Black Bag - trailer

 

Ruim 11 jaar geleden, in maart 2013, schreven we hier dat de veelzijdige en succesvolle Amerikaanse cineast Steven Soderbergh destijds naar eigen zeggen van plan was om een punt te zetten achter zijn filmcarrière zodat hij zich voortaan als kunstschilder voltijds zou kunnen toeleggen op zijn passie voor beeldende kunst. Sindsdien blikte Soderbergh als regisseur echter nog 11 nieuwe langspeelfilms in, waaronder zijn nieuwste film Black Bag (2025) die het komende voorjaar (wellicht in maart 2025) uitkomt.

Black Bag is een spionagethriller over een getrouwd koppel Britse geheim agenten: George Woodhouse en zijn echtgenote Kathryn, gespeeld door de topacteurs Michael Fassbender en Cate Blanchett. 

Wanneer Kathryn er plots van verdacht wordt dat zij als geheim agente verraad pleegde, staat George voor een moeilijke keuze: trouw blijven aan zijn vrouw of aan de veiligheidsbelangen van zijn land...?

Naast Fassbender en Blanchett, omvat de cast ook o.a. Regé-Jean Page, Marisa Abela, Naomie Harris, Pierce Brosnan en Tom Burke.

Het scenario is de pennenvrucht van de uiterst succesvolle Amerikaanse scenarist David Koepp (lees zijn veelzijdige en omvangrijke filmografie hier).

Regisseur Steven Soderbergh stond voor Black Bag zelf achter de camera als director of photography (onder zijn pseudoniem Peter Andrews) en hij zorgde ook zelf voor de montage (onder zijn pseudoniem Mary Ann Bernard).

De muziek werd gecomponeerd door Soderberghs huiscomponist David Holmes: een Noord-Ierse muzikant en lid van het muzikale trio Unloved. 

Bekijk de trailer van Black Bag hieronder:   

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels (Verenigde Staten)" voor Engelstalige ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: spionagefilm / thriller / relatiedrama / mysterie

Een strak portret van een strakke huurmoordenaar

 The Killer  van David Fincher     ★★★

The Killer (2023), zo heet de nieuwe misdaadthriller van de Amerikaanse cineast David Fincher, opent met een stijlvolle begingeneriek en een knappe, circa 25 minuten lange sequentie waarin we het titelpersonage (ijskoud vertolkt door Michael Fassbender) leren kennen als een naamloze, enigmatische, ervaren en uiterst methodische huurmoordenaar terwijl hij in de Franse hoofdstad Parijs vanuit een leegstaand appartement dagenlang stiekem een hotel aan de overkant van de straat observeert (wat herinnert aan Alfred Hitchcocks voyeuristische misdaadmysterie Rear Window) in afwachting van de aankomst van zijn nieuwe doelwit. De professionele huurmoordenaar laat niets aan het toeval over, zo verzekert hij in zijn droge en belerende voice-over-commentaar: "Stick to your plan. Anticipate. Don't improvise. Trust no one. Never yield an advantage. Fight only the battle you're paid to fight. (...) I've come to realize that the moment when it's time to act, is not when risk is greatest. The real problems arise in the days, hours and minutes leading up to the task, and the minutes, hours and days after. It all comes down to preparation. Attention to detail. Redundancies. Redundancies. And redundancies." Dat verklaart waarom de Killer onder valse namen met valse paspoorten reist, zich onopvallend kleedt en gedraagt, zijn hartslagmeter op zijn Fitbit smartwatch-polshorloge in de gaten houdt terwijl hij door de telescoop van zijn scherpschuttersgeweer zijn doelwit in het vizier houdt, en hij zoveel mogelijk sporen uitwist. Spijts zijn methodische aanpak, verloopt zijn opdracht in Parijs echter niet zoals gepland, waarna een intens kat-en-muisspel begint...

Een sociopathische nihilist

Geschreven door de Amerikaanse scenarist Andrew Kevin Walker, is The Killer een boeiend en vakkundig in beeld gebracht portret van een professionele huurmoordenaar die gebaseerd is op het titelpersonage in de Franse stripreeks Le Tueur van Alexis “Matz” Nolent en Luc Jacamon. Scenarist Andrew Kevin Walker schreef trouwens ook het scenario van David Finchers sfeervolle en verrassende neo noir seriemoordenmysterie Se7en uit 1995 (één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete politiefilms). 

The Killer vertoont tot op zekere hoogte gelijkenissen met eerdere films over methodische huurmoordenaars, zoals:

- de stijlvolle Franse neo noir misdaadthriller Le samouraï (1967) van Jean-Pierre Melville, met Alain Delon (één van de knapste acteurs aller tijden) in de titelrol;

- de invloedrijke Hongkongse actiethriller The Killer (1989) van John Woo; 

- de meeslepende misdaadthriller Léon (1994) van de Franse cineast Luc Besson, met Jean Réno in de titelrol; 

- de briljante en visueel verbluffende tweedelige wraakkroniek Kill Bill 1 & 2 (2003-2004) van Quentin Tarantino (die beide behoren tot onze favoriete films), met Uma Thurman in de hoofdrol;

- de uitstekende neo-western en misdaadthriller No Country for Old Men (2007) van de gebroeders Coen (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete westerns en één van onze favoriete road movies), met Javier Bardem als de enigmatische huurmoordenaar Anton Chigurh (één van de beste movie villains aller tijden; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);

- en de populaire Amerikaanse actie-franchise John Wick (vanaf 2014) van Chad Stahelski, met Keanu Reeves in de titelrol.

Net als Le samouraï, focust The Killer niet zozeer op actie maar veeleer op de psychologie van het titelpersonage. The Killer toont weliswaar een intens lijf-aan-lijf-gevecht (dat doet denken aan het memorabele gevecht tussen de wraaklustige Bruid en haar voormalige collega-huurmoordenares Vernita Green alias Copperhead in Kill Bill), maar meestal zien en horen we de Killer terwijl hij incognito reist, moorden voorbereidt, aan yoga doet, naar nummers van de Britse rockgroep The Smiths luistert, sporen uitwist en vaak voice-over-commentaar geeft. Zo blijkt hij een cynische en sociopathische nihilist die niet wakker ligt van zijn slachtoffers: "Popeye the Sailor probably said it best: I am what I am. I’m not exceptional. I’m just… apart. Consider yourself lucky if our paths never cross. Except… luck isn’t real. Nor is karma, or sadly, justice. As much as I’d like to pretend these concepts exist… they just don’t. One is born, lives their life. And eventually, one dies. In the meantime, “Do what thou wilt shall be the whole of the law”, to quote… someone. Can’t remember who." Deze en andere filosofische weetjes van de Killer deden ons denken aan het betweterige voice-over-commentaar van de gluiperige en gewetenloze sociopaat Lou Bloom (één van de beste movie villains aller tijden) die Jake Gyllenhaal schitterend vertolkt in de boeiende psychosociale mediasatire en misdaadthriller Nightcrawler (2014) van Dan Gilroy (lees onze recensie hier). 

Michael Fassbender als de naamloze en mysterieuze huurmoordenaar in The Killer.

The Killer herinnert ook aan het psychosociaal neo noir gangsterdrama Killing Them Softly van Andrew Dominic uit 2012, met Brad Pitt als een cynische huurmoordenaar (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), en aan twee beklijvende hardboiled neo noir misdaadthrillers waarin de koele en bikkelharde antiheld genadeloos jacht maakt op de schurken die hem onrecht aandeden:

- Point Blank van John Boorman uit 1967, met Lee Marvin als een charismatische en op wraak beluste crimineel; 

- Payback van Brian Helgeland uit 1999 (bekijk de hele film hier), met Mel Gibson (één van de knapste acteurs aller tijden) in de hoofdrol (een geslaagde reboot van Point Blank).

Net zoals de hoofdpersonages in Killing Them Softly, Point Blank en Payback, is het titelpersonage in The Killer een koelbloedige eenzaat die handelt uit geldzucht en eigenbelang: "My process is purely logistical, narrowly focused by design. I'm not here to take sides. It's not my place to formulate any opinion. No one who can afford me, needs to waste time winning me to some cause. I serve no god, or country. I fly no flag. If I'm effective, it's because of one simple fact: I. Don't. Give. A. Fuck."

De vraag is echter of er stilaan barstjes komen in de berekenende en apathische houding van de Killer: nadat zijn opdracht in Parijs niet naar plan verliep, wordt zijn leven overhoop gehaald en zint hij op wraak, waardoor zijn voordien louter zakelijke job als huurmoordenaar plots persoonlijk wordt, hij zijn zelfopgelegde professionele regels (zie hoger) begint te breken en hij zijn hartslag vaak niet meer onder controle kan houden...

Klinisch vakwerk

Zoals we van regisseur David Fincher gewoon zijn (lees ons biografische portret uit 2014 hier), is The Killer erg sfeervol in beeld gebracht (met camerawerk onder leiding van Erik Messerschmidt) en vakkundig gemonteerd (door Kirk Baxter). 

Tilda Swinton.

Michael Fassbender acteert overtuigend als de Killer: zijn onderkoelde belichaming van de schijnbaar gevoelloze huurmoordenaar, die af en toe toch zijn emoties verraadt, komt geloofwaardig over en wekt sympathie voor het nochtans amorele en antipathieke personage. 

De rest van de cast speelt bijrolletjes, zoals Tilda Swinton als een huurmoordenares, waardoor de hele film draait rond Fassbenders personage terwijl de andere personages, onder wie ook de geliefde van de Killer (gespeeld door Sophie Charlotte), erg vaag blijven. 

De focus op de Killer resulteert in een interessant portret van een klinische en afstandelijke huurmoordenaar. Maar de al even klinische en afstandelijke manier waarop Fincher het verhaal verfilmde, zonder dat we te weten komen waar het kille nihilisme van de protagonist vandaan komt omdat we weinig over zijn voorgeschiedenis leren, gaat ten koste van psychologische diepgang, terwijl in de film bovendien haast niets gebeurt dat ons verraste, waardoor The Killer veel minder meeslepend is dan Finchers eerdere misdaadfilms Se7en (bekijk de briljante begingeneriek hier) en Zodiac, die beide behoren tot onze favoriete politiefilms en onze favoriete films over seriemoorden. Zodiac (bekijk de hele film hier) is bovendien één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

Kortom: hoewel zeker een bioscoopbezoek waard, is The Killer naar onze smaak geen nieuwe topper in David Finchers filmografie. 

JN.

The Killer (USA-2023): in de Belgische bioscopen sinds 25 oktober 2023 en te bekijken via Netflix sinds 10 november 2023.

Met: Michael Fassbender, Tilda Swinton, Charles Parnell, Sala Baker en Arliss Howard. 

Genre: misdaadthriller / psychologisch drama

The Snowman - trailer

Nee, de nieuwe Engelstalige horrorthriller The Snowman (2017) van de Zweedse cineast Tomas Alfredson, naar de gelijknamige roman van de razend populaire Noorse schrijver Jo Nesbø, is (naar verluidt) géén ongeloofwaardige film over een moorddadige sneeuwman, maar een realistische productie over de jacht op een mysterieuze seriemoordenaar.

Wij kijken alvast uit naar de Belgische bioscooprelease van The Snowman (voorzien dit najaar, op 15 november 2017), vermits Tomas Alfredson eerder de uitstekende horrorthriller Let the Right One In (2008) en de degelijke spionagefilm Tinker Tailer Soldier Spy (2011) regisseerde.

Het scenario van The Snowman werd geschreven door twee ervaren scenaristen:

- Hossein Amini: de scenarist en regisseur van The Two Faces of January, die ook optrad als de scenarist van Drive (lees onze recensie hier en bekijk een beklijvend filmfragment hier);

- en Matthew Michael Carnahan: de scenarist van State of Play.

Bovendien worden de belangrijkste rollen in The Snowman gespeeld door Michael Fassbender, Rebecca Ferguson, Charlotte Gainsbourg, Val Kilmer en J.K. Simmons. 

Dat belooft...

Bekijk de trailer hieronder:

  

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horrorthriller / misdaaddrama

Alien: Covenant - trailer

Ridley Scott kroop opnieuw in de regiestoel voor dit zesde deel in de succesvolle Alien-franchise. Eerder deed hij dat al voor de eerste Alien uit 1979 (klik hier voor onze recensie) en voor de prequel Prometheus uit 2012 (klik hier voor onze recensie).

Alien: Covenant is een sequel op Prometheus. De cast omvat o.a. Michael Fassbender, Katherine Waterston, Noomi Rapace, Billy Crudup, Danny McBride, James Franco, Guy Pearce en Demián Bichir.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: sciencefiction / horror / thriller 

Macbeth (2015) - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: historisch kostuumdrama / oorlogsfilm

Bloed, zweet en tranen

12 Years a Slave  van Steve McQueen     ★★★½

Amerikanen leven, luidens de slotwoorden van hun eigen volkslied, in "the land of the free and the home of the brave". Ze zijn terecht trots op hun grondwet en Bill of Rights, die samen een benijdenswaardig sociaal, economisch, politiek en juridisch kader vormen dat fundamentele vrijheden en rechten waarborgt. In theorie althans, want die vrijheden en basisrechten worden al jarenlang in toenemende mate systematisch uitgehold. De Patriot Act van president George Bush jr. was hun doodskist, de National Defense Autorisation Act van president Barack Obama de nagel in hun doodskist, en het control grid van het ongrondwettige NSA-spionageprogramma hun graf. Geen wonder dat steeds meer Amerikanen protesteren tegen hun overheid en daarbij graag verwijzen naar de tijd van de Founding Fathers, toen alles beter was. Ze vergeten zich echter af te vragen: beter voor wie? Voor de meeste zwarten en indianen alvast niet. Heel wat blanke kolonisten van de Nieuwe Wereld, die zich in 1776 collectief onafhankelijk verklaarden en het repressieve juk van de Britse monarchie afwierpen, waren immers niet alleen moedige, inventieve en avontuurlijke pioniers op zoek naar een beter leven, maar ook een bende moorddadige racisten. Of zijn we de volkerenmoord op de oorspronkelijke inwoners van Amerika vergeten? Daarbij brachten de Europese inwijkelingen talloze indianen om het leven. Christoffel Columbus, die het Amerikaanse continent 'ontdekte' in 1492, was niet alleen de eerste in een lange reeks gewetenloze schoften met genocidaal bloed aan de handen, maar ook een slavenhandelaar. Dat zullen uw kinderen op school echter niet te horen krijgen.

Taboe

Over de slavernij die tussen circa 1619 en 1865 schering en inslag was op de plantages van blanke Amerikanen wordt op school wél gesproken. Maar hoe het dagelijkse leven van de zwarte slaven er precies uitzag, blijft een groot taboe. Ze moesten katoen plukken of suikerriet kappen en kregen soms van de zweep, horen we. Maar daar blijft het doorgaans bij.

Ook in Hollywoodfilms wordt dit pikdonkere hoofdstuk in de Amerikaanse geschiedenis goeddeels genegeerd. Quentin Tarantino (één van onze favoriete regisseurs) doorbrak het taboe ruim een jaar geleden met zijn flamboyante western Django Unchained (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), maar vanwege zijn tragikomische en heroïsche insteek mist deze film tot op zekere hoogte waarheidsgetrouwe urgentie. In 12 Years a Slave daarentegen, de nieuwe film van de Engelse cineast en kunstenaar Steve McQueen, wordt de slavernij ontdaan van elk greintje heldendom en getoond in al haar naakte, shockerende terreur. 

Gemaakt met een compromisloos gevoel voor verantwoordelijkheid om postuum recht te doen aan de slachtoffers van de Amerikaanse slavernij, ruikt 12 Years a Slave naar bloed, zweet en tranen. De angst van de zwarte slaven voor hun blanke meesters is zo tastbaar, dat de kijker zich afvraagt hoe zij hun tragische lot konden dragen. McQueen en zijn acteurs geven trouwens een duidelijk antwoord op die vraag: slaven moesten kiezen tussen totale onderwerping of brutale (vaak zelfs dodelijke) bestraffing. Een slaaf of slavin was immers letterlijk het eigendom van zijn of haar meester en als zodanig onderworpen aan diens wil(lekeur); een gebruiksvoorwerp waarvan de waarde uitsluitend uitgedrukt werd in termen van productiviteit en financiële opbrengst; een verhandelbaar ding dus. 

De lijdensweg van een zwarte Odysseus
     

Hoewel in Amerika destijds ook zwarten leefden die op juridisch vlak als 'vrij' beschouwd werden, volstond een donkere huidskleur om toch het risico te lopen als slaaf verkocht te worden. Zo is 12 Years a Slave gebaseerd op de gelijknamige autobiografie van Solomon Northup uit 1853: hij was een zwarte Amerikaan die van zijn vrijheid genoot, tot hij twaalf jaar lang in slavernij moest doorbrengen. 12 Years a Slave toont de lijdensweg die hij als een zwarte Odysseus aflegt om weer thuis te komen.

Anno 1841, toen Solomon (waardig vertolkt door de Britse acteur van Nigeriaanse afkomst Chiwetel Ejiofor) nog een vrij man was, woonde hij samen met zijn vrouw en drie kinderen in New York. Als een vaardige timmerman, getalenteerde violist en ook anderszins gecultiveerd mens, genoot hij het respect van zijn blanke stadsgenoten. Op uitnodiging van twee mannen, reist hij samen met hen naar Washington om er muziekoptredens te geven. De mannen verkopen hem echter als slaaf... 

Solomon Northup en zijn gezin.

Door Solomons ogen maken we kennis met de bikkelharde werkelijkheid van het slavenleven. Aanvankelijk probeert hij zijn opeenvolgende meesters te overtuigen dat hij een vrij man is. De zweep leert hem echter dat hij uit zelfbehoud maar beter zwijgt en zonder morren doet wat hem bevolen wordt; zelfs als dit betekent dat hij slavin Patsey (een doorleefde doorbraakrol van de debuterende Keniaanse actrice Lupita Nyong'o) eigenhandig van de zweep moet geven tot de huid op haar rug in flarden uiteen hangt. De special effects in deze aangrijpende scène zijn heel geloofwaardig.

Michael Fassbender als slavenmeester (links) en Chiwetel Ejiofor als slaaf.

Oscarnominaties



Chiwetel Ejiofor (links) en Michael Fassbender.

Hoofdrolspeler Ejiofor vermijdt elk sentimenteel effectbejag en kreeg een Oscarnominatie voor zijn ingetogen vertolking van Solomon. 

De getalenteerde Duits-Ierse acteur Michael Fassbender werd genomineerd in de categorie 'beste mannelijke bijrol' voor zijn intense vertolking van de blanke plantage-eigenaar en slavenmeester Edwin Epps: een sadistische, drankzuchtige en machtsgeile klootzak, die zich onweerstaanbaar aangetrokken voelt tot slavin Patsey en daarmee in conflict komt met zijn jaloerse, al even harteloze echtgenote Mary Epps (een schitterende, ijskoude bijrol van Sarah Paulson). Meester Epps en zijn vrouw vermaken zich graag door hun slaven 's avonds een collectief dansje te laten doen, als waren de slaven circusdieren. En hoewel Mary Epps weet dat Patsey haar man niet verleidt, ziet zij er toch geen graten in om Patsey te laten boeten voor zijn ontrouw. Nyong'o speelt de wanhoop van Patsey met zoveel doorleefde overgave dat ook zij genomineerd werd voor een Oscar.  


Sarah Paulson (links) en Lupita Nyong'o.

In de andere bijrollen herkennen we Paul Giamatti als een slavenhandelaar die zijn 'koopwaar' inspecteert zoals je een paard keurt; Paul Dano als een racistische slavenopzichter die jaloers is op Solomons intellectuele en ambachtelijke superioriteit; Benedict Cumberbatch als een plantage-eigenaar die Solomons kwaliteiten apprecieert maar hem toch doorverkoopt aan Epps; en Brad Pitt als een blanke met een geweten.    

Paul Giamatti (met hoed) als slavenhandelaar.

12 Years a Slave is geloofwaardig geënsceneerd -onder meer op antebellum plantages in Louisiana- en sfeervol in beeld gebracht, met idyllische opnames van zonsondergangen, desolate mangroven en met Spaans mos behangen treurwilgen die het trieste bestaan van de slaven weerspiegelen.

Leemtes

Minpunten in dit aangrijpende historisch drama zijn de nogal vlakke vertolkingen van Cumberbatch en Pitt, de bij wijlen karikaturale overacting van Giamatti en Dano, en vooral de leemtes in het scenario met betrekking tot de psychologie van de personages, waardoor zowel de slaven als hun meesters tot op zekere hoogte tweedimensionaal blijven. 

Toch is 12 Years a Slave een absolute aanrader, zelfs één onze favoriete historische drama's. Een veelzeggende scène in de film is de briljante, langgerekte scène waarin Solomon opgehangen wordt en bijna om het leven komt, terwijl de andere slaven hem uit puur zelfbehoud negeren. De oorspronkelijke betekenis van het werkwoord "negeren" is trouwens: als een neger behandelen...

JN.

12 Years a Slave (USA/Groot-Brittannië-2013): in de bioscoop sinds 22 januari 2014.

Met: Chiwete Ejiofor, Michael Fassbender, Lupita Nyong'o, Sarah Paulson, Benedict Cumberbatch, Paul Giamatti, Paul Dano en Brad Pitt.

Genre: historisch drama / biopic

Klik op de oranje link voor de trailer: 12 Years a Slave - trailer

12 Years a Slave - trailer

Belgische bioscooprelease: 22 januari 2014.




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van 12 Years a Slave: Bloed, zweet en tranen

Genre: historisch drama / biopic

The Counselor - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: misdaadthriller

Indrukwekkende Alien-prequel lost verwachting deels in

Prometheus  van Ridley Scott     ★★★

In 1979 gaf de Engelse topcineast Ridley Scott (lees ons biografische portret hier) het sciencefictiongenre een stevig adrenalineshot met een destijds baanbrekende combinatie van geloofwaardige sciencefiction, claustrofobische spanning en griezelige horror in Alien: onze favoriete sciencefictionfilm aller tijden, die tevens behoort tot onze favoriete horrorfilms en onze favoriete films tout court (lees onze recensie van Alien hier). Deze nagelbijtende en invloedrijke horrorthriller, over de gruwelijke lotgevallen van de bemanning van een ruimteschip die belaagd wordt door een moorddadig buitenaards wezen, sloeg meteen aan bij pers en publiek. Er volgende drie succesvolle sequels: Aliens van James Cameron (1986), Alien 3 van David Fincher (1992) en Alien: Resurrection van Jean-Pierre Jeunet (1997), alsook twee puur commerciële bijproducten waarin de ruimtewezens uit de Alien-reeks strijden tegen de buitenaardse beesten uit de Predator-reeks, namelijk Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson (2004) en Alien vs. Predator: Requiem van Colin en Greg Strause (2007).

De Amerikaanse actrice Sigourney Weaver, die met brio de vrouwelijke hoofdrol van luitenant Ellen Ripley speelde in de eerste vier films, gaf er na Alien: Resurrection definitief de brui aan en weigerde nog langer mee te spelen in een franchise die de oorspronkelijke film tot op het bot aan het uitmelken was. Toch besliste Ridley Scott om zelf opnieuw in de regiestoel te zitten voor zijn nieuwe film Prometheus (2012): een prequel (voorgeschiedenis), geschreven door de scenaristen Jon Spaihts en Damon Lindelof, die niet alleen de afkomst verklaart van de buitenaardse wezens waarnaar de Alien-films vernoemd zijn, maar ook de oorsprong van de mensheid reconstrueert.

Ridley Scott op de set van Prometheus.

Op zoek naar de oorsprong



Prometheus begint met een proloog die zich in een ver, prehistorisch verleden afspeelt op de aarde en laat zien hoe de menselijke soort evolueerde uit DNA dat afkomstig is van een hoog ontwikkeld buitenaards ras. Flash forward naar de toekomst: in 2089 ontdekken de archeologen Elizabeth Shaw en Charlie Holloway (vertolkt door Noomi Rapace en Logan-Marshall Green) op een Schots eiland 35.000 jaar oude grotschilderingen die kennelijk verwijzen naar de locatie van een verre planeet waar de buitenaardse 'scheppers' van de mensheid wellicht vandaan kwamen. Peter Weyland, de stokoude en schatrijke CEO van de Weyland Corporation (gespeeld door een onder dikke lagen make-up verborgen, amper herkenbare Guy Pearce), financiert de bouw van het gesofisticeerde ruimteschip Prometheus voor een expeditie naar de planeet onder leiding van kapitein Janek (de zwarte acteur Idris Elba), expeditieleidster Meredith Vickers (Charlize Theron) en de humanoïde robot David (Michael Fassbender). In 2093 komt het ruimteschip aan op zijn bestemming. De bemanning ontdekt er een kolossaal bouwwerk dat gevaarlijke geheimen herbergt...

V.l.n.r.: Logan-Marshall Green, Noomi Rapace en Michael Fassbender.

Een lust voor het oog

Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten) is zijn lange carrière ooit begonnen als de succesvolle regisseur van vakkundige reclamefilmpjes en hij blikte later een rist oogstrelende bioscoopfilms in, waaronder zijn debuutfilm The Duellists (1977), Alien (1979), Blade Runner (1982), Legend (1985) en Gladiator (2000). 

In Prometheus bewijst Scott dat hij nog niets van zijn visuele flair verloren heeft. Het production design van de film is zeer indrukwekkend, met een glansrol voor het ruimteschip zelf, dat er heel realistisch uitziet. Ook de special effects, met onder meer prachtige hologrammen en een dodelijk octopusachtig creatuur, zijn mede dankzij de kristalheldere 3D-opnames erg overtuigend.

Big things have small beginnings 



Charlize Theron en Idris Elba.

De cast van Prometheus doet zijn best om niet overschaduwd te worden door de hoge production value, met sterke vertolkingen van Idris Elba als de pragmatische kapitein van het ruimteschip, Charlize Theron (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) als de koelbloedige  expeditieleidster, en vooral Michael Fassbender die de show steelt als de ondoorgrondelijke androïde David. 

Afgezien van David, is echter geen van de personages voldoende uitgewerkt om je er als kijker echt mee te kunnen identificeren. En sympathiseren met een quasi emotieloze robot is nu eenmaal vrij moeilijk. 

Michael Fassbender als de androïde David.

In de vier eerste Alien-films lag de nadruk vooral op het zenuwslopende kat-en-muis-spel tussen de angstaanjagende buitenaardse wezens en de door Sigourney Weaver briljant vertolkte luitenant Ellen Ripley. In Prometheus speelt Noomi Rapace een gelijkaardige heldin, maar zij heeft minder présence dan Weaver. Bovendien komt Rapace's personage niet genoeg aan bod omdat de plot van Prometheus alle aandacht opeist. Die plot is bovendien een stuk minder spannend dan de scenario's van de eerdere Alien-films en mist focus omdat de prequel te veel ineens wil uitleggen. 



Noomi Rapace.

Bij de allereerste Alien was je als kijker voortdurend op je hoede voor de griezelige facehugger en het meedogenloze buitenaardse wezen, die plots konden opduiken achter elke hoek van het duistere ruimteschip Nostromo. In Prometheus is die constante dreiging veel minder voelbaar en zien de xenomorfen er overigens minder akelig uit dan de iconische, door de Zwitserse kunstenaar H.R. Giger ontworpen creaturen in de eerste film. Het resultaat is een wisselvallige prequel, die niettemin op amper een week tijd toch al ruim een derde van zijn 130 miljoen dollar omvattende productiebudget opbracht en wellicht moeiteloos uit de kosten geraakt.

"Big things have small beginnings", zegt David in Prometheus, terwijl hij naar de zwarte vloeistof staart die het buitenaardse DNA van de mensheid bevat. Een uitspraak die ook van toepassing is op de uitzonderlijk 'lange benen' van de Alien-saga: wat 33 jaar geleden begon met de sciencefictiondroom van een destijds nog relatief onbekende cineast en een budget van amper 11 miljoen dollar, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen dat talloze scifi-adepten vandaag nog steeds in de ban houdt. Jammer echter dat de uitspraak van David blijkbaar niet boven het bed van Scott hing toen deze groen licht gaf aan het scenario van Prometheus en daarmee vergat dat een grootschalig, peperduur sciencefictionavontuur zonder voldoende psychologische, karaktergedreven diepgang een avontuur zonder ziel is. Prometheus lost de hooggespannen verwachtingen daarom slechts gedeeltelijk in. Hoewel de film heel wat liefhebbers van het genre kan bekoren, hunkerden wij in de donkere bioscoopzaal met weemoed naar luitenant Ripley en de ijzersterke eenvoud van de allereerste Alien.

JN.

Prometheus (USA-2012): in de Belgische bioscopen sinds 30 mei 2012.

Met: Noomi Rapace, Michael Fassbender, Charlize Theron, Idris Elba, Logan-Marshall Green en Guy Pearce.

Genre: sciencefiction / thriller / horror / actie / avontuur / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Prometheus - trailer

- een andere trailer: Prometheus - nieuwe trailer



Noomi Rapace.

Michael Fassbender.

Eden Lake - trailer

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: horror / psychosociale thriller / misdaad

Prometheus - nieuwe trailer

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: sciencefiction / thriller / horror / actie / avontuur / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Prometheus: Indrukwekkende Alien-prequel lost verwachting deels in

- een andere trailer: Prometheus - trailer

- ons biografische portret van regisseur Ridley Scott: Ridley Scott. Visuele veteraan

- een achtergrondartikel: Onze favoriete regisseurs: Top 20

Prometheus - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: sciencefiction / thriller/ horror / actie / avontuur / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Prometheus: Indrukwekkende Alien-prequel lost verwachting deels in

- voor een andere trailer: Prometheus - nieuwe trailer

Psychologisch steekspel

A Dangerous Method  van David Cronenberg     ★★½

Michael Fassbender als Carl Gustav Jung (links) en Viggo Mortensen als Sigmund Freud.

Op 17 augustus 1904 wordt de briljante Russische studente geneeskunde Sabina Spielrein (gespeeld door de Engelse actrice Keira Knightley) opgenomen in de Klinik Bürgholzli: een psychiatrische instelling in de Zwitserse stad Zürich, waar Sabina vanwege haar angst- en woedeaanvallen wordt behandeld door de Zwitserse dokter Carl Gustav Jung (Michael Fassbender). Jung is een leergierige en ambitieuze psychiater met een nieuwe therapie: de zogeheten psychoanalyse. Die therapie werd ontwikkeld door de beroemde zenuwarts en psycholoog Sigmund Freud (Viggo Mortensen) en omvat het voeren van 'anamnetische' gesprekken met de patiënt om verborgen en onderdrukte angsten en verlangens op te diepen.

Michael Fassbender als Carl Gustav Jung
en Keira Knightley als Sabina Spielrein.

Verlangens

Vincent Cassel als de libertijn Otto Gross.

Jung leert al gauw dat Sabina's labiele persoonlijkheid en masochisme wellicht te wijten zijn aan jarenlange vernederingen en agressie door haar vader. Sabina heeft baat bij de therapie en helpt Jung bij het verder op punt stellen van diens methode. Beiden hebben overigens meer gemeen dan hun gedeelde interesse in psychologie. Zowel Sabina als Jung houden van de muziek van de klassieke Duitse componist Richard Wagner en ze voelen zich ook aangetrokken tot elkaar. Jung is echter getrouwd en biedt weerstand aan zijn overspelige verlangens. Een andere patiënt van Jung, de libertijn Otto Gross (Vincent Cassel), maakt de zaken er niet makkelijker op door Jung te bestoken met argumenten dat monogamie een ongezonde repressie van natuurlijke instincten is en hij dus beter zou toegeven aan zijn verlangens...

Kan dokter Jung weerstand blijven bieden aan zijn verlangens naar zijn patiënte...?  

Rivaliteit

Gebaseerd op een scenario van de Britse schrijver Christopher Hampton naar diens eigen toneelstuk The Talking Cure uit 2002, is A Dangerous Method (2011) een nieuw historisch drama van de Canadese regisseur David Cronenberg (lees ons biografische portret hier), dat meer inzicht verschaft in de ontstaansgeschiedenis van de psychoanalyse. De scènes waarin Jung en Freud met elkaar discussiëren over droomduiding, libido, repressie, thanatos (doodsverlangen) en andere centrale concepten in hun experimentele methode bevestigen dat de psychoanalyse geen afgeronde theorie was toen Freud ze lanceerde, maar integendeel een work in progress dat aangevuld en bijgestuurd werd door volgelingen zoals Jung. Freud had een 'panseksuele' benadering van psychologische problemen: volgens hem vinden vrijwel alle neuroses hun oorzaak in de seksualiteit. Jung zocht een bredere verklaring: "There must be more than one hinge in the universe." Bovendien beperkte Freud de taak van de psycholoog goeddeels tot het verschaffen van zelfinzicht aan de patiënten: "Whatever you do, give up any idea of trying to cure them." De idealistische (naïeve?) Jung daarentegen hoopte zijn patiënten te kunnen genezen. 

Freud en Jung gaan in de clinch over de gewenste evolutie van de psychoanalyse. 

"I've simply opened the door; it's for young men like yourself to walk trough it", zegt Freud tegen zijn jonge protégé. Maar Jung verzet zich tegen Freuds "rigide pragmatisme" en wil de psychoanalyse opentrekken naar speculatieve gebieden die de strikt wetenschappelijke en seksuologische benadering van zijn mentor overstijgen. Hun rivaliteit dreigt tot een breuk te leiden nadat Freud ook nog te horen krijgt dat Jung een relatie begonnen is met één van zijn patiënten... 

Cerebraal

Viggo Mortensen (links) en Michael Fassbender.

Michael Fassbender en Viggo Mortensen acteren uitstekend in hun mentale steekspel tussen de twee beroemdste denkers in de geschiedenis van de psychologie. 

Ook Keira Kneightley heeft haar momenten als Sabina, maar zij bezondigt zich soms aan overacting. Daarom vroegen wij ons af: hoe zou een actrice van het kaliber van Naomi Watts of Charlize Theron de complexe rol van Sabina gestalte gegeven hebben...? 

A Dangerous Method toont mooie historische kostuums en sfeervolle locaties. De film bevat ook enkele pakkende emotionele momenten, maar blijft goeddeels toch wat te cerebraal.

JN.

A Dangerous Method (Groot-Brittannië/Duitsland/Canada/Zwitserland-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 4 januari 2012.

Met: Michael Fassbender, Keira Knightley, Viggo Mortensen, Sarah Gadon en Vincent Cassel.

Genre: historische biopic / psychologisch drama / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: A Dangerous Method - trailer

Keira Knightley en Michael Fassbender.