Wat is 

het beste filmjaar 

aller tijden?

                         

De uitvinding van het medium film dateert van de tweede helft van de 19de eeuw, toen er voor het eerst stille kortfilms vertoond werden. De eerste volwaardige langspeelfilm was wellicht de Australische stille zwart-wit western The Story of the Kelly Gang van Charles Tait uit 1906 (die zo'n 70 minuten duurde). Sindsdien zijn er talloze films gemaakt, waaronder heel wat memorabele meesterwerken. Maar welk jaar is het beste filmjaar ooit? Wij twijfelen tussen 1968, 1973, 1979 en 1980, waarbij we ons uitsluitend baseren op de kwaliteit van de beste langspeelfilms die jaarlijks uitkwamen sinds 1906.

Heel wat filmhistorici, recensenten en cinefielen verwijzen naar 1922 als één van de beste jaren in de filmgeschiedenis. Begrijpelijk, want in 1922 kwamen enkele vernieuwende stille zwart-wit films uit die een grote creatieve impact hadden, zoals onder meer de volgende tijdloze klassiekers:

- de visueel verbluffende en invloedrijke Duitse vampierklassieker Nosferatu van F.W. Murnau (bekijk de hele film hier), die met zijn griezelige thematiek en expressionistische sfeerschepping de basis legde voor heel wat latere films in het gothic horror-subgenre;

- het minstens even visueel verbluffende en sfeervolle horrordocudrama Häxan van en met de Deense cineast Benjamin Christensen (één van onze favoriete horrorfilms; bekijk de hele film hier);

- het middeleeuwse actie-avontuur Robin Hood van de Canadese Hollywoodregisseur Allan Dwan, met de Amerikaanse filmster Douglas Fairbanks sr. in de titelrol;

- en het Duitse expressionistische misdaaddrama Dr. Mabuse, der Spieler van Fritz Lang.

De vampierklassieker Nosferatu uit 1922
blinkt uit in expressionistische sfeerschepping.

Volgens sommigen is 1939 het beste filmjaar ooit, omdat er tijdens dat zogenaamde "Golden Year of Hollywood" heel wat memorabele klassiekers uitkwamen, zoals:

- het razend populaire en visueel verbluffende tragiromantisch oorlogsdrama Gone with the Wind van Victor Fleming, George Cukor en Sam Wood, met Vivien Leigh en Clark Gable in de hoofdrollen;

- het betoverende en uiterst succesvolle muzikale Technicolor-sprookje The Wizard of Oz, ook onder regie van o.a. Victor Fleming, met Judy Garland in de hoofdrol;

- de uitstekende en invloedrijke westernklassieker Stagecoach van John Ford (één van onze favoriete westerns), met westernicoon John Wayne in zijn doorbraakrol (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier);

- de politieke tragikomedie Mr. Smith Goes to Washington van Frank Capra, met James Stewart in de titelrol;

- het sfeervolle tragiromantisch kostuumdrama Wuthering Heights van William Wyler, naar de gelijknamige Engelse roman uit 1847 van Emily Brontë, met Laurence Olivier en Merle Oberon in de hoofdrollen; 

- de romantische komedie Ninotchka van de Duitse Hollywoodregisseur Ernst Lubitsch, met de Amerikaanse filmsterren Greta Garbo en Melvyn Douglas in de hoofdrollen;

- de kritische Franse satire La règle du jeu van Jean Renoir, met Nora Gregor, Paulette Dubost, Marcel Dalio, Roland Toutain en Jean Renoir in de belangrijkste rollen;

- en het Franse misdaaddrama Le jour se lève van Marcel Carné, met Jean Gabin in de hoofdrol.

De ambitieuze kaskraker Gone with the Wind uit 1939
was destijds de meest winstgevende film ooit.

Naar onze smaak is 1968 echter een nog beter filmjaar dan 1922 en 1939, want in 1968 kwamen onder meer de volgende unieke meesterwerken uit:  

- het magistrale, visueel verbluffende en uiterst invloedrijke sciencefictionmysterie 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick (één van onze favoriete sciencefictionfilms en tevens één van onze favoriete films tout court ongeacht het genre; lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier);

- de schitterende spaghettiwestern Once Upon a Time in the West van de Italiaanse cineast Sergio Leone (onze favoriete western en tevens één van onze favoriete films tout court), met Charles Bronson, Jason Robards, Claudia Cardinale en Henry Fonda in de onvergetelijke hoofdrollen en met iconische muziek van Ennio Morricone (bekijk een filmfragment hier);

- de briljante psychologische horrorthriller Rosemary's Baby van Roman Polanski (één van onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films tout court), met topvertolkingen van Mia Farrow, John Cassavetes, Ruth Gordon en Sidney Blackmer in de hoofdrollen (bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en een making-of-documentaire hier);

- en de sfeervolle, humoristische maar ook tragische musical Oliver! van Carol Reed (onze favoriete musical en één van onze favoriete komedies), naar de beroemde roman Oliver Twist uit 1837 van Charles Dickens, met Mark Lester, Ron Moody, Oliver Reed, Shani Wallis en Jack Wild in de hoofdrollen (bekijk een filmfragment hier).

Bovendien werd het bioscooppubliek in 1968 ook getrakteerd op de volgende boeiende films:

- het Zweedse psychologisch folk horror-drama Hour of the Wolf (originele Zweedse titel: Vargtimmen) van Ingmar Bergman, met Max von Sydow en Liv Ullmann in de hoofdrollen;

- de intense politiefilm Bullitt van Peter Yates, met Steve McQueen in de titelrol;

- het middeleeuwse historisch drama The Lion in Winter van Anthony Harvey, met Peter O'Toole en Katherine Hepburn in de hoofdrollen;

- het populaire sciencefictiondrama Planet of the Apes van Franklin J. Schaffner, met Charlton Heston in de hoofdrol;

- de vermakelijke buddy-komedie The Odd Couple van Gene Saks, met Jack Lemmon en Walter Mathhau in de titelrollen; 

- het gevoelige tragiromantisch drama Romeo and Juliet van de Italiaanse regisseur Franco Zefirelli, naar het gelijknamige Engelse toneelstuk uit 1597 van Willliam Shakespeare, met Leonard Whiting en Olivia Hussey in de titelrollen;

- de biografische misdaadthriller The Boston Strangler van Richard Fleischer, met Tony Curtis in de titelrol van de beruchte Bostoniaanse seriemoordenaar Albert DeSalvo;

- en het psychosociaal relatiedrama Faces van John Cassavetes, met John Marley, Gena Rowlands en Lynn Carlin in de hoofdrollen.

Een iconische match cut in de epische sciencefictionklassieker
2001: A Space Odyssey uit 1968.

Ook 1973 was een schitterend, onvergetelijk filmjaar, met onvervalste meesterwerken zoals:

- de angstaanjagende en invloedrijke horrorklassieker The Exorcist van William Friedkin (één van onze favoriete horrorfilms), die destijds een kaskraker van formaat was, met memorabele vertolkingen van Linda Blair, Ellen Burstyn, Jason Miller en Max von Sydow (bekijk de trailer hier);

- de poëtische en visueel verbluffende tragiromantische coming-of-age-road movie Badlands van Terrence Malick (één van onze favoriete road movies, alsook één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court), met glansrollen van hoofdrolspelers Martin Sheen en Sissy Spacek als een smoorverliefd koppel op de vlucht voor de lange arm van de wet (bekijk een interview met Sheen en Spacek over de film hier);

- de briljante, tragikomische road movie Paper Moon van Peter Bogdanovich (één van onze favoriete komedies, alsook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court), met topvertolkingen van Ryan O'Neal als een gewiekste oplichter en van de destijds nog piepjonge Tatum O'Neal (ja, de dochter van Ryan) in haar Oscarwinnende glansrol van een al even gewiekst meisje wier moeder net overleden is... (lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en de hele film hier);

-het uitstekende biografisch politiedrama Serpico van Sidney Lumet (één van onze favoriete politiefilms), met Al Pacino (één van onze favoriete acteurs) in zijn doorleefde titelrol van de integere New Yorkse politieman Frank Serpico die jarenlang moet opboksen tegen de wijd verbreide corruptie in het politiekorps (bekijk de hele film hier);

- en de nostalgische en oogstrelende Italiaanse tragikomedie Amarcord van Federico Fellini (één van onze favoriete komedies en tevens één van onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier en de hele film hier).

Daarnaast kwamen in 1973 nog heel wat andere boeiende films uit, zoals:

- de Oscarwinnende Franse romantische tragikomedie en metafilm La nuit Américaine van François Truffaut, met François Truffaut, Jacqueline Bisset, Valentina Cortese, Jean-Pierre Léaud, Alexandra Stewart en Dani in de belangrijkste rollen;

- - de sfeervolle en beklemmende folk horror-cultklassieker The Wicker Man van Robin Hardy, met Neil Howie en Christopher Lee (één van onze favoriete acteurs) in de hoofdrollen (bekijk de hele film hier);

- de uitstekende tragikomische road movie The Last Detail van Hal Ashby, met Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs), Randy Quaid en Otis Young in de hoofdrollen; 

- de avontuurlijke en aangrijpende biopic Papillon van Franklin J. Schaffner, met Steve McQueen in zijn doorleefde titelrol van de verbeten Franse gevangene Henri "Papillon" Charrière, en Dustin Hoffman in de belangrijkste bijrol;

- het misdaaddrama Mean Streets, waarmee regisseur Martin Scorsese destijds doorbrak, met Harvey Keitel en Robert De Niro in de hoofdrollen (die beiden behoren tot onze favoriete acteurs);

- de neo noir satire The Long Goodbye van Robert Altman, met Elliott Gould in de hoofdrol;

- het nostalgische coming-of-age-drama American Graffiti van George Lucas, met o.a. de acteurs Richard Dreyfuss, Ron Howard en Harrison Ford;

- de stijlvolle en invloedrijke Japanse krijgskunsten- en wraakthriller Lady Snowblood (originele Japanse titel: Shurayuki-hime) van Toshiya Fujita, met Meiko Kaji in de titelrol; 

- het knap in beeld gebrachte Hongkongse historisch krijgskunstendrama The Fate of Lee Khan (originele Chinese titel: Ying chun ge zhi Fengbo) van King Hu, met Li-hua Li, Roy Chiao en Feng Hsu in de hoofdrollen;

- en het oogstrelende Poolse surrealistische drama The Hourglass Sanatorium (originele Poolse titel: Sanatorium pod klepsydrą) van Wojciech Jerzy Has, met Jan Nowicki en Tadeusz Kondrat in de hoofdrollen.

De kaskraker The Exorcist uit 1973
is één van de beste en invloedrijkste griezelfilms ooit.

Ook 1979 was een grandioos filmjaar, met tijdloze meesterwerken zoals:

- het briljante, meeslepende en visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now van Francis Ford Coppola (wellicht de beste oorlogsfilm ooit, alsook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier), met topvertolkingen van o.a. Martin Sheen, Marlon Brando (onze favoriete acteur), Robert Duvall en Dennis Hopper (één van onze favoriete acteurs);

- de nagelbijtende en invloedrijke sciencefiction-en horrorthriller Alien van Ridley Scott (onze favoriete sciencefictionfilm, alsook één  van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films tout court), met Sigourney Weaver in haar iconische doorbraakrol van het vrouwelijke hoofdpersonage Luitenant Ellen Ripley als bemanningslid van een ruimteschip dat landt op een verre, onbekende planeet waar levensgevaarlijke dingen schuilgaan... (lees onze recensie hier);

- het gevoelige en oogstrelende tragiromantisch drama Tess van Roman Polanski (één van onze favoriete historische drama's en tevens één van onze favoriete road movies), naar de feministische roman Tess of the d'Urbervilles: A Pure Woman uit 1891 van de Engelse schrijver Thomas Hardy, met Nastassia Kinski (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) in de rol van het arme en onfortuinlijke titelpersonage Tess (bekijk een filmfragment hier en de hele film hier);

- de intense, dystopische sciencefiction- en road action-thriller Mad Max van George Miller (één van onze favoriete sciencefictionfilms en tevens één van onze favoriete road movies), met Mel Gibson in zijn iconische doorbraakrol van de zwijgzame titelheld "Mad" Max Rockatansky (bekijk de hele film hier);

- en het veelzijdige, Oscarwinnende Duitse coming-of-age-oorlogsdrama Die Blechtrommel van Volker Schlöndorff, naar de gelijknamige historische roman uit 1959 van Günter Grass, met David Bennent, Angela Winkler, Mario Adorf, Katharina Thalbach, Daniel Olbrychski, Berta Drews en Tina Engel in de belangrijkste rollen.

Bovendien kwamen in 1979 nog andere boeiende films uit, zoals bijvoorbeeld:

- het bevreemdende Russische sciencefictionmysterie Stalker van Andrei Tarkovsky: een visueel meesterwerk, met Alexander Kaidanovsky, Anatoly Solonitsyn, Alisa Freindlich en Nikolai Grinko als de belangrijkste personages;

- de romantische tragikomedie Manhattan (in sfeervol zwart-wit) van en met Woody Allen;

- het gevangenisdrama Escape from Alcatraz van Don Siegel, met Clint Eastwood in de hoofdrol;

- de semi-autobiografische musical All That Jazz van Bob Fosse, met Roy Scheider in de hoofdrol;

- de controversiële Engelse komedie Monty Python's Life of Brian van Terry Jones -een gedurfde parodie op de lotgevallen van de Bijbelse figuur Jezus Christus- met de prettig gestoorde lolbroeken Graham Chapman, John Cleese, Michael Palin, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones en Sue Jones-Davies als de belangrijkste personages; 

- het succesvolle echtscheidingsdrama Kramer vs. Kramer van Robert Benton, met Dustin Hoffman en Meryl Streep in de titelrollen;

- de sfeervol in beeld gebrachte en ophefmakende erotische schandaalfilm Caligula van Tinto Brass, over de exploten van de waanzinnige Romeinse keizer Caligula, met Malcolm McDowell in de titelrol en met Peter O'Toole, Teresa Ann Savoy, Helen Mirren, Guido Mannari, John Steiner en John Gielgud  in de belangrijkste bijrollen;

- en de sfeervolle horrorfilm The Amityville Horror van Stuart Rosenberg, met James Brolin, Margot Kidder en Rod Steiger in de hoofdrollen.

Apocalypse Now uit 1979 is een briljant anti-oorlogsepos.

Een ander jaar dat volgens ons in aanmerking komt voor de titel van het beste filmjaar aller tijden is 1980, dankzij onder meer de volgende meesterwerken die destijds uitkwamen:

- de briljante en visueel verbluffende horrorthriller The Shining van Stanley Kubrick (één van onze favoriete horrorfilms, alsook één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court), met topvertolkingen van Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs) en Shelley Duvall in de hoofdrollen (bekijk de trailer hier, de hele film hier en een minidocumentaire over regisseur Stanley Kubrick hier);

- de spannende en visueel verbluffende  slasher movie Dressed to Kill van Brian De Palma (ook één van onze onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court), met meeslepende vertolkingen van Nancy Allen, Michael Caine, Keith Gordon, Angie Dickinson en Dennis Franz (lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en de hele film hier);

- de schitterende psychosociale bokserbiopic Raging Bull van Martin Scorsese, ook een visueel meesterwerk, met topvertolkingen van Robert De Niro (in zijn doorleefde titelrol van de opvliegende en ziekelijke jaloerse bokser Jake LaMotta), Joe Pesci en Cathy Moriarty (bekijk een filmfragment hier);

- het briljante homo-erotisch seriemoordenmysterie Cruising van William Friedkin (één van onze favoriete politiefilms en tevens één van onze favoriete films over seriemoorden), met Al Pacino (één van onze favoriete acteurs) in zijn fenomenale hoofdrol als een politieman die diep (te diep?) undercover gaat in de homo-erotische S&M-onderwereld van New York om een homoseksuele seriemoordenaar op te sporen. Of zijn er meerdere daders...? (bekijk de hele film hier);

- het epische en visueel verbluffende historisch oorlogsdrama Kagemusha van de Japanse meestercineast Akira Kurosawa (één van onze favoriete historische drama's), met Tatsuya Nakadai in de titelrol (bekijk de trailer hier);

- en de aangrijpende zwart-wit biopic The Elephant Man van David Lynch, over de tragische en ontroerende lotgevallen van de zwaar misvormde Engelsman Joseph Merrick alias "The Elephant Man" (1862-1890), gespeeld door John Hurt, met Anthony Hopkins als de sympathieke dokter Frederick Treves.

In 1980 kwamen bovendien ook de volgende memorabele films uit:

- het razend populaire Star Wars-sciencefictionavontuur The Empire Strikes Back van Irvin Kershner, met Mark Hamill, Harrison Ford en Carrie Fisher in de hoofdrollen;

- de biografische western The Long Riders van Walter Hill (één van onze favoriete westerns), over de beruchte James-Younger Gang: een bende Amerikaanse bandieten die tussen 1866 en 1882 gewapende overvallen pleegden op banken, treinen en postkoetsen;

- de amusante muzikale komedie The Blues Brothers van John Landis, met John Belushi en Dan Aykroyd in de titelrollen;

- de absurde komedie en kaskraker Airplane! van Jim Abrahams, David Zucker en Jerry Zucker, met o.a. de acteurs Robert Hays, Julie Hagerty en Leslie Nielsen;

- het veelgeprezen misdaaddrama Gloria van John Cassavetes, met Gena Rowlands in de titelrol;

- het stijlvolle neo noir-drama American Gigolo van Paul Schrader, met Richard Gere in de titelrol;

- en de visueel verbluffende western Heaven's Gate van Michael Cimino, losjes gebaseerd op historische feiten, met Kris Kristofferson, Christopher Walken (één van onze favoriete acteurs), John Hurt, Sam Waterston, Brad Dourif, Isabelle Huppert, Jeff Bridges en Joseph Cotten in de belangrijkste rollen.

De briljante horrorfilm The Shining uit 1980 staat bol van iconische shots.

Wat is volgens u het beste filmjaar aller tijden? Laat het hieronder weten in de reactiebox (klik op de link "reacties" als de reactiebox nog niet open is).

Joeri Naanai

  

De 5 favoriete films van Gary Oldman

De Engelse karakteracteur Gary Oldman (intussen 67) bewijst al sinds de jaren 80 zijn veelzijdige acteertalent. Denk bijvoorbeeld aan zijn memorabele vertolkingen van:

- de flamboyante en zelfdestructieve bassist Sid Vicious van de legendarische Engelse punkgroep Sex Pistols in de biopic Sid and Nancy (1986) van Alex Cox;

- de Engelse toneelschrijver Joe Orton in de biopic Prick Up Your Ears (1987) van Stephen Frears, wat Oldman een nominatie opleverde voor een BAFTA Award in de categorie 'beste acteur';   

- de jonge, flamboyante Iers-Amerikaanse gangster Jackie Flannery in het beklijvende gangsterdrama State of Grace (1990) van Phil Joanou;

- de tragiromantische vampier Graaf Dracula in de visueel verbluffende gothic horror-film Bram Stoker's Dracula (1992) van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs). Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier;

- de groovy pooier en drugdealer Drexl Spivey (één van de beste movie villains aller tijden) in het geslaagde romantisch misdaaddrama True Romance (1993) van Tony Scott (lees ons In Memoriam over Tony Scott hier);

- de corrupte en pillen slikkende narcotica-agent Norman "Stan" Stansfield (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de meeslepende misdaadthriller Léon: The Professional (1994) van Luc Besson;

- de gewetenloze industrieel Zorg in het cartooneske sciencefictionavontuur The Fifth Element (1997) van Luc Besson. Lees onze recensie hier; 

- en de Britse premier Winston Churchill in de oorlogsbiopic Darkest Hour (2017) van Joe Wright, waarmee Gary Oldman onder meer een Oscar, Golden Globe en BAFTA Award won.

Oldman is bovendien een cinefiel met een uitstekende smaak, zo blijkt uit zijn 5 favoriete films volgens een interview met Gary Oldman dat de filmrecensiewebsite Rotten Tomatoes publiceerde op 13 december 2011:

Top 5

van Gary Oldman

1. Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs): een briljant en visueel verbluffend anti-oorlogsepos (dat ook wij rekenen tot onze favoriete films en tevens tot onze favoriete road movies), met topvertolkingen van o.a. Martin Sheen (één van de knapste acteurs), Marlon Brando (ook één van de knapste acteurs en tevens onze favoriete acteur), Robert Duvall en Dennis Hopper (ook één van onze favoriete acteurs). Bekijk een filmfragment hier en commentaar van hoofdrolspeler Martin Sheen op zijn aangrijpende openingssequentie hier.

Martin Sheen in Apocalypse Now.

2. The Conversation (1974) van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs): een fascinerende psychosociale mysteriethriller over voyeuristische afluisterpraktijken, met de onlangs overleden topacteur Gene Hackman (ook één van onze favoriete acteurs) in de hoofdrol. Lees onze recensie hier, bekijk een filmfragment hier en lees ons In Memoriam over Gene Hackman hier.  

Gene Hackman in The Conversation.

3. The Godfather Part II (1974) van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs): de schitterende en visueel verbluffende sequel op Coppola's al even briljante, visueel verbluffende en uiterst invloedrijke familiale maffiakroniek The Godfather (1972). The Godfather Part II  won maar liefst 6 Oscars: voor beste film, beste regie, beste mannelijke bijrol van Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs), beste bewerkte scenario (van regisseur Coppola en schrijver Mario Puzo, losjes gebaseerd op Puzo's roman The Godfather uit 1969), beste muziek (van Nino Rota en Carmine Coppola) en beste art direction (van Dean Tavoularis, Angelo P. Graham en George R. Nelson). Naast de topvertolking van De Niro, is het ook genieten van de rest van de cast, onder wie  hoofdrolspeler Al Pacino (ook één van onze favoriete acteurs), Lee Strasberg, John Cazale (ook één van onze favoriete acteurs; bekijk een documentaire over Cazale hier en lees ons biografische portret hier), Diane Keaton, Robert Duvall, Michael V. Gazzo, Talia Shire, G.D. Spradlin, Gastone Moschin, Bruno Kirby en Frank Sivero. De sfeervolle fotografie stond onder leiding van cameraman Gordon Willis. En de briljante montage is het werk van Peter Zinner, Barry Malkin en Richard Marks.

Al Pacino in The Godfather Part II.

4. Badlands (1973) van Terrence Malick (ook één van onze favoriete regisseurs): dit meesterwerk (dat ook wij rekenen tot onze favoriete films en tevens tot onze favoriete road movies en onze favoriete films over seriemoorden) is een als road movie en misdaaddrama verpakte ode aan liefde en vrijheid over een jong, smoorverliefd koppel op de vlucht voor de lange arm van de wet, met lyrische beelden, betoverende muziek van Carl Orff en gevoelige topvertolkingen van Martin Sheen als de jonge rebel Kit (één van de beste movie villains aller tijden) en Sissy Spacek als zijn naïeve liefje Holly, onder de kunstzinnige regie van de visuele tovenaar Terrence Malick. Bekijk een interview met Martin Sheen en Sissy Spacek over Badlands hier en een compilatievideo met betoverende beelden uit de oogstrelende films van Terrence Malick hier. 

Martin Sheen en Sissy Spacek in Badlands.

5. Ratcatcher (1999) van Lynne Ramsay: een aangrijpend en poëtisch in beeld gebracht psychosociaal coming-of-age-drama, met een meeslepende hoofdrol van William Eadie als een 12-jarige jongen die opgroeit in een arme sociale woonwijk in de Schotse stad Glasgow. Dit trefzekere langspeelfilmdebuut van de Schotse regisseuse Lynne Ramsay (die ook zelf het scenario schreef) won destijds tal van filmprijzen, waaronder de BAFTA Award in de categorie 'beste debuut van een Britse scenarist, regisseur of producer'. Het camerawerk onder leiding van de Duitser Alwin H. Küchler werd genomineerd voor de British Independent Film Award in de categorie 'meest beloftevolle nieuwkomer'.

William Eadie in Ratcatcher.

Gary Oldman vermeldde in hogervermeld interview nog andere films die hij koestert:

- drie films van Martin Scorsese (ook één van onze favoriete regisseurs; lees ons biografische portret van Scorsese uit 2013 hier), telkens met Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) in de titelrol, namelijk de briljante psychosociale karakterstudie Taxi Driver uit 1976 (die ook wij rekenen tot onze favoriete films; lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier), de onvergetelijke en visueel verbluffende psychosociale bokserbiopic Raging Bull uit 1980, en de uitstekende tragikomedie The King of Comedy uit 1982 (die ook wij rekenen tot onze favoriete komedies; bekijk de hele film hier);

- en de films van Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur).

Joeri Naanai

First Reformed - trailer

Geschreven en geregisseerd door de Amerikaan Paul Schrader -de getalenteerde scenarist van Martin Scorsese's Taxi Driver, Raging Bull en The Last Temptation of Christ- is First Reformed een nieuwe dramatische thriller met Ethan Hawke in de hoofdrol als een getroebleerde Amerikaanse kapelaan die rouwt om de dood van zijn zoon en wiens religieuze geloof verder op de proef gesteld wordt nadat hij een vrouw (gespeeld door Amanda Seyfried) ontmoet wier echtgenoot zelfmoord pleegt...

Eerder regisseerde Schrader al heel wat andere films, waaronder American Gigolo (1980) met Richard Gere (één van de knapste acteurs aller tijden).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" voor Engelstalige ondertitels en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: drama / thriller / religie

De kemels van 

Pauline Kael

                                 

Afgezien van de Amerikaan Roger Ebert, is er wellicht geen filmrecensent waar zo naar opgekeken wordt als diens landgenote Pauline Kael. Beiden zijn intussen overleden: Ebert stierf in 2013, Kael reeds in 2001. Over de doden niets dan goed, zegt men, maar ons moet toch van het hart dat wij de filmrecensies van Kael zwaar overroepen vinden. 

Roger Ebert.

Roger Ebert zat er ook vaak naast in zijn beoordelingen van films. Zo gaf Ebert bijvoorbeeld:

- slechts 2,5 (op vier) sterren aan de magistrale en iconische western Once Upon a Time in the West van Sergio Leone uit 1969 (onze favoriete western en één van onze favoriete films tout court; bekijk een filmfragment hier);

- slechts 2,5 sterren aan de uitstekende overlevingsthriller Deliverance van John Boorman uit 1972 (één van onze favoriete road movies; bekijk een filmfragment hier); 

- slechts 2,5 sterren aan de schitterende, oogstrelende en invloedrijke sword & sorcery-klassieker Excalibur van John Boorman uit 1981 (één van onze favoriete sword & sorcery-films);

- slechts 2,5 sterren aan de uitstekende en iconische horrorfilm The Thing van John Carpenter uit 1982 (één van onze favoriete horrorfilms);

- slechts 2,5 sterren aan de schitterende, vernieuwende en invloedrijke heist movie Reservoir Dogs van Quentin Tarantino uit 1992 (één van onze favoriete films; bekijk een filmfragment hier), wellicht het beste langspeelfilmdebuut sinds Citizen Kane van Orson Welles uit 1941;

- slechts 2 sterren aan het onderschatte tragiromantisch dorpsdrama Ryan's Daughter van David Lean uit 1970 (lees onze recensie met onze kritiek op Roger Eberts beoordeling hier);

- slechts 2 sterren aan het visionaire, maatschappijkritische meesterwerk A Clockwork Orange van Stanley Kubrick uit 1972 (één van onze favoriete sciencefictionfilms en één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier);

- slechts 2 sterren aan de meeslepende, op historische feiten gebaseerde gevangenisbiopic Papillon van Franklin J. Schaffner uit 1973 (bekijk de hele film hier);

- slechts 2 sterren aan de iconische horrorklassieker The Texas Chain Saw Massacre van Tobe Hooper uit 1974 (één van onze favoriete horrorfilms en één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier);

- slechts 2 sterren aan de aangrijpende biopic The Elephant Man van David Lynch uit 1980;

- slechts 2 sterren aan de sfeervolle en succesvolle superheldenfilms Batman uit 1989 en Batman Returns uit 1992 (bekijk de hele film hier), beide geregisseerd door Tim Burton; 

- slechts 2 sterren aan de fijne romantische tragikomedie Edward Scissorhands van Tim Burton uit 1990;

- slechts 2 sterren aan de hilarische buddy-komedie Dumb and Dumber van Bobby en Peter Farrelly uit 1994 (één van onze favoriete komedies en tevens één van onze favoriete road movies);

- slechts 2 sterren aan het briljante en visueel verbluffende psychoseksuele neo noir misdaadmysterie Lost Highway van David Lynch uit 1997 (één van onze favoriete films; lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier);

- slechts 2 sterren aan het beklijvende politiedrama Cop Land van James Mangold uit 1997 (één van onze favoriete politiefilms);

- slechts 2 sterren aan het meeslepende, knap in beeld gebrachte en razend populaire Romeinse epos Gladiator van Ridley Scott uit 2000 (één van onze favoriete historische drama's);

- slechts 1,5 ster aan de uitstekende romantische misdaadkomedie Raising Arizona van de gebroeders Coen uit 1987; 

- slechts 1,5 ster aan de fijne, veelzijdige familiekomedie Uncle Buck van John Hughes uit 1989;

- slechts 1 ster aan Le locataire (internationale Engelstalige titel: The Tenant) van Roman Polanski uit 1976, waarbij Ebert deze nochtans fascinerende psychologische mysteriethriller ten onrechte afkraakte als "not merely bad-it's an embarrassment (...) it's unspeakably disappointing";

- slechts 1 ster aan de briljante, visueel verbluffende en invloedrijke psychoseksuele neo noir misdaadthriller Blue Velvet van David Lynch uit 1986 (één van onze favoriete films; bekijk een filmfragment hier, de hele film hier, een interview met David Lynch over Blue Velvet hier en een video met Roger Eberts kritiek op Blue Velvet hier);

- 0 (ja nul) sterren aan de visionaire, religieus-erotische cultklassieker The Devils van Ken Russell uit 1971 (bekijk de hele film hier);

- en 0 sterren aan de spannende road action-misdaadthriller The Hitcher van Robert Harmon uit 1986 (één van onze favoriete films over seriemoorden; bekijk de hele film hier).

Daarom vinden wij ook Roger Eberts reputatie als de beste filmrecensent aller tijden niet echt verdiend. Maar hij had wél een schitterende pen, gaf blijk van groot inzicht in het filmmetièr en had het (gelet op zijn ruim 4.000 filmrecensies) meestal bij het rechte eind. Niets daarvan kan gezegd worden van Pauline Kael. 

Polemische zelfpromotie

In tegenstelling tot de missers van Ebert, waren de talrijke kemels van Kael niet louter misverstanden die voortvloeiden uit blinde vlekken in de appreciatie van uitdagende films, zoals bijvoorbeeld Eberts emotionele bezwaren tegen gewelddadige scènes. Terwijl bij Ebert altijd de films centraal stonden, ging het in de recensies van Kael onrechtstreeks vooral om Kael zelf. Haar argumenten om een film af te breken of de hemel in te prijzen waren vaak zo kunstmatig en vergezocht dat zij vooral wilde aantonen hoe origineel, eigenzinnig en moedig haar zienswijze wel was, ook al viel er vaak geen touw aan vast te knopen. En hoewel er op zich niets mis is met filmbesprekingen waarin de persoonlijkheid van de recensent doorschijnt en hij/zij sporadisch een autobiografische anekdote vertelt, vermits dat nu eenmaal onvermijdelijk is in een discipline die ook de persoonlijke visie en smaak van de recensent weerspiegelt, overschaduwde Kaels arrogante en aandachtszieke ego vaak de films die zij besprak. Haar recensies staan bol van allerlei provocerende en tegendraadse uitspraken, met inbegrip van ad hominem beledigingen aan het adres van onder anderen cineasten en acteurs, die vaak meer zeggen over Kaels eigen snobisme, pseudo-scherpzinnigheid en twistzieke zelfpromotie dan over die films. Of in de woorden van de Amerikaanse auteur Alan Vanneman: “All her life Kael wrote as a brilliant schoolgirl, straining for ‘insights’ and exulting in ‘nuances’ that no one else noticed (because they weren’t there). She had to be deeper, more profound, and more shocking than anyone else, which led her to the same sort of pretentiousness she ridiculed in others.” Op die manier verborg Kael, die het kijkplezier van haar lezers bovendien heel vaak verpestte met schaamteloze spoilers, dat zij in feite veel minder verstand had van het medium film dan haar (onterechte) status als één van de meest gerespecteerde en invloedrijke filmrecensenten suggereert.

Pauline Kael.

Gebakken lucht

Geukkig zijn er intussen steeds meer cinefielen die Kaels oeuvre doorprikken als gebakken lucht. Zo noemde de New Yorkse auteur Alex Sheremet haar hier terecht "one of film’s worst and most ridiculous critics (...) for all she’s written, and has been written of her, Pauline Kael was not much of a critic, combining the worst flaws of Roger Ebert (over-reliance on emotion) with none of his writing ability, and a pointless viciousness and personal vindictiveness that — had it been well-worded — could have at least been fun. It is not, and as the sudden implosion and inevitable decline of her progeny Armond White shows, it pays more to be right than righteous, a difference few people ever see, and fewer still can ever act on." 

Dat blijkt ook uit onze demythologiserende bloemlezing van Pauline Kaels absurde kemels hieronder:

Bloemlezing 

- Pauline Kael over de visueel verbluffende en uiterst invloedrijke psychosociale karakterstudie Citizen Kane (1941) van Orson Welles, wellicht het beste langspeelfilmdebuut aller tijden: "it isn’t a work of special depth or a work of subtle beauty. It is a shallow work (...) it is conceived and acted as entertainment in a popular style (...) so overwrought in style as to be almost a Gothic comedy. What might possibly be considered tragic in it has such a Daddy Warbucks quality that if it’s tragic at all it’s comic-strip tragic. The mystery in 'Kane' is largely fake, and the Gothic-thriller atmosphere and the Rosebud gimmickry (though fun) are such obvious penny-dreadful popular theatrics (...) without much resonance, and certainly without much tragic resonance. (...) The conceptions are basically kitsch; basically, 'Kane' is popular melodrama—Freud plus scandal, a comic strip (...) full of flaws". Bekijk een filmfragment uit Citizen Kane hier.

- Pauline Kael over het visueel verbluffende tragiromantisch balletdrama The Red Shoes (1948) van Michael Powell en Emeric Pressburger, een meesterwerk dat door vele cinefielen, ook door ons, beschouwd wordt als de mooiste dansfilm aller tijden: "Blubbery and self-conscious (...) high kitsch". Lees onze eigen recensie van The Red Shoes hier, bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

- Pauline Kael over de boeiende, maatschappijkritische mediasatire Ace in the Hole (1951) van Billy Wilder: "it's really just nasty, in a sociologically pushy way." Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over de avontuurlijke, visueel verbluffende en invloedrijke western The Searchers (1956) van John Ford: "It's a peculiarly formal and stilted movie (...) it isn't very enjoyable (...) The lines are often awkward and the line readings worse, and the film is often static (...) many crude and corny touches (...) Ford's attempts at comic relief are a fizzle". The Searchers behoort tot onze favoriete westerns en onze favoriete road movies.

- Pauline Kael over het beklijvende en knap in beeld gebrachte anti-oorlogsdrama Paths of Glory (1957) van Stanley Kubrick, één van de beste anti-oorlogsfilms aller tijden: "Watching it is very frustrating: Kubrick, who wrote the script with Calder Willingham and Jim Thompson, doesn't leave you with anything." Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over het briljante, visueel verbluffende en invloedrijke misdaadmysterie Vertigo (1958) van Alfred Hitchcock: "stupid". Vertigo wordt door de meeste filmkenners beschouwd als één van de beste films aller tijden en behoort tot onze favoriete films (ongeacht het genre). Ook de getalenteerde Amerikaanse cineast William Friedkin was een bewonderaar van Vertigo. Bekijk de knappe begingeneriek van Saul Bass hier en een analyse van het symbolische kleurgebruik in Vertigo hier.

- Pauline Kael over het magistrale woestijnavontuur Lawrence of Arabia (1962) van David Lean, een visueel meesterwerk dat niet alleen behoort tot de beste historische avonturendrama's en antikoloniale oorlogsfilms, maar ook tot de beste biopics en karakterstudies aller tijden, met Peter O'Toole in zijn veelzijdige, schitterende titelrol van de Britse kolonel en diplomaat Thomas Edward Lawrence: "I wish it had never been made. (...) this picture fails to give an acceptable interpretation of Lawrence, or to keep its action intelligible (...) Why couldn't they just have written a story about the desert and filmed it? Why must they muck up the past, oversimplify history, and use their post-Freudian insights to turn a great leader of men, and a great writer into a narcissist and sadist with a Christ complex?" Lawrence of Arabia is één van onze favoriete historische drama's, één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over de boeiende en uiterst succesvolle psychosociale horrorthriller The Birds (1963) van Alfred Hitchcock: "terrible (...) pointless and incomprehensible (...) the effects take over in this Hitchcock scare picture, and he fails to make the plot situations convincing. The script (by Evan Hunter) is weak, and the acting is so awkward that often one doesn't know how to take the characters." Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over de schitterende spaghettiwestern The Good, the Bad and the Ugly (1966) van Sergio Leone, één van de beste en meest iconische westerns aller tijden: "the Western theme is missing." The Good, the Bad and the Ugly behoort tot onze favoriete westerns en onze favoriete road movies. Bekijk de knappe begingeneriek hier en de hele film hier.

- Pauline Kael over het fascinerende en invloedrijke mysterie Blow-Up (1966) van Michelangelo Antonioni: "reminds one of so many naïvely bad experimental films (...) Antonioni, like his fashion-photographer hero, is more interested in getting pretty pictures than in what they mean. But for reasons I can’t quite fathom, what is taken to be shallow in his hero is taken to be profound in him (...) pompous platitudes (...) so much confused symbolism and such a heavy sense of importance (...) this movie is so ill-formed (...) simply exploits the ready-made symbolic meanings people attach to certain details and leaves us in a profound mess. (The middlebrow moralists think it’s profound and the hippies enjoy the mess)". Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over het unieke, visueel verbluffende en uiterst invloedrijke sciencefictionepos 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick: "it’s fun to think about Kubrick really doing every dumb thing he wanted to do, building enormous science fiction sets and equipment, never even bothering to figure out what he was going to do with them (...) stupid stuff (...) a kind of super sci-fi nut’s fantasy (...) amateur movie (...) the most gloriously redundant plot of all time (...) It isn’t accidental that we don’t care if the characters live or die; if Kubrick has made his people so uninteresting, it is partly because characters and individual fates just aren’t big enough for certain kinds of big movie directors. (...) It's a monumentally unimaginative movie". 2001: A Space Odyssey wordt door heel wat filmkenners beschouwd als één van de beste films aller tijden en behoort tot onze favoriete sciencefictionfilms en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Lees onze eigen recensie van 2001: A Space Odyssey hier, bekijk de trailer hier en een filmfragment hier.  

- Pauline Kael over de schitterende, veelzijdige western Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) van Arthur Penn: "a glorified vacuum. (...) I thought that many of the scenes in it were inept or awful, and that several of the big set pieces were expendable (to put it delicately). (...) Conceptually, it’s unformed (...) after a few minutes of Butch Cassidy and the Sundance Kid, I began to get that depressed feeling, and, after a half hour, felt rather offended. (...) rings false (...) It’s a facetious Western (...) The director, George Roy Hill, doesn’t have the style for it. (He doesn’t really seem to have the style for anything (...) The tone becomes embarrassing. (...) Goldman’s script is jocose; though it reads as if it might play, it doesn’t (...) The dialogue is all banter, all throwaways, and that’s how it’s delivered; each line comes out of nowhere, coyly, in a murmur, in the dead sound of the studio. (There is scarcely even an effort to supply plausible outdoor resonances or to use sound to evoke a sense of place.) It’s impossible to tell whose con­sciousness the characters are supposed to have. (...) it’s all so archly empty (...) It’s all posh and josh, without any redeeming energy or crudeness. (...) damned waggishness." Butch Cassidy and the Sundance Kid behoort tot onze favoriete westerns. Bekijk een filmfragment hier.

- Pauline Kael over het onderschatte tragiromantisch dorpsdrama Ryan's Daughter (1970) van David Lean: "a cheap romance (...) gush made respectable by millions of dollars 'tastefully' wasted (...) The emptiness of Ryan's Daughter shows in practically every frame". Lees onze eigen recensie van Ryan's Daughter hier. 

- Pauline Kael over het visionaire, maatschappijkritische meesterwerk A Clockwork Orange (1971) van Stanley Kubrick: "it has no depth (...) done in such a slow, heavy style (...) self-important (...) corrupt (...) an abhorrent viewing experience (...) offensive (...) it has no shadings. Kubrick, a director with an arctic spirit, is determined to be pornographic, and he has no talent for it. (...) terrible performances from everybody but McDowell (...) portentous (...)  Many of the dialogue sequences go on and on, into a stupor of inactivity. (...) at times you feel as if you were trapped in front of the frames of a comic strip for a numbing ten minutes per frame. (...) the purest exploitation (...) sucking up to the thugs in the audience". A Clockwork Orange behoort tot onze favoriete sciencefictionfilms en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Lees onze eigen recensie van A Clockwork Orange hier.

- Pauline Kael over de briljante, realistische en invloedrijke politiefilm The French Connection (1971) van William Friedkin, die door de meeste cinefielen beschouwd wordt als één van de beste politiefilms aller tijden: "It is, I think, what we once feared mass entertainment might become: jolts for jocks. There's nothing in the movie that you enjoy thinking over afterward (...) sloppy plotting (...) full of holes, but mostly you're too stunned to notice them (...) total commercial opportunism (...) meaningless (...) the movie can be seen as justifying police brutality". The French Connection behoort tot onze favoriete politiefilms. Lees onze eigen recensie hier en bekijk de trailer hier. 

- Pauline Kael over de invloedrijke horrorklassieker en kaskraker The Exorcist (1973) van William Friedkin, één van de beste, meest angstaanjagende en succesvolle griezelfilms aller tijden: "It's an obtuse movie (...) A viewer can become glumly anesthetized by the brackish color and the senseless ugliness of the conception. (...) in the worst imaginable taste (...) unpleasant (...) it’s entirely mechanical and impersonal (...) there's nothing the actors can do with the juiceless stock roles (...) tiresomely moralistic (...) It’s all so tired that we can keep going only on fresh atrocities. (...) the picture is in a slugging, coercive style. (...) As a movie, The Exorcist is too ugly a phenomenon to take lightly. (...) of no taste and no imagination (...) can’t muster up any feeling (...)  Neither the producer-writer, William Peter Blatty, nor the director, William Friedkin, shows any feeling for the little girl's helplessness and suffering, or for her mother's. (...) Aren't those who accept this picture getting their heads screwed on backward?". The Exorcist behoort tot onze favoriete horrorfilms. Bekijk de trailer hier.

- Pauline Kael over het poëtische meesterwerk Badlands (1973) van Terrence Malick, een als road movie en misdaaddrama verpakte tragiromantische ode aan liefde en vrijheid: "draggy art (...) so cold and formal (...) condescending (...) An intellectualized movie (...) so preconceived that there's nothing left to respond to (...) I didn’t admire it, I didn’t enjoy it, and I don’t like it". Badlands behoort tot onze favoriete road movies, onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

- Pauline Kael over het avontuurlijke en visueel verbluffende historisch kostuumdrama Barry Lyndon (1975) van Stanley Kubrick: "By Kubrick’s insistence that this is a piece of wisdom that must be treated with Jansenist austerity and by his consequent refusal to entertain us, or even to involve us, he has made one of the vainest of all movies. He suppresses most of the active elements that make movies pleasurable (...) It’s a coffee-table movie; we might as well be at a three-hour slide show for art-history majors. (...) Obviously, Stanley Kubrick does not have a gift for sensual fury (...) he’s indifferent to the possibilities in the interaction of images and doesn’t build his sequences by editing (...) inert (...) the music might as well be embalming fluid. (...) it’s essentially a bloodless, elongated version of a thirties costume picture (...) I wish Stanley Kubrick would come home to this country to make movies again, working fast on modern subjects — maybe even doing something tacky, for the hell of it.". Barry Lyndon behoort tot onze favoriete historische drama's en onze favoriete road movies. Bekijk een filmfragment hier.

- Pauline Kael over het oogstrelend drama Days of Heaven (1978) van Terrence Malick: "The film is an empty Christmas tree: you can hang all your dumb metaphors on it. (...) The movie suffers from too many touches, too many ideas that don't grow out of anything organic."

- Pauline Kael over het briljante psychosociaal anti-oorlogsdrama The Deer Hunter (1978) van Michael Cimino: "enraging, because, despite its ambitiousness and scale, it has no more moral intelligence than the Clint Eastwood action pictures. (...) Cimino doesn’t know how to reveal character, develop it, or indicate what’s going on in a human relationship. (...) a small-minded film (...) Cimino’s technique has pushed him further than he has been able to think out. His major characters don’t articulate their feelings; they’re floating in a wordless, almost plotless atmosphere, and their relations aren’t sharp enough for us to feel the full range of the film’s themes. Too many of the motifs are merely symbolic — are dropped in rather than dramatized. At times, we feel that we’re there to be awed rather than to understand." Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over het visueel verbluffende meesterwerk Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola, volgens ons de beste (anti-)oorlogsfilm aller tijden: "Part of the wide-spread anticipation of Apocalypse Now was, I think, our readiness for a visionary, climactic, summing-up movie. We felt that the terrible rehash of pop culture couldn’t go on, mustn’t go on — that something new was needed. Coppola must have felt that, too, but he couldn’t supply it. His film was posited on great thoughts arriving at the end — a confrontation and a revelation. And when they weren’t there, people slunk out of the theaters, or tried to comfort themselves with chatter about the psychedelic imagery. Trying to say something big, Coppola got tied up in a big knot of American self-hatred and guilt, and what the picture boiled down to was: White man—he devil. Since then, I think, people have expected less of movies and have been willing to settle for less.”  Eén van de meest iconische sequenties in Apocalypse Now is de aanval van Amerikaanse legerhelikopters op een Vietnamees kustdorpje, terwijl de muziek van Richard Wagners Ritt der Walküren (Ride of the Valkyries) weerklinkt. Regisseur Francis Ford Coppola herinnert zich naar eigen zeggen dat Pauline Kael hem had geadviseerd om die muziek niét te gebruiken in de film: "I did meet her a couple of times before I tried to make Apocalypse Now, and I remember very vividly that she warned me to not use the Wagner Ride of the Valkyries for the helicopter battle because it had been used also in Lina Wertmuller's film Seven Beauties. And she said that it was so effective in that, that you'd be making a big mistake to use it because people will just, whenever they saw it, they will refer to Seven Beauties. And I said "Well, you know," I said, "I don't know, maybe, but it depends. If it works as planned, then when they think of it, they'll think of Apocalypse Now." Coppola had natuurlijk gelijk en gelukkig volgde hij Kaels advies niét. Apocalypse Now behoort tot onze favoriete road movies en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk een filmfragment hier en commentaar van hoofdrolspeler Martin Sheen op zijn aangrijpende openingsscènes hier.

- Pauline Kael over het gevoelige, sfeervolle en visueel verbluffende tragiromantisch kostuumdrama Tess (1979) van Roman Polanski, gebaseerd op de mooie feministische roman Tess of the d'Urbervilles. A Pure Woman uit 1891 van de Engelse schrijver Thomas Hardy: "The movie is a sustained feat of male breast-beating (...) you’re watching nothing. (...) The picture is tame (...) The story hasn’t been dramatized (...) Everything is subdued, blended. (...) Polanski's Tess is Hardy's 'Tess of the D'Urbervilles' under sedation." Tess behoort tot onze favoriete historische drama's en onze favoriete road movies. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

- Pauline Kael over de briljante en visueel verbluffende psychologische horrorthriller The Shining (1980) van Stanley Kubrick: "though we may admire the effects, we’re never drawn in by them (...) When we see a flash of bloody cadavers or observe a torrent of blood pouring from an elevator, we're not frightened, because Kubrick’s absorption in film technology distances us. (...) he keeps the scenes going for so long that any suspense dissipates. (...) by the climax, when we’re running around in the hedge maze on the hotel grounds, the rhythmic sameness has worn us down. It’s like watching a skater do figure eights all night, or at least for two hours and twenty-six minutes. (...) We go to The Shining hoping for nasty scare effects and for an appeal to our giddiest nighttime fears—va­porous figures, shadowy places. What we get doesn’t tease the imagination. Visually, the movie often feels like a cheat (...) Kubrick uses Nicholson in the most obvious way. (...) There’s no surprise in anything he does, no feeling of invention. This is true of everyone in the film (...) since we are not drawn in, we’re not effectively dis­oriented—just fed up. We wait for revelations—the events that will connect the different types of parapsychological phenomena we’ve been observing— and since we don’t get those revelations, the picture seems not to make any sense. So when, at the very end, we’re hit over the head with reincarnation, it has no emotional resonance. It just seems like a dumb finish. (...) we don’t know how to read Kubrick’s signals; it may be that he simply doesn’t know us well enough anymore to manipulate us successfully. Again and again, the movie leads us to expect something—almost promises it—and then disappoints us. (...) We’re starved for pleasure at this movie". The Shining behoort tot onze favoriete horrorfilms, onze favoriete films over seriemoorden en onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk de trailer hier en de hele film hier.

- Pauline Kael over de schitterende psychosociale bokserbiopic Raging Bull (1980) van Martin Scorsese, een visueel meesterwerk dat behoort tot de beste sportdrama's, biopics, familiedrama's en karakterstudies aller tijden: "Jake says, 'You dumb f— k,' and Joey says, 'You dumb f—k,' and they repeat it and repeat it. And I think. What am I doing here watching these two dumb f—ks? (...) there’s nothing under the scenes—no subtext (...) the way the story is told Jake’s life pattern doesn’t make much sense (...) Even the black and white is macho (...) banality (...) loses the lowlife entertainment value of prizefight films (...) aestheticizes pulp". Bekijk een filmfragment uit Raging Bull hier.

- Pauline Kael over het meeslepende en uiterst populaire archeologische actie-avontuur Raiders of the Lost Ark (1981) van Steven Spielberg, één van de beste en meest iconische avonturenfilms aller tijden: "there’s no exhilaration in this dumb, motor excitement. (...) it isn’t beautifully made (...) klunky music (...) the script doesn’t seem worked out. (...) The actors are mostly just bodies carrying pieces of plot around. They sound as if they were ordered to read their dialogue on the run (...) 'Raiders' is timid moviemaking: the film seems terrified of not giving audiences enough thrills to keep them happy. (...) plot for its own sake, dissociated from character or drama (...) pulp-repulped (...) Spielberg fumbles a lot of his action sequences (...) some of the episodes are simply tired (...) Seeing 'Raiders' is like being put through a Cuisinart—something has been done to us, but not to our benefit.". 

- Pauline Kael over de briljante, visueel verbluffende en uiterst invloedrijke tech-noir cyberpunk sciencefictionklassieker Blade Runner (1982) van Ridley Scott: "we're always aware of the sets as sets (...) what we see doesn't mean anything to us. (...) Ridley Scott isn’t great on mise en scène (...) we’re not caught up in the pulpy suspense plot (...) this film seems indifferent, blasé (...) The dialogue isn’t well handled, either. Scott doesn’t seem to have a grasp of how to use words as part of the way a movie moves. Blade Runner is a suspenseless thriller (...) At some point, Scott and the others must have decided that the story was unimportant (...) Blade Runner doesn’t engage you directly; it forces passivity on you. (...) it's just something unpleasant or ugly. (...) Rutger Hauer brings the wrong kind of intensity to the role (...) the whole movie gives you a feeling of not getting anywhere. (...) inertia made glamorous. (...) the movie doesn’t pull the plot strands together (...) musty (...) this movie loses track of the few expectations it sets up, and the formlessness adds to a viewer’s demoralization—the film itself seems part of the atmosphere of decay Blade Runner has nothing to give the audience (...) It hasn’t been thought out in human terms. If anybody comes around with a test to detect humanoids, maybe Ridley Scott and his associates should hide. With all the smoke in this movie, you feel as if everyone connected with it needs to have his flue cleaned." Blade Runner behoort tot onze favoriete sciencefictionfilms. Lees onze eigen recensie hier en bekijk de trailer hier.

- Pauline Kael over de uitstekende tragikomedie The King of Comedy (1982) van Martin Scorsese, met een topvertolking van Robert De Niro in zijn memorabele hoofdrol van de would-be-komiek Rupert Pupkin die zijn populaire idool Jerry Langford (gespeeld door Jerry Lewis) hardnekkig stalkt: "isn't an ordinary kind of bad movie. It's so -deliberately- quiet and empty that it doesn't provide even the dumb, mind-rotting diversion that can half amuse audiences at ordinary bad movies. (...) The plot is small-scale - material for a sketch, dragged out.  (...) Rupert is as boring to us as he is to Langford. (...) De Niro's performance -from the Nobody's-Home school of acting- is of a piece with Scorsese's whole conception of the film. (...) this movie reduces everybody to crud. (...)  the possibility that our feelings might be engaged -that we might think we were at an ordinary movie- has to be stepped on. (...) Scorsese must have decided to give us the creeps. The shots are held so long that we look for more in them than is there. (...) a chore to watch (...) characters who are pitifully incapable of sustaining our interest, and that leaves a vacancy. (...) the film turns indecisive and fumbling toward the end (...) no fire (...) glaring emptiness (...) a training film for pests, and worse." The King of Comedy behoort tot onze favoriete komedies. Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over het uitstekende rechtbankdrama The Verdict (1982) van Sidney Lumet, met Paul Newman in zijn briljante glansrol van een drankzuchtige en aan lager wal geraakte advocaat in gewetensnood: "Lumet's admiration of (Paul Newmans) acting weighs Newman down; so does Mamet's (deliberately) stale and repetitive language. Newman has a limited palette here (...) his lines work on only one level—at times, this makes him seem like a cartoon trying to think. It's a bowed-down, sorrowful-sot performance—a tired old show-business view of "a good man." (...) it's dragged out so self-importantly". Volgens de meeste cinefielen, wijzelf inbegrepen, is The Verdict één van de beste rechtbankdrama's en karakterstudies in de filmgeschiedenis. Bekijk de hele film hier.

- Pauline Kael over de uitstekende en iconische horrorfilm The Thing (1982) van John Carpenter uit 1982: "Alien was effective. This picture isn't (...) It appears to be a film of limited imagination (...) Carpenter seems indifferent to whether we can tell the characters apart; he apparently just wants us to watch the apocalyptic devastation." The Thing is één van onze favoriete horrorfilms.

- Pauline Kael over de schitterende historische gangsterkroniek Once Upon a Time in America (1984) van Sergio Leone, één van de beste gangsterfilms aller tijden: "Leone doesn’t bother to develop the characters (...) Leone’s vision of Jewish gangsters is a joke." Bekijk een filmfragment uit Once Upon a Time in America hier en de hele film hier.

- Pauline Keal over de uitstekende en iconische coming-of-age-scholierenkomedie The Breakfast Club (1985) van John Hughes: "schematic plot (...) the scenes involving the snotty, callous dean ring false right from the start, and though Paul Gleason seems miscast, maybe anybody playing this villain would seem miscast. Judd Nelson's role as the catalyst-rebel—the working-class kid who's good with his hands (he loves shop), and is also a hipster, and fearless—is a dud, too. And Nelson doesn't seem to have a speck of spontaneity. After his early scenes, he becomes too self-pitying (...) all that this encounter-session movie actually does is strip a group of high-school kids down to their most banal longings to be accepted and liked." The Breakfast Club behoort tot onze favoriete komedies. Bekijk een filmfragment hier. 

- Pauline Kael over de briljante biopic en gangsterkroniek GoodFellas (1990) van Martin Scorsese, één van de allerbeste gangsterfilms aller tijden: "Is it a great movie? I don’t think so. (...) What’s missing? Well, there are no great voices. The script, by Pileggi and Scorsese, isn’t really dramatized (...) Scorsese doesn’t weight the incidents dramatically; he leaves the themes, and even the story, lying there inert. (...) The picture has scope rather than depth. (...) the three major hoods, played by Liotta, De Niro, and Pesci (...) don’t have a strong enough presence. (...) these sociopaths are conceived shallowly, the way they used to be in B pictures. (It wasn’t just the low budgets that were evoked by the term 'B picture'; it was also the unmemorable characters.) (...) these actors seem too old for their parts (...) this picture doesn’t have the juice and richness that come with major performances. It has no arc, and doesn’t climax; it just comes to a stop." GoodFelllas is niet alleen onze favoriete gangsterfilm, maar behoort ook tot onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk de trailer hier en een filmfragment hier.

- Pauline Kael over de commerciële draak Dirty Dancing (1987) van Emile Ardolino: "you come out of the theatre giggling happily."


Joeri Naanai