Portret.

Lars von Trier

                 

Enfant terrible van de Deense cinema 

De Deense cultcineast Lars von Trier (57) zit niet verlegen om een schandaaltje meer of minder. Zo werd hij op het Filmfestival van Cannes in 2011 persona non grata verklaard omdat Von Trier er tijdens een persconferentie zei wel "een beetje sympathie" voor Adolf Hitler te kunnen opbrengen en er grappend aan toevoegde: "Oké, ik ben een Nazi."

Nymph()maniac

Behalve zijn controversiële uitspraken, zorgen ook en vooral Von Triers films voor de nodige ophef. Zo is zijn nieuwe tweeluik Nymph()maniac (2013) een erotisch drama over het leven van een nymfomane, in haar jeugd vertolkt door debutante Stacy Martin en als volwassen vrouw door Charlotte Gainsbourg.

Voor de seksueel expliciete scènes (volgende maand gaat het eerste deel van een langere, nog hardere versie in première op het Filmfestival van Berlijn) werden de geslachtsdelen van pornoacteurs digitaal verwerkt in de opnames van de hoofdrolspelers. Toch is Nymph()maniac, ondanks de kinky promotiecampagne, geen pornofilm stricto sensu, maar veeleer een existentiële bespiegeling over verlangens, seksuele machtsverhoudingen, zonde(besef) en de vage grens tussen goed en kwaad.

Charlotte Gainsbourg in Nymphomaniac.

Onvoorspelbaar

In Nymph()maniac doet Von Trier op onvoorspelbare wijze wat hij graag doet: zijn publiek op het verkeerde been zetten. Dat deed hij eerder al:

Emily Watson in Breaking the Waves.

- Breaking the Waves (1996) is een gevoelig drama waarin Von Trier zowel devote religiositeit als (onderdrukte) seksualiteit thematiseerde;

- in Dancer in the Dark (2000), met de IJslandse popster Björk in de hoofdrol, nam Von Trier op zijn eigen, onnavolgbare manier het musicalgenre onder handen;

- het avant-gardistisch misdaaddrama Dogville (2003) werd onder regie van Von Trier gefilmd op een quasi lege set met markeringen op de studiovloer in plaats van tastbare huizen;

- en Antichrist (2009) is een bizarre en bij wijlen erg wrede filosofische fabel over een koppel dat rouwt om het verlies van hun kind en dat gewelddadige rationeel-mannelijke en irrationeel-vrouwelijke natuurkrachten symboliseert.

De set van Dogville.

Sober maar lyrisch

Hoewel Von Trier tot op zekere hoogte de sobere filmtechnieken van het mee door hem opgestelde Dogma 95-manifest toepast -vooral in zijn omstreden, seksueel expliciete zwarte komedie The Idiots uit 1998-, stralen zijn films ook een lyrische kwaliteit uit, zoals onder meer blijkt uit de mooie, weemoedige sfeer in het apocalyptisch familiedrama Melancholia uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Kirsten Dunst in Melancholia.

Kortom, als enfant terrible van de Deense cinema is Von Trier een geval apart, wiens werk provoceert, soms ontroert, vaak (gratuit?) shockeert, altijd verrast en niemand -vriend noch vijand- onberoerd laat.

JN.

Nymph()maniac Part 1 (Denemarken-2013): in de Belgische bioscopen sinds 1 januari 2014.

Nymph()maniac Part 2 (Denemarken-2013): in de Belgische bioscopen vanaf 29 januari 2014.

Met: Charlotte Gainsbourg, Stellan Skarsgård, Stacy Martin, Shia LaBoeuf, Uma Thurman, Willem Dafoe, Christian Slater en Jamie Bell.

Genre: erotiek / psychologisch drama

Op weg naar het einde

Melancholia  van Lars von Trier     ★★★

Tijdens het mislukte huwelijksfeest ter ere van het nieuwe echtpaar Justine (Kirsten Dunst) en Michael (Alexander Skarsgård) merkt de melancholische Justine een vreemde planeet op aan de hemel. Terwijl de planeet de aarde nadert, beginnen Justine, haar zuster Claire (Charlotte Gainsbourg) en diens man John (Kiefer Sutherland) zich af te vragen of het tot een fatale botsing met de planeet zal komen...

Beladen

Kirsten Dunst haalt het uiterste uit haar complexe rol van Justine, maar het scenario van Melancholia is wat te beladen voor een evenwichtig resultaat. Toch werd Dunst voor haar gevoelige vertolking van Justine uitgeroepen tot beste actrice op het voorbije Filmfestival van Cannes. 

Kirsten Dunst als de melancholische bruid Justine.

Charlotte Gainsbourg maakt minstens evenveel indruk als de angstige Claire. Ook Kiefer Sutherland acteert uitstekend als de rijke, flegmatieke John. Voor de bijrollen van John Hurt en Charlotte Rampling daarentegen, als de ouders van Justine en Claire, bood het scenario kennelijk te weinig ruimte om memorabele acteerprestaties neer te zetten.

Charlotte Gainsbourg en Kiefer Sutherland.

Apocalyps?

Melancholia (2011) is een nieuw, eigenzinnig psychologisch familiedrama over hoe mensen omgaan met crisissituaties. Geconfronteerd met de dreiging van een catastrofe die het einde van de wereld zou betekenen, reageren de drie protagonisten elk op hun eigen manier. De depressieve, fatalistische Justine lijkt zich te verzoenen met haar schijnbaar nakende dood. John rationaliseert en vertrouwt op de geruststellende voorspellingen van astronomen. Maar Claire is doodsbang voor het lot van haar zoontje.

Het eerste deel van de film focust op diverse subplots rond het huwelijk van Justine en Michael en komt daardoor wat onevenwichtig en verwarrend over. Maar naarmate het verhaal vordert, focust de Deense cultregisseur Lars von Trier letterlijk en figuurlijk op het naderende hemellichaam en de invloed die zijn dreigende, fascinerende aanwezigheid heeft op de hoofdpersonages. Terwijl een apocalyps stilaan onafwendbaar lijkt, zorgen de surrealistische, wondermooie fotografie en bevreemdende atmosfeer (denk aan de schilderijen van René Magritte en Paul Delvaux) voor een intense, emotionele finale...

JN.

Melancholia (Denemarken/Zweden/Frankrijk/Duitsland-2011): in de Belgische bioscopen sinds 10 augustus 2011.

Met: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Alexander Skarsgård, John Hurt en Charlotte Rampling.

Genre: psychologisch familiedrama / sciencefiction

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Melancholia - trailer

- ons biografische portret van de regisseur: Lars von Trier. Enfant terrible van de Deense cinema

Melancholia - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Melancholia: Op weg naar het einde

- ons biografisch portret van de regisseur: Lars von Trier. Enfant terrible van de Deense cinema

Genre: psychologisch familiedrama / sciencefiction

NIEUWS!

The Tree of Life

wint Gouden Palm in Cannes

2011

The Tree of Life -de nieuwe, visueel verbluffende film van de Amerikaanse cultcineast Terrence Malick (lees onze recensie hier), heeft het voorbije weekend de felbegeerde Palme d'Or gewonnen tijdens de slotceremonie van het jaarlijkse en prestigieuze Filmfestival van Cannes. Malick, die een hekel heeft aan mediabelangstelling en al tientallen jaren een teruggetrokken bestaan leidt, was zelf niet aanwezig op de plechtigheid. De jury onder voorzitterschap van de Amerikaanse steracteur Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) overhandigde de trofee dan maar aan Bill Pohlad en Dede Gardner, twee co-producenten van de film.

Brad Pitt in The Tree of Life van Terrence Malick.

Andere prijzen

De Grote Prijs van de Jury (in feite een Zilveren Palm) werd gedeeld door twee films: 

- Le gamin au vélo van het in Cannes al vaker bekroonde Belgische regisseursduo Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne (lees onze recensie hier);

- en Once Upon a Time in Anatolia (oorspronkelijke Turkse titel: Bir zamanlar Anadolu'da) van Nuri Bilge Ceylan. 

De Deen Nicolas Winding Refn werd uitgeroepen tot beste regisseur voor zijn harde neo noir misdaadthriller Drive (lees onze recensie hier).

De Fransman Jean Dujardin was volgens de festivaljury de beste acteur, dankzij zijn hoofdrol in The Artist: een tragikomische, in zwart-wit gefilmde hommage van de Franse regisseur Michel Hazanavicius aan het tijdperk van de stille film. 

Jean Dujardin in The Artist van Michel Hazanavicius

De Amerikaanse Kirsten Dunst werd uitgeroepen tot beste actrice voor haar hoofdrol in Melancholia van de Deense cultcineast Lars von Trier (lees onze recensie hier en ons biografische portret van de regisseur hier). 

Kirsten Dunst in Melancholia van Lars von Trier.

De Italiaanse cineast Bernardo Bertolucci en de Franse acteur Jean-Paul Belmondo kregen elk een Erepalm als bekroning van hun respectievelijke filmcarrières.

Schandaal

Lars von Trier was er overigens niet bij toen Kirsten Dunst in de bloemetjes werd gezet voor haar vertolking in Melancholia. De omstreden Deense Dogma-regisseur was immers in de loop van vorige week al door de directie van het Filmfestival van Cannes persona non grata verklaard na enkele gewaagde uitspraken waarin Von Trier onder meer "begrip" had getoond voor Adolf Hitler.

Joeri Naanai

 

Hieronder vindt u de belangrijkste winnaars 

van het 64ste Filmfestival van Cannes 

nog even op een rijtje:

Gouden Palm

The Tree of Life van Terrence Malick

Grote Prijs

- Le gamin au vélo van de gebroeders Dardenne 

- Once Upon a Time in Anatolia van Nuri Bilge Ceylan

Beste regie

Nicolas Winding Refn voor Drive

Beste actrice

Kirsten Dunst in Melancholia van Lars Von Trier

Beste acteur

Jean Dujardin in The Artist van Michel Hazanavicius

Beste scenario

Joseph Cedar voor Footnote (aka Hearat shulayim)

Beste kortflm

Cross van Maryna Vroda

Beste debuutfilm

Las acacias van Pablo Giorgelli

Erepalm

Bernardo Bertolucci en Jean-Paul Belmondo

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van The Tree of Life: Amor Fati

- de trailer: The Tree of Life - trailer

- onze recensie van Le gamin au vélo: Belgische Oliver Twist

- een filmfragment: Le Gamin au vélo - fragment

- onze recensie van Melancholia: Op weg naar het einde

- de trailer: Melancholia - trailer

- onze recensie van Drive: Wraakengel

- een filmfragment: Drive - fragment