Posts tonen met het label Ben Mendelsohn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ben Mendelsohn. Alle posts tonen

zaterdag 7 september 2019

The King - trailer


De jonge Frans-Amerikaanse acteur Timothée Chalamet (bekend van zijn hoofdrollen in het homo-erotische drama Call Me by Your Name en in het junkiedrama Beautiful Boy) speelt nu ook de titelrol in de nieuwe Netflix-film The King: een middeleeuws kostuumdrama en historische biopic van de getalenteerde Australische regisseur David Michôd, over de Engelse prins Hal die tegen wil en dank gekroond wordt tot koning Henry V.

De cast omvat nog andere bekende namen, zoals Joel Edgerton, Sean Harris, Ben Mendelsohn, Robert Pattinson en Lily-Rose Depp (dochter van de werelberoemde Amerikaanse acteur Johnny Depp en de Franse zangeres Vanessa Paradis).

De Australische acteur Joel Edgerton schreef, samen met regisseur Michôd, ook het scenario van The King. Zij  baseerden zich hiervoor op de toneelstukken Henry IV - Part 1, Henry IV - Part 2 en Henry V van de legendarische Engelse toneelschrijver William Shakespeare.

De fotografie is het werk van de Australiër Adam Arkapaw, die ook achter de camera stond voor Michôds beklijvende misdaadthriller Animal Kingdom uit 2010 (lees hier onze recensie) en voor de visueel verbluffende verfilming van Shakespeare's toneelstuk Macbeth door de Australische regisseur Justin Kurzel uit 2015 (bekijk de trailer hier).  


De muziek voor The King werd gecomponeerd door de Amerikaan Nicholas Britell, die eerder Oscarnominaties kreeg voor zijn muziek in Moonlight uit 2016 en If Beale Street Could Talk uit 2018 (beide geregisseerd door Barry Jenkins).


The King is te bekijken via de online streamingsdienst Netflix vanaf 1 november 2019.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit en op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelse ondertitels)


Genre: middeleeuws kostuumdrama / historische biopic

vrijdag 28 juli 2017

Una - trailer


Het nieuwe psychologisch drama Una (2016) is het langspeelfilmdebuut van de Australische regisseur Benedict Andrews, gebaseerd op een filmscenario van de Schotse schrijver David Harrower naar diens eigen controversiële toneelstuk Blackbird uit 2005, over de jonge vrouw Una die de man bezoekt met wie zij als 13-jarig meisje een seksuele relatie had toen die man reeds 40 jaar oud was.

De hoofdpersonages worden vertolkt door de Amerikaanse actrice Rooney Mara als het titelpersonage Una, en de Australische acteur Ben Mendelsohn als de voormelde pedoseksueel.

Bekijk de trailer van Una hieronder:



(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: psychologisch drama


dinsdag 14 april 2015

Lost River - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Lost River: Een stilistische freakshow

Genre: psychosociaal drama / stadsfabel



Een stilistische freakshow

Lost River  van Ryan Gosling     ★★




De Amerikaanse acteur Ryan Gosling (één van de knapste acteurs aller tijden, bekend van onder meer The Notebook, Fracture, Blue Valentine, Drive, The Ides of March, The Place Beyond the Pines en Only God Forgives) heeft zich nu ook àchter de camera gewaagd voor de verfilming van een zelfgeschreven scenario. Zijn regiedebuut heet Lost River (2014) en speelt zich af in een verloederde, door leegstand geteisterde wijk in de Amerikaanse grootstad Detroit. 

Ryan Gosling.

Vloek

Terwijl in de Detroitse volkswijk heel wat woningen gesloopt of in brand gestoken worden, weigert Billy (gespeeld door Christina Hendricks) als alleenstaande moeder van twee zonen om hun huisje op te geven. Ze staat echter drie maanden achter met de afbetaling van haar hypothecaire lening. Daarom gaat zij in op het voorstel van haar bankier (vertolkt door Ben Mendelsohn) om te gaan werken in diens macabere cabaret. Intussen steelt haar oudste zoon Bones (Iain De Caestecker) oud koper uit leegstaande krotten om het te verpatsen aan een schroothandelaar. Daarmee komt Bones in conflict met Bully (Matt Smith): de gewelddadige leider van een plaatselijke dievenbende. Volgens buurmeisje Rat (Saiorse Ronan) is de wijk in de ban van een mysterieuze vloek die iets te maken heeft met een oude verzonken stad op de bodem van een onder water gelopen vallei...  

Iain De Caestecker als Bones.

Stadssprookje

Lost River is een merkwaardige stadsfabel die op het voorbije Filmfestival van Cannes voor verdeelde reacties zorgde. 

Heel wat journalisten kraakten de film als een pretentieus, pseudo-artistiek project waarvoor Gosling als regisseur te nadrukkelijk leentjebuur speelde bij cineasten die hij klaarblijkelijk erg bewondert. Zo werd Lost River door de Amerikaanse filmrecensent Justin Chang in het magazine Variety genadeloos de grond in geboord als volgt: "Had Terrence Malick and David Lynch somehow conceived an artistic love-child together, only to see it get kidnapped, strangled and repeatedly kicked in the face by Nicolas Winding Refn, the results might look and sound something like 'Lost River', a risible slab of Detroit gothic that marks an altogether inauspicious writing-directing debut for Ryan Gosling." 

Anderen (bijvoorbeeld in de Vlaamse pers) waren milder en prezen onder meer de dromerige sfeer, de knappe beelden van de Belgische cameraman Benoît Debie en de charismatische vertolking van Ben Mendelsohn als de perverse bankier. 

Billy aanvaardt een job in een duistere nachtclub.

Lappendeken


Zowel de critici als de fans van Lost River hebben een punt. 

Gosling refereert in de film inderdaad erg vaak naar de stijl van andere cineasten: 
- naar de poëtische filmstijl van Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs), bijvoorbeeld in de intimistische openingsbeelden van Lost River; 
- naar de films van David Lynch (ook één van onze favoriete regisseurs), onder meer in het bankkantoor en in het cabaret; 
- naar de horrorfilms van Dario Argento, in de bloederige cabaretscènes; 
- en vooral naar de misdaadfilms Drive en Only God Forgives, beide van Nicolas Winding Refn met Gosling in de hoofdrol, blijkens onder meer de bizarre en gewelddadige personages en de kleurrijke belichting met veel purpere en roze neonlichten. Lees onze recensie van Drive hier en onze recensie van Only God Forgives hier. 

Eva Mendez speelt een bijrolletje in Lost River.

De stilistische referenties zijn sfeervol in beeld gebracht onder leiding van cameraman Benoît Debie, die dankbaar gebruik maakte van fotogenieke locaties in de achterbuurten van Detroit.

De beelden hangen echter aan elkaar als los zand. Dat ligt niet zozeer aan de degelijke montage van de Belg Nico Leunen, maar aan het onbeheerste scenario, de wisselende mise-en-scène, het inconsistente production design en de heterogene art direction.

Matt Smith als Bully.

Vanwege het gebrek aan samenhang schiet Lost River inhoudelijk en stilistisch alle kanten uit, waardoor de film zowel narratief als visueel op een fragmentair lappendeken lijkt. Gosling was te ambitieus en wilde te veel kwijt in zijn regiedebuut. Wellicht hoopte hij als debutant indruk te maken met een visitekaartje waarin hij via tal van cinefiele verwijzingen aantoont dat hij zijn pappenheimers kent. Hij vergat daarbij echter dat less vaak more is, tenzij je Quentin Tarantino of Stanley Kubrick heet (die beiden ook behoren tot onze favoriete regisseurs). 

Wegens het gebrek aan een strakke (of toch op zijn minst doelgerichte) plot, volstond mooifilmerij niet om te verhullen dat Lost River over te veel gaat (de economische crisis, armoede, geweld, perversiteiten, mysterie...) en daarom uiteindelijk tekort schiet. 

Dat is ook te merken aan de cast, die weliswaar behoorlijk acteert maar de gebreken in het scenario van deze stilistische freakshow niet kon overstijgen en bij ons alvast geen echte empathie met de personages kon losweken. Bovendien is de rol van Matt Smith als de slechterik Bully te vlak en te karikaturaal. Alleen Ben Mendelsohn beklijft (als de bankier), dankzij zijn onvoorspelbare uitstraling waarmee deze Australische rasacteur elk scenario lijkt te kunnen overstijgen.

Ben Mendelsohn als de bankier.

Anderzijds verdient Gosling wel lof voor zijn durf en eigenzinnigheid, waardoor zijn regiedebuut in elk geval wereldwijd over de tongen gaat als een opmerkelijke film die afwijkt van platgetreden paden. Hopelijk krijgt hij de kans om nog eens in de regiestoel te zitten en levert dat de volgende keer dan een beter resultaat op.

JN.

Lost River (USA-2014): in de Belgische bioscopen sinds 8 april 2015.
Met: Iain De Caestecker, Christina Hendricks, Matt Smith, Ben Mendelsohn en Saiorse Ronan.

Genre: psychosociaal drama / stadsfabel

Klik op de oranje link voor de trailer: Lost River - trailer


zondag 31 augustus 2014

Exodus: Gods and Kings - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Genre: historisch epos / bijbels drama / avontuur





zaterdag 5 januari 2013

Just a business

Killing Them Softly  van Andrew Dominik     ★★★½



De ijzersterke slotscène van Killing Them Softly (2012) vat de cynische teneur van dit nieuwe, beklijvende Amerikaanse misdaaddrama van Andrew Dominik goed samen. Op de avond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen in november 2008 zitten huurmoordenaar Jackie (hoofdrol van Brad Pitt) en een vertegenwoordiger van de plaatselijke maffia (gespeeld door Richard Jenkins) aan de toog van een bar in New Orleans. Terwijl president Obama op de tv een toespraak houdt, neemt Jackie het pleidooi van de president voor een verenigd Amerika van gelijke burgers op de korrel: "This guy wants to tell me we're living in a community. Don't make me laugh. I'm living in America and in America you're on your own. America is not a country; it's just a business. Now fucking pay me."

Brad Pitt (links) en Richard Jenkins.

Wat aan de voormelde slotscène in Killing Them Softly voorafgaat heeft net zo veel weg van een mistroostig psychosociaal portret van de failliete American Dream als van een gangsterfilm. Terwijl de financiële crisis in de herfst van 2008 losbarst, lijkt New Orleans drie jaar na orkaan Katrina nog steeds een rampgebied: leegstand, armoede, werkloosheid, drugsverslaving en criminaliteit houden er lelijk huis. Te midden van deze tristesse beramen de naïeve loser Frankie (Scoot McNairy), de labiele heroïneverslaafde Russell (Ben Mendelsohn) en hun opdrachtgever Johnny "Squirrel" Amato (Vincent Curatola) een overval op de illegale pokerclub van Markie (Ray Liotta). Markie heeft zijn eigen pokercliënteel al eens beroofd en is daarmee de ideale zondebok voor de nieuwe overval. Alles verloopt naar plan. Tot huurmoordenaar Jackie in opdracht van de maffia de waarheid achterhaalt...

Markie (rechts) moet opdraaien voor de nieuwe overval op zijn illegale pokerclub.

Sluipmoordenaars

Huurmoordenaar Jackie is een wandelende contradictie: een killer met een geweten, die zijn slachtoffers bij voorkeur niet in de ogen kijkt wanneer hij hen om het leven brengt. Hij vermoordt ze liever vanop een afstand, zodat hij hun smeekbeden niet moet aanhoren alvorens hij ze een kogel door de kop jaagt: "I like to kill them softly." Dat verklaart meteen de filmtitel.

Terwijl het misdaaddrama zich ontvouwt, hoor je op de achtergrond vaak radio- en tv-fragmenten over de financiële crisis. Niet alleen huurmoordenaars, maar ook de grootbanken, de aandeelhouders van de investeringsbedrijven op Wall Street en hun politieke marionetten, zoals de voormalige Amerikaanse minister van Financiën en Goldman Sachs-puppet Henry "Hank" Paulson, bedienen zich van sluipwegen terwijl zij ten voordele van zichzelf de wereldeconomie 'zachtjes' om zeep helpen. Wat zijn de traders op de beursvloer en de politici in de wandelgangen van de macht anders dan economische hitmen in dienst van de financiële elite...?

Scoot McNairy als Frankie.

Bullshit

De personages in Killing Them Softly zijn de illusie al lang voorbij. Het zijn vrijwel allemaal eenzame mannen; loners die hun kille, verbitterde verdriet verdrinken met alcohol, drugs en betaalde seks. "It's all bullshit", zucht de depressieve en drankzuchtige huurmoordenaar "New York" Mickey (vertolkt door James Gandolfini, beter bekend als de maffiabaas Tony Soprano in de briljante gangsterserie The Sopranos). Mickey is doorgaans te dronken om zijn job als huurmoordenaar efficiënt uit te voeren.
 
James Gandolfini als de gedesillusioneerde hitman Mickey.

De meest stuurloze personificatie van de mistroostige existentiële eenzaamheid die Killing Them Softly doeltreffend oproept is wellicht Russell. Deze verwaaide junkie wordt briljant vertolkt door de Australische acteur Ben Mendelsohn, die eerder al schitterde als de sociopathische crimineel Pope in de knappe misdaadthriller Animal Kingdom (2010) van David Michôd (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Ook de rest van de cast van Killing Them Softly acteert overtuigend, maar het zijn toch vooral de vertolkingen van Gandolfini, Liotta en Pitt die het meest beklljven.

Ben Mendelsohn als de verknipte junkie Russell.

Contrast

Hoofdrolspeler Brad Pitt werkte eerder al samen met de Nieuw-Zeelandse regisseur Andrew Dominik voor de boeiende en visueel verbluffende western The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford uit 2007 (één van onze favoriete westerns). En net als deze sfeervolle en elegische western, wordt ook Killing Them Softly (gebaseerd op de roman Cogan's Trade van George V. Higgins uit 1974) door regisseur Dominik uitgetild boven zijn filmgenre. Hoewel Killing Them Softly als gangsterfilm echo's bevat van de beeldtaal in Martin Scorsese's briljante gangsterkroniek GoodFellas uit 1990 (één van onze favoriete films), van het rauwe realisme in Guy Ritchie's zwarte misdaadkomedie Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en van de naturalistische dialogen in de misdaadfilms van Quentin Tarantino, zorgt de eigenzinnige aanpak van Dominik, die het scenario van Killing Them Softly zelf schreef, voor een gelijkaardig genre-overstijgend resultaat als de hybride stijloefening van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn in diens duistere wraakfilm Drive uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier). Dankzij de tegenstrijdige combinatie van actie en melancholie, van spanning en sfeer, in scènes die de tijd nemen om ook de psychosociale dimensie van crimineel gedrag te evoceren, is Killing Them Softly net als Drive een boeiend buitenbeentje in het genre van de hardboiled misdaadthriller.


Dominik maakt daarbij gebruik van een soundtrack met weemoedige liedjes uit vervlogen tijden om het contrast met het brutale geweld te accentueren, bijvoorbeeld in de memorabele scène waarin de moordende kogels uit Jackie's vuurwapen in slow motion een autoruit verbrijzelen terwijl op de klankband het lieflijke liedje Love Letters Straight From Your Heart van Ketty Lester uit 1961 weerklinkt. Ook het betoverende jazzdeuntje It's Only a Paper Moon uit de tijd van de Grote Depressie illustreert dat Killing Them Softly behalve een gangsterfilm ook een sociaal geëngageerde aanklacht is tegen de oorzaken van de frauduleuze phony economy die aan de basis liggen van de schrijnende bestaansvoorwaarden en de (zelf)destructieve dynamiek in de gewelddadige onderbuik van Amerika.

JN.

It's Only a Paper Moon

I never feel a thing is real
When I'm away from you
Out of your embrace
The world's a temporary parking place

Mmm, mm, mm, mm
A bubble for a minute
Mmm, mm, mm, mm
You smile, the bubble has a rainbow in it

Say, its only a paper moon
Sailing over a cardboard sea
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me

Yes, it's only a canvas sky
Hanging over a muslin tree
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me

Without your love
It's a honky-tonk parade
Without your love
It's a melody played in a penny arcade

It's a Barnum and Bailey world
Just as phony as it can be
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me




Killing Them Softly (USA-2012): in de Belgische bioscopen sinds 5 december 2012.
Met: Brad Pitt, Scoot McNairy, Ben Mendelsohn, Ray Liotta, Richard Jenkins, James Gandolfini en Vincent Curatola.

Genre: gangsterfilm / neo noir misdaadthriller / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Killing Them Softly - trailer


Killing Them Softly - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Killing Them Softly: Just a business

Genre: gangsterfilm / neo noir thriller / psychosociaal misdaaddrama


woensdag 13 juli 2011

Dog eat dog

Animal Kingdom  van David Michôd     ★★★★




De openingsscène van Animal Kingdom (2010) zet meteen de toon van deze nieuwe, grauwe en beklemmende misdaadthriller: de 17-jarige Joshua Cody (gespeeld door James Frecheville) zit in zijn woning in de Australische stad Melbourne apathisch naar de tv te kijken terwijl zijn moeder naast hem op de sofa in coma ligt na een (zoveelste?) overdosis heroïne... Enkele uren later, nadat zijn moeder naar het ziekenhuis overgebracht is, verneemt Joshua dat zij overleden is. Hij blijft verweesd achter in de gezinswoning, tot zijn grootmoeder Janine "Smurf" Cody (schitterend vertolkt door Jacki Weaver) hem komt ophalen om voortaan bij haar te wonen.

Joshua kijkt naar de tv, terwijl zijn moeder in coma ligt na haar overdosis heroïne.

Ten huize van oma Cody -een dubieuze weduwe waarvoor Joshua's moeder hem gewaarschuwd had- ontbreekt het echter ook aan een opvoedkundig verantwoorde familiemoraal. En dat is nog zacht uitgedrukt: Janine's drie zonen Darren, Craig en Andrew zijn immers professionele criminelen. Oma Cody blijkt daar overigens niet meteen wakker van te liggen. Integendeel: als een onvervalste Ma Baker doet mater familias Janine Cody er alles aan om om haar kroost uit de gevangenis te houden; alles, behalve hen op het rechte pad brengen...

V.l.n.r.: Luke Ford, Sullivan Stapleton en Ben Mendelsohn als Darren, Craig en Andrew Cody.

Wanneer het  gewelddadige politieteam Gewapende Overvallen onder leiding van politiedetective Nathan Leckie (bijrol van Guy Pearce) steeds driester te werk gaat om de voortvluchtige Andrew "Pope" Cody -de oudste zoon van oma Smurf- te pakken te krijgen, komt de hele familie onder druk te staan. Joshua's nonkels beginnen eraan te twijfelen of hij zijn mond wel kan houden tegen de politie. Joshua voelt zich vooral bedreigd door de onberekenbare Pope en begint te vrezen voor zijn leven...

James Frecheville als Joshua Cody.

Survival of the fittest

Animal Kingdom is het trefzekere langspeelfilmdebuut van de Australische regisseur David Michôd. 
Het door Michôd zelfgeschreven scenario houdt de kijker van begin tot eind in de ban van het spannende familiedrama. Naast een rauwe misdaadthriller (waarin het geweld overigens meer gesuggereerd dan expliciet getoond wordt), is Animal Kingdom ook een fascinerende psychosociale studie van de volatiele relaties en machtsverhoudingen binnen een door en door disfunctionele familie die veel weg heeft van een roedel wilde honden.

Op het eerste zicht zijn de Cody's een solidaire, hiërarchisch opgebouwde clan, met oma Cody als de zorgzame en liefhebbende (incestueuze?) mater familias die de hele bende bijeen houdt. Maar wanneer gerecht en politie hen in het nauw drijven, komen er barsten in hun familiale loyauteit. De maskers vallen af en de Cody's blijken er in hun survival of the fittest niet voor terug te deinzen om ook elkaar een mes in de rug te steken. Pope profileert zich in de horde als de leider, die geen tegenstand duldt. Maar oma Smurf is de zwarte weduwe in het familiale web van haar matriarchaat en ontpopt zich als de meester-manipulator die iedereen naar haar hand zet...

Ben Mendelsohn als 'clanleider' Pope.

Bad mother

De castleden acteren uitstekend, met glansrollen van James Frecheville als de onderkoelde en (ogenschijnlijk) weerloze Joshua, Sullivan Stapleton als de hyperkinetische en aan zijn eigen spul verslaafde drugdealer Craig Cody, Ben Mendelsohn als de verontrustende sociopaat Pope, en vooral Jacki Weaver als de sluwe grootmoeder.


Jacki Weaver steelt de show als de sluwe mater familias.

Weaver, terecht bekroond met een Golden Globe voor haar opvallende bijrol in Animal Kingdom, geeft een ambivalente, duivelse draai aan haar personage en maakt van Janine "Smurf" Cody een even innemende als gewetenloze feeks: één van de beste movie villains aller tijden, die past in het rijtje van andere memorabele bad mothers in de filmgeschiedenis, zoals:
- Margaret Wycherly als de misdadige "Ma" Jarrett in de gangsterklassieker White Heat (1949) van Raoul Walsh, met James Cagney in zijn iconische hoofdrol van de sociopathische gangster en 'moederskind' Arthur "Cody" Jarrett ;
- de wrede stiefmoeder van Assepoester in de tekenfilm Cinderella (1950) van de studio Walt Disney Productions;
- Anne Bancroft als de opdringerige en oppervlakkige Mrs. Robinson in de romantische coming-of-age-tragikomedie The Graduate (1967) van Mike Nichols, met Dustin Hoffman in zijn doorbraakrol van de net afgestudeerde student Benjamin Braddock;
- Shelley Winters in haar titelrol van de criminele Kate "Ma" Barker in het psychosociaal misdaaddrama Bloody Mama (1970) van Roger Corman;
- Piper Laurie als de seksueel gefrustreerde, dominante en religieus fanatieke moederfiguur Margaret White (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante horrorthriller Carrie (1976) van Brian De Palma (één van onze favoriete horrorfilms), met Sissy Spacek in de titelrol van het introverte schoolmeisje Carrie White  (bekijk een making-of-documentaire hier);
- Faye Dunaway in haar titelrol van de zelfzuchtige en opvliegende filmster en adoptiemoeder Joan Crawford in de psychosociale biopic Mommie Dearest (1980) van Frank Perry;
- Kim Stanley als Lillian Farmer: de dominante moeder van de rebelse Amerikaanse actrice Frances Farmer in de aangrijpende psychosociale biopic Frances (1982) van Graeme Clifford, met Jessica Lange in haar briljante titelrol van de onfortuinlijke Frances Farmer (bekijk de trailer hier);
- Anne Ramsey als Mrs. "Momma" Lift: de onuitstaanbare moeder in de zwarte misdaadkomedie Throw Momma from the Train (1987) van en met Danny DeVito;
- Angelica Huston als Lilly Dillon: de (incestueuze?) oplichtster in het neo noir oplichtersdrama The Grifters (1990) van Stephen Frears;
- en Meryl Streep als Eleanor Shaw: de manipulatieve senatrice in de psychologische politieke thriller The Manchurian Candidate (2004) van Jonathan Demme, met Denzel Washington en Liev Schreiber als de belangrijkste tegenspelers (lees ons biografische portret van Denzel Washington uit 2014 hier).

JN.

Animal Kingdom (Australië-2010): beschikbaar op dvd vanaf 18 augustus 2011.
Met: James Frecheville, Jacki Weaver, Ben Mendelsohn, Sullivan Stapleton, Joel Edgerton, Luke Ford en Guy Pearce.

Genre: misdaadthriller / gangsterfilm / psychosociaal familiedrama

Klik op de oranje link voor de trailer: Animal Kingdom - trailer




zaterdag 11 juni 2011

Animal Kingdom - trailer



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: misdaadthriller / gangsterfilm / psychosociaal familiedrama

Klik op de oranje link voor onze recensie van Animal Kingdom: Dog eat dog