NIEUWS! 

Cultcineast 

David Lynch 

is overleden

       

In dreams I walk with you

Droevig nieuws uit Hollywood: David Lynch, één van onze favoriete regisseurs aller tijden, is de voorbije donderdag in Los Angeles overleden. Hij was bijna 79. De kunstzinnige Amerikaanse cultcineast zal vooral herinnerd worden als de bezieler van de vernieuwende tv-serie Twin Peaks en als de regisseur van een rist eigenzinnige en invloedrijke bioscoopfilms, waaronder zes meesterwerken: de aangrijpende biopic The Elephant Man (1980), de briljante neo noir misdaadthriller Blue Velvet (1986), de meeslepende romantische road movie en misdaadkroniek Wild at Heart (1990), de Twin Peaks-prequel Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), het verontrustende psychoseksuele neo noir misdaadmysterie Lost Highway (1997) en de diepgravende psychosociale karakterstudie en metafilm Mulholland Drive (2001).      

David Lynch sukkelde al een tijd met zijn gezondheid. In een interview, dat in augustus 2024 verscheen in het maandblad Sight and Sound van het British Film Institute, verduidelijkte Lynch dat hij aan de longziekte emfyseem leed als gevolg van zijn decennialange verslaving aan sigaretten.

Geboren op 20 januari 1946 in het Amerikaanse plattelandsstadje Missoula (in de staat Montana), stak David Keith Lynch reeds als 8-jarige jongen zijn eerste sigaret op. Pas in 2022, toen hij reeds 76 was, stopte hij hij met roken nadat bij hem emfyseem vastgesteld was. Te laat, want in november 2024 zei hij daarover in een interview met het Amerikaanse weekblad People dat hij te weinig zuurstof had: "Ik kan amper door een kamer wandelen." 

Van naïeve padvinder tot kunstzinnige cineast

Lynch begon zijn carrière als kunstschilder. Zo studeerde hij in de jaren 60 aan onder meer de Pennsylvania Academy of the Fine Arts in de Amerikaanse stad Philadelphia. Dat leverde unieke, vaak bizarre kunstwerken op. Ook later in zijn leven bleef Lynch actief als kunstschilder.

David Lynch in 2009, poserend voor één van zijn schilderijen.

Tijdens zijn verblijf als kunststudent in Philadelphia zag Lynch in die grootstad naar eigen zeggen "zieke" en angstaanjagende dingen. Oorspronkelijk een zorgeloze plattelandsjongen en Boy Scout (padvinder), begon de jonge kunstenaar in Philadelphia te beseffen dat achter en onder de American Dream een verborgen, verschrikkelijke dimensie schuilgaat waarin armoede, drugs, seksuele perversiteiten, misdaad en geweld lelijk huishouden. Zijn persoonlijke ervaringen van dat contrast tussen de schone schijn van het dagelijks leven in Amerika en de verontrustende realiteit die er achter schuilgaat was voor Lynch niet alleen een inspiratiebron voor zijn eerste langspeelfilm -de bizarre zwart-wit nachtmerrie Eraserhead uit 1977, door Lynch ooit omschreven als My Philadelphia Story- maar ook een terugkerend basisthema in de meeste van zijn latere films. Dat autobiografische aspect van zijn films verduidelijkte Lynch in 1986 tijdens een onthullend interview over zijn (toen net voltooide) meesterwerk Blue Velvet (bekijk dat interview hier).    

Jack Nance als het getroebleerde hoofdpersonage Henry in de bizarre nachtmerrie Eraserhead. 

De spanning tussen de schone schijn en de bittere realiteit vormt een rode draad doorheen het oeuvre van Lynch (zie verder). Dat werkte hij vaak uit door (wens)dromen van personages te tonen die zelfs in hun dromen uiteindelijk niet kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid, waarbij Lynch het onderscheid tussen droom/inbeelding en realiteit vaak doelbewust vaag hield, wat verwarring schept en in hoofde van de kijkers aanleiding geeft tot uiteenlopende interpretaties. Ook dat geeft blijk van het kunstzinnige, compromisloze karakter van Lynch.  

Doorbraak

Na Eraserhead blikte Lynch in 1980 zijn veel toegankelijkere biopic The Elephant Man in: een aangrijpend en in sfeervol zwart-wit gefilmd historisch drama over de tragische en ontroerende lotgevallen van de zwaar misvormde Engelsman Joseph Merrick (1862-1890), gespeeld door John Hurt. De film kreeg maar liefst 8 Oscarnominaties (voor onder meer beste film, beste regie, beste acteur en beste scenario), maar kon geen enkele nominatie verzilveren.

John Hurt, verborgen onder zware make-up, als John Merrick
en Anthony Hopkins als de sympathieke dokter  Frederick Treves
in The Elephant Man.

Flop

Dankzij het succes van The Elephant Man kreeg Lynch de kans om het sciencefictionavontuur Dune te verfilmen, gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1965 van de Amerikaanse sciencefictionauteur Frank Herbert. Het ambitieuze en dure sciencefictionepos (met Kyle MacLachlan in de hoofdrol) kwam uit in 1984, maar was een financiële flop en werd in de grond geboord door heel wat filmrecensenten.

Kyle MacLachlan in Dune.

Invloedrijke meesterwerken

In 1986 maakte Lynch een ijzersterke comeback met zijn briljante psychoseksuele neo noir misdaadthriller Blue Velvet (één van onze favoriete films), waarin hij de perverse en gewelddadige onderbuik van de American Dream exploreerde op basis van een zelfgeschreven scenario. De hoofdrollen werden vertolkt door Kyle MacLachlan, Isabella Rossellini, Laura Dern en Dennis Hopper (één van onze favoriete acteurs). Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier. 

Isabella Rossellini in Blue Velvet.

Blue Velvet was (en is) een erg invloedrijke film, vooral op het vlak van sfeerschepping. In dit visueel verbluffende misdaadmysterie slaagde Lynch er voor het eerst in om zijn unieke, surrealistische, onmiskenbaar artistieke filmstijl te botvieren in een film die toch toegankelijk genoeg was om een ruim publiek aan te spreken. Zo combineerde Lynch een spannend detectiveverhaal met zwarte humor, shockerend geweld, één van de meest verontrustende slechteriken in de filmgeschiedenis (onnavolgbaar vertolkt door Dennis Hopper, die met zijn glansrol van de zwaar gestoorde crimineel Frank Booth in onze Top 150 van de beste movie villains aller tijden belandde), sadomasochistische erotiek, groezelige vintage sets in vale kleuren, kitscherige romantiek, sfeervolle muziek (van o.a. Angelo Badalamenti en Roy Orbison) en een dreigende ondertoon. Dat leverde een bevreemdend, intrigerend, bij uitstek Lynchiaans universum op, waarin provocerende contrapunten tegen elkaar uitgespeeld worden (een beproefde techniek in het surrealisme), waarmee Lynch wilde aantonen dat onder het ogenschijnlijk keurige leven van de doorsnee Amerikaan vaak duistere dingen schuilgaan die het daglicht schuwen. Zo zien we in de openingssequentie eerst een blauwe hemel, een wit tuinhekje, rode rozen, gele tulpen en gehoorzame schoolkinderen in een nette Amerikaanse woonwijk waar een vriendelijke brandweerman naar de kijker zwaait, terwijl het lieflijke liefdesliedje Blue Velvet van Bobby Vinton weerklinkt. Daarna toont Lynch echter een geknelde tuinslang onder waterdruk, terwijl de vader van het jonge hoofdpersonage een beroerte krijgt in hun tuin. Vervolgens zoomt de camera in op het gras in de tuin om krioelende insecten te onthullen, terwijl onheilspellende soundscapes weerklinken. Met deze briljante openingssequentie waarschuwt Lynch dat de voorspelbare, veilige leventjes van brave burgers bedreigd kunnen worden door allerlei onvoorspelbare gevaren en dat hun idyllische suburbia plots kan veranderen in een duister dystopia. Dat blijkt iets later in de film ook wanneer het hoofdpersonage Jeffrey -een keurige jongeman, uitstekend vertolkt door Kyle MacLachlan- een afgesneden menselijk oor ontdekt, waarover mieren kruipen. Nadat de camera als het ware afdaalt in de donkere oorholte, begint een bizarre (ingebeelde?) trip naar de criminele onderbuik van Amerika, die pas eindigt wanneer de camera in het slot van de film uitzoomt vanuit Jeffrey's oor. 

Het jonge hoofdpersonage is tot op zekere hoogte een personificatie van Lynch zelf: net zoals de welopgevoede en minzame Jeffrey in Blue Velvet nieuwsgierig in de ban geraakt van het psychoseksuele misdaadmysterie rond een getroebleerde nachtclubzangeres (gespeeld door Isabella Rossellini), zo geraakte de welgemanierde Lynch reeds als jonge kunstenaar en cineast gefascineerd door de verborgen schaduwzijden van de condition humaine.            

Dennis Hopper (links) en Isabella Rossellini in Blue Velvet.

Ook in Wild at Heart uit 1990 (één van onze favoriete road movies; bekijk de trailer hier), Twin Peaks (een vernieuwende en populaire tv-serie uit 1990, 1991 en 2017) en de daarmee samenhangende film Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), Lost Highway uit 1997 (een angstaanjagend, desoriënterend en visueel verbluffend psychoseksueel neo noir misdaadmysterie dat ook behoort tot onze favoriete films; lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier) en Mulholland Drive uit 2001 (ook één van onze favoriete films) hanteerde Lynch zijn surrealistische en provocerende filmstijl: freudiaanse (wens)dromen, hallucinaties, nachtmerries en werkelijkheid vloeien in elkaar over; geweld wordt gecombineerd met donkere en vaak absurde humor; heel wat personages blijken freaks; close-ups (bijvoorbeeld van een zuchtende mond, insecten en een flakkerend kaars in Blue Velvet of van brandende lucifers en gloeiende sigaretten in Wild at Heart en Lost Highway) fungeren als symbolische schakels naar een volgend shot; groezelige decors, doordachte onder- of overbelichting (soms met gebruik van stroboscopische lichtflitsen), omineuze soundscapes, toepasselijke rock- en popnummers en de mooie muziek van Angelo Badalamenti dragen bij tot sfeerschepping. 

Nicolas Cage en Laura Dern in Wild at Heart.

Mede dankzij de creatieve acteursregie van Lynch bevatten zijn films memorabele vertolkingen van onder anderen:

- John Hurt en Anthony Hopkins in The Elephant Man;

- Kyle MacLachlan in Blue Velvet en in de Twin Peaks-franchise;

- Laura Dern in Blue Velvet en in Wild at Heart;

- Dennis Hopper en Dean Stockwell in Blue Velvet;

- Nicolas Cage als "Sailor" Ripley, Willem Dafoe als Bobby Peru (ook één van de beste movie villains aller tijden), Diane Ladd als Marietta Fortune, J. E. Freeman als Marcellus Santos, Harry Dean Stanton als Johnnie Farragut, en Grace Zabriskie als Juana Durango (ook één van de beste movie villains aller tijden) in Wild at Heart; 

- Bill Pullman, Patricia Arquette, Robert Loggia, Robert Blake en Michael Massee in Lost Highway;

- en Naomi Watts in Mulholland Drive.

Een betoverend shot in Lost Highway.

 

Miskend door de Oscarjury

Hoewel David Lynch onmiskenbaar behoort tot de beste en belangrijkste cineasten aller tijden, kreeg hij zelf nooit een Oscar voor één van zijn films (wel een ere-Oscar in 2019 voor zijn hele filmcarrière). Wat ons betreft, mag men de Oscars afschaffen wegens het gebrek aan geloofwaardigheid van die zwaar overgewaardeerde prijsuitreiking. Gelukkig won Lynch op het Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor Wild at Heart en de prijs voor beste regisseur met Mulholland Drive. 

Diane Ladd in haar schitterende vertolking van
de stikjaloerse moeder Marietta Fortune
in Wild at Heart.

Buitenbeentje

Het moge intussen duidelijk zijn dat David Lynch een unieke volbloed kunstenaar was die, hoewel als regisseur decennialang werkzaam in Hollywood, steeds een eigenzinnig buitenbeentje bleef in de filmindustrie. Zijn kritiek op Hollywood verwerkte Lynch vooral in zijn zelfgeschreven metafilm Mulholland Drive (2001): een boeiende psychosociale karakterstudie waarin hoofdrolspeelster Naomi Watts de sterren van de hemel acteert met haar briljante doorbraakrol van de ongelukkige, geflopte actrice Diane, die in slaap valt en een wensdroom beleeft over een leven waarin zij als haar ingebeelde en geïdealiseerde alter ego Betty wél in de smaak valt van Hollywood en zij niét in de steek gelaten wordt door haar biseksuele vriendin Camilla, in de wensdroom Rita genaamd (vertolkt door Laura Harring). Maar zelfs in die droom sluipt de nare werkelijkheid binnen. Net als in Lost Highway: ook een mysterieuze film over gespleten identiteit en geïdealiseerde alter ego's (lees onze interpretatie van Lost Highway hier).  

Naomi Watts brak door met haar briljante dubbelrol van het personage Diane
en van haar gedroomde alter ego Betty in Mulholland Drive.

Ook in de Twin Peaks-franchise (die begon in 1990) nam Lynch Hollywood op de korrel, door samen met co-creator Mark Frost en hun co-scenaristen de genreclichés in tv-series door de mangel te halen. De mysterieuze hoofdplot draait rond de zoektocht van de sympathieke FBI-agent Dale Cooper (gespeeld door Kyle MacLachlan) naar de ware toedracht achter de moord op de tiener Laura Palmer (Sheryl Lee) in het fictieve Amerikaanse plattelandsstadje Twin Peaks, waar heel wat bewoners geheimen verbergen... Lynch en Frost injecteerden de serie en de daarmee samenhangende film Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992) met een unheimliche sfeerschepping, bizarre personages, dadaïstische humor, tragiromantische subplots, surrealistische droomsequenties, druggebruik en ander zelfdestructief gedrag, geweld, onvoorspelbare plotwendingen en shockerende onthullingen over onder meer incest en andere seksuele perversiteiten. Verzorgd in beeld gebracht en voorzien van Angelo Badalementi's betoverende muziek, was Twin Peaks een fascinerende serie die traditionele tv-series in het stof liet. Mede dankzij de memorabele vertolkingen van heel wat castleden, onder wie Ray Wise, Richard Beymer, Dana Ashbrook, Miguel Ferrer en de bevallige actrices Sheryl Lee, Lara Flynn Boyle, Sherilyn Fenn, Joan Chen, Mädchen Amick en Heather Graham, groeide Twin Peaks uit tot een iconische en populaire serie die de deur opende voor latere kwaliteitsvolle series zoals The Sopranos.

V.l.n.r.: Kyle MacLachlan als de FBI-agent Dale Cooper, 
Michael J. Anderson als de dwerg "from Another Place"
en Sheryl Lee als de getroebleerde scholier Laura Palmer
in Twin Peaks.    

Beeldenstormer

Met zijn hybride, genre-overstijgende, postmoderne en artistieke filmstijl hoort Lynch thuis in het selecte rijtje van eerdere invloedrijke beeldenstormers die op een originele manier bijdroegen tot de herbronning en revitalisatie van het medium film als een volwaardige kunstvorm, zoals Georges Méliès, Robert Wiene, F.W. Murnau, Abel Gance, Fritz Lang, Louis Buñuel, Akira Kurosawa (ook één van onze favoriete regisseurs), Federico Fellini (ook één van onze favoriete regisseurs), de cineasten van de Franse nouvelle vague en Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur).

De getroebleerde Diane slaapt en droomt in Mulholland Drive.

Inspiratiebron

De unieke filmstijl van Lynch had (en heeft) een grote invloed op heel wat andere creatieve cineasten, zoals Jim Jarmusch, David Cronenberg, de gebroeders Coen (die ook behoren tot onze favoriete regisseurs), Quentin Tarantino (ook één van onze favoriete regisseurs), Nicolas Winding Refn en Denis Villeneuve, alsook op scenaristen, cameralui, filmmonteurs, production designers, art directors, decorontwerpers, sound designers,  pop- en rocknummers, muziekvideo's en interieurontwerpers.

Lynch zelf is er nu niet meer, maar zijn films blijven een onuitputtelijke bron van verwondering, verrassing, (ont)spanning, fascinatie en inspiratie. 

Op de 'Verloren Snelweg' in Lost Highway: onze favoriete film van David Lynch.

Naar aanleiding van het overlijden van Lynch, schreef de TikTokker @dipodz1: "His storytelling was like dreaming, sometimes a nightmare but always a journey that I wanted to be on." Dat kunnen wij alleen maar beamen. 

Beste mijnheer Lynch: tot ziens, in onze dromen. Of zoals het personage Ben (gespeeld door Dean Stockwell) in Blue Velvet zingt in zijn memorabele playback van het betoverende liefdesliedje In Dreams van Roy Orbison uit 1963 (bekijk dat filmfragment hieronder): 

I close my eyes

Then I drift away

Into the magic night

I softly say

A silent prayer 

Like dreamers do

Then I fall asleep to dream 

My dreams of you

In dreams 

I walk 

With you

In dreams 

I talk 

To you

In dreams You're mine 

All of the time

We're together

In dreams

In dreams...

Joeri Naanai

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Black Widow (1987) - full movie

 

Black Widow is een boeiende psychosociale neo noir misdaadthriller uit 1987 van de Amerikaanse regisseur Bob Rafelson, gebaseerd op een scenario van Ronald Bass, over een vrouwelijke gerechtelijke inspecteur, gespeeld door Debra Winger, die undercover gaat om speurwerk te verrichten naar een op geld beluste femme fatale die te werk gaat als een moorddadige 'zwarte weduwe', één van de beste movie villains aller tijden, charismatisch vertolkt door Theresa Russell. 

Dankzij het spannende kat-en-muisspel tussen beide hoofdpersonages en de topvertolkingen van Winger en Russell, namen wij Black Widow op in onze Top 45 van beklijvende films over seriemoorden.

In de bijrollen herkennen we onder anderen Dennis Hopper, Nicol Williamson en Sami Frey.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en nadien op de playbutton en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en nadien op de playbutton en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: neo noir / misdaadthriller / psychosociaal drama / mysterie

 

 Onze 

favoriete acteurs 

                            

Hieronder vindt u een lijst met onze favoriete mannelijke filmacteurs aller tijden. 

Misschien vraagt u zich af waarom sommige namen ontbreken, zoals Charlie Chaplin, Buster Keaton, Henry Fonda, Charles Laughton, Trevor Howard, Gregory Peck, Robert Mitchum, Peter Sellers, Christopher Plummer, Michael Caine, Joe Pesci, James Woods, William H. Macy, Denzel Washington, Steve Buscemi, Ben Stiller, Christian Bale en Ryan Gosling. Wel, die schitterende acteurs haalden onze lijst net niet, omdat we onze selectie wilden beperken tot een Top 25 met onze topfavorieten.

Waarschuwing:

de beschrijvingen van films en filmpersonages 

in onderstaande lijst 

kunnen SPOILERS bevatten!

Top 25 

in chronologische volgorde

op basis van hun geboortedatum

Stan Laurel & Oliver Hardy

1890-1965  &  1892-1957

Dit geniale Brits-Amerikaanse duo prettig gestoorde lolbroeken speelde perfect op elkaar in en krijgt ons altijd in een deuk met hun hilarische vertolkingen in onder meer de volgende memorabele slapstick komedies uit de oude doos:

- Duck Soup uit 1927;

- The Battle of the Century uit 1928; 

- Two Tars uit 1928;

- Big Business uit 1929;

- Brats uit 1930;

- Beau Hunks uit 1931;

- The Music Box uit 1932, één van onze favoriete komedies (bekijk de hele film hier);

- Sons of the Desert uit 1933;

- Babes in Toyland uit 1934;

- Bonnie Scotland uit 1935;

- Way Out West uit 1937;

- Block-Heads uit 1938;

- The Flying Deuces uit 1939.

Karl Malden

1912-2009

Tot de beklijvende filmrollen van de veelzijdige Amerikaanse karakteracteur Karl Malden behoren onder meer zijn vertolkingen van:

- de meelijwekkende vrijgezel Harold "Mitch" Mitchell in het briljante en invloedrijke psychologisch drama A Streetcar Named Desire van Elia Kazan uit 1951, één van onze favoriete films;

- de echtgenoot Jim Gentry in het tragiromantisch drama Ruby Gentry van King Vidor uit 1952;

- de sociaal geëngageerde pastoor Pete Barry in het Oscarwinnende vakbondsdrama On the Waterfront van Elia Kazan uit 1954;

- de drankzuchtige, seksueel gefrustreerde en jaloerse echtgenoot Archie Lee Meighan in de psychosociale zwarte relatiekomedie Baby Doll van Elia Kazan uit 1956; 

- de onbehouwen en opdringerige opportunist "Frenchy" Plante in de western The Hanging Tree van Delmer Daves uit 1959;

- de zelfzuchtige bankrover Dad Longworth (één van de beste movie villains aller tijden) in de uitstekende psychosociale en tragiromantische wraakwestern One-Eyed Jacks van Marlon Brando uit 1961, één van onze favoriete westerns en één van onze favoriete road movies (bekijk de hele film hier);

- de strenge gevangenisdirecteur Harvey Shoemaker in de boeiende gevangenisbiopic Birdman of Alcatraz van John Frankenheimer uit 1962;

- de pionier en pater familias Zebulon Prescott in de avontuurlijke western How the West Was Won van Henry Hathaway, John Ford en George Marshall uit 1962, één van onze favoriete westerns;

- de chanteerbare pokerdealer Shooter in het pokerdrama The Cincinnati Kid van Norman Jewison uit 1965;

- de genadeloze outlaw Tom Fitch in de western Nevada Smith van Henry Hathaway uit 1966.

Yves Montand

1921-1991

Naast een begenadigde en populaire zanger, was de Italiaans-Franse ster Yves Montand ook een erg getalenteerde acteur zoals blijkt uit zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de sarcastische Corsicaanse playboy Mario in de intense thriller Le salaire de la peur van Henri-Georges Clouzot uit 1953;

- de pacifistische Griekse politicus Grigoris Lambrakis in de Oscarwinnende politieke thriller Z van Costa-Gavras uit 1969;

- de drankzuchtige ex-politieman en crimineel Jansen in de neo noir heist movie Le cercle rouge van Jean-Pierre Melville uit 1970; 

- de botte en jaloerse maar goedhartige schroothandelaar César in de romantische tragikomedie César et Rosalie van Claude Sautet uit 1972;

-  de manipulatieve herenboer César Soubeyran (één van de beste movie villains aller tijden) in het meeslepende psychosociaal landbouwersdrama Jean de Florette van Claude Berri uit 1986 en in de uitstekende sequel Manon des sources van Claude Berri uit 1986. 

Christopher Lee

1922-2015

De Engelse acteur Christopher Lee zal vooral herinnerd worden als een iconische movie villain, die met brio slechteriken vertolkte. Hij had een heel mooie, diepe stem, een uitstekende dictie en een aristocratisch charisma, waarmee hij een beklijvende gravitas verleende aan heel wat van zijn filmrollen. Lee's grote internationale doorbraak begon in 1958, toen hij in de sfeervolle gothic horrorfilm Dracula (aka Horror of Dracula) van Terence Fisher voor het allereerst te zien was als de wereldberoemde vampier Graaf Dracula (bekijk de hele film hier). Zijn charismatische belichaming van Dracula stak Béla Lugosi's klassieke vertolkingen van de vampier naar de kroon, waardoor Lee het personage later nog negen keer mocht spelen in andere vampierfilms. Lee's uitgebreide filmografie omvat echter nog andere memorabele hoofd- en bijrollen, zoals zijn vertolkingen van o.a.:

- de gemummificeerde en wraaklustige Egyptische priester Kharis in de horrorfilm The Mummy van Terence Fisher uit 1959;

- de aristocraat Sir Henry Baskerville in het sfeervolle gothic horrormysterie The Hound of the Baskervilles van Terence Fisher uit 1959;

- de piratenkapitein Robeles in de avontuurlijke piratenfilm The Devil-Ship Pirates van Don Sharp uit 1964;  

- de Chinese meestercrimineel Dr. Fu Manchu in het misdaaddrama The Face of Fu Manchu van Don Sharp uit 1965;

- de charismatische Russische mysticus en libertijn Grigori Rasputin in het biografische horrordrama Rasputin the Mad Monk van Don Sharp uit 1966;

- de erudiete aristocraat Nicholas, hertog van Richleau, in de sfeervolle horrorfilm The Devil Rides Out van Terence Fisher uit 1968; 

- Mycroft Holmes, de oudere broer van de beroemde privédetective Sherlock Holmes, in het misdaadmysterie The Private Life of Sherlock Holmes van Billy Wilder uit 1970;

- de flegmatieke cultleider Lord Summerisle in de beklemmende folk horror-cultklassieker The Wicker Man van Robin Hardy uit 1973 (bekijk de hele film hier);

- de Franse slechterik Comte de Rochefort in het meeslepende avontuur The Three Musketeers van Richard Lester uit 1973 en in de sequel The Four Musketeers van Richard Lester uit 1974;

- de huurmoordenaar Francisco Scaramanga in de James Bond-film The Man with the Golden Gun van Guy Hamilton uit 1974;

- de voormalige piraat Blind Pew in het piratenavontuur Treasure Island van Fraser C. Heston uit 1990 naar de gelijknamige roman van de Schotse schrijver Robert Louis Stevenson uit 1881;

- de Pakistaanse politicus Mohammed Ali Jinnah in de historische biopic Jinnah van Jamil Dehlavi uit 1998;

- de verraderlijke tovenaar Saruman (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante, visueel verbluffende en invloedrijke fantasy-trilogie The Lord of the Rings van Peter Jackson uit 2001, 2002 en 2003, die wij opnamen in onze lijst met onze favoriete road movies en in onze lijst met onze favoriete films tout court;

- de gecorrumpeerde Jedi Master Count Dooku in de avontuurlijke sciencefictionfilms Star Wars: Episode II - Attack of the Clones van George Lucas uit 2002 en Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith van George Lucas uit 2005.

 

Marlon Brando

1924- 2004

De charismatische, veelzijdige en uiterst invloedrijke Amerikaanse method-acteur Marlon Brando is niet alleen één van de knapste acteurs aller tijden maar volgens ons ook de beste acteur in de filmgeschiedenis. Hij speelde de sterren van de hemel als o.a.:

- de zelfzuchtige en opvliegende bully Stanley Kowalski (één van de beste movie villains aller tijden) in het briljante en invloedrijke psychologisch drama A Streetcar Named Desire van Elia Kazan uit 1951, één van onze favoriete films (bekijk een filmfragment hier);

- de antieke Romeinse generaal Marcus Antonius in het historisch drama Julius Caesar van Joseph L. Mankiewicz uit 1953 naar het gelijknamige toneelstuk van William Shakespeare uit 1599;

- de gedesillusioneerde voormalige bokser in gewetensnood Terry Malloy in het sociaal geëngageerd en Oscarwinnend vakbondsdrama On the Waterfront van Elia Kazan uit 1954;

- de wraaklustige bankrover Rio (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de uitstekende, door Brando zelf geregisseerde psychosociale en tragiromantische western One-Eyed Jacks uit 1961, één van onze favoriete westerns en één van onze favoriete road movies (bekijk de hele film hier);

- de sympathieke en empathische Eerste Luitenant Fletcher Christian in het dramatische zeemansavontuur Mutiny on the Bounty van Lewis Milestone en Carol Reed uit 1962, één van onze favoriete historische drama's (bekijk de hele film hier);

- de belaagde sheriff Calder in het beklijvende psychosociaal misdaaddrama The Chase van Arthur Penn uit 1966;

- de Mexicaans-Amerikaanse buffalojager Matt Fletcher in de western The Appaloosa van Sidney J. Furie uit 1966;

- de ongelukkig getrouwde en heimelijk homoseksuele majoor Weldon Penderton in het psychosociaal relatiedrama Reflections in a Golden Eye van John Huston uit 1967;

- de cynische en opportunistische Britse avonturier en agent-provocateur Sir William Walker in het avontuurlijke antikoloniale drama Queimada (internationale titel: Burn!) van Gillo Pontecorvo uit 1969 (lees onze recensie hier);

- de libertijnse tuinier Peter Quint in het eigenzinnige existentieel coming-of-age-thrillerdrama The Nightcomers van Michael Winner uit 1971 (bekijk de hele film hier);

- de oude maffiabaas en pater familias Don Vito Corleono in de magistrale, visueel verbluffende en invloedrijke gangsterkroniek The Godfather van Francis Ford Coppola uit 1972;

- de rouwende weduwnaar en eenzame libertijn Paul in het fascinerende erotisch-existentiële drama Last Tango in Paris van Bernardo Bertolucci uit 1972 (bekijk de hele film hier en een filmfragment hier);

- de bizarre regulator Robert E. Lee Clayton in de western The Missouri Breaks van Arthur Penn uit 1976, één van onze favoriete westerns (bekijk een filmfragment hier);

- de muitende en ondoorgrondelijke Amerikaanse legerkolonel Walter E. Kurtz (ook één van de beste movie villains aller tijden) in het briljante en visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now van Francis Ford Coppola uit 1979, één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court (bekijk een filmfragment hier);

- de sympathieke psychiater Dr. Jack Mickler in de onderhoudende romantische tragikomedie Don Juan DeMarco van Jeremy Leven uit 1995 (bekijk de hele film hier).

    

Paul Newman

1925-2008

Net zoals goede wijn beter wordt met de jaren, zo werden ook de vertolkingen van de populaire Hollywoodster Paul Newman in de loop der jaren steeds beter naarmate hij meer acteerervaring kreeg. Doorgebroken in 1958 met zijn hoofdrollen in drie films -het drama The Long, Hot Summer van Martin Ritt, de anti-western The Left Handed Gun van Arthur Penn en het psychosociaal familiedrama Cat on a Hot Tin Roof van Richard Brooks- bevestigde Newman vanaf het begin van de jaren 60 zijn kwaliteiten als een veelzijdige en charismatische karakteracteur in zijn vertolkingen van o.a.:

- de jonge, ambitieuze poolbiljarter "Fast" Eddie Felson in het boeiende biljartersdrama The Hustler van Robert Rossen uit 1961;

-  de rebelse losbol Hud Bannon in het psychosociaal familiedrama Hud van Martin Ritt uit 1963;

- de privédetective Lew Harper in het neo noir misdaadmysterie Harper van Jack Smight uit 1966;

- de rebelse gedetineerde Luke Jackson in het meeslepende gevangenisdrama Cool Hand Luke van Stuart Rosenberg uit 1967;

- de sympathieke outlaw Butch Cassidy in de uitstekende buddy-western Butch Cassidy and the Sundance Kid van George Roy Hill uit 1969, één van onze favoriete westerns (bekijk een filmfragment hier);

- de flamboyante outlaw, saloonuitbater en zelfverklaarde rechter Roy Bean in de onderhoudende westernkomedie The Life and Times of Judge Roy Bean van John Huston uit 1972 (bekijk de hele film hier);

- de ervaren meesteroplichter Henry Gondorff in de Oscarwinnende oplichterskomedie The Sting van George Roy Hill uit 1973 (bekijk een filmfragment hier);

- de opportunistische ijshockeycoach Reggie Dunlop in de amusante ijshockeykomedie Slap Shot van George Roy Hill uit 1977;

- de gedesillusioneerde en drankzuchtige advocaat Frank Galvin in het aangrijpende rechtbankdrama The Verdict van Sidney Lumet uit 1982;

- de gepensioneerde poolbiljarter "Fast" Eddie Felson in het biljartersdrama The Color of Money van Martin Scorsese uit 1986 (een sequel op The Hustler);

- het manipulatieve bestuurslid Sidney J. Mussburger in de komedie The Hudsucker Proxy van Joel en Ethan Coen uit 1994;

- de bouwarbeider Donald "Sully" Sullivan in de tragikomedie Nobody's Fool van Robert Benton uit 1994;

- de gewetenloze Ierse gangsterbaas John Rooney in het gangsterdrama Road to Perdition van Sam Mendes uit 2002.

Gene Hackman

1930-...

In 1971 brak de Amerikaanse karakteracteur Gene Hackman internationaal door met zijn schitterende, Oscarwinnende hoofdrol als de intense politiedetective en antiheld Jimmy "Popeye" Doyle in de briljante politiefilm The French Connection van William Friedkin, één van onze favoriete politiefilms (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Datzelfde jaar viel hij ook op met zijn vertolking van de rijke, uiterst vrouwonvriendelijke en meedogenloze rancher Brandt Ruger in de western The Hunting Party van Don Medford. Nadien bevestigde Hackman zijn veelzijdige acteertalent met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de criminele slachthuisbaas en pooier Mary Ann in de eigenzinnige gangsterfilm Prime Cut van Joe Wizan uit 1972;

- de opvliegende ex-gedetineerde Max Millan in de psychosociale road movie Scarecrow van Jerry Schatzberg uit 1973;

- de eenzame afluisterexpert Harry Caul in de beklemmende psychosociale thriller The Conversation van Francis Ford Coppola uit 1974 (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier);

- de politiedetective Jimmy "Popeye" Doyle in de sequel The French Connection II van John Frankenheimer uit 1975;

- de privédetective Harry Moseby in het neo noir verdwijningsmysterie Night Moves van Arthur Penn uit 1975;

- de ambitieuze maar tragikomische schurk Lex Luthor (één van de beste movie villains aller tijden) in de onderhoudende superheldenfilms Superman van Richard Donner uit 1978 en Superman II van Richard Lester uit 1980;

- de jaloerse minister van Defensie David Brice in de boeiende politieke thriller No Way Out van Roger Donaldson uit 1987;

- de intense FBI-agent Rupert Anderson in het broeierige antiracistisch misdaaddrama Mississippi Burning van Alan Parker uit 1988, ook één van onze favoriete politiefilms (bekijk een filmfragment hier);

- de advocaat Jedediah Tucker Ward in het boeiende rechtbankdrama Class Action van Michael Apted uit 1991;

- de hardvochtige sheriff "Little" Bill Daggett (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante, Oscarwinnende anti-western Unforgiven van Clint Eastwood uit 1992, één van onze favoriete westerns, alsook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court (bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);

- de corrupte advocaat Avery Tolar (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de meeslepende advocatenthriller The Firm van Sydney Pollack uit 1993;

- de tiran John Herod in de western The Quick and the Dead van Sam Raimi uit 1995;

- de autoritaire kapitein Franklin "Frank" Ramsey in de intense onderzeebootthriller Crimson Tide van Tony Scott uit 1995;

- de tragikomische B-filmregisseur Harry Zimm in de vermakelijke misdaadkomedie Get Shorty van Barry Sonnenfeld uit 1995 (bekijk een filmfragment hier);

- de conservatieve senator Kevin Keeley in de komedie The Birdcage van Mike Nichols uit 1996;

- de seksueel agressieve Amerikaanse president Alan Richmond in de politieke misdaadthriller Absolute Power van Clint Eastwood uit 1997;

- de belastingadvocaat Henry Hearst in het misdaadmysterie Under Suspicion van Stephen Hopkins uit 2000;

- de tragikomische pater familias Royal Tenenbaum in de eigenzinnige tragikomedie The Royal Tenenbaums van Wes Anderson uit 2001;

- de oneerlijke jury-adviseur Rankin Fitch in het verrassende rechtbankdrama Runaway Jury van Gary Fleder uit 2003. 

   

Philippe Noiret

1930-2006

De veelzijdige Franse topacteur Philippe Noiret maakte in zijn lange filmcarrière indruk met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de loyale vader Michel Descombes in het familiale misdaaddrama L'horloger de Saint-Paul van Bertrand Tavernier uit 1974;

- de wraakzuchtige arts Julien Dandieu in het oorlogsdrama Le vieux fusil van Robert Enrico uit 1975; 

- de opportunistische rechter Emile Rousseau in het historisch rechtbankdrama Le juge et l'assassin van Bertrand Tavernier uit 1976;

- de cynische, tragikomische politieman Lucien Cordier (één van de beste movie villains aller tijden) in de beklijvende zwarte misdaadkomedie Coup de torchon van Bertrand Tavernier uit 1981, één van onze favoriete films over seriemoorden (bekijk de hele film hier);

- de lakse, zelfzuchtige en corrupte politie-inspecteur René Boisrond in de uitstekende Franse buddy cop-komedie Les ripoux van Claude Zidi uit 1984 (bekijk de hele film hier);

- de sympathieke oude filmprojectionist Alfredo in de mooie en ontroerende coming-of-age-kroniek Cinema Paradiso van Giuseppe Tornatore uit 1988;

- de legercommandant Dellaplane in het oorlogsdrama La vie et rien d'autre van Bertrand Tavernier uit 1989.

John Cazale

1935-1978

Hoewel de filmografie van de Amerikaanse karakteracteur John Cazale (lees ons biografische portret hier en bekijk een biografische documentaire hier) slechts vijf langspeelfilms omvat, is dat toch voldoende om hem te kunnen appreciëren als één van de meest getalenteerde acteurs in de jaren zeventig dankzij Cazale's briljante vertolkingen van:

- de onzelfzekere gangsterzoon Fredo Corleone (één van de beste movie villains aller tijden) in de magistrale, visueel verbluffende en invloedrijke maffiakroniek The Godfather van Francis Ford Coppola uit 1972;

- de ondergewaardeerde afluisterassistent Stan in de beklemmende psychosociale thriller The Conversation van Francis Ford Coppola uit 1974 (lees onze recensie hier);

- de gefrustreerde en rancuneuze gangsterzoon Fredo Corleone (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante en visueel verbluffende sequel The Godfather Part II van Francis Ford Coppola uit 1974;

- de nerveuze bankrover Sal Naturile (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de koortsige heist movie Dog Day Afternoon van Sidney Lumet uit 1975 (bekijk een filmfragment hier);

- de ijdele, arrogante en tactloze kameraad Stanley "Stan" Stosh in het aangrijpende psychosociaal anti-oorlogsdrama The Deer Hunter van Michael Cimino uit 1978 (bekijk de hele film hier).

Dennis Hopper

1936-2010

Van de talrijke rollen die de Amerikaanse acteur Dennis Hopper in zijn lange filmcarrière speelde, koesteren wij onder meer zijn schitterende vertolkingen van:

- de geflipte Amerikaanse persfotograaf in het briljante en visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now van Francis Ford Coppola uit 1979, één van onze favoriete road movies en één van  onze favoriete films tout court;

- de drankzuchtige vader in het meesterlijke psychosociaal coming-of-age-drama Rumble Fish van Francis Ford Coppola uit 1983, ook één van onze favoriete films (bekijk de hele film hier);

- de verontrustende, seksueel gestoorde crimineel Frank Booth (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante, visueel verbluffende en invloedrijke neo noir misdaadthriller Blue Velvet van David Lynch uit 1986, ook één van onze favoriete films (bekijk een filmfragment hier en de hele film hier);

- de alcoholische vader Wilbur "Shooter" Flatch in het basketbaldrama Hoosiers van David Anspaugh uit 1986;

- de sympathieke en bezorgde vader Clifford Worley in het meeslepende romantisch misdaaddrama True Romance van Tony Scott uit 1993;

- de huurmoordenaar Lyle "from Dallas" in de neo noir misdaadthriller Red Rock West van John Dahl uit 1993.

  

Jack Nicholson

1937-...

Sinds zijn doorbraakrol in 1969 als de sympathieke advocaat George Hanson in de rebelse road movie Easy Rider van Dennis Hopper, heeft de charismatische Amerikaanse acteur Jack Nicholson ons vaak getrakteerd op nog andere schitterende vertolkingen, zoals zijn rollen van o.a.:

- de getroebleerde olie-arbeider in het boeiende existentieel drama Five Easy Pieces van Bob Rafelson uit 1970 (bekijk een filmfragment hier);

- de student Jonathan Fuerst in het relatiedrama Carnal Knowledge van Mike Nichols uit 1971;

- de sympathieke legermatroos Billy "Badass" Buddusky in de meeslepende tragikomische road movie The Last Detail van Hal Ashby uit 1973;

- de privédetective Jake 'J.J.' Gittes in het briljante neo noir misdaadmysterie Chinatown van Roman Polanski uit 1974;

- de rebel Randle P. McMurphy in het schitterende psychologisch drama One Flew Over the Cuckoo's Nest van Miloš Forman uit 1975 (bekijk de hele film hier);

- de paardendief Tom Logan in de boeiende western The Missouri Breaks van Arthur Penn uit 1976, één van onze favoriete westerns (bekijk een filmfragment hier);

- de opportunistische outlaw Henry Lloyd Moon in de door Jack Nicholson zelf geregisseerde tragikomische western Goin' South uit 1978, één van onze favoriete westerns;

- de naar waanzin afglijdende schrijver en hotelconcièrge Jack Torrance (de beste movie villain aller tijden) in de briljante en visueel verbluffende horrorklassieker The Shining van Stanley Kubrick uit 1980, één van onze favoriete horrorfilms, alsook één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court (bekijk de trailer hier en de hele film hier); 

- de zwerver Frank Chambers in het erotisch neo noir misdaaddrama The Postman Always Rings Twice van Bob Rafelson uit 1981; 

- de gepensioneerde astronaut, vrijgezel en rokkenjager Garrett Breedlove in de schitterende familiale tragikomedie Terms of Endearment van James L. Brooks uit 1983, één van onze favoriete komedies;

- de huurmoordenaar Charley Partanna in de meeslepende romantische maffiakomedie Prizzi's Honor van John Huston uit 1985;

- de excentrieke, rijke vrijgezel en verleider Daryl Van Horne (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de amusante horrorkomedie The Witches of Eastwick van George Miller uit 1987;

- de iconische schurk The Joker (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de sfeervolle superheldenfilm Batman van Tim Burton uit 1989;

- de autoritaire marinekolonel Nathan R. Jessup in het boeiende militaire rechtbankdrama A Few Good Men van Rob Reiner uit 1992;

- de sympathieke hoofdredacteur Will Randall in de satirische psychosociale horrorthriller Wolf van Mike Nichols uit 1994 (lees onze recensie hier);

- de misantropische, homofobe en neurotische schrijver met smetvrees Melvin Udall in de onderhoudende romantische tragikomedie As Good as It Gets van James L. Brooks uit 1997 (lees onze recensie hier);

- de gepensioneerde politiedetective Jerry Black in het boeiende misdaadmysterie The Pledge van Sean Penn uit 2001, ook één van onze favoriete films over seriemoorden; 

- de eenzame, gepensioneerde actuaris Warren Schmidt in de scherpe psychosociale tragikomedie About Schmidt van Alexander Payne uit 2002.

Harvey Keitel

1939-...

De Amerikaanse karakteracteur Harvey Keitel heeft sinds de jaren 70 zijn veelzijdige acteertalent bewezen met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de gluiperige pooier Matthew "Sport" Higgins in de briljante psychosociale karakterstudie Taxi Driver van Martin Scorsese uit 1976, één van onze favoriete films (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de Franse legerofficier en obsessieve duellist Gabriel Féraud in het briljante en visueel verbluffende historisch kostuumdrama The Duellists van Ridley Scott uit 1977, één van onze favoriete historische drama's (bekijk de trefzekere openingsscène hier);

- de gangster Mr. White in de ijzersterke en invloedrijke heist movie Reservoir Dogs van Quentin Tarantino uit 1992, één van onze favoriete films;

- de corrupte en aan drugs, alcohol en gokken verslaafde politieluitenant in gewetensnood (één van de beste movie villains aller tijden) in de aangrijpende karakterstudie Bad Lieutenant van Abel Ferrara uit 1992, één van onze favoriete politiefilms (bekijk de trailer hier);

- de efficiënte 'probleemoplosser' Winston "The Wolf" Wolfe in de briljante misdaadmozaïek Pulp Fiction van Quentin Tarantino uit 1994, één van onze favoriete films;

- de corrupte flik Ray Donlan in het boeiende politiedrama Cop Land van James Mangold uit 1997, één van onze favoriete politiefilms.

Al Pacino

1940-...

Sinds zijn doorbraakrol in 1972 als de gangsterzoon Michael Corleone in de magistrale, visueel verbluffende en invloedrijke maffiakroniek The Godfather van Francis Ford Coppola, speelde de getalenteerde Amerikaanse karakteracteur Al Pacino nog tal van andere doorleefde rollen, zoals o.a.:

- de voormalige zeeman Francis Lionel "Lion" Delbuchi in de psychosociale road movie Scarecrow van Jerry Schatzberg uit 1973;

- de idealistische politieman Frank Serpico in de intense politiebiopic Serpico van Sidney Lumet uit 1973, één van onze favoriete politiefilms (bekijk de hele film hier);

- de jonge maffiabaas Michael Corleone in de briljante en visueel verbluffende sequel The Godfather Part II van Francis Ford Coppola uit 1974;

- de nerveuze bankrover Sonny Wortzik in de koortsige heist movie Dog Day Afternoon van Sidney Lumet uit 1975 (bekijk een filmfragment hier);

- de toegewijde undercover politieagent Steve Burns in het briljante homo-erotische seriemoordenmysterie Cruising van William Friedkin uit 1980, één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films over seriemoorden (bekijk de hele film hier);

- de flamboyante Cubaanse gangster Antonio "Tony" Montana (één van de beste movie villains aller tijden) in de schitterende gangsterkroniek Scarface van Brian De Palma uit 1983 (bekijk een making-of-documentaire hier en een minidocumentaire over Al Pacino's vertolking hier);

- de drankzuchtige politiedetective Frank Keller in het neo noir seriemoordenmysterie Sea of Love van Harold Becker uit 1989;

- de vermoeide maffiabaas Michael Corleone in de sequel The Godfather Part III van Francis Ford Coppola uit 1990;

- de ex-gedetineerde Johnny in de romantische tragikomedie Frankie and Johnny van Garry Marshall uit 1991;

- de voormalige Puerto-Ricaanse gangster en ex-gedetineerde Carlito "Charlie" Brigante in het boeiende gangsterdrama Carlito's Way van Brian De Palma uit 1993;

- de hardnekkige politiedetective Vincent Hanna in het meeslepende misdaaddrama Heat van Michael Mann uit 1995, één van onze favoriete politiefilms;

- de maffioso Benjamin "Lefty" Ruggiero in de boeiende gangsterbiopic Donnie Brasco van Mike Newell uit 1997;

- John Milton, het duivelse hoofd van een New Yorks advocatenkantoor, in de verrassende fabel The Devil's Advocate van Taylor Hackford uit 1997;

- de slapeloze politiedetective Will Dormer in de boeiende misdaadthriller Insomnia  van Christopher Nolan uit 2002;

- de flamboyante vakbondsbaas Jimmy Hoffa in het biografisch gangsterdrama The Irishman van Martin Scorsese uit 2021 (bekijk een filmfragment hier).  

Christopher Walken

1943-...

Na zijn opmerkelijke bijrolletje als Annie's bizarre broer Duane in de briljante romantische komedie Annie Hall van Woody Allen uit 1977, één van onze favoriete komedies (bekijk de hele film hier), brak de eigenzinnige Amerikaanse karakteracteur Christopher Walken in 1978 internationaal door met zijn doorleefde, Oscarwinnende vertolking van de staalarbeider en legerkorporaal Nikanor "Nick" Chevotarevich in het aangrijpende psychosociaal anti-oorlogsdrama The Deer Hunter van Michael Cimino (bekijk de hele film hier). Sindsdien bevestigde Walken zijn veelzijdige acteertalent met zijn beklijvende vertolkingen van o.a.:

- de enforcer Nate Champion in de sfeervolle en visueel verbluffende western Heaven's Gate van Michael Cimino uit 1980, één van onze favoriete westerns;

- de helderziende leraar Johnny Smith in de sfeervolle paranormale horrorthriller The Dead Zone van David Cronenberg uit 1983;

- de sociopathische industrieel en voormalige KGB-agent Max Zorin in de James Bond-film A View to a Kill van John Glen uit 1985; 

- de criminele vader Brad Whitewood Sr. in het beklijvende coming-of-age-misdaaddrama At Close Range van James Foley uit 1986 (bekijk de hele film hier); 

- de New Yorkse drugsbaron Frank White in de gangsterfilm King of New York van Abel Ferrara uit 1990;

- de kwaadaardige zakenman Max Shreck in de sfeervolle superheldenfilm Batman Returns van Tim Burton uit 1992 (bekijk de hele film hier);

- de maffiaconsigliere Vincenzo Coccotti (één van de beste movie villains aller tijden) in het meeslepende romantisch misdaaddrama True Romance van Tony Scott uit 1993;

- de gluiperige muziekproducer Bobby Cahn in de muzikale komedie Wayne's World 2 van Stephen Surjik uit 1993;

- de tragikomische Vietnamveteraan kapitein Coons in de briljante misdaadmozaïek Pulp Fiction van Quentin Tarantino uit 1994, één van onze favoriete films;  

- de genadeloze Hessische huurling en "Headless Horseman" (ook één van de beste movie villains aller tijden) in het sfeervolle en visueel verbluffende gothic horrorsprookje Sleepy Hollow van Tim Burton uit 1999, één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; 

- de minister van Financiën William Cleary in de romantische komedie Wedding Crashers van David Dobkin uit 2005;

- de Quaker en hondendief Hans Kieslowski in de misdaadkomedie Seven Psychopaths van Martin McDonagh uit 2012.

Robert De Niro

1943-...

Hoewel Robert De Niro de voorbije 23 jaar vaak meespeelde in matige of ronduit zwakke films, staat het als een paal boven water dat deze charismatische Amerikaanse method-acteur voordien met brio een rist onvergetelijke topvertolkingen afleverde, zoals zijn doorleefde rollen van o.a.:

- de arrogante, onbetrouwbare en roekeloze leegloper en gokker John "Johnny Boy" Civello in het existentieel gangsterdrama Mean Streats van Martin Scorsese uit 1973;

- de jonge Italiaans-Amerikaanse immigrant Vito Corleone in de briljante en visueel verbluffende maffiakroniek The Godfather Part II van Francis Ford Coppola uit 1974;

- de eenzame Vietnamveteraan en taxichauffeur Travis Bickle (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante existentiële karakterstudie Taxi Driver van Martin Scorsese uit 1976, één van onze favoriete films (lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);

- de zelfzuchtige jazzsaxofonist Jimmy Doyle in het uitstekende romantisch muziekdrama New York, New York van Martin Scorsese uit 1977;

- de staalarbeider en legersergeant Michael "Mike" Vronsky in het aangrijpende psychosociaal anti-oorlogsdrama The Deer Hunter van Michael Cimino uit 1978 (bekijk de hele film hier);

- de stikjaloerse en opvliegende bokser Jake LaMotta in de briljante bokserbiopic Raging Bull van Martin Scorsese uit 1978 (bekijk een filmfragment hier);

- de tragikomische would be-komiek en stalker Rupert Pupkin (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de uitstekende tragikomedie The King of Comedy van Martin Scorsese uit 1982, één van onze favoriete komedies (bekijk de hele film hier);

- de joodse gangster David "Noodles" Aaronson (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante gangsterkroniek Once Upon a Time in America van Sergio Leone uit 1984 (bekijk de hele film hier en een filmfragment hier);

- de mysterieuze figuur Louis Cyphre (ook één van de beste movie villains aller tijden) in het sfeervolle en verrassende neo noir verdwijningsmysterie Angel Heart van Alan Parker uit 1987 (bekijk een filmfragment hier);

- de flamboyante maffiabaas Al Capone in het meeslepende politiedrama The Untouchables van Brian De Palma uit 1987;

- de hardnekkige premiejager Jack Walsh in de plezante road movie en misdaadkomedie Midnight Run van Martin Brest uit 1988, één van onze favoriete komedies;

- de zelfzuchtige Ierse gangster James "Jimmy the Gent" Conway (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante maffiakroniek GoodFellas van Martin Scorsese uit 1990, één van onze favoriete films (bekijk de trailer hier);

- de wraaklustige ex-gedetineerde Max Cady (ook één van de beste movie villains tijden) in de schitterende psychosociale misdaadthriller Cape Fear van Martin Scorsese uit 1991, één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court (bekijk een filmfragment hier);

- de minzame forensisch politiefotograaf Wayne "Mad Dog" Dobie in de geslaagde romantische tragikomedie Mad Dog and Glory van John McNaughton uit 1993 (bekijk een filmfragment hier);

- de onuitstaanbare pleegvader Dwight Hansen in het meeslepende coming-of-age-drama This Boy's Life van Michael Caton-Jones uit 1993 (bekijk de hele film hier);

- de bezorgde vader Lorenzo Anello in het boeiende, door De Niro zelf geregisseerde coming-of-age-drama A Bronx Tale uit 1993;

- de joodse gokexpert en maffiahandlanger Sam "Ace" Rothstein in het schitterende en visueel verbluffende neo noir tragiromantisch gangsterdrama Casino van Martin Scorsese uit 1995 (bekijk de hele film hier);

- de meesterdief Neil McCauley in het intense misdaaddrama Heat van Michael Mann uit 1995, één van onze favoriete politiefilms; 

- de slome ex-gedetineerde Louis Gara (ook één van de beste movie villains aller tijden) in het briljante misdaaddrama Jackie Brown van Quentin Tarantino uit 1997, één van onze favoriete films;

- de voormalige CIA-agent en strenge vader Jack Byrnes in de grappige relatiekomedie Meet the Parents van Jay Roach uit 2000, één van onze favoriete komedies.

  

     

Ben Kingsley

1943-...

Nadat de Indiaas-Britse karakteracteur Ben Kingsley (artiestennaam van Krishna Pandit Bhanji) in 1982 op slag wereldberoemd werd met zijn Oscarwinnende doorbraakrol als de beroemde pacifistische Indiase advocaat, burgerrechtenactivist en antikoloniale onafhankelijkheidsstrijder Mahatma Gandhi in de sociaal-politieke biopic Gandhi van Richard Attenborough, bevestigde Kingsley zijn veelzijdige acteertalent met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de intelligente en beheerste maar overspannen Dr. John Watson in de grappige Sherlock Holmes-komedie Without a Clue van Thom Eberhardt uit 1988, één van onze favoriete komedies (bekijk de hele film hier);

- de joodse gangster Meyer Lansky in de gangsterbiopic Bugsy van Barry Levinson uit 1991;

- de minzame joodse boekhouder Itzhak Stern in het aangrijpende holocaustdrama Schindler's List van Steven Spielberg uit 1993, één van onze favoriete historische drama's;

- de verdachte arts Dr. Roberto Miranda (één van de beste movie villains aller tijden) in het spannende huis clos-mysterie Death and the Maiden van Roman Polanski uit 1994 (bekijk de hele film hier);

- de onvoorspelbare, vuilgebekte en sociopathische Engelse gangster Don Logan (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de misdaadthriller Sexy Beast van Jonathan Glazer uit 2000;

- de Iraanse immigrant Massoud Behrani in het drama House of Sand and Fog van Vadim Perelman uit 2003.

Steve Martin

1945-...

De schitterende Amerikaanse komiek Steve Martin krijgt ons moeiteloos aan het lachen met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de acteur Lucky Day in de avontuurlijke westernkomedie ¡Three Amigos! van John Landis uit 1986;

- de sadistische tandarts Orin Scrivello (één van de beste movie villains aller tijden) in de muzikale horrorkomedie Little Shop of Horrors van Frank Oz uit 1986;

- de onfortuinlijke reclameman Neal Page in de uitstekende road movie en psychosociale komedie Planes, Trains & Automobiles van John Hughes uit 1987, één van onze favoriete komedies en één van onze favoriete road movies;

- de con man Freddy Benson (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de hilarische oplichterskomedie Dirty Rotten Scoundrels van Frank Oz uit 1988, ook één van onze favoriete komedies (bekijk een filmfragment hier);

- de stuntelende Franse politiedetective Inspecteur Jacques Clouseau in de komedie The Pink Panther van Shawn Levy uit 2006. 

John Candy

1950-1994

De Canadese komiek John Candy wist in zijn filmrollen als geen ander hilarische humor en geloofwaardige kwetsbaarheid te combineren, wat briljante tragikomische resultaten opleverde in zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de aandoenlijke verkoper van douchegordijnringen Del Griffith in de uitstekende road movie en psychosociale komedie Planes, Trains & Automobiles van John Hughes uit 1987, één van onze favoriete komedies en één van onze favoriete road movies;

- de slonzige maar goedhartige nonkel Buck Russell in de geslaagde coming-of-age-familiekomedie Uncle Buck van John Hughes uit 1989.

Martin Short

1950-...

De eigenzinnige Canadese komiek Martin Short vertolkte sinds het midden van de jaren tachtig met intens brio een rist hilarische filmpersonages, zoals o.a.:

- de acteur Ned Nederlander in de westernkomedie ¡Three Amigos! van John Landis uit 1986;

- de wanhopige vader en onhandige bankrover Ned Perry in de misdaadkomedie Three Fugitives van Francis Veber uit 1989;

- de excentrieke huwelijksplanner Franck Eggelhoffer in de romantische familiekomedie Father of the Bride van Charles Shyer uit 1991;

- de corpulente filmrecensent en uitzinnige interviewer Jiminy Glick in de satirische komedie Jiminy Glick in Lalawood van Vadim Jean uit 2004.

Daniel Day-Lewis

1957-...

De toegewijde Engelse method-acteur Daniel Day-Lewis won in zijn carrière maar liefst 3 Oscars voor beste acteur in een hoofdrol: een record! Hij bewees zijn talenten als een veelzijdige karakteracteur met zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de jonge zeilmeester John Fryer in het meeslepende scheepsavontuur The Bounty van Roger Donaldson uit 1984; 

- de rijke snob Cecil Vyse in het mooie romantisch drama A Room with a View van James Ivory uit 1985;

- de vrijdenkende hersenchirurg Tomas in het romantisch drama The Unbearable Lightness of Being van Philip Kaufman uit 1988;

- de gehandicapte Ierse kunstenaar Christy Brown in de biopic My Left Foot van Jim Sheridan uit 1989;

- de hunkerende gentleman Newland Archer in het sfeervolle en visueel verbluffende tragiromantisch kostuumdrama The Age of Innocence van Martin Scorsese uit 1993 (bekijk de trailer hier);

- de Noord-Ierse beklaagde Gerard Patrick "Gerry" Conlon in de dramatische biopic In the Name of the Father van Jim Sheridan uit 1993;

- de Amerikaanse beklaagde John Proctor in het aangrijpende historisch drama The Crucible van Nicholas Hytner uit 1996;

- de flamboyante en gewelddadige bendeleider William "Bill the Butcher" Cutting (één van de beste movie villains aller tijden) in het boeiende historisch gangsterdrama Gangs of New York van Martin Scorsese uit 2002;

- de misantropische olieprospector Daniel Plainview (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante karakterstudie There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson uit 2007, één van onze favoriete historische drama's en één van onze favoriete films tout court.

John Turturro

1957-...

Hoewel hij vaak bijrollen speelt, zijn de vertolkingen van de veelzijdige Amerikaans acteur John Turturro vaak een schot in de roos, zoals blijkt uit zijn schitterende rollen van o.a.:

- de racistische pizzabakkerszoon Pino in het briljante psychosociaal stadsdrama Do the Right Thing van Spike Lee uit 1989 (bekijk een filmfragment hier);

- de gluiperige joodse bookmaker Bernie Bernbaum (één van de beste movie villains aller tijden) in het briljante neo noir gangsterdrama Miller's Crossing van Joel en Ethan Coen uit 1990, één van onze favoriete films;

- de quizkampioen Herbert "Herbie" Stempel (ook één van de beste movie villains aller tijden) in het boeiende historisch drama Quiz Show van Robert Redford uit 1994;

- de onuitstaanbare bowler en pederast Jesus Quintana (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de schitterende neo noir komedie The Big Lebowski van Joel en Ethan Coen uit 1998, één van onze favoriete komedies (bekijk een filmfragment hier);

- de ontsnapte gevangene Pete Hogwallop in de sfeervolle, tragikomische road movie O Brother, Where Art Thou? van Joel en Ethan Coen uit 2000, ook één van onze favoriete komedies. 

Philip Seymour Hoffman

1967-2014

Veel te jong gestorven (op slechts 46-jarige leeftijd) aan een overdosis drugs, zullen wij de Amerikaanse acteur Philip Seymour Hoffman blijven koesteren als een zeer getalenteerde en veelzijdige karakteracteur die op een boeiende en geloofwaardige wijze menselijke kwaliteiten en gebreken wist uit te drukken in zijn memorabele vertolkingen van o.a.:

- de homoseksuele geluidstechnicus Scotty J. in het boeiende psychosociaal pornodrama Boogie Nights van Paul Thomas Anderson uit 1997;

- de jonge, rijke, snobistische en arrogante feestneus Freddie Miles in de uitstekende psychosociale misdaadthriller The Talented Mr. Ripley van Anthony Minghella uit 1999, één van onze favoriete films over seriemoorden; 

- de gevoelige verpleger Phil Parma in de uitstekende psychosociale mozaïek Magnolia van Paul Thomas Anderson uit 1999 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de excentrieke schrijver Truman Capote in de boeiende en sfeervolle biopic Capote van Bennett Miller uit 2005;

- de gewetenloze en sadistische wapenhandelaar Owen Davian in de spionage- en actiefilm Mission: Impossible III van J.J. Abrams uit 2006;

- de aan heroïne verslaafde en frauderende manipulator Andy Hanson in de heist movie Before the Devil Knows You're Dead van Sidney Lumet uit 2007;

- de eigenzinnige CIA-agent Gust Avrakotos in de politieke tragikomedie Charlie Wilson's War van Mike Nichols uit 2007;

- de progressieve Iers-Amerikaanse pastoor en pedofilieverdachte Brendan Flynn in het schitterende drama Doubt van John Patrick Shanley uit 2008 (lees onze recensie hier);

- de verkiezingscampagnemanager Paul Zara in het politiek drama The Ides of March van George Clooney uit 2011;

- de ondoorgrondelijke cultleider en charlatan Lancaster Dodd in de boeiende psychosociale karakterstudie The Master van Paul Thomas Anderson uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Matt Damon

1970-...

Hoewel wij de vertolkingen van de veelzijdige Amerikaanse acteur Matt Damon niet altijd even beklijvend vinden, genieten wij met volle teugen van zijn rollen als slechterik, antiheld of Jan Modaal, zoals zijn schitterende vertolkingen van:

- de jonge, eenzame bedrieger Tom Ripley (één van de beste movie villains aller tijden) in de uitstekende psychosociale misdaadthriller The Talented Mr. Ripley van Anthony Minghella uit 1999, één van onze favoriete films over seriemoorden;

- de criminele politie-infiltrant Colin Sullivan in de boeiende politiethriller The Departed van Martin Scorsese uit 2006;

- de tragikomische FBI-informant Mark Whitacre (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de uitstekende zwarte komedie The Informant! van Steven Soderbergh uit 2009 (bekijk de hele film hier);

- de tragikomische Texas Ranger LaBoeuf in de sfeervolle westernremake True Grit van de gebroeders Coen uit 2010, één van onze favoriete westerns (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de egocentrische astronaut Dr. Mann (ook één van de beste movie villains aller tijden) in het visueel verbluffende sciencefictiondrama Interstellar van Christopher Nolan uit 2014;

- de echtgenoot Paul Safranek in de tragikomische sciencefictionfilm Downsizing van Alexander Payne uit 2017 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de robuuste Franse ridder Jean de Carrouges in het boeiende middeleeuwse #MeToo-drama The Last Duel van Ridley Scott uit 2021 (lees onze recensie hier).

       

Joaquin Phoenix

1974-...

De getalenteerde Amerikaanse method-acteur Joaquin Phoenix (lees ons biografische portret hier) is een specialist in het belichamen van feilbare, menselijke-al-te-menselijke personages, zoals blijkt uit zijn schitterende vertolkingen van o.a.:

- de naïeve en manipuleerbare tiener Jimmy Emmett in de uitstekende mediasatire en misdaadkomedie To Die For van Gus Van Sant uit 1995;

- de getroebleerde en ambitieuze Romeinse keizerszoon Commodus (één van de beste movie villains aller tijden) in het meeslepende en visueel verbluffende historisch epos Gladiator van Ridley Scott uit 2000, één van onze favoriete historische drama's;

- de sympathieke jongeman Lucius Hunt in het boeiende mysterie The Village van M. Night Shyamalan uit 2004 (bekijk de hele film hier);

- de dommige, impulsieve, drankzuchtige en seksverslaafde marineveteraan en zonderling Freddie Quell in de boeiende psychosociale karakterstudie The Master van Paul Thomas Anderson uit 2012 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de eenzame en introverte vrijgezel Theodore Twombly in de schitterende romantische tragikomedie her van Spike Jonze uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- de dommige huurmoordenaar Charlie Sisters in de westernkomedie The Sisters Brothers van Jacques Audiard uit 2018 (bekijk de trailer hier);

- het eenzame titelpersonage Arthur Fleck alias "The Joker" in de boeiende psychosociale karakterstudie Joker van Todd Phillips uit 2019 (bekijk de trailer hier);

- het getroebleerde titelpersonage Beau Wassermann in de fascinerende psychologische tragikomedie Beau Is Afraid van Ari Aster uit 2023 (bekijk de trailer hier).

Joeri Naanai