Bekende cineasten kiezen horrortoppers

De Amerikaanse filmwebsite IndieWire onderzocht welke horrorfilms in de smaak vallen van 51 cineasten, onder wie ook bekende regisseurs zoals Martin Scorsese (één van onze favoriete cineasten), Quentin Tarantino (ook één van onze favoriete cineasten), Christopher Nolan, John Carpenter, William Friedkin (ook één van onze favoriete cineasten), Tim Burton en Ari Aster (ook één van onze favoriete cineasten). Het resultaat vindt u in onderstaande lijst, waarin elk van de (alfabetisch gerangschikte) cineasten telkens één film aanbeveelt als een topper in het horrorgenre: 

- Alexandre Aja: The Shining van Stanley Kubrick (onze favoriete cineast) uit 1980 (één van onze favoriete horrorfilms, één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court). Bekijk de trailer hier en een documentaire over Stanley Kubrick hier.

- Pedro Almodóvar: Arrebato (internationale titel: Rapture) van Iván Zulueta uit 1979.

- Ana Lily Amirpour: Antichrist van Lars von Trier uit 2009. Lees ons biografische portret van Lars von Trier hier. 

- Wes Anderson: Rosemary’s Baby van Roman Polanski (één van onze favoriete cineasten) uit 1968 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Bekijk de trailer hier, een filmfragment hier, een making-of-documentaire hier en lees ons biografische portret van Wes Anderson hier.

- Ari Aster: Kwaidan van Masaki Kobayashi uit 1964.

- Anna Biller: Peeping Tom van Michael Powell uit 1960 (één van onze favoriete films over seriemoorden). Bekijk het begin van de film hier.

- Joon-ho Bong: Midsommar van Ari Aster uit 2019 (één van onze favoriete horrorfilms). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Darren Lynn Bousman: The Last House on the Left van Wes Craven uit 1972.

- Patrick Brice: Jacob’s Ladder van Adrian Lyne uit 1990.

- Bo Burnham: Raw van Julia Ducournau uit 2016.

- Tim Burton: The Wicker Man van Robin Hardy uit 1973. Bekijk de hele film hier en lees ons biografische portret van Tim Burton hier.

- John Carpenter: The Exorcist van William Friedkin (één van onze favoriete cineasten) uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms). Bekijk de trailer hier, lees ons In Memoriam over William Friedkin hier en bekijk een interview met John Carpenter, John Landis en David Cronenberg over angstaanjagende films hier.

- David Cronenberg: Don’t Look Now van Nicolas Roeg uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms). Bekijk de hele film hier en een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- Nia DaCosta: Under the Skin van Jonathan Glazer uit 2013. Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een interview met Jonathan Glazer hier.

- Josephine Decker: Suspiria van Luca Guadagnino uit 2018. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Greta Gerwig: The 39 Steps van Alfred Hitchcock (één van onze favoriete cineasten) uit 1935. Opmerking: deze spionage-mysteriethriller is in feite geen horrorfilm.

- Guillermo del Toro: Les yeux sans visage van Georges Franju uit 1960. Bekijk de hele film hier.

- Julia Ducournau: Dead Ringers van David Cronenberg uit 1988. Lees ons biografische portret van David Cronenberg hier en bekijk een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- Robert Eggers: Nosferatu van F.W. Murnau uit 1922 (één van de invloedrijkste films aller tijden). Bekijk de hele film hier, lees nieuws over de remake door Robert Eggers hier en een lijst met de favoriete horrorfilms van Robert Eggers hier.

- Coralie Fargeat: I Saw the Devil van Jee-woon Kim uit 2010 (één van onze favoriete horrorfilms). Lees onze recensie hier.

- Mike Flanagan: The Blackcoat’s Daughter van Oz Perkins uit 2015. Bekijk de trailer hier.

- William Friedkin: Funny Games van Michael Haneke uit 1997 (één van onze favoriete films over seriemoorden). Lees ons In Memoriam over William Friedkin hier en bekijk een interview met hem over zijn favoriete films hier.

- Alex Garland: Alien van Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten) uit 1979 (onze favoriete sciencefictionfilm, één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Lees onze recensie hier, 10 redenen om deze film op een groot scherm te zien hier, bekijk een interview met Ridley Scott hier en lees ons biografische portret van Ridley Scott hier.

- Luca Guadagnino: The Fly van David Cronenberg uit 1986. Lees ons biografische portret van David Cronenberg hier en bekijk een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- James Gunn: Jaws van Steven Spielberg (één van onze favoriete cineasten) uit 1975 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Lees onze recensie hier, bekijk een making-of-documentaire over de knappe cameratechnieken hier en filmfragmenten hier, hier, hier en hier.

- Mary Harron: Relic van Natalie Erika James uit 2020.

- Natalie Erika James: Ringu van Hideo Nakata uit 1998.

- Leigh Janiak: Scream van Wes Craven uit 1996 (één van onze favoriete films over seriemoorden).

- Jim Jarmusch: American Psycho van Mary Harron uit 2000 (één van onze favoriete films over seriemoorden). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Jennifer Kent: The Texas Chain Saw Massacre van Tobe Hooper uit 1974 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden). Bekijk de hele film hier.

- Karyn Kusama: Habit van Larry Fessenden uit 1997.

- David Lowery: Hereditary van Ari Aster (één van onze favoriete cineasten) uit 2018 (één van onze favoriete horrorfilms). Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Andy Muschietti: Near Dark van Kathryn Bigelow uit 1987.

- Gaspar Noé: Un chien andalou van Luis Buñuel uit 1929.

- Christopher Nolan: Alien van Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten) uit 1979 (onze favoriete sciencefictionfilm, één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court). Lees onze recensie hier, 10 redenen om deze film op een groot scherm te zien hier, bekijk een interview met Ridley Scott hier en lees ons biografische portret van Ridley Scott hier.

- André Øvredal: Poltergeist van Tobe Hooper en Steven Spielberg (één van onze favoriete cineasten) uit 1982. Lees nieuws over de regie van deze film hier.

- Jordan Peele: Misery van Rob Reiner uit 1990 (één van onze favoriete horrorfilms, één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court). Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

- Oz Perkins: The Strangers van Bryan Bertino uit 2008.

- Sam Raimi: Night of the Living Dead van George A. Romero uit 1968 (één van de invloedrijkste films aller tijden).

- Jennifer Reeder: You Were Never Really Here van Lynne Ramsay uit 2017. Bekijk de trailer hier. Opmerking: deze psychologische misdaadthriller is in feite geen horrorfilm.

- Eli Roth: Creepshow van George A. Romero uit 1982.

- Josh Safdie: Videodrome van David Cronenberg uit 1983. Lees ons biografische portret van David Cronenberg hier en bekijk een interview met David Cronenberg, John Carpenter en John Landis over angstaanjagende films hier.

- Martin Scorsese: The Haunting van Jack Clayton uit 1961. Lees ons biografische portret van Martin Scorsese hier en een lijst met zijn favoriete horrorfilms hier.

- Domee Shi: Shaun of the Dead van Edgar Wright uit 2004.

- Peter Strickland: Climax van Gaspar Noé uit 2018. Bekijk de trailer hier.

- Quentin Tarantino: Audition van Takashi Miike uit 1999.

- James Wan: The Others van Alejandro Amenábar uit 2001

- Ti West: The Shining van Stanley Kubrick (onze favoriete cineast) uit 1980 (één van onze favoriete horrorfilms, één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court). Bekijk de trailer hier en een documentaire over Stanley Kubrick hier.

- Ben Wheatley: Eraserhead van David Lynch (één van onze favoriete cineasten) uit 1977.

- Edgar Wright: Dead of Night van Basil Dearden, Alberto Cavalcanti, Robert Hamer en Charles Crichton uit 1945.

- Rob Zombie: 28 Days Later van Danny Boyle uit 2002.

Joeri Naanai

The Third Man - full movie

The Third Man is een sfeervol, melancholisch en visueel verbluffend film noir-mysterie uit 1949, onder regie van de Engelse cineast Carol Reed.

Het scenario werd geschreven door de Engelse auteur en geheim agent Graham Greene, in samenwerking met regisseur Carol Reed en twee andere beroemde cineasten: Orson Welles en Alexander Korda.

Orson Welles speelt bovendien een cruciaal personage in de film (zie verder).

Het verhaal begint wanneer de Amerikaanse schrijver Holly Martins (hoofdrol van Joseph Cotten) vlak na de Tweede Wereldoorlog arriveert in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen op uitnodiging van zijn oude schoolvriend Harry Lime (gespeeld door Orson Welles). Holly verneemt er echter dat Harry onlangs in Wenen om het leven kwam toen deze te voet de straat overstak en aangereden werd door een vrachtwagen. Samen met Harry's minnares Anna (Alida Valli), gaat Holly op zoek naar de ware toedracht achter het vermeende verkeersongeval...

De cast acteert uitstekend, met een charismatische bijrol van Orson Welles als de gluiperige Harry Lime.

Gefilmd door de geniale Australische cameraman Robert Krasker in sfeervol zwart-wit, onder meer op locatie in het fotogenieke Wenen, is The Third Man een visueel meesterwerk dat herinnert aan de meesterwerken uit de hoogdagen van de Duitse expressionistische cinema tijdens het interbellum, zoals de stille films Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) van Robert Wiene (bekijk de hele film hier) en Nosferatu (1922) van F.W. Murnau (bekijk de hele film hier). Zo wordt in The Third Man onder meer dankbaar gebruikgemaakt van expressieve camerastandpunten, zoals Dutch angles, en van schaduwen. 

Ook de sfeerversterkende muziek, gecomponeerd en uitgevoerd op citer door de Oostenrijkse citerspeler Anton Karas, is briljant.

In 2011 werd The Third Man in het tijdschrift Time Out door 150 filmkenners (waaronder cineasten en recensenten) uitgeroepen tot de tweede beste Britse film aller tijden, na het psychologische horrormysterie Don't Look Now van Nicolas Roeg uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk die film hier).

Hieronder kan u The Third Man integraal bekijken.

Klik in het videoscherm op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 1080p HD voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 1080p HD voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: mysterie / film noir / misdaadthriller

Don't Look Now - full movie

Gebaseerd op het gelijknamige kortverhaal uit 1971 van de Engelse schrijfster Daphne du Maurier, is Don't Look Now een fascinerende, sfeervol in beeld gebrachte en creatief gemonteerde psychologische mysteriethriller (met horrorelementen) uit 1973, geregisseerd door de Engelse cultcineast Nicolas Roeg, met Donald Sutherland en Julie Christie in de hoofdrollen als een Engels echtpaar dat na de ongelukkige dood van hun dochtertje naar de Italiaanse stad Venetië reist. Daar staat het koppel echter bizarre verrassingen te wachten...

Don't Look Now behoort tot onze favoriete horrorfilms.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.

 

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: psychologische thriller / gezinsdrama / mysterie / horror

Klik op de oranje link voor een achtergrondartikel: Onze favoriete horrorfilms: Top 25

De Palma en Scorsese over Welles en Hitchcock

In onderstaand fragment uit het Amerikaanse tv-programma The Dick Cavett Show uit 1978 interviewt gastheer Dick Cavett de Amerikaanse cineasten Brian De Palma en Martin Scorsese (die beiden behoren tot onze favoriete regisseurs) over hun filmtechnieken, die tot op zekere hoogte schatplichtig zijn aan het invloedrijke oeuvre van twee oudere geniale cineasten: Orson Welles en Alfred Hitchcock (die ook behoren tot onze favoriete regisseurs).

Tijdens het interview komen onder meer volgende films ter sprake: 

- Brian De Palma's Obsession uit 1976 (bekijk de hele film hier) en De Palma's The Fury (1978);

- Don't Look Now van Nicolas Roeg uit 1973 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier);

- Alfred Hitchcocks Vertigo uit 1958 (één van onze favoriete films) en Hitchcocks The Birds uit 1963 (bekijk de hele film hier);

- Repulsion (1965) van Roman Polanski (ook één van onze favoriete regisseurs);

- Paths of Glory van Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur) uit 1957 (bekijk de hele film hier);

- Martin Scorseses Taxi Driver uit 1976 (één van onze favoriete films; bekijk de trailer hier), New York, New York (1977), Mean Streets (1973), Alice Doesn't Live Here Anymore (1974) en The Last Waltz (1978);

- 2 ou 3 choses que je sais d'elle (1967) van Jean-Luc Godard;

- en Star Wars (1977) van George Lucas.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: tv-interview / making-of / minidocumentaire

Een huiveringwekkende familietragedie

Hereditary  van Ari Aster     ★★★★½

De nieuwe griezelfilm Hereditary (2018) is het ijzersterke langspeelfilmdebuut van de eigenzinnige Amerikaanse cineast Ari Aster. De film ging begin dit jaar in première op het Sundance Film Festival, werd daar door pers en publiek geprezen als de meest angstaanjagende film van het jaar en groeide deze zomer uit tot een internationale kaskraker. 

Hereditary verdient alle lof en is inderdaad de beste horrorfilm van het jaar. Sterker nog: hij behoort tot onze favoriete horrorfilms aller tijden.

Zoals de titel reeds aangeeft -Hereditary betekent Erfelijk- is de film tevens een beklijvend familiedrama, met boeiende betekenislagen die gradueel onthuld worden. 

V.l.n.r.: Milly Shapiro als dochtertje Charlie, Toni Collette als moeder Annie,
Gabriel Byrne als vader Steve, en Alex Wolff als zoon peter. 

Hieronder proberen we SPOILERS te beperken, maar wie de film nog niet gezien heeft en zich onbevangen wil laten verrassen door de onvoorspelbare plotwendingen kan nu stoppen met lezen.

Tussen familietragedie en horror

Oma Ellen wordt begraven met haar amulet.

Hereditary draait rond een disfunctionele Amerikaanse familie en begint met de begrafenis van de dominante en manipulatieve grootmoeder Ellen (bijrolletje van Kathleen Chalfant), die leed aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Haar volwassen dochter Annie (een intense glansrol van Toni Collette) had een haat-liefdeverhouding met haar moeder en onthult later in een therapeutische zelfhulpgroep dat haar vader depressies had en zelfmoord pleegde toen Annie nog een kind was. Je zou voor minder trauma's krijgen. 

Toni Collette als Annie.

Ook Annie's eigen kinderen zijn getroebleerd: de 13-jarige Charlie (Milly Shapiro) is een introvert meisje met een excentriek uiterlijk en een notenallergie, die in haar boomhut macabere poppetjes knutselt; en Charlie's 16-jarige broer Peter (schitterend vertolkt door Alex Wolff) blowt zich suf met weed, onder meer omdat hij op gespannen voet leeft met moeder Annie. 

Steve (Gabriel Byrne) is de vader des huizes en vertolkt de stem van de rede: hij werkt als psychotherapeut en bemiddelt wanneer zijn vrouw en kinderen kibbelen en elkaar verwijten maken. 

Annie werkt als kunstenares en sublimeert haar familietrauma's door gedetailleerde miniatuurtaferelen te maken, zoals het schaalmodel van haar slaapkamer waarin zij poppetjes van zichzelf en haar man Steve in bed te slapen legt terwijl een eng poppetje van oma Ellen in de deuropening staat en toekijkt: een teken dat de schaduw van de dode grootmoeder nog steeds over de familie hangt...

Hereditary voelt aanvankelijk aan als een psychosociaal familiedrama, maar vloeit geleidelijk aan over in een fascinerende horrorthriller. Die overgang wordt aangekondigd met omineuze raadsels. Waarom droeg grootmoeder Ellen altijd hetzelfde vreemde amulet? Wat betekenen de woorden Satony, Zazas en Liftoach Pandemonium op de muren van de slaapkamers? Waarom onthoofdt Charlie een duif? En waarom klikt zij vaak met haar tong...? 

Wat is dochtertje Charlie van plan met een afgeknipte duivenkop?

De kijker blijft gissen, tot deze raadsels tijdens de onthutsende finale opgeklaard worden op een manier die van het drama een volbloed horrorfilm maken. Die nieuwe wending gaat echter enigszins ten koste van de aangrijpende psychologische dimensie van de familietragedie. 

Tijdens de briljante, langzame en onheilspellende opbouw van het spannende verhaal bleef de grens tussen werkelijkheid en verbeelding nog erg vaag en suggereerden de mentale stoornissen van de grootouders langs moederskant de mogelijkheid dat Hereditary in wezen gaat over angsten, wrok, schuldgevoelens en hallucinaties als gevolg van een erfelijke geestesziekte die als een familievloek wordt doorgegeven van generatie op generatie. Zo begint de film met een magistraal openingsshot, waarbij de camera eerst Charlie's boomhut in de tuin toont, vervolgens met een dolly out en een pan naar Annie's maquette van de eigen gezinswoning zwenkt, om tot slot met een dolly in te focussen op het speelgoedhuisje, waarin de poppetjes van zoon Peter en vader Steve met knappe special effects plots tot leven komen en het om de 'echte' Peter en Steve blijkt te gaan. De rest van de film zou zich dus kunnen afspelen in het speelgoedhuis als een fictief griezelverhaal, of in het hoofd van één of meerdere personages als verbeelding. De onthullingen in de finale lijken een louter psychologische interpretatie van de horrortaferelen echter tegen te spreken. Misschien is er een tussenoplossing: misschien gaat het om een combinatie van werkelijkheid en inbeelding; misschien leiden de angsten, wrok, schuldgevoelens en hallucinaties tot reële daden, waarbij de waanvoorstellingen misbruikt worden door personages met een verborgen agenda...? Die tussenoplossing vinden wij interessanter dan een 'letterlijke' interpretatie van de horrortaferelen, maar onze persoonlijke, psychologiserende voorkeur wijkt waarschijnlijk af van de bedoeling die regisseur Ari Aster voor ogen stond toen hij zelf het scenario van Hereditary schreef. Enerzijds verduidelijkte Aster in een interview met Variety weliswaar: "From very early on I was describing this as an existential horror film. It preys on the fears that don’t really have a remedy. (...) There are Machiavellian forces out there that conspire to hurt others. There are people who do not have your best interest at heart and are actively willing to do harm to you and actively sending energy in that direction." Tevens bevestigde Aster het tragische, noodlottige aspect van het familiedrama: "I see the film as being very Greek in that sense." Maar anderzijds verduidelijkte Aster in dit interview en elders meermaals dat de horrortaferelen in de finale van Hereditary ook realistisch bedoeld zijn en niet uitsluitend als waanvoorstellingen mogen begrepen worden. 

In het begin van de film komen de poppetjes in het miniatuurhuisje plots tot leven.

In sommige andere horrorthrillers blijft de grens tussen werkelijkheid en verbeelding doelbewust vaag, zoals in Roman Polanski's briljante psychologische horrorklassieker Rosemary's Baby uit 1968 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier). In de slotscène deinst het titelpersonage Rosemary (Mia Farrow) weliswaar huiverend terug voor de schijnbaar duivelse ogen van haar pasgeboren baby, maar je krijgt de baby nooit te zien en er blijven minstens drie verklaringen mogelijk: de baby heeft normale ogen en Rosemary's reactie is een psychose; of de baby heeft inderdaad bizarre ogen, maar dat is een biologisch verklaarbaar gevolg van de kruiden en medicatie die Rosemary tijdens haar zwangerschap stiekem toegediend kreeg door haar manipulatieve buren en dokter; of de baby is daadwerkelijk bezeten en heeft letterlijk de ogen van de duivel. En zo kan je Rosemary's Baby blijven herbekijken, zonder dat de film inboet aan zijn meerzinnige diepte. 

De finale van Hereditary daarentegen ondergraaft tot op zekere hoogte de intrigerende meerzinnigheid die voorafging tijdens de briljante opbouw van de griezelige familietragedie. Maar dat is zowat het enige noemenswaardige minpunt van deze uitstekende film.

Met zijn combinatie van psychologie, gezinsdrama en horror, deed Hereditary ons niet alleen denken aan Rosemary's Baby, maar ook aan andere spannende films die spelen met de grens tussen werkelijkheid, verbeelding en psychosociale gezinsdynamiek, zoals:

- The Shining van Stanley Kubrick uit 1980 (ook één van onze favoriete horrorfilms, alsook één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court; bekijk de trailer hier en de hele film hier);

- Donnie Darko van Richard Kelly uit 2001;

- The Babadook van Jennifer Kent uit 2014 (bekijk een filmfragment hier); 

- en The Witch van Robert Eggers uit 2015 (bekijk de trailer hier).

Ook Don't Look Now van Nicolas Roeg uit 1973 (ook één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier), met zijn focus op familiale rouwverwerking en onheilspellende parapsychologie, is niet veraf in Hereditary. 

De horroraspecten van Hereditary herinneren tevens aan The Exorcist van William Friedkin uit 1973 (ook één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de trailer hier), Burnt Offerings van Dan Curtis uit 1976 (bekijk de hele film hier), The Amityville Horror van Stuart Rosenberg uit 1979 en Poltergeist van Tobe Hooper en Steven Spielberg uit 1982: horrorfilms die ook draaien rond een familie.

Hebben we hiermee nu te veel verklapt? Niet echt, want Hereditary is een unieke film die u sowieso op het puntje van uw stoel zal houden met verrassende plotwendingen en een rist onvergetelijke scènes. Sterke voorbeelden: Annie's onthullende zelfhulpgroep-sessie; de scène met zoon Peter en dochtertje Charlie in de auto na afloop van een feestje; het shockerende shot van een met mieren bedekt hoofd; Annie slaapwandelt naar het bed van haar zoon Peter; de intense familieruzie aan de eettafel; Peter krijgt een gruwelijke inzinking op school; Annie bonkt met haar hoofd op de klapdeur van de zolder; de slotscènes...

Alex Wolff als de getroebleerde zoon Peter.

Een pluim voor cast en crew

Toni Collette draagt deze film met haar veelzijdige, emotionele vertolking van de verbitterde en overspannen moeder. Ook Alex Wolff maakt indruk met zijn complexe en genuanceerde vertolking van de gealiëneerde zoon. Milly Shapiro heeft de juiste, vreemde uitstraling voor haar rol van het onpeilbare dochtertje. En Gabriel Byrne toont zijn onbaatzuchtigheid met zijn ingehouden vertolking van de nuchtere vader.

Ook de technische ploeg verdient een pluim, vooral dankzij het knappe camerawerk onder leiding van Pawel Pogorzelski, de degelijke montage door Lucian Johnston en Jennifer Lane, de zenuwslopende muziek van jazzmuzikant Colin Stetson en de geslaagde special effects (behalve de digitale vliegen op zolder, die niet kunnen tippen aan de echte vliegen in The Amityville Horror uit 1979). 

Kortom: Hereditary is het beste horrordebuut sinds It Follows van David Robert Mitchell uit 2014 (ook één van onze favoriete horrorfilms; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

JN.

Hereditary (USA-2018): in de Belgische bioscopen sinds 27 juni 2018.
Met: Toni Collette, Alex Wolff, Gabriel Byrne en Milly Shapiro.

Genre: horror / thriller / psychosociaal familiedrama / mysterie

Klik op de oranje link voor de trailer: Hereditary - trailer