Bitter Moon - full movie

Bitter Moon is een meeslepend, goeddeels Engelstalig romantisch-erotisch drama uit 1992, onder regie van de Poolse meesterverteller Roman Polanski (één van onze favoriete cineasten).

Het verhaal is gebaseerd op de roman Lunes de fiel van de Franse schrijver Pascal Bruckner uit 1981 en draait rond de allesverterende, zelfdestructieve passie tussen een Amerikaanse schrijver (gespeeld door de Amerikaanse acteur Peter Coyote) en een veel jongere en aantrekkelijke Franse vrouw (rol van Polanski's Franse echtgenote Emmanuelle Seigner).

Naast Peter Coyote en Emmanuelle Seigner in de hoofdrollen, spelen de Engelse acteur Hugh Grant en diens landgenote Kristin Scott Thomas de belangrijkste bijrollen.

Het camerawerk stond onder leiding van de Italiaan Tonino Delli Colli.

De muziek is afkomstig van Vangelis (artiestennaam van de getalenteerde Griekse componist en muzikant Evangelos Odysseas Papathanassiou).

En de montage was in handen van de Franse filmmonteur Hervé de Luze.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.

 

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: romantisch drama / erotiek

Hypergestileerde wraak

Only God Forgives  van Nicolas Winding Refn     ★★★

Anderhalf jaar geleden riepen we de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn hier uit tot de beste regisseur van 2011. Dat had natuurlijk alles te maken met zijn uitstekende misdaadthriller Drive (2011), waarin Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden; lees ons biografische portret hier) een naamloze, mysterieuze wraakengel speelt. In onze recensie van die eigenzinnige, bij momenten erg gewelddadige wraakthriller loofden we vooral de hybride en hypergestileerde aanpak van Refn. De intussen 42-jarige Deen, die sinds zijn elfde in de VS woont, heeft in zijn jeugd (hij komt uit een cinefiele familie; zijn vader is regisseur en zijn moeder cameravrouw) overduidelijk goed gekeken naar de films van o.a. David Lynch (één van onze favoriete regisseurs), Michael Mann, Martin Scorsese (ook één van onze favoriete regisseurs), Chan-wook Park en David Cronenberg; cineasten die niet vies zijn van geweld in hun films en veel nadruk leggen op visuele kracht en sfeerschepping.

In Only God Forgives (2013), de nieuwe film van Refn, staat wraak opnieuw centraal en experimenteert hij nog meer met beeld, klank en muziek om een beklijvende sfeer op te roepen die in het verlengde ligt van het beklemmende universum dat hij in Drive opriep. Ook het avantgardistische surrealisme in het horrordrama Santa Sangre (1989) lijkt een inspiratiebron geweest te zijn, want ook in Only God Forgives worden armen afgehakt en Refn draagt zijn film in de aftiteling op aan Alejandro Jodorowsky: de Chileense cultregisseur van Santa Sangre.


Ryan Gosling in Only God Forgives.

Wraakengels



Kristin Scott Thomas als de wraaklustige matriarch.

Ryan Gosling vertolkt in Only God Forgives opnieuw de rol van een zwijgzame protagonist: Julian is samen met zijn broer Billy (Tom Burke) actief in de Thaise drughandel. Wanneer Billy vermoord wordt (nadat hij zelf een minderjarige prostituee om het leven bracht), wordt Julian door zijn dominante moeder Crystal (verrassend sterk vertolkt door Kristin Scott Thomas) onder druk gezet om wraak te nemen op de moordenaar van zijn broer. Het spoor leidt naar Chang (charismatische rol van Vithaya Pansringarm): een meedogenloze Thaise politieman die De Wraakengel genoemd wordt...



Vithaya Pansringarm en Kristin Scott Thomas.

Een visuele trip

Only God Forgives ziet er geweldig uit. Regisseur Refn, cameraman Larry Smith, production designer Beth Mickle en art directors Russell Barnes en Witoon "Boom" Suanyai zorgden met knappe decors, felle kleuren (vooral donkerrood, purper en blauw) en een uitgekiende belichting (blacklight, neonlampen, een spel van licht en schaduw) voor een indringende atmosfeer die herinnert aan de misdaadthrillers van David Lynch (Blue Velvet, Lost Highway), Michael Mann (Heat) en Chan-wook Park (Oldboy). Ook de buitenopnames in de straten van de Thaise hoofdstad Bangkok zijn erg geslaagd en dragen in Only God Forgives bij tot de groezelige ondertoon van dit donkere misdaaddrama. Samen met de onheilspellende soundscapes en eigenzinnige muziekkeuze (politieman Chang zingt graag lieflijke Thaise deuntjes in een kitscherige karaokebar) zorgen de onvergetelijke beelden voor een surrealistische trip naar de onderbuik van een crimineel milieu waarin geld, geweld en roekeloze ego's hand in hand gaan. 

Brutaal

Drive riep reeds vragen op over het (gratuite?) geweld in sommige scènes. Ook in Only God Forgives zitten enkele wrede scènes die veeleer een emotionele en esthetische dan een functionele, narratieve rol vervullen. Omdat het verhaal zich afspeelt in het Thaise boksmilieu, want de boksclub van Julian en zijn broer fungeert als dekmantel voor hun drughandeltje, hadden wij geen bezwaar tegen de krijgskunsten-showdown tussen Julian en Chang, noch tegen Changs bloederige executies in samoerai-stijl. De brutale martelscène in de nachtclub daarentegen was er echter te veel aan. In plaats van expliciete beelden te tonen, had deze scène misschien beter (zoals de fameuze oorscène in Quentin Tarantino's Reservoir Dogs) gesuggereerd kunnen worden met off screen geschreeuw en/of met een fade to black, temeer omdat de vrouwen in de nachtclub opgedragen wordt om hun ogen te sluiten alvorens de marteling begint. Iets suggereren, wat Refn overigens óók doet, is vaak minstens even efficiënt als het onverbloemd tonen: niets is zo vindingrijk en evocatief als onze eigen verbeelding.   

Vorm versus inhoud

Het scenario van Only God Forgives is in feite flinterdun, ware het niet voor de interessante subplot waarin de bizarre (incestueuze?) relatie tussen de manipulatieve en sociopathische gangsterbazin Crystal en haar zonen aan bod komt. Die subplot wordt echter onvoldoende uitgewerkt. Ook over de drijfveren van Chang kom je niet genoeg te weten. De dialogen getuigen hier en daar van een trefzeker gevoel voor pikzwarte humor, vooral wanneer de vuilgebekte Crystal geen blad voor de mond neemt, maar ze zijn te schaars om op te kunnen tegen de zwijgzame kracht van de imponerende beelden die alle aandacht opeisen. Uiteindelijk stelt deze briljant in beeld gebrachte, übercoole misdaadthriller inhoudelijk dus toch wat teleur en mist hij daarom, zoals een andere recensent terecht schreef, "echt wel wat Drive". Benieuwd of Refn in zijn volgende film zijn evenwicht hervindt...      

JN.

Only God Forgives (Frankrijk/Thailand/USA/Zweden-2013): in de bioscoop sinds 23 mei 2013.
Met: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm en Tom Burke.

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Only God Forgives - trailer

- ons biografische portret van Ryan Gosling: De stille kracht van Ryan Gosling

- een achtergrondartikel: De knapste acteurs aller tijden: Top 15

Ryan Gosling.

Kristin Scott Thomas.

Portret.

De stille kracht van

 Ryan Gosling 

          

Ryan Gosling in Only God Forgives.

 

Hoewel de Canadese acteur Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden) nog niet evenveel box office-potentieel bezit als Amerikaanse supersterren zoals Leonardo DiCaprio en Johnny Depp (ook één van de knapste acteurs aller tijden), is de 32-jarige Gosling goed op weg naar de top van de filmindustrie. Vanaf 23 mei is hij te zien in Only God Forgives (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier): een in de Thaise hoofdstad Bangkok opgenomen, gewelddadige en hypergestileerde misdaadthriller van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn, met wie Gosling eerder al samenwerkte voor de beklijvende wraakthriller Drive (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier).

 

Als de mysterieuze wraakengel in Drive.

Jeugd

Reeds als kind stond Gosling graag in de belangstelling. Zo zong hij samen met zijn oudere zus op huwelijksfeestjes, gaf hij met zijn nonkel imitaties van Elvis Presley ten beste en probeerde hij te praten met de stille kracht van de legendarische acteur Marlon Brando (ook één van de knapste acteurs aller tijden en tevens onze favoriete acteur). Toen Gosling 12 was, mocht hij als Mouseketeer meespelen in de Mickey Mouse Club van het Disney Channel. En vanaf 1995 kreeg hij rolletjes in tv-series zoals Young Hercules (1998-99). Als twintiger werd Gosling stilaan opgemerkt door de filmpers vanwege zijn beloftevolle vertolkingen in films zoals The Believer (2001), Murder by Numbers (2002) en The Slaughter Rule (2002).

 

Doorbraak



Goslings doorbraak bij het grote publiek kwam er in 2004 met zijn hoofdrol in het romantisch drama The Notebook. Hij begon een relatie met zijn Canadese tegenspeelster Rachel McAdams, maar tegenwoordig vormt hij een koppel met de Amerikaanse actrice Eva Mendes, die hij leerde kennen op de set van het boeiende misdaaddrama The Place Beyond the Pines (2012), waarin Gosling ook de hoofdrol speelt.

Met Rachel McAdams in The Notebook.

Gosling is een gevoelige en veelzijdige acteur met een groot charisma, getuige daarvan zijn vertolkingen van onder anderen een drugverslaafde in het drama Half Nelson (2006), een openbaar aanklager in de rechtbankthriller Fracture uit 2007 (bekijk een filmfragment hier), een wanhopige echtgenoot in het romantisch drama Blue Valentine uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), een rokkenjager in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) en een zwijgzame wraakengel in de uitstekende misdaadthriller Drive (2011).

 

Met Michelle Williams in Blue Valentine.

  

Komende zomer waagt Ryan Gosling zich aan zijn regiedebuut: een zelfgeschreven mysterie, dat wellicht volgend jaar uitkomt.

Joeri Naanai

Only God Forgives (Frankrijk/Thailand/USA/Zweden-2013): in de bioscoop vanaf 23 mei 2013.

Met: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm en Tom Burke.

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie

Met zijn huidige partner Eva Mendes in The Place Beyond the Pines.

Only God Forgives - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje links:

- voor onze recensie van Only God Forgives: Hypergestileerd wraakepos

- voor een portret: De stille kracht van Ryan Gosling

Genre: misdaadthriller / martial arts / actie

Dans la maison - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)

Klik op de oranje link voor onze recensie van Dans la maison: Literair voyeurisme

Genre: psychologische thriller / gezinsdrama / tragikomedie

Literair voyeurisme

Dans la maison  van François Ozon     ★★★



Maak kennis met Germain (gespeeld door Fabrice Luchini): een teleurgestelde Franse literatuurleraar die zich blauw ergert aan de oppervlakkigheid van zijn leerlingen. “De reactionaire filosofen voorspellen de invasie van de barbaren. Ik zeg het u: de barbaren zijn er al! In onze klassen”, zucht Germain. Tot hij een opstel leest waarin de 16-jarige Claude (Ernst Umhauer) beschrijft hoe deze leerling infiltreert in het burgerlijke gezin van een klasgenoot. Germain is aangenaam verrast: die jongen heeft literair talent, vindt hij, en hij stimuleert Claude om een vervolg te breien aan zijn literaire realitysoap. Germains vrouw Jeanne (Kristin Scott Thomas) waarschuwt voor inbreuken op de privacy en zij krijgt gelijk wanneer Claude niet alleen verliefd wordt op de moeder van zijn klasgenoot (rol van Emmanuelle Seigner), maar ook het leven van Germain overhoop haalt...

Ernst Umhauer als de scholier Claude (links)
en Fabrice Luchini als zijn leerkracht Germain.

Obsessie, verbeelding en manipulatie

Gebaseerd op het toneelstuk De jongen in de laatste rij van de Spaanse dramaturg Juan Mayorga uit 2006, is de nieuwe Franse film Dans la maison (2012) een intrigerende psychosociale thriller over voyeurisme, verborgen verlangens, jaloezie, obsessie, manipulatie en de troost van de verbeelding. 

Germain werpt zich op als de literaire mentor van Claude, maar blijkt in de praktijk de speelbal te worden van zijn pupil. Regisseur François Ozon houdt de grens tussen fictie en realiteit doelbewust vaag, zodat niet alleen Germain maar ook de kijker gemanipuleerd wordt en zich afvraagt waar het verhaal naartoe gaat. 

Tussendoor is het ook genieten van Germains snedige commentaren op de twijfelachtige kunstwerken die zijn vrouw in haar kunstgalerie tentoonstelt. 

Fabrice Luchini en Kristin Scott Thomas.

Het sterke scenario (geschreven door regisseur Ozon), met knipoogjes naar de voyeuristische misdaadthrillers Rear Window (1954) van Alfred Hitchcock (één van onze favoriete regisseurs) en One Hour Photo (2002) van Mark Romanek, had nog donkerder gekund, maar de rake humor in Dans la maison is om van te snoepen.

JN.

Dans la maison (Frankrijk-2012): in de bioscoop sinds 10 oktober 2012.

Met: Fabrice Luchini, Erst Umhauer, Kristin Scott Thomas, Emmanuelle Seigner Denis Ménochet en Bastien Ughetto.

Genre: psychosociale thriller / gezinsdrama / tragikomedie

Klik op de oranje link voor de trailer: Dans la maison - trailer

Emmanuelle Seigner en Ernst Umhauer.