagen om zijn eigen ego en cinefiele bewijsdrang wat meer opzij te zetten, en films zou beginnen maken waarin stijl niet langer ten koste gaat van het verhaal en de personages, dan zou deze getalenteerde cineast misschien zijn eerste voldragen meesterwerk kunnen afleveren.     

JN.

The Neon Demon (Frankrijk/Denemarken/USA-2016): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Elle Fanning, Jena Malone, Abbey Lee Kershaw en Bella Heathcote.

Genre: thriller / psychosociaal drama / horror

Klik op de oranje link voor de trailer: The Neon Demon - trailer




maandag 30 mei 2016

The Neon Demon - trailer


Elle Fanning vertolkt een jong fotomodel dat af te rekenen krijgt met een groepje jaloerse, door schoonheid geobsedeerde vrouwen in deze nieuwe psychologische thriller van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn (bekend van Drive en Only God Forgives).



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje link voor onze recensie van The Neon Demon: Narcissus op de catwalk

Genre: psychologische thriller / psychosociaal drama / horror



dinsdag 14 april 2015

Een stilistische freakshow

Lost River  van Ryan Gosling     ★★




De Amerikaanse acteur Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden, bekend van onder meer The Notebook, Fracture, Blue Valentine, Drive, The Ides of March, The Place Beyond the Pines en Only God Forgives) heeft zich nu ook àchter de camera gewaagd voor de verfilming van een zelfgeschreven scenario. Zijn regiedebuut heet Lost River (2014) en speelt zich af in een verloederde, door leegstand geteisterde wijk in de Amerikaanse grootstad Detroit. 

Ryan Gosling.

Vloek

Terwijl in de Detroitse volkswijk heel wat woningen gesloopt of in brand gestoken worden, weigert Billy (gespeeld door Christina Hendricks) als alleenstaande moeder van twee zonen om hun huisje op te geven. Ze staat echter drie maanden achter met de afbetaling van haar hypothecaire lening. Daarom gaat zij in op het voorstel van haar bankier (vertolkt door Ben Mendelsohn) om te gaan werken in diens macabere cabaret. Intussen steelt haar oudste zoon Bones (Iain De Caestecker) oud koper uit leegstaande krotten om het te verpatsen aan een schroothandelaar. Daarmee komt Bones in conflict met Bully (Matt Smith): de gewelddadige leider van een plaatselijke dievenbende. Volgens buurmeisje Rat (Saiorse Ronan) is de wijk in de ban van een mysterieuze vloek die iets te maken heeft met een oude verzonken stad op de bodem van een onder water gelopen vallei...  

Iain De Caestecker als Bones.

Stadssprookje

Lost River is een merkwaardige stadsfabel die op het voorbije Filmfestival van Cannes voor verdeelde reacties zorgde. 

Heel wat journalisten kraakten de film als een pretentieus, pseudo-artistiek project waarvoor Gosling als regisseur te nadrukkelijk leentjebuur speelde bij cineasten die hij klaarblijkelijk erg bewondert. Zo werd Lost River door de Amerikaanse filmrecensent Justin Chang in het magazine Variety genadeloos de grond in geboord als volgt: "Had Terrence Malick and David Lynch somehow conceived an artistic love-child together, only to see it get kidnapped, strangled and repeatedly kicked in the face by Nicolas Winding Refn, the results might look and sound something like 'Lost River', a risible slab of Detroit gothic that marks an altogether inauspicious writing-directing debut for Ryan Gosling." 

Anderen (bijvoorbeeld in de Vlaamse pers) waren milder en prezen onder meer de dromerige sfeer, de knappe beelden van de Belgische cameraman Benoît Debie en de charismatische vertolking van Ben Mendelsohn als de perverse bankier. 

Billy aanvaardt een job in een duistere nachtclub.

Lappendeken


Zowel de critici als de fans van Lost River hebben een punt. 

Gosling refereert in de film inderdaad erg vaak naar de stijl van andere cineasten: 
- naar de poëtische filmstijl van Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs), bijvoorbeeld in de intimistische openingsbeelden van Lost River; 
- naar de films van David Lynch (ook één van onze favoriete regisseurs), onder meer in het bankkantoor en in het cabaret; 
- naar de horrorfilms van Dario Argento, in de bloederige cabaretscènes; 
- en vooral naar de misdaadfilms Drive en Only God Forgives, beide van Nicolas Winding Refn met Gosling in de hoofdrol, blijkens onder meer de bizarre en gewelddadige personages en de kleurrijke belichting met veel purpere en roze neonlichten. Lees onze recensie van Drive hier en onze recensie van Only God Forgives hier. 

Eva Mendez speelt een bijrolletje in Lost River.

De stilistische referenties zijn sfeervol in beeld gebracht onder leiding van cameraman Benoît Debie, die dankbaar gebruik maakte van fotogenieke locaties in de achterbuurten van Detroit.

De beelden hangen echter aan elkaar als los zand. Dat ligt niet zozeer aan de degelijke montage van de Belg Nico Leunen, maar aan het onbeheerste scenario, de wisselende mise-en-scène, het inconsistente production design en de heterogene art direction.

Matt Smith als Bully.

Vanwege het gebrek aan samenhang schiet Lost River inhoudelijk en stilistisch alle kanten uit, waardoor de film zowel narratief als visueel op een fragmentair lappendeken lijkt. Gosling was te ambitieus en wilde te veel kwijt in zijn regiedebuut. Wellicht hoopte hij als debutant indruk te maken met een visitekaartje waarin hij via tal van cinefiele verwijzingen aantoont dat hij zijn pappenheimers kent. Hij vergat daarbij echter dat less vaak more is, tenzij je Quentin Tarantino of Stanley Kubrick heet (die beiden ook behoren tot onze favoriete regisseurs). 

Wegens het gebrek aan een strakke (of toch op zijn minst doelgerichte) plot, volstond mooifilmerij niet om te verhullen dat Lost River over te veel gaat (de economische crisis, armoede, geweld, perversiteiten, mysterie...) en daarom uiteindelijk tekort schiet. 

Dat is ook te merken aan de cast, die weliswaar behoorlijk acteert maar de gebreken in het scenario van deze stilistische freakshow niet kon overstijgen en bij ons alvast geen echte empathie met de personages kon losweken. Bovendien is de rol van Matt Smith als de slechterik Bully te vlak en te karikaturaal. Alleen Ben Mendelsohn beklijft (als de bankier), dankzij zijn onvoorspelbare uitstraling waarmee deze Australische rasacteur elk scenario lijkt te kunnen overstijgen.

Ben Mendelsohn als de bankier.

Anderzijds verdient Gosling wel lof voor zijn durf en eigenzinnigheid, waardoor zijn regiedebuut in elk geval wereldwijd over de tongen gaat als een opmerkelijke film die afwijkt van platgetreden paden. Hopelijk krijgt hij de kans om nog eens in de regiestoel te zitten en levert dat de volgende keer dan een beter resultaat op.

JN.

Lost River (USA-2014): in de Belgische bioscopen sinds 8 april 2015.
Met: Iain De Caestecker, Christina Hendricks, Matt Smith, Ben Mendelsohn en Saiorse Ronan.

Genre: psychosociaal drama / stadsfabel

Klik op de oranje link voor de trailer: Lost River - trailer


zaterdag 6 december 2014

Nieuwsvampier

Nightcrawler  van Dan Gilroy     ★★★★



Dit zelfgeschreven langspeelfilmdebuut van de Amerikaanse regisseur Dan Gilroy stond al een tijdje op ons lijstje van recente bioscoopfilms die we nog wilden zien alvorens ze uit roulatie verdwijnen. Gisterenavond is het er eindelijk van gekomen om Nightcrawler (2014) te bekijken. En we hadden er geen spijt van.

Ramptoerisme

Nightcrawler
is een fascinerende psychosociale mediasatire met thrillerelementen over de bedenkelijke praktijken van de hedendaagse nieuwsmedia. 

Jake Gyllenhaal (links) en Riz Ahmed.

Het Amerikaanse hoofdpersonage Lou Bloom (één van de beste movie villains aller tijden, schitterend vertolkt door Jake Gyllenhaal) is een bijdehante en gewetenloze kruimeldief die hogerop wil in ‘t leven. Tijdens één van zijn nachtelijke strooptochten in Los Angeles ziet hij op de autosnelweg een freelance cameraploegje dat de tragische gevolgen van een zwaar verkeersongeval komt filmen. Lou ziet zo'n job ook wel zitten. Hij koopt een camera en een politiescanner, neemt een jonge assistent in dienst (overtuigend gespeeld door Riz Ahmed) en is voortaan in business als een nightcrawler. Nightcrawlers zijn freelance nieuwsjagers die ‘s nachts op pad gaan om misdaden, verkeersongevallen, branden en ander onheil te filmen. Nadien verkopen ze hun opnames aan nieuwszenders. Kortom, nightcrawlers zijn professionele ramptoeristen. 

Aanvankelijk wat onwennig als kersverse videograaf, leert Lou snel bij. Heel snel. In die mate zelfs dat voor Lou het doel om lucratief nieuws te màken alle middelen heiligt...

Jake Gyllenhaal als de gewetenloze nightcrawler Lou.

De ene zijn dood...

Nightcrawler focust niet alleen op het immorele karakter van Lou, maar ook op de sensatiezucht en het voyeurisme van nieuwszenders en hun publiek. Onder de commerciële dictatuur van kijkcijfers en adverteerders, doen de media niet zozeer aan objectieve verslaggeving, maar veeleer aan manipulatie van het nieuws door op een selectieve en tendentieuze manier in te spelen op de angsten en driften van het publiek. Daarbij zoemen ze letterlijk en figuurlijk in op de meest spectaculaire en bloederige aspecten van het nieuws. Of zoals Nina (sterke come back van Rene Russo), de opportunistische nieuwsregisseuse van een lokale tv-zender, haar journaal botweg omschrijft: "Think of our newscast as a screaming woman, running down the street with her throat cut." Nina is bij de tv-zender verantwoordelijk voor de nieuwsploegen die 's nachts werken tijdens de zogeheten vampire shift. De vergelijking met vampieren is ook anderszins toepasselijk, want het levensbloed van de media is andermans leed. Gyllenhaal ziet er ook een beetje uit als een vampier met holle blik, want voor zijn rol van Lou viel hij naar verluidt 14 kilo af.


Sociopaat

Jake Gyllenhaal is een rasacteur die reeds uitblonk in onder meer het fascinerende en angstaanjagende mysterie Donnie Darko uit 2001, het briljante misdaadmysterie Zodiac uit 2007 (één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete politiefilms, alsook één van onze favoriete films tout court; bekijk de hele film hier), het aangrijpende psychologisch misdaaddrama Prisoners uit 2013 en de intrigerende psychologische mysteriethriller Enemy uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Ook in Nightcrawler is Gyllenhaal op dreef als het enigmatische hoofdpersonage. 


Lou is een gladde jongen die zich uitdrukt alsof hij voorleest uit een zelfhulpboek voor would-be managers. Op het eerste gezicht ziet de magere kerel er vrij nerdy uit. Maar vergis u niet: onder zijn kwajongensachtige voorkomen gaat een ijskoude sociopaat schuil. De gruwel die hij 's nachts op straat filmt, lijkt hem niet te deren. En vriendschap reduceert hij op een utilistische manier tot "een geschenk dat je jezelf cadeau doet". Maar wanneer hij in Nina's tv-studio een grote wandfoto van de nachtelijke skyline van Los Angeles ziet, zegt Lou ontroerd: "On tv it looks so real." Lou heeft onmiskenbaar weinig voeling met de realiteit. Veel komen we niet te weten over zijn voorgeschiedenis. Maar het is duidelijk dat Lou een gestoorde einzelgänger is. In dat opzicht lijkt hij op het door Robert De Niro vertolkte iconische personage Travis Bickle (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante existentiële karakterstudie Taxi Driver (1976) van Martin Scorsese (één van onze favoriete films): "God’s lonely man" die 's nachts in zijn taxi door de troosteloze straten van New York rijdt terwijl hij op de rand van de waanzin balanceert en zich wanhopig afvraagt hoe hij zin kan verschaffen aan zijn uitzichtloze leventje (lees onze recensie van Taxi Driver hier, bekijk een filmfragment hier en de trailer hier). En net als Travis, blijft ook Lou ondoorgrondelijk voor de kijker. 


Los Angeles by Night

Nightcrawler blinkt tevens uit in knap camerawerk (van Robert Elswit) en een beheerste montage (van John Gilroy). 

De film wekt het nachtelijke Los Angeles sfeervol tot leven en herinnert op dat vlak aan de droefgeestige maar ook poëtische aanblik van het nachtelijke straatleven in Taxi Driver, Heat (1995) van Michael Mann (één van onze favoriete politiefilms), Collateral (2004) van Michael Mann (bekijk een filmfragment hier) en Drive (2011) van Nicolas Winding Refn (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier): ook films waarin het grootstedelijke nachtleven als het ware een hoofdpersonage is. 


Dat Nightcrawler zich goeddeels in het holst van de nacht afspeelt, draagt ook bij tot de ontluisterende mediakritiek in de film. De bedrijfscultuur van de media wordt immers ontmaskerd als een meedogenloos egocentrische mentaliteit die het daglicht schuwt. In de regiekamers worden onder het mom van beweerde 'journalistiek' vooral de belangen van de aandeelhouders en de carrières van de 'journalisten' en hun bazen gediend. 

Als een striemende aanklacht tegen de mensonterende commerciële exploitatie van sensatiezucht en voyeurisme, hoort Nightcrawler thuis in het rijtje van kritische mediasatires zoals Ace in the Hole (1951), Sweet Smell of Success (1957), Network (1976), C'est arrivé près de chez vous uit 1992 (één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier), To Die For (1995), The Truman Show (1998) en Shattered Glass uit 2003 (lees onze recensie hier). In dat rijtje is Nightcrawler overigens één van de meest cynische films, zoals blijkt uit onder meer de aangrijpende scène waarin Nina onderhandelt met Lou over de prijs van één van zijn video-opnames terwijl op de achtergrond het screenshot te zien is van een man die dood ligt te bloeden. En je zou eens moeten weten weet wie die man is... 

Rene Russo en Jake Gyllenhaal.

Andere voorbeelden van sterke scènes: het etentje dat Lou misbruikt om Nina te chanteren; het bloedbad in een villa; de set-up van twee criminelen in een fastfoodrestaurant; en de knappe slotscène waarin de zwarte bestelwagens van de nieuwsploeg bij volle maan de nacht inrijden als een bende vampiers die bloed geroken hebben... 

Wij kleefden gisterenavond aan het scherm. Als een voyeuristische nightcrawler... 

JN.

Nightcrawler (USA-2014): in de Belgische bioscopen sinds 5 november 2014.
Met: Jake Gyllenhaal, Rene Russo en Riz Ahmed.

Genre: thriller / mediasatire / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Nightcrawler - trailer



donderdag 20 juni 2013

Hypergestileerde wraak

Only God Forgives  van Nicolas Winding Refn     ★★★




Anderhalf jaar geleden riepen we de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn hier uit tot de beste regisseur van 2011. Dat had natuurlijk alles te maken met zijn uitstekende misdaadthriller Drive (2011), waarin Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden; lees ons biografische portret hier) een naamloze, mysterieuze wraakengel speelt. In onze recensie van die eigenzinnige, bij momenten erg gewelddadige wraakthriller loofden we vooral de hybride en hypergestileerde aanpak van Refn. De intussen 42-jarige Deen, die sinds zijn elfde in de VS woont, heeft in zijn jeugd (hij komt uit een cinefiele familie; zijn vader is regisseur en zijn moeder cameravrouw) overduidelijk goed gekeken naar de films van o.a. David Lynch (één van onze favoriete regisseurs), Michael Mann, Martin Scorsese (ook één van onze favoriete regisseurs), Chan-wook Park en David Cronenberg; cineasten die niet vies zijn van geweld in hun films en veel nadruk leggen op visuele kracht en sfeerschepping.

In Only God Forgives (2013), de nieuwe film van Refn, staat wraak opnieuw centraal en experimenteert hij nog meer met beeld, klank en muziek om een beklijvende sfeer op te roepen die in het verlengde ligt van het beklemmende universum dat hij in Drive opriep. Ook het avantgardistische surrealisme in het horrordrama Santa Sangre (1989) lijkt een inspiratiebron geweest te zijn, want ook in Only God Forgives worden armen afgehakt en Refn draagt zijn film in de aftiteling op aan Alejandro Jodorowsky: de Chileense cultregisseur van Santa Sangre.

Ryan Gosling in Only God Forgives.

Wraakengels

Kristin Scott Thomas als de wraaklustige matriarch.
Ryan Gosling vertolkt in Only God Forgives opnieuw de rol van een zwijgzame protagonist: Julian is samen met zijn broer Billy (Tom Burke) actief in de Thaise drughandel. Wanneer Billy vermoord wordt (nadat hij zelf een minderjarige prostituee om het leven bracht), wordt Julian door zijn dominante moeder Crystal (verrassend sterk vertolkt door Kristin Scott Thomas) onder druk gezet om wraak te nemen op de moordenaar van zijn broer. Het spoor leidt naar Chang (charismatische rol van Vithaya Pansringarm): een meedogenloze Thaise politieman die De Wraakengel genoemd wordt...

Vithaya Pansringarm en Kristin Scott Thomas.

Een visuele trip

Only God Forgives ziet er geweldig uit. Regisseur Refn, cameraman Larry Smith, production designer Beth Mickle en art directors Russell Barnes en Witoon "Boom" Suanyai zorgden met knappe decors, felle kleuren (vooral donkerrood, purper en blauw) en een uitgekiende belichting (blacklight, neonlampen, een spel van licht en schaduw) voor een indringende atmosfeer die herinnert aan de misdaadthrillers van David Lynch (Blue Velvet, Lost Highway), Michael Mann (Heat) en Chan-wook Park (Oldboy). Ook de buitenopnames in de straten van de Thaise hoofdstad Bangkok zijn erg geslaagd en dragen in Only God Forgives bij tot de groezelige ondertoon van dit donkere misdaaddrama. Samen met de onheilspellende soundscapes en eigenzinnige muziekkeuze (politieman Chang zingt graag lieflijke Thaise deuntjes in een kitscherige karaokebar) zorgen de onvergetelijke beelden voor een surrealistische trip naar de onderbuik van een crimineel milieu waarin geld, geweld en roekeloze ego's hand in hand gaan. 


Brutaal

Drive riep reeds vragen op over het (gratuite?) geweld in sommige scènes. Ook in Only God Forgives zitten enkele wrede scènes die veeleer een emotionele en esthetische dan een functionele, narratieve rol vervullen. Omdat het verhaal zich afspeelt in het Thaise boksmilieu, want de boksclub van Julian en zijn broer fungeert als dekmantel voor hun drughandeltje, hadden wij geen bezwaar tegen de krijgskunsten-showdown tussen Julian en Chang, noch tegen Changs bloederige executies in samoerai-stijl. De brutale martelscène in de nachtclub daarentegen was er echter te veel aan. In plaats van expliciete beelden te tonen, had deze scène misschien beter (zoals de fameuze oorscène in Quentin Tarantino's Reservoir Dogs) gesuggereerd kunnen worden met off screen geschreeuw en/of met een fade to black, temeer omdat de vrouwen in de nachtclub opgedragen wordt om hun ogen te sluiten alvorens de marteling begint. Iets suggereren, wat Refn overigens óók doet, is vaak minstens even efficiënt als het onverbloemd tonen: niets is zo vindingrijk en evocatief als onze eigen verbeelding.   


Vorm versus inhoud

Het scenario van Only God Forgives is in feite flinterdun, ware het niet voor de interessante subplot waarin de bizarre (incestueuze?) relatie tussen de manipulatieve en sociopathische gangsterbazin Crystal en haar zonen aan bod komt. Die subplot wordt echter onvoldoende uitgewerkt. Ook over de drijfveren van Chang kom je niet genoeg te weten. De dialogen getuigen hier en daar van een trefzeker gevoel voor pikzwarte humor, vooral wanneer de vuilgebekte Crystal geen blad voor de mond neemt, maar ze zijn te schaars om op te kunnen tegen de zwijgzame kracht van de imponerende beelden die alle aandacht opeisen. Uiteindelijk stelt deze briljant in beeld gebrachte, übercoole misdaadthriller inhoudelijk dus toch wat teleur en mist hij daarom, zoals een andere recensent terecht schreef, "echt wel wat Drive". Benieuwd of Refn in zijn volgende film zijn evenwicht hervindt...      

JN.

Only God Forgives (Frankrijk/Thailand/USA/Zweden-2013): in de bioscoop sinds 23 mei 2013.
Met: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm en Tom Burke.

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Only God Forgives - trailer

- ons biografische portret van Ryan Gosling: De stille kracht van Ryan Gosling

- een achtergrondartikel: De knapste acteurs aller tijden: Top 15


Ryan Gosling.


Kristin Scott Thomas.