Een strak portret van een strakke huurmoordenaar

 The Killer  van David Fincher     ★★★

The Killer (2023), zo heet de nieuwe misdaadthriller van de Amerikaanse cineast David Fincher, opent met een stijlvolle begingeneriek en een knappe, circa 25 minuten lange sequentie waarin we het titelpersonage (ijskoud vertolkt door Michael Fassbender) leren kennen als een naamloze, enigmatische, ervaren en uiterst methodische huurmoordenaar terwijl hij in de Franse hoofdstad Parijs vanuit een leegstaand appartement dagenlang stiekem een hotel aan de overkant van de straat observeert (wat herinnert aan Alfred Hitchcocks voyeuristische misdaadmysterie Rear Window) in afwachting van de aankomst van zijn nieuwe doelwit. De professionele huurmoordenaar laat niets aan het toeval over, zo verzekert hij in zijn droge en belerende voice-over-commentaar: "Stick to your plan. Anticipate. Don't improvise. Trust no one. Never yield an advantage. Fight only the battle you're paid to fight. (...) I've come to realize that the moment when it's time to act, is not when risk is greatest. The real problems arise in the days, hours and minutes leading up to the task, and the minutes, hours and days after. It all comes down to preparation. Attention to detail. Redundancies. Redundancies. And redundancies." Dat verklaart waarom de Killer onder valse namen met valse paspoorten reist, zich onopvallend kleedt en gedraagt, zijn hartslagmeter op zijn Fitbit smartwatch-polshorloge in de gaten houdt terwijl hij door de telescoop van zijn scherpschuttersgeweer zijn doelwit in het vizier houdt, en hij zoveel mogelijk sporen uitwist. Spijts zijn methodische aanpak, verloopt zijn opdracht in Parijs echter niet zoals gepland, waarna een intens kat-en-muisspel begint...

Een sociopathische nihilist

Geschreven door de Amerikaanse scenarist Andrew Kevin Walker, is The Killer een boeiend en vakkundig in beeld gebracht portret van een professionele huurmoordenaar die gebaseerd is op het titelpersonage in de Franse stripreeks Le Tueur van Alexis “Matz” Nolent en Luc Jacamon. Scenarist Andrew Kevin Walker schreef trouwens ook het scenario van David Finchers sfeervolle en verrassende neo noir seriemoordenmysterie Se7en uit 1995 (één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete politiefilms). 

The Killer vertoont tot op zekere hoogte gelijkenissen met eerdere films over methodische huurmoordenaars, zoals:

- de stijlvolle Franse neo noir misdaadthriller Le samouraï (1967) van Jean-Pierre Melville, met Alain Delon (één van de knapste acteurs aller tijden) in de titelrol;

- de invloedrijke Hongkongse actiethriller The Killer (1989) van John Woo; 

- de meeslepende misdaadthriller Léon (1994) van de Franse cineast Luc Besson, met Jean Réno in de titelrol; 

- de briljante en visueel verbluffende tweedelige wraakkroniek Kill Bill 1 & 2 (2003-2004) van Quentin Tarantino (die beide behoren tot onze favoriete films), met Uma Thurman in de hoofdrol;

- de uitstekende neo-western en misdaadthriller No Country for Old Men (2007) van de gebroeders Coen (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete westerns en één van onze favoriete road movies), met Javier Bardem als de enigmatische huurmoordenaar Anton Chigurh (één van de beste movie villains aller tijden; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);

- en de populaire Amerikaanse actie-franchise John Wick (vanaf 2014) van Chad Stahelski, met Keanu Reeves in de titelrol.

Net als Le samouraï, focust The Killer niet zozeer op actie maar veeleer op de psychologie van het titelpersonage. The Killer toont weliswaar een intens lijf-aan-lijf-gevecht (dat doet denken aan het memorabele gevecht tussen de wraaklustige Bruid en haar voormalige collega-huurmoordenares Vernita Green alias Copperhead in Kill Bill), maar meestal zien en horen we de Killer terwijl hij incognito reist, moorden voorbereidt, aan yoga doet, naar nummers van de Britse rockgroep The Smiths luistert, sporen uitwist en vaak voice-over-commentaar geeft. Zo blijkt hij een cynische en sociopathische nihilist die niet wakker ligt van zijn slachtoffers: "Popeye the Sailor probably said it best: I am what I am. I’m not exceptional. I’m just… apart. Consider yourself lucky if our paths never cross. Except… luck isn’t real. Nor is karma, or sadly, justice. As much as I’d like to pretend these concepts exist… they just don’t. One is born, lives their life. And eventually, one dies. In the meantime, “Do what thou wilt shall be the whole of the law”, to quote… someone. Can’t remember who." Deze en andere filosofische weetjes van de Killer deden ons denken aan het betweterige voice-over-commentaar van de gluiperige en gewetenloze sociopaat Lou Bloom (één van de beste movie villains aller tijden) die Jake Gyllenhaal schitterend vertolkt in de boeiende psychosociale mediasatire en misdaadthriller Nightcrawler (2014) van Dan Gilroy (lees onze recensie hier). 

Michael Fassbender als de naamloze en mysterieuze huurmoordenaar in The Killer.

The Killer herinnert ook aan het psychosociaal neo noir gangsterdrama Killing Them Softly van Andrew Dominic uit 2012, met Brad Pitt als een cynische huurmoordenaar (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), en aan twee beklijvende hardboiled neo noir misdaadthrillers waarin de koele en bikkelharde antiheld genadeloos jacht maakt op de schurken die hem onrecht aandeden:

- Point Blank van John Boorman uit 1967, met Lee Marvin als een charismatische en op wraak beluste crimineel; 

- Payback van Brian Helgeland uit 1999 (bekijk de hele film hier), met Mel Gibson (één van de knapste acteurs aller tijden) in de hoofdrol (een geslaagde reboot van Point Blank).

Net zoals de hoofdpersonages in Killing Them Softly, Point Blank en Payback, is het titelpersonage in The Killer een koelbloedige eenzaat die handelt uit geldzucht en eigenbelang: "My process is purely logistical, narrowly focused by design. I'm not here to take sides. It's not my place to formulate any opinion. No one who can afford me, needs to waste time winning me to some cause. I serve no god, or country. I fly no flag. If I'm effective, it's because of one simple fact: I. Don't. Give. A. Fuck."

De vraag is echter of er stilaan barstjes komen in de berekenende en apathische houding van de Killer: nadat zijn opdracht in Parijs niet naar plan verliep, wordt zijn leven overhoop gehaald en zint hij op wraak, waardoor zijn voordien louter zakelijke job als huurmoordenaar plots persoonlijk wordt, hij zijn zelfopgelegde professionele regels (zie hoger) begint te breken en hij zijn hartslag vaak niet meer onder controle kan houden...

Klinisch vakwerk

Zoals we van regisseur David Fincher gewoon zijn (lees ons biografische portret uit 2014 hier), is The Killer erg sfeervol in beeld gebracht (met camerawerk onder leiding van Erik Messerschmidt) en vakkundig gemonteerd (door Kirk Baxter). 

Tilda Swinton.

Michael Fassbender acteert overtuigend als de Killer: zijn onderkoelde belichaming van de schijnbaar gevoelloze huurmoordenaar, die af en toe toch zijn emoties verraadt, komt geloofwaardig over en wekt sympathie voor het nochtans amorele en antipathieke personage. 

De rest van de cast speelt bijrolletjes, zoals Tilda Swinton als een huurmoordenares, waardoor de hele film draait rond Fassbenders personage terwijl de andere personages, onder wie ook de geliefde van de Killer (gespeeld door Sophie Charlotte), erg vaag blijven. 

De focus op de Killer resulteert in een interessant portret van een klinische en afstandelijke huurmoordenaar. Maar de al even klinische en afstandelijke manier waarop Fincher het verhaal verfilmde, zonder dat we te weten komen waar het kille nihilisme van de protagonist vandaan komt omdat we weinig over zijn voorgeschiedenis leren, gaat ten koste van psychologische diepgang, terwijl in de film bovendien haast niets gebeurt dat ons verraste, waardoor The Killer veel minder meeslepend is dan Finchers eerdere misdaadfilms Se7en (bekijk de briljante begingeneriek hier) en Zodiac, die beide behoren tot onze favoriete politiefilms en onze favoriete films over seriemoorden. Zodiac (bekijk de hele film hier) is bovendien één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

Kortom: hoewel zeker een bioscoopbezoek waard, is The Killer naar onze smaak geen nieuwe topper in David Finchers filmografie. 

JN.

The Killer (USA-2023): in de Belgische bioscopen sinds 25 oktober 2023 en te bekijken via Netflix sinds 10 november 2023.

Met: Michael Fassbender, Tilda Swinton, Charles Parnell, Sala Baker en Arliss Howard. 

Genre: misdaadthriller / psychologisch drama

Een eigenzinnige remake

Suspiria  van Luca Guadagnino     ★★★

Gemengde gevoelens: dat is wat wij overhouden aan Luca Guadagnino's eigenzinnige remake van Dario Argento's visueel verbluffende Italiaanse horrorklassieker Suspiria uit 1977 (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier). Guadagnino's nieuwe versie, met overtuigende hoofdrollen van Dakota Johnson als een jonge, ambitieuze dansstudente en van Tilda Swinton als een dominante choreografe, boeit op diverse vlakken en is ook een visuele voltreffer. Het scenario is echter te beladen en evolueert naar een verwarrende ontknoping. 

Al bij al, loont deze ambitieuze remake -in feite is het een reboot- toch de moeite, want hoewel hij uiteindelijk niet kan tippen aan de originele Suspiria, komt de nieuwe versie soms aardig in de buurt. Sommige scènes steken Argento's beklemmende cultklassieker zelfs naar de kroon.

Tilda Swinton als Madame Blanc.

Dansen tussen hoop en vrees

Het verhaal van Guadagnino's remake begint in 1977 (het jaar waarin Argento's Suspiria uitkwam) en speelt zich, net als de originele film, in Duitsland af. Scenarist David Kajganich en regisseur Guadagnino verplaatsten het verhaal echter van Freiburg naar Berlijn. Dit liet hen toe om de plot uit te breiden met verwijzingen naar de terreurgolf van de marxistische Rote Armee Fraktion (ook Baader-Meinhof-Groep genoemd) die West-Berlijn in 1977 met gijzelingen en bomaanslagen letterlijk deed daveren op zijn grondvesten. 

Tegen de achtergrond van deze crisisperiode in de Duitse geschiedenis, maken we kennis met Susie Bannion (gespeeld door Dakota Johnson): een jonge, getalenteerde en ambitieuze danseres die opgroeide in een strikt religieuze familie van mennonieten in de Amerikaanse staat Ohio. Zij is net gearriveerd in West-Berlijn om auditie te doen in de Markos dansacademie. Zij hoopt er immers dansles te mogen volgen bij de gerespecteerde artistiek directeur en choreografe Madame Blanc (Tilda Swinton). Susie maakt indruk tijdens haar auditie en krijgt een prominente plek in de dansklas van Madame Blanc. Er gebeuren echter vreemde dingen in de dansschool: danseres Patricia (Chloë Grace Moretz) verdwijnt spoorloos; danseres Olga (Elena Fokina) beschuldigt Madame Blanc van leugens; en Susie krijgt 's nachts bizarre dromen...

Een angstaanjagend shot met Dakota Johnson als Susie (links)
en Tilda Swinton als Madame Blanc in de deuropening.

Grauw en kunstzinnig

Deze remake blinkt (net als Argento's originele versie) uit op visueel vlak, met heel knap camerawerk onder leiding van de Thaise cameraman Sayombhu Mukdeeprom, waaronder kunstzinnige beeldcomposities, wervelende camerabewegingen (vooral tijdens de dansscènes) en een sfeervolle, expressieve belichting. Het grootste verschil met Argento's gedurfde visuele stijl ligt op het vlak van production design. Argento koos voor kleurrijke belichting, kitscherige decors in felle kleuren en zinderende Technicolor-opnames, wat een visueel overdonderend resultaat opleverde en bijdroeg tot een surrealistische atmosfeer. Die opvallende visuele stijl was Argento's handelsmerk binnen het subgenre van de Italiaanse giallo-horrorfilms en inspireerde onder meer de gestileerde, vaak kleurrijke look van Brian De Palma's horrorthrillers. Guadagnino en zijn ploeg daarentegen kozen voor een grauw kleurenpalet en groezelige decors in sobere Bauhaus-stijl. Deze remake van Suspiria ziet er daardoor realistischer uit dan Argento's surrealistische horrorfantasie uit 1977. Guadagnino's combinatie van een sombere setting en creatief in beeld gebrachte dansscènes (met heel wat reflecties in spiegels) deed ons soms denken aan Darren Aronofsky's uitstekende balletthriller Black Swan uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Ballast

Dankzij een goede casting, bevat deze remake van Suspiria sterke vertolkingen van onder anderen Dakota Johnson als Susie, Tilda Swinton als Madame Blanc, Mia Goth als danseres Sara, Angela Winkler als begeleidster Miss Tanner, de Nederlandse actrice Renée Soutendijk als begeleidster Miss Huller, en het pikzwarte, Soedanees-Britse fotomodel Alek Wek als begeleidster Miss Millius. 

Johnson en Swinton maken indruk met hun ambivalente uitstraling als de ambitieuze Susie en de mysterieuze Madame Blanc. Ook de begeleidsters hebben de juiste, onrustwekkende uitstraling en dragen bij tot een samenzweerderige sfeer. Swinton speelt tevens de bijrol van Helena Markos, naar wie de dansschool vernoemd is, en ook dat griezelige personage is een schot in de roos.

De rol van Patricia's oude psychiater (ook vertolkt door Swinton) overtuigde ons niét, onder meer vanwege de merkbare ouderdomsgrime die verklapt dat deze rol niet gespeeld wordt door een bejaarde man. Dit personage wordt bovendien beladen met een voorgeschiedenis die als subplot afleidt van de hoofdplot en het verhaal nodeloos compliceert. Dit brengt ons bij het grootste gebrek van deze remake: het wisselvallige scenario. 

Tijdens de openingsscène, waarin Patricia haar psychiater bezoekt, komt de kijker meteen te weten dat zich mogelijk heksen schuilhouden in de dansschool. Argento hield de kijker in spanning over wat er in de dansschool gaande is, maar de remake brengt de vermoedelijke hekserij meteen ter sprake en bevat dus een grote spoiler voor kijkers die de originele Suspiria nooit gezien hebben. In tegenstelling tot Argento's versie, bevat de remake ook talrijke verwijzingen naar de terreur van de Rote Armee Fraktion, naar het Duitse collectieve trauma als gevolg van de Tweede Wereldoorlog en de Berlijnse Muur, naar het feminisme in de jaren 70 en naar problematisch moederschap. Die thema's zijn bedoeld als historische context en psychosociale betekenislaag. Maar in tegenstelling tot de historische en psychosociale thema's in Andrzej Zulawski’s fascinerende relatiedrama en horrormysterie Possession uit 1981 (lees onze recensie hier), dat zich ook afspeelt in de schaduw van de Berlijnse Muur, sluiten de onderhuidse historische en psychosociale thema's in Guadagnino's Suspiria niet voldoende aan bij de horrorplot en voelen zij soms geforceerd aan. Vanwege twee subplots -één draait rond de oude psychiater, de andere rond de problematische relatie tussen Susie en haar doodzieke moeder- moeten er tijdens de onthullende finale en epiloog bovendien tal van narratieve knopen ontward worden. 

Kortom, ondanks de vakkundige montage, bezwijkt het scenario onder de ambitieuze ballast van zijsporen en betekenislagen, die de horrorplot vaak onderbreken. Dit gaat ten koste van sfeerschepping en spanningsopbouw, wat juist de sterkste punten waren in Argento's veel eenvoudigere originele versie.

Susie en Sara.

De beklemmende, onderhuidse spanning in de originele Suspiria was mee te danken aan de briljante, sfeervolle muziek van de Italiaanse prog-rockgroep Goblin (la, la, la, la, la, la, laaa...). Voor de soundtrack van de remake schreef Thom Yorke (leadzanger van de Engelse rockgroep Radiohead) ook sfeervolle muziek, die echter veel minder spannend is dan die van Goblin. 

Op het vlak van nasynchronisatie (het afstemmen van de geluiden en stemmen op de zichtbare beelden en mondbewegingen) is deze remake van Suspiria vanzelfsprekend stukken beter dan de gebrekkige nasynchronisatie in de originele film uit 1977 (een frequent euvel in Italiaanse films uit die tijd).

Verrassende dansmagie

Een lovenswaardige verdienste van deze remake is dat het scenario de focus legt op dans, waarbij de kunstzinnig in beeld gebrachte dansscènes organisch verbonden zijn met het horrorverhaal, net zoals in Black Swan. In de originele Suspiria fungeert klassiek ballet goeddeels op de achtergrond, terwijl de remake letterlijk en figuurlijk draait rond de betoverende magie van (hedendaagse) dans. Zo worden dansbewegingen door Susie toepasselijk omschreven als magische formules. Het was ook een uitstekende narratieve vondst om aan de talrijke dansscènes een geheime betekenis te geven die gradueel onthuld wordt, bijvoorbeeld tijdens een gruwelijke dansscène met cross-cutting tussen Susie en Olga. Kortom, de grondig uitgewerkte dansdimensie verleent aan deze remake een meerwaarde op inhoudelijk, artistiek en filmtechnisch vlak. 

Bovendien zijn Susie en Madame Blanc complexere personages in de remake, waardoor deze versie enkele boeiende verrassingen bevat die ontbreken in de originele film.

Horrorliefhebbers komen in elk geval aan hun trekken met onder meer de knappe montages van Susie's bizarre droombeelden, de gruwelijke 'dansscène' met Olga, en de bloederige finale. In die scènes toont deze film zich als een waardige reboot van Argento's cultklassieker.

De gruwelijke 'dansscène' met Olga.

Blijf kijken tot de eindgeneriek afgelopen is, want nadien volgt nog een kort extraatje.

JN.

Suspiria (Italië/USA-2018): in de Belgische bioscopen sinds 14 november 2018.

Met: Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Ingrid Caven, Renée Soutendijk, Elena Fokina en Alek Wek.  

Genre: horror / dansfilm / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Suspiria (2018) - trailer 

- de originele Suspiria uit 1977: Suspiria (1977) - full movie

- een achtergrondartikel: Onze favoriete horrorfilms: Top 25

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- een achtergrondartikel: Waarom kijken we graag naar horrorfilms?

Suspiria (2018) - trailer

De veelzijdige Italiaanse cineast Luca Guadagnino (bekend van onder meer Io sono l'amore, A Bigger Splash en Call Me by Your Name) regisseerde deze eigenzinnige reboot van Dario Argento's Italiaanse horrorklassieker Suspiria uit 1977. 

De cast omvat o.a. Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Ingrid Caven, Renée Soutendijk, Alek Wek en Sylvie Testud.

De beloftevolle trailer hieronder wekt alvast onze nieuwsgierigheid.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: horror / dansfilm / mysterie

Klik op de oranje link voor onze recensie van Suspiria (2018): Een eigenzinnige remake

King Kong met een ecologisch staartje

Okja  van Joon-ho Bong     ★★★

Wat een wonderlijke kerel is die Joon-ho Bong toch. Deze getalenteerde en veelzijdige Zuid-Koreaanse cineast (die behoort tot onze favoriete regisseurs) voltooide in 2003 een absoluut meesterwerk met zijn briljante seriemoordenmysterie Memories of Murder (één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de trailer hier en de hele film hier). Drie jaar later brak Bong internationaal door met zijn eigenzinnige monsterfilm The Host (2006). In 2009 blikte hij met Mother een aangrijpende ode aan moederliefde in, verpakt in een verrassend moordmysterie (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). In 2013 scoorde Bong bij pers en publiek met zijn maatschappijkritische sciencefictionfabel en actiefilm Snowpiercer, die zich in een dystopische toekomst afspeelt aan boord van een rijdende trein waarin de passagiers zijn opgedeeld in een arme onderklasse en een rijke elite. En, onvoorspelbaar als hij is, komt Bong nu voor de dag met zijn alweer erg verrassende nieuwe film Okja (2017), die hij schreef en regisseerde voor de streamingdienst Netflix. 

Ecologische parabel

Okja is een eigentijdse parabel met ecologische insteek over de hartverwarmende vriendschap tussen het Zuid-Koreaanse boerenmeisje Mija (mooie rol van Seo-Hyun Ahn) en een reusachtig, genetisch gemanipuleerd varken dat Okja heet en er uitziet als een bescheiden nijlpaard. 

Miss piggy

Het verhaal van Okja begint in 2007, wanneer Lucy Mirando (gespeeld door Tilda Swinton) als de nieuwe, excentrieke CEO van de Mirando Corporation aankondigt dat de multinational een nieuw soort supervarkens heeft gekweekt, die op termijn bedoeld zijn voor de voedingsindustrie. In het kader van haar wereldwijde promotiewedstrijd verscheept de Mirando Corporation 26 superbiggetjes naar evenveel plekken op de aardbol, zodat 10 jaar later één supervarken uitgeroepen kan worden tot winnaar van de wedstrijd. 

Tilda Swinton als de CEO Lucy Mirando.

Flashforward naar 2017: één van de vrouwelijke superbiggetjes, dat Okja genoemd werd, is samen met het Zuid-Koreaanse weesmeisje Mija opgegroeid tot een zachtaardig reuzenvarken op het boerderijtje van Mija's grootvader in de Zuid-Koreaanse bergen. Mija en Okja zijn intussen beste maatjes geworden. We zien hen genieten van hun vriendschap, terwijl zij door de bossen wandelen, onder een waterval in een meertje plonzen en samen in Okja's schuurtje slapen. 

Aan deze idylle komt echter een abrupt einde, wanneer Okja door de Mirando Corporation uitgeroepen wordt tot winnares van de wedstrijd, want dokter Johnny Wilcox (Jake Gyllenhaal), de ijdele tv-zoöloog van de Mirando Corporation, daagt op om Okja mee te nemen naar New York om daar als promotiestunt voor de nieuwe varkensworsten van het bedrijf te fungeren. Daar is Mija het natuurlijk niet mee eens, want Okja en Mija zijn onafscheidelijk. Bovendien huivert Mija bij de gedachte dat ook haar varken misschien ooit in het slachthuis zou kunnen terechtkomen. In haar verbeten strijd tegen de Mirando Corporation krijgt Mija onverwachte hulp van een groepje diervriendelijke activisten van het Animal Liberation Front onder leiding van de minzame en welgemanierde Jay (Paul Dano)...

Paul Dano als de idealistische dierenvriend Jay.

Raar beestje

Okja is een raar beestje. De film is een eigenzinnige kruising tussen King Kong, Lassie, Black Beauty, E.T. (één van onze favoriete sciencefictionfilms), Beauty and the Beast en 101 Dalmations, maar dan met een postmodern, genre-overstijgend en uitgesproken maatschappijkritisch karakter, waarbij de zeug Okja de damsel in distress is.

In een hedendaagse variant op het sprookje Belle en het Beest, ontfermt Mija zich als een Zuid-Koreaanse Belle over het goedaardige Beest Okja. Tegelijk is deze film een ecologische en diervriendelijke fabel die waarschuwt voor de gevaren van genetische manipulatie in de landbouw en voedingsindustrie, met scherpe kritiek op onze materialistische consumptiemaatschappij, in het bijzonder op de dieronvriendelijke vleesindustrie en op bedrijven die ongezonde gmo’s produceren, zoals de multinational Monsanto, waarin geld- en vraatzucht primeren op dierenrechten en volksgezondheid.

 

Seo-Hyun Ahn als Mija (rechts) met haar supervarken Okja.

Okja bevat ook een poëtische dimensie, die ons soms een beetje deed denken aan de Amerikaanse low budget-productie Beasts of the Southern Wild (2012) van Ben Zeitlin: ook een hedendaagse fabel met ecologische insteek, waarin een eenzaam Amerikaans meisje in overstroomd gebied droomt over prehistorische oerrunderen en smeltende poolkappen (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).   

In Okja combineert regisseur Bong dus verschillende genres, door avontuur, humor en actie af te wisselen met drama en tragiek. Zo zullen kijkers van alle leeftijden ongetwijfeld genieten van de idyllische momenten die Okja en Mija beleven in hun natuurlijke biotoop, en van de actiescènes waarin Mija, de activisten van het Animal Liberation Front en personeelsleden van de Mirando Corporation elkaar achtervolgen op de autosnelweg en in een drukbevolkte supermarkt om Okja in handen te krijgen tijdens een opwindende, schitterend in beeld gebrachte pig chase. Anderzijds zijn er, vooral in het slot van de film, ook enkele lugubere scènes die de gruwelen van de hedendaagse vleesindustrie tonen en wellicht te confronterend zijn voor sommige kleine kinderen.

Een pig chase door de supermarkt.

Levensecht

Op filmtechnisch vlak zit Okja erg goed in elkaar. Zoals we van Bong gewoon zijn, is de film knap in beeld gebracht, met onder meer dynamische dolly shots en tracking shots onder leiding van de gerenommeerde Iraans-Franse camerman Darius Khondji, en uitstekend gemonteerd door de Zuid-Koreaan Jin-mo Yang. Dankzij de schitterende digitale special effects ziet het supervarken Okja er bovendien uit als een levensecht dier.

Vertolkingen

Wat de acteerprestaties betreft, verdient de Zuid-Koreaanse hoofdrolspeelster Seo-Hyun Ahn een pluim. De 13-jarige actrice stal moeiteloos ons hart als de verbeten Mija die er alles voor over heeft om haar huisdier te redden uit de klauwen van de gewetenloze Mirando Corporation. Ook de Amerikaanse acteur Paul Dano overtuigt in zijn geslaagde bijrol als de sympathieke leider van de dierenactivisten. 

De Amerikaanse Hollywoodster Jake Gyllenhaal daarentegen gaat voor de eerste keer in zijn carrière compleet uit de bocht in zijn komisch bedoelde bijrol van de hyperkinetische zoöloog Johnny Wilcox: Gyllenhaal wil koste wat het kost grappig zijn, maar hij bezondigt zich voortdurend aan inconsistente overacting, waardoor hij niet op onze lachspieren werkte en we veeleer plaatsvervangende schaamte voelden voor zijn geforceerde, ronduit belachelijke vertolking. Ook Tilda Swinton beklijft in Okja niet echt, hoewel zij een gelijkaardige feeks speelt als haar hilarische personage Minister Mason (één van de beste movie movie villains aller tijden) in Bongs Snowpiercer.

Jake Gyllenhaal maakt zich belachelijk in Okja.

Melige muziek

Een ander minpunt in Okja is de muziekkeuze, met melige en te voor de hand liggende nummers die klinken als goedkoop effectbejag, zoals Dedicated to the One I Love van The Mama's & the Papa's, Harvest for the World van The Isley Brothers en Annie's Song van John Denver. Ook de opgewekte zigeunermuziek die weerklinkt tijdens de pig chase door de supermarkt is, hoewel toepasselijk, te voor de hand liggend. Die compositie (van Jaeil Jung) lijkt overigens verdacht veel op de Balkan-volksmuziek van Goran Bregović in de films van de Servische cineast Emir Kusturica.

Moralistisch

Op narratief vlak hielden wij vooral van de uitstekende eerste helft van Okja. Halverwege wordt de film echter wat voorspelbaar en bij momenten ook iets te moralistisch. De aangrijpende slotscènes vonden wij wel geslaagd, maar tegen dan was het varken al half verdronken. 

Conclusie

Spijts zijn gebreken, kunnen wij Okja toch aanbevelen, want deze film bevat genoeg charme, humor, actie, drama en ontroerende momenten om jong en oud te kunnen boeien.

Wie weet slagen Okja en Mija er misschien zelfs in om u te overtuigen voortaan geen gmo's en industrieel vlees meer te consumeren. Is dat de reden waarom Okja amper getoond wordt in bioscopen en tot op heden ook nog niet beschikbaar is op dvd of blu-ray disc? Hebben de gmo-bedrijven en vleesindustrie achter de schermen misschien druk uitgeoefend om de film te boycotten? In dat geval is dat een reden te meer om de censuur te omzeilen en ergens, op het internet bijvoorbeeld, op zoek te gaan naar mogelijkheden om Okja te zien. 

O ja: blijf kijken wanneer de aftiteling voorbij is, want nadien volgt nog een extraatje! 

JN.

Okja (Zuid-Korea/USA-2017): nog niet beschikbaar op dvd of blu-ray disc.

Met: Seo-Hyun Ahn, Tilda Swinton, Jake Gyllenhaal en Paul Dano.

Genre: dierenfilm / avontuur / drama / actie / tragikomedie

Klik op de oranje link voor de trailer: Okja - trailer

Okja - trailer

Om de verrassing niet te bederven en u de kans te geven om het levensechte reuzenvarken Okja in de nieuwe film van de Zuid-Koreaanse cineast Joon-ho Bong zelf te ontdekken, kozen we ervoor om hieronder de korte teaser in plaats van de langere trailer met u te delen. 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080 voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: dierenfilm / avontuur / drama / actie / tragikomedie

Klik op de oranje link voor onze recensie van Okja: King Kong met een ecologisch staartje

Hail, Caesar! - trailer

De nieuwe film van de Amerikaanse broers Joel en Ethan Coen, getiteld Hail, Caesar! (2016), is een als mysterie en komische satire verpakt eerbetoon aan de filmindustrie in Hollywood in de jaren 50. 

De sterrencast omvat heel wat bekende namen, zoals George Clooney, Josh Brolin, Ralph Fiennes, Scarlett Johansson (lees ons biografische portret uit 2014 hier), Tilda Swinton, Frances McDormand, Channing Tatum en Jonah Hill.

Bekijk de trailer hieronder:

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: komedie / mysterie

A Bigger Splash - trailer

A Bigger Splash (2015) is een nieuwe, Engelstalige erotische misdaadthriller van de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino, met Matthias Schoenaerts, Tilda Swinton, Ralph Fiennes en Dakota Johnson in de hoofdrollen, gebaseerd op een scenario van David Kajganich die zich op zijn beurt liet inspireren door de Franse film La piscine van Jacques Deray uit 1969.

Bekijk de trailer van A Bigger Splash hieronder:

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: thriller / misdaad / mysterie / drama / erotiek

Portret.

Wes Anderson

                               

Filosoof met een knipoog

Vanaf 5 maart loopt The Grand Budapest Hotel (2014) bij ons in de zalen. Cinefielen kijken met nieuwsgierig ongeduld uit naar deze nieuwe film van Wes Anderson. Waarom? Omdat de films van deze 44-jarige Amerikaanse cineast zo origineel en kunstzinnig zijn dat ze de kijker telkens weer verrassen.

Zo was zijn doorbraakfilm The Royal Tenenbaums uit 2001 een absurde tragikomedie over een excentrieke vader (glansrol van Gene Hackman, één van onze favoriete acteurs), die zijn vrouw en drie getalenteerde kinderen in de steek liet en hen 22 jaar later op manipulatieve wijze weer voor zich probeert te winnen. 

In 2009 voltooide Anderson Fantastic Mr. Fox: een stop-motion animatiefilm (naar het gelijknamige kinderboek van de Welshe schrijver Roald Dahl), die genomineerd werd voor een Oscar in de categorie 'beste animatiefilm'. 

Ook Moonrise Kingdom uit 2012 -een charmante komedie over twee verliefde pubers die samen van huis weglopen- kon rekenen op bijval van pers en publiek. Bekijk de trailer hier.

Eigenzinnig

En nu is er dus The Grand Budapest Hotel: een in een Duitsland opgenomen tragikomedie met een complexe plot over ene Gustave H., de legendarische conciërge van een (fictief) hotel, die tijdens het interbellum een waardevol gestolen schilderij in handen krijgt en ten onrechte beschuldigd wordt van moord...  



Ook The Grand Budapest Hotel ziet er weer fantastisch uit.

Naast Ralph Fiennes in de rol van Gustave, omvat de cast ook tal van andere bekende acteurs, onder wie Harvey Keitel, Adrien Brody, Willem Dafoe, Jude Law, Bill Murray, Edward Norton, Tilda Swinton, Jeff Goldblum, F. Murray Abraham, Owen Wilson en Léa Seydoux. Half Hollywood stond blijkbaar te popelen om mee te spelen in de nieuwe film van Anderson. Geen wonder, want zijn films zijn visueel verzorgde pareltjes waarin interessante filosofische thema's aan bod komen, zoals existentiële leegte, onmogelijke liefde, rouw en zelfmoord. Dat is geen toeval, want Anderson studeerde filosofie alvorens hij cineast werd. Hoewel dit eigenzinnige, onvoorspelbare en niet altijd even toegankelijke films oplevert, zijn ze toch erg onderhoudend dankzij hun unieke visuele stijl en subtiele humor. Filosofie met een knipoog dus.

JN.

The Grand Budapest Hotel (USA/Duitsland-2014): in de bioscoop vanaf 5 maart 2014.

Met: Ralph Fiennes, Tony Revolori, Adrien Brody, F. Murray Abraham, Saoirse Ronan, Harvey Keitel, Willem Dafoe, Jude Law, Bill Murray, Edward Norton, Tilda Swinton, Jeff Goldblum, Owen Wilson, Léa Seydoux, Tom Wilkinson, Jason Schwartzman en Mathieu Amalric.

Genre: tragikomedie