Posts tonen met het label Jean-Luc Godard. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jean-Luc Godard. Alle posts tonen

woensdag 14 mei 2025

Wat is la nouvelle vague? - minidocumentaire


Hieronder kan u kijken naar de korte documentaire Breaking the Rules - The French New Wave (2018) van de video-essayist Lewis Michael Bond (bezieler van het cinefiele YouTube-kanaal Channel Criswell dat tegenwoordig The House of Tabula heet).

De leerzame documentaire geeft uitleg over de vernieuwende filmtechnieken van de invloedrijke Franse nouvelle vague-cineasten in de jaren 60, onder wie Jean-Luc Godard, François Truffaut, Claude Chabrol en Jacques Rivette.



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p60 voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: documentaire

maandag 28 augustus 2017

Nessun Dorma - full movie


Nessun Dorma is een fascinerende kortfilm van de Engelse cultcineast Ken Russell die deel uitmaakt van Aria: een film uit 1987 met 10 verschillende segmenten die telkens geregisseerd werden door een andere regisseur, onder wie ook Nicholas Roeg, Jean-Luc Godard, Bruce Beresford, Robert Altman en Derek Jarman. Elk van de segmenten is gebaseerd op een opera.

Het segment van Ken Russell is een artistieke visualisering van Nessun Dorma: de laatste aria in Giacomo Puccini's opera Turandot. Het verhaal van de kortfilm draait om een jonge vrouw (gespeeld door Linzi Drew) die na een auto-ongeval geopereerd wordt in een ziekenhuis en tijdens de operatie visioenen krijgt over een vreemd ritueel waarin mensen die er uitzien als antieke Egyptenaren sierraden aanbrengen op haar lichaam. De sierraden worden aangebracht op dezelfde plekken als de wonden die de vrouw opliep tijdens het auto-ongeval...

Symboliek

De hermetische symboliek in deze kortfilm is vatbaar voor diverse interpretaties. Wij zagen vooral een saturnische symboliek, met verwijzingen naar de planeet Saturnus (let op de planeetringen rond de hals van de vrouw in het begin van de kortfilm), waarbij de vrouw gekroond wordt als een koningin die wellicht verwijst naar de planeet Venus. In antieke mythes en religies worden Saturnus en Venus immers vaak voorgesteld als een koppel, met Saturnus als de heerser en Venus als zijn koningin. De sierraden staan misschien symbool voor de levenswekkende, elektromagnetische krachten van de hemellichamen. De zwaargewonde vrouw krijgt trouwens elektrische shocks op de operatietafel, om haar leven te redden. En op de motorkap van haar gecrashte auto zien we de beeltenis van een feniks: een mythologisch dier dat uit zijn as herrijst en symbool staat voor hergeboorte, alsook voor Saturnus en de zon. De feniks werd door de oude Egyptenaren Bennu genoemd en verwees naar de zonnegod Ra of Osiris, die oorspronkelijk symbool stond voor Saturnus. Isis (Venus) was zijn gemalin. In de kortfilm is de hoofdchirurg identiek aan de Egyptische farao in het visioen van de vrouw, wat zou kunnen betekenen dat Saturnus het leven redt van de verongelukte vrouw.

De kortfilm, die u hieronder integraal kan bekijken, bevat ook verwijzingen naar het Alziende Oog in de antieke Egyptische mythologie, wat ook te maken zou kunnen hebben met Saturnus, vermits deze geringde planeet lijkt op een oog en in de oudheid vaak voorgesteld werd als een oog in de hemel. De lamp boven de operatietafel heeft visuele kenmerken die herinneren aan de drie-eenheid van Saturnus, Venus en Mars in antieke mythes en religies. De oude Grieken noemden planeten overigens asteres planetai: sterren die zwerven, waar het woord planeten vandaan komt. Zij wisten dus dat planeten in feite afkoelende sterren zijn. Vandaar ook dat Saturnus en Venus in de oudheid vaak voorgesteld werden als sterren of zonnen, wat in de kortfilm van Russell weerspiegeld wordt door stervormige lichtreflecties.

Wie meer wil weten over deze oeroude symboliek kan hier een interessante documentaire bekijken over de plausibele theorie dat de meeste prehistorische en antieke mythes en religies in wezen een gelijkaardig verhaal vertellen over een tijd waarin de planeten Saturnus, Venus en Mars zich misschien veel dichter bij de aarde bevonden dan vandaag.

De tekst van Puccini's aria Nessun Dorma zou in dit licht kunnen geïnterpreteerd worden als de stem van Saturnus, die zich richt tot zijn geliefde Venus:

Niemand slape, niemand slape
Ook jij niet, o prinses
In jouw kille kamer
Kijk naar de sterren
die trillen van liefde
en van hoop!

Maar mijn geheim is verborgen in mij
En niemand zal mijn naam kennen!
Nee, nee! Op jouw mond zal ik het verklappen
wanneer het licht zal stralen!

En mijn kus zal de stilte doen smelten
die jou de mijne zal maken!

Niemand zal zijn naam kennen
En wij moeten, helaas, sterven, sterven!

Ga weg, o nacht!
Ga onder, sterren!
Ga onder, sterren!
Bij de dageraad zal ik overwinnen!
Zal ik overwinnen! Zal ik overwinnen!



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: kortfilm / muziekfilm / drama / mythologie

maandag 13 september 2010

NIEUWS!

Adieu
Claude Chabrol


1930 - 2010
 
 
De Franse cineast Claude Chabrol is afgelopen zondagochtend op 80-jarige leeftijd overleden in de Franse hoofdstad Parijs. 

Chabrol regisseerde in zijn carrière ruim 70 tv- en bioscoopfilms.

Eind jaren 50, begin jaren 60 behoorde hij samen met zijn Franse vakbroeders Jean-Luc Godard, Eric Rohmer, Alain Resnais, Jacques Rivette en François Truffaut tot de belangrijkste boegbeelden van de destijds nieuwe experimentele Franse filmstroming nouvelle vague (bekijk een minidocumentaire over de filmtechnieken van de nouvelle vague hier).

Droomdebuut

Chabrols langspeelfilmdebuut in 1958 was meteen een schot in de roos: Le beau Serge won op het Internationaal Filmfestival van Locarno zowel de Prix Jean Vigo als de regieprijs en wordt intussen door de meeste filmkenners beschouwd als de eerste volwaardige nouvelle vague-film.

Jean-Claude Brialy en Bernadette Lafont in Le beau Serge.

Doorbraak

Het jaar nadien kreeg Chabrol op het Filmfestival van Berlijn de Gouden Beer voor zijn romantisch drama Les cousins (1959). 

In 1968 brak hij eindelijk ook door bij het grote publiek met zijn intrigerende thriller Les biches. Chabrols tweede vrouw Stéphane Audran speelt daarin een rijke biseksuele vrouw die een driehoeksrelatie begint met een straatartieste en een architect. Het jaar nadien speelde de beeldschone Audran ook mee in Chabrols thriller La femme infidèle (1969). Zij vertolkt daarin de ontrouwe echtgenote Hélène, wier minnaar vermoord wordt door haar man. Tot aan haar dood in 1980 zou Audran de favoriete fetisjactrice van Chabrol blijven.

Stéphane Audran in Les biches.

In de jaren 70 werd de jonge Franse actrice Isabelle Huppert de nieuwe muze van Chabrol. Hun samenwerking leverde enkele boeiende films op, zoals  Violette Nozière (1978), Une affaire de femmes (1988) en La cérémonie (1995). 

Isabelle Huppert in La cérémonie.

In 1994 voltooide Chabrol één van zijn beste films: het uitstekende psychologisch relatiedrama L'enfer, met de Franse topacteurs François Cluzet en Emmanuelle Béart in hun memorabele hoofdrollen van een gehuwd koppel wier relatie gradueel ontspoort nadat de echtgenoot begint te vermoeden dat zijn aantrekkelijke vrouw misschien ontrouw is, terwijl je als kijker vanuit het perspectief van de jaloerse echtgenoot blijft twijfelen, net als hem, of zijn wantrouwen al of niet terecht is... Dit is één van de meest fascinerende films over jaloezie aller tijden. Bekijk de trailer hier en de hele film hier.

Emmanuelle Béart en François Cluzet in L'enfer.

De afgelopen jaren kon Chabrol het hoge kwaliteitsniveau van zijn vroegere films niet meer evenaren. Zijn laatste film, Bellamy (2009) met de Franse topacteur Gérard Depardieu, dateert van vorig jaar.

In het spoor van Hitchcock

Chabrol zal vooral herinnerd worden als een eigenzinnige en vernieuwende cineast met een voorkeur voor spannende verhalen waarin misdaad en erotiek vaak gekoppeld worden aan een psychosociale studie van de hypocriete bourgeoisie. 

Net als de films van de Engelse Master of Suspense Alfred Hitchcock (één van onze favoriete regisseurs), worden de meeste films van Chabrol niet alleen gekenmerkt door mysterie en spanning, maar ook door satire en gitzwarte humor. Beide cineasten ontmaskerden de mens als een wezen dat in staat is tot grote liefde en mededogen, maar ook tot genadeloos egoïsme, winstbejag, dierlijke lust, verraad, haat en moord. Chabrols boek Hitchcock, dat hij in 1957 publiceerde met co-auteur en vakbroeder Eric Rohmer, wordt overigens beschouwd als één van de beste studies van het oeuvre van de legendarische Master of Suspense.

Joeri Naanai