Onze favoriete
historische drama's

                           

Reeds als kind, toen wij 's weekends graag naar films op tv keken, waren wij in de ban van historische drama's, omdat ze ons als het ware met een tijdreis transporteerden naar verre, fascinerende oorden en culturen in een avontuurlijk verleden. Sommige van die films zijn ons altijd bijgebleven, andere historische drama's hebben we nadien in de loop der jaren ontdekt. Hieronder vindt u een lijst met onze favorieten, waarbij we ons beperkt hebben tot films of series die zich afspelen in een ver verleden. Daarom vermelden we hieronder géén films of series die zich afspelen nà de Tweede Wereldoorlog. We hebben ook geen rekening gehouden met westerns, gangsterfilms, politiefilms, spionagefilms, (tragi)komedies, horrorfilms, animatiefilms of series in die genres, noch met geschiedkundige documentaires, omdat die genres op zich vormen. Oorlogsfilms vernoemen we wél (hoewel die ook een genre op zich vormen), want oorlogen zijn letterlijk en bij uitstek historische drama's. 

We hebben gekozen voor kwaliteitsvolle historische drama's, ongeacht of ze zijn gebaseerd op historische feiten dan wel goeddeels verzonnen verhalen vertellen die zich afspelen in een ver verleden. 

TOP 30

per historische periode 

in chronologische volgorde van de films

Klik op de foto's om ze te vergroten en klik nogmaals voor het maximale formaat 

Prehistorie

La guerre du feu van Jean-Jacques Annaud uit 1981: gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1911 van Joseph Henri Honoré Boex (nom de plume van de Belg J.-H. Rosny aîné), is La guerre du feu een geloofwaardige, sfeervolle, spannende, kortom meeslepende reconstructie van de bikkelharde overlevingsstrijd in de prehistorie, met geslaagde vertolkingen van de acteurs, die hun motoriek en mimiek baseerden op richtlijnen van de zoöloog en antropoloog Desmond Morris (auteur van The Naked Ape) en hun spraak ontleenden aan speciaal voor de film door romanschrijver Anthony Burgess ontwikkelde primitieve taalvormen. De mooie beelden van de indrukwekkende landschappen werden gefilmd in nationale parken in Canada, de Schotse Hooglanden en Kenia. De knappe sfeerversterkende muziek is van Phillipe Sarde. 

Oudheid

Cleopatra van Joseph L. Mankiewicz uit 1963: een boeiende, tragiromantische dramatisering van de complexe en bewogen relatie tussen drie wereldberoemde historische figuren: de Egyptische koningin Cleopatra VII Philopator, de Romeinse dictator Julius Caesar en de Romeinse veldheer Marcus Antonius, met een visueel verbluffend production design, indrukwekkende decors en prachtige historische kostuums, sfeervolle belichting en veelzijdige vertolkingen van hoofdrolspelers Elizabeth Taylor als Cleopatra (lees ons In Memoriam over Taylor hier), Rex Harrison als Julius Caesar, en Richard Burton als Marcus Antonius. Bekijk de hele film hier. 

The Fall of the Roman Empire van Anthony Mann uit 1964: een sfeervol in beeld gebracht historisch drama in grandioze Technicolor, over de machtsstrijd aan de top van het Romeinse Rijk, met prachtige decors en historische kostuums. De hoofdrollen worden vertolkt door Stephen Boyd als de trouwe generaal Gaius Livius, Alec Guinness als de oude keizer Marcus Aurelius, Sophia Loren als de minzame keizersdochter Lucilla, James Mason als de wijze Griekse ex-slaaf en adviseur Timonides, en Christopher Plummer in zijn gluiperige glansrol van de gefrustreerde en ambitieuze keizerszoon Commodus. Dit is één van de favoriete films van de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese en was ook één van de inspiratiebronnen voor Ridley Scotts Gladiator (zie verder). Bekijk The Fall of the Roman Empire hier.

Faraon van Jerzy Kawalerowicz uit 1966: gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1895 van de Poolse auteur Bolesław Prus, is Faraon (aka Pharaoh) een eigenzinnig en visueel verbluffend historisch drama over de machtsstrijd tussen de Egyptische prins Ramses XIII (gespeeld door Jerzy Zelnik) en de toenmalige Egyptische hogepriesters. De oorspronkelijke bioscoopversie duurt zo'n 3 uur, maar is van begin tot eind een fascinerende kijkervaring dankzij onder meer raadselachtige plotelementen, de knappe fotografie en het briljante production design met magnifieke decors, historische kostuums en make-up in doordachte kleuren.

I, Claudius van Herbert Wise uit 1976: gebaseerd op een scenario van Jack Pullman naar de gelijknamige historische roman van Robert Graves uit 1934, is I, Claudius een boeiende tv-serie van de BBC waarin de stotterende en kreupele Romeinse keizer Claudius I (Derek Jacobi in zijn doorbraakrol) met lange flashbacks terugblikt op zijn bewogen leven als de kleinzoon van de machtige en gewetenloze aristocrate Livia (glansrol van Siân Phillips) die haar echtgenoot keizer Augustus (Brian Blessed) en diens entourage manipuleert om haar eigen belangen en die van haar zoon Tiberius (George Baker) vooruit te helpen. Hoewel in deze serie vooral gepraat wordt en het camerawerk vrij saai is, waardoor de serie te veel aanvoelt als een toneelstuk, blijf je toch geboeid kijken dankzij de plotwendingen en de degelijke vertolkingen van de hoofdrolspelers, onder wie ook John Hurt in zijn doorbraakrol van de waanzinnige troonopvolger Caligula, Margaret Tyzack als de strenge moeder van Claudius, en Christopher Biggins als de troonopvolger Nero.

        
Gladiator van Ridley Scott uit 2000: hoewel dit goeddeels fictieve actiedrama, over de wrede lotgevallen van de Romeinse generaal Maximus Decimus Meridius die door slavenhandelaars verkocht wordt aan een gladiatorentrainer, na verloop van tijd wat sensatiezuchtig en commercieel aanvoelt, is Gladiator toch een stevige aanrader dankzij onder meer het uitstekende eerste deel van dit epos, met één van de indrukwekkendste veldslagen in de filmgeschiedenis, het sfeervolle en visueel verbluffende camerawerk onder leiding van John Mathieson, het schitterende production design met prachtige decors en mooie historische kostuums, de sfeerversterkende muziek van Hans Zimmer, en de degelijke vertolkingen van Russell Crowe als generaal Maximus, Richard Harris als de oude keizer Marcus Aurelius, Connie Nielsen als de keizersdochter Lucilla, Oliver Reed als de gladiatorentrainer Proximo, en vooral Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs; lees ons biografische portret van Phoenix uit 2014 hier) in zijn charismatische en veelzijdige vertolking van de gefrustreerde en ambitieuze keizerszoon Commodus (één van de beste movie villains aller tijden), onder regie van de getalenteerde Engelse cineast Ridley Scott (één van onze favoriete regisseurs; lees ons biografische portret van Scott uit 2013 hier).

Hero van Yimou Zhang uit 2002: dit visueel verbluffende krijgskunstenepos is tot op heden de duurste Chinese film ooit en speelt zich af in China in de 3de eeuw voor Christus. Het scenario is (zeer) losjes gebaseerd op historische feiten en draait rond de naamloze titelheld (glansrol van Jet Li) die naar verluidt een trio moordenaars uitschakelde die gezworen hadden de koning van Qin (gespeeld door Daoming Chen) te zullen vermoorden. Daarom mag de naamloze held op audiëntie bij de koning in diens zwaar beveiligde paleis, waar de held in lange flashbacks vertelt hoe hij tijdens zijn spectaculaire gevechten de moordenaars Hemel (Donnie Yen), Vliegende Sneeuw (Maggie Cheung) en Gebroken Zwaard (Tony Leung) versloeg, waarbij ook een bitterzoete tragiromantische subplot aan bod komt over de rol van de jonge, mooie krijgskunstenpupil Maan (met brio gespeeld door Ziyi Zhang, één van de mooiste filmgodinnen aller tijden; lees ons biografische portret van Ziyi Zhang uit 2013 hier)... Dit avontuurlijke en onvoorspelbare epos bevat briljant in beeld gebrachte actiescènes met spectaculaire krijgskunsten, verrassende plotwendingen, topvertolkingen van de hoofdrolspelers, betoverende fotografie onder leiding van cameraman Christopher Doyle, een briljant production design met prachtige decors, historische kostuums en make-up, sfeervolle muziek van Dun Tan en een vakkundige montage door Angie Lam, onder de kunstzinnige regie van de Chinese visuele tovenaar par excellence Yimou Zhang (één van onze favoriete regisseurs). Hero behoort tevens tot onze favoriete road movies.

Troy van Wolfgang Petersen uit 2004: gebaseerd op de wereldberoemde antieke Griekse epen Ilias en Odyssee, is Troy een avontuurlijk epos over de legendarische Trojaanse oorlog tussen de Grieken en Trojanen, met knappe decors en historische kostuums, opwindende oorlogsscènes en degelijke vertolkingen van onder anderen Brad Pitt als de Griekse held Achilles, Eric Bana als de Trojaanse prins Hektor, Brian Cox als de Griekse koning Agamemnon, Brendan Gleeson als de Spartaanse koning Menelaos, Peter O'Toole als de Trojaanse koning Priamos, Diane Kruger als de Spartaanse prinses Helena, Sean Bean als de Griekse held Odysseus, en Orlando Bloom als de Trojaanse prins Paris.

Rome van bedenkers John Milius, William J. MacDonald en Bruno Heller uit 2005 (1ste seizoen) en 2007 (2de seizoen): een meeslepende tv-serie over de avontuurlijke lotgevallen van het bevriende duo Romeinse militairen Lucius Vorenus en Titus Pulio (gespeeld door Kevin McKidd en Ray Stevenson) ten tijde van Julius Caesar (Ciarán Hinds) en Pompeius (Kenneth Cranham) en nadien ten tijde van de machtsstrijd tussen enerzijds Octavianus (vertolkt door Max Pirkis en later door Simon Woods) en anderzijds Pompeius en Marcus Antonius (James Purefoy) terwijl Marcus Antonius een romantische relatie begint met de Egyptische koningin Cleopatra VII (Lindsey Marshal). De degelijk acterende ensemblecast omvat ook Polly Walker als de manipulatieve aristocrate Atia (de nicht van Julius Caesar en de moeder van Octavianus), Kerry Condon als Atia's dochter Octavia, Indira Varma als de soldatenvrouw Niobe (de echtgenote van Lucius Vorenus), Lindsay Duncan als de onfortuinlijke Servilia (de minnares van Julius Caesar) en Tobias Menzies als haar zoon Brutus. Het boeiende scenario brengt niet alleen aandacht op voor allerlei politieke, militaire, financiële en romantische intriges, maar ook voor het vrij realistisch in beeld gebrachte dagelijkse leven van de Romeinen en hun slaven. 
      

Middeleeuwen

Throne of Blood van Akira Kurosawa uit 1957: gebaseerd op het wereldberoemde toneelstuk Macbeth van William Shakespeare (uit circa 1606) en op stilistische elementen uit het traditionele Japanse nogaku-theater (dat dateert van de middeleeuwen), is Throne of Blood een beklemmend en visueel verbluffend historisch drama dat zich afspeelt in het middeleeuwse Japan en draait rond een complot van generaal Washizu (Toshiro Mifune) en zijn ambitieuze en manipulatieve vrouw (gespeeld door Isuzu Yamada) tegen de feodale heer Tsuzuki (Takamaru Sasaki)... Dit is één van de beste filmadaptaties van Macbeth, dankzij de boeiende plot, de sfeervolle zwart-wit fotografie onder leiding van cameraman Asakazu Nakai, het knappe production design met geloofwaardige decors en magnifieke historische kostuums, de beklijvende vertolkingen, de opwindende gevechten (let op de fameuze slotsequentie met échte vliegende pijlen!), de sfeervolle muziek van Masaru Sato en de vakkundige regie en montage van Akira Kurosawa (één van onze favoriete regisseurs). De vaak betoverende scènes (zoals de mistige woudscène met een orakel, alsook de scène waarin de generaalsvrouw wanhopig bloed van haar handen probeert te wassen en de scène waarin de bomen van het Spinnenwebwoud tot leven lijken te komen) maken van Throne of Blood een onvergetelijke film die waarschuwt voor jaloezie, ambitie, machtswil, manipulatie, bedrog, verraad, oorlog, karma en wroeging.

              

The Name of the Rose van Jean-Jacques Annaud uit 1986: een uitstekende, want sfeervolle en spannende verfilming van de gelijknamige bestseller uit 1980 van de beroemde Italiaanse schrijver en semioticus Umberto Eco over een reeks mysterieuze moorden in een afgelegen middeleeuwse abdij, met een realistisch production design dat de middeleeuwen treffend tot leven wekt, knappe sfeerversterkende muziek van James Horner, een goede casting voor de kleurrijke personages en een charismatische glansrol van Sean Connery als de intelligente franciscaanse monnik William of Baskerville die het moordmysterie probeert op te lossen. Bekijk de hele film hier, een making-of documentaire hier en ons achtergrondartikel over de boeiende aristotelische dimensie van het verhaal hier.

House of Flying Daggers van Yimou Zhang uit 2004: dit visueel betoverend, tragiromantisch krijgskunstenavontuur speelt zich af in China in de 9de eeuw tijdens de Tang dynastie. Een rebellenbeweging, die zich het House of Flying Daggers noemt, voert een guerrillastrijd tegen de corrupte en repressieve overheid om de arme Chinese bevolking te helpen. Twee politiesoldaten (met brio vertolkt door Andy Lau en Takeshi Kaneshiro) krijgen de opdracht om de onbekende leider van de rebellenbeweging op te sporen en te doden. In een bordeel confronteren zij een blinde danseres (glansrol van Ziyi Zhang) die misschien deel uitmaakt van de rebellen... Deze prachtige film is een lust voor het oog en het hart, met een onvoorspelbare en mooie tragiromantische plot, briljant in beeld gebrachte en vakkundig gemonteerde krijgskunsten (zoals de betoverende dans- en vechtsequentie in het bordeel), een verzorgd production design met prachtige decors en historische kostuums, uitstekende vertolkingen en sfeervolle muziek, onder de vakkundige regie van Yimou Zhang (één van onze favoriete cineasten). House of Flying Daggers behoort tevens tot onze favoriete road movies. Bekijk de trailer hier, ons achtergrondartikel over Ziyi Zhang als één van de mooiste filmgodinnen aller tijden hier en ons biografische portret van Ziyi Zhang uit 2013 hier.  

16de eeuw

Ran van Akira Kurosowa uit 1985: dit visueel verbluffende familiedrama en anti-oorlogsepos speelt zich af in het 16de-eeuwse Japan en is losjes gebaseerd op het leven van de toenmalige Japanse krijgsheer Môri Motonari en op William Shakespeare's wereldberoemde toneelstuk King Lear (uit circa 1605). Het boeiende scenario (geschreven door regisseur Akira Kurosowa, in samenwerking met Hideo Oguni en Masato Ide) draait rond een oude Japanse krijgsheer (gespeeld door Tatsuya Nakadai) die zijn rijk verdeelt tussen zijn drie volwassen zonen en die zijn oudste zoon aanduidt als zijn opvolger aan het hoofd van de familieclan. Dat zorgt voor allerlei intriges en conflicten. Een oorlog lijkt stilaan onvermijdelijk en de familieclan dreigt uiteen te vallen... Ran kwam uit in 1985 en was destijds de duurste Japanse film ooit, vanwege onder meer de bouw van twee kastelen en de enscenering van grootschalige oorlogsscènes met ruim 200 paarden en zo'n 1.400 handgemaakte soldatenkostuums voor de talrijke figuranten. De magistrale fotografie stond onder leiding van de cameramannen Asakazu Nakai, Takao Saitô en Shôji Ueda in nauwe samenwerking met de regisseur. Kurosowa (één van onze favoriete regisseurs) droeg ook zijn steentje bij tot het briljante production design, de indrukwekkende decors, de oogstrelende, Oscarwinnende historische kostuums en de expressieve grime. De sfeervolle muziek werd gecomponeerd door Tôru Takemitsu. Tot slot zorgde Kurosowa zelf voor de montage. De film is naar ons gevoel wat te lang en soms te langzaam, maar niettemin een tijdloos meesterwerk dat waarschuwt voor de (zelf)destructieve, waanzinnige gevolgen van ambitie, machtswil, jaloezie, verraad, trots, hoogmoed, wraak en oorlogsgeweld. Vandaar de filmtitel, want Ran is het Japanse woord voor Chaos. Bekijk een compilatie van betoverende beelden uit de film hier.

Apocalypto van Mel Gibson uit 2006: dit historisch drama over de traditionele Mayacultuur speelt zich rond 1502 af op het Midden-Amerikaanse schiereiland Yucatán en evolueert naar een spannende achtervolgingsthriller door de jungle, met naturalistische vertolkingen van de goeddeels Mexicaanse en indiaanse cast, onder wie hoofdrolspelers Rudy Youngblood als een sympathieke jager en Raoul Trujillo als de meedogenloze hoofdman van een vijandige Maya-stam. Regisseur Mel Gibson en zijn technische ploeg tonen hun visuele flair met sfeervolle en vakkundig gemonteerde beelden, waaronder heel wat knappe actiescènes in de jungle. Ook de sequenties die zich afspelen in een grote Maya-stad (mogelijk Chichén Itzá) maken veel indruk dankzij de realistische decors, de knappe historische kostuums, sierraden, tatoeages en make-up van de lokale aristocratie en priesterklasse, en de bloedstollende mensenoffers op de top van een grote piramide.

The Other Boleyn Girl van Justin Chadwick uit 2008: gebaseerd op een boeiend scenario van Peter Morgan, naar de gelijknamige roman uit 2001 van Philippa Gregory, is The Other Boleyn Girl een meeslepend tragiromantisch kostuumdrama over de intriges aan het hof van de Engelse koning Henry VIII, met geloofwaardige decors, mooie historische kostuums, vakkundig camerawerk en een charismatische topvertolking van Nathalie Portman in haar beklijvende titelrol van de manipulatieve jonge aristocrate Anne Boleyn die riskante verleidingsstrategieën gebruikt om in de gunst van de koning te komen... Eric Bana was een goede keuze voor de rol van de egocentrische koning Henry VIII. Scarlett Johansson overtuigt als Anne's goedhartige zuster Mary Boleyn. Kristin Scott Thomas acteert briljant in haar bijrol van de wijze en bezorgde moeder Boleyn. Mark Rylance is perfect gecast in de rol van de opportunistische vader Thomas Boleyn, die meer wakker ligt van geld en status dan van het emotionele welzijn van zijn gezin. Ana Torrent straalt waardigheid uit als de verbitterde en eenzame koningin Catharina van Aragon. En David Morrissey speelt met brio de al even opportunistische Thomas Howard: de manipulatieve hertog van Norfolk, die (als broer van Anne Boleyns moeder) zowel Anne als haar zuster Mary gebruikt als pionnen op het schaakbord van de macht om daar aan het hof van de koning voordeel uit te halen, tot scha en schande van de familie Boleyn... 

18de eeuw

Mutiny on the Bounty van Lewis Milestone uit 1962: gebaseerd op historische feiten die verwerkt werden in de gelijknamige roman uit 1932 van Charles Nordhoff en James Norman Hall, is Mutiny on the Bounty een avontuurlijk drama dat de ontberingen reconstrueert van de bemanning op het Engelse zeilschip HMAV Bounty dat onder leiding van de tirannieke kapitein William Bligh (Trevor Howard) en de sympathieke eerste luitenant Fletcher Christian (Marlon Brando) in 1787 koers zet naar het exotische Polynesische eiland Tahiti in de Stille Zuidzee. Tijdens de lange en uitputtende zeereis lopen de spanningen aan boord hoog op... Geschreven door scenarist Charles Lederer en gefilmd in Technicolor, is dit het soort van geloofwaardig historisch zeemansavontuur dat je als kijker het gevoel geeft dat je mee inscheept aan boord van een 18de-eeuws schip (waarvoor een levensgrote replica van de HMAV Bounty gebouwd werd, die tijdens de filmopnames daadwerkelijk naar Tahiti zeilde) en dat je op sleeptouw neemt naar verre horizonten die tot de verbeelding spreken, met charismatische topvertolkingen van Trevor Howard als de onuitstaanbare kapitein Bligh (één van de beste movie villains aller tijden), Marlon Brando (één van de knapste acteurs aller tijden en tevens onze favoriete acteur) als de eigenzinnige luitenant Fletcher, en de bevallige Frans-Polynesische actrice Tarita Teriipaia als Fletchers gevoelige Tahitiaanse love interest prinses Maimiti. Tarita leerde Brando voor het eerst kennen op de set en trouwde met hem na afloop van de filmopnames. Bekijk de hele film hier.

Barry Lyndon van Stanley Kubrick uit 1975: gebaseerd op de schelmenroman The Luck of Barry Lyndon uit 1844 van de Engelse schrijver William Makepeace Thackeray, is Barry Lyndon een door regisseur Stanley Kubrick zelfgeschreven en magistraal in beeld gebracht kostuumdrama over de bewogen levenswandel van het opportunistische Ierse titelpersonage Barry, ingetogen vertolkt door Ryan O'Neil, die in het midden van de 18de eeuw allerlei avonturen beleeft en fortuin zoekt. Voor de oogstrelende fotografie gebruikten Kubrick (onze favoriete regisseur) en cameraman John Alcott onder meer zeer lichtgevoelige cameralenzen (die de Duitse firma Zeiss ontwikkelde voor het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA) om donkere binnenscènes te kunnen filmen bij natuurlijk kaarslicht. Samen met de briljante cadrage, fotogenieke landschappen, sfeervolle decors, prachtige historische kostuums en pruiken, kunstzinnige make-up, hemelse klassieke muziek van onder anderen Händel, Schubert, Bach, Mozart en Vivaldi, en de gechoreografeerde bewegingen van de personages resulteert dat in een reeks visueel verbluffende tableaux vivants die zo weggelopen lijken uit 18de-eeuwse schilderijen. Barry Lyndon behoort tevens tot onze favoriete road movies. Bekijk een filmfragment hier en documentaires over regisseur Stanley Kubrick hier en hier.

  

Amadeus van Miloš Forman uit 1984: gebaseerd op een uitstekend scenario van Peter Shaffer, naar zijn eigen gelijknamige toneelstuk uit 1979, is Amadeus een schitterende muzikale biopic over het leven en werk van de geniale klassieke componist Wolfgang Amadeus Mozart (titelrol van Tom Hulce), vertelt met lange flashbacks vanuit het perspectief van de stikjaloerse Italiaanse componist en rivaal Antonio Salieri (een veelzijdige glansrol van F. Murray Abraham als één de beste movie villains aller tijden). De film won maar liefst 8 Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste geadapteerd scenario, beste acteur F. Murray Abraham, beste art direction, beste kostuums, beste geluid en beste grime. Ook de montage is briljant. Bekijk een filmfragment hier, een making-of documentaire hier en de hele film hier.

Dangerous Liaisons van Stephen Frears uit 1988: gebaseerd op een boeiend scenario van Christopher Hampton, die zich liet leiden door de Franse brievenroman Les Liaisons dangereuses uit 1872 van Pierre Choderlos de Laclos, is Dangerous Liaisons een meeslepend en verzorgd in beeld gebracht romantisch kostuumdrama dat lichtvoetig begint als een zwarte komedie over perfide machtsspelletjes in relaties maar gaandeweg evolueert naar een aangrijpende tragedie, met een mooi production design en topvertolkingen van hoofdrolspelers John Malkovich als de cynische Burggraaf de Valmont (één van de beste movie villains aller tijden), Michelle Pfeiffer (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden) als de goedhartige Madame de Tourvel, en Glenn Close als de manipulatieve Markiezin de Merteuil (ook één van de beste movie villains aller tijden). De film won drie Oscars: voor beste geadapteerd scenario, beste kostuums, en beste art direction en decors. Bekijk de trailer hier.  

Crouching Tiger, Hidden Dragon van Ang Lee uit 2000: gebaseerd op de gelijknamige roman (uit 1941-1942) van de Chinese schrijver Du Lu Wang (pseudoniem van Baoxiang Wang), is Crouching Tiger, Hidden Dragon een oogstrelend tragiromantisch krijgskunstenavontuur dat zich afspeelt in China in de 18de eeuw tijdens de Qing dynastie. De boeiende en spannende plot, de knappe en poëtisch gechoreografeerde krijgskunstenscènes, de topvertolkingen van hoofdrolspelers Yun-Fat Chow, Michelle Yeoh, Ziyi Zhang (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden; lees ons biografische portret van Zhang uit 2013 hier), Chen Chang en Pei-Pei Cheng, de indrukwekkende landschappen (gefilmd in onder meer de Gobiwoestijn), het mooie camerawerk, de historische kostuums en decors, de sfeervolle muziek en de vakkundige montage en regie resulteren samen in een trendsettende filmparel die veel invloed had op latere krijgskunsten- en actiefilms.

 19de eeuw

The Duellists van Ridley Scott uit 1977: losjes gebaseerd op het kortverhaal The Duel uit 1908 van de Pools-Engelse schrijver Joseph Conrad, is The Duellist het briljante langspeelfilmdebuut van de Engelse regisseur Ridley Scott (één van onze favoriete cineasten; lees ons biografische portret van Scott uit 2013 hier). Dit koortsige historisch kostuumdrama, geschreven door scenarist Gerald Vaughan-Hughes en gefilmd onder leiding van cameraman Frank Tidy, is een sfeervol, realistisch geënsceneerd, oogstrelend in beeld gebracht, diepgravend en fascinerend psychosociaal dubbelportret van twee trotse Franse officieren in het Napoleontische leger, met brio vertolkt door Keith Carradine en Harvey Keitel (één van onze favoriete acteurs), die verwikkeld geraken in een jarenlange reeks zenuwslopende duels op leven en dood... Bekijk de trefzekere openingssequentie hier.

Tess van Roman Polanski uit 1979: deze sfeervolle en gevoelige verfilming van de mooie feministische roman Tess of the d'Urbervilles: A Pure Woman van Thomas Hardy uit 1891 is een aangrijpend psychosociaal portret van de arme en onfortuinlijke titelheldin Tess, ingetogen vertolkt door de beeldschone Duitse actrice Nastassja Kinski (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden), die in het victoriaanse tijdperk tragiromantische lotgevallen ondergaat op het Engelse platteland. De grootste troeven van deze filmparel zijn het uitstekende scenario, het oogstrelende camerawerk onder leiding van Ghislain Cloquet en Geoffrey Unsworth, de realistische en sfeervolle mise-en-scène, het intimistische production design, de mooie en authentiek ogende historische kostuums, de geloofwaardige vertolkingen van hoofdrolspelers Nastassja Kinski, Leigh Lawson, Peter Firth en John Collin, de mooie muziek van Philippe Sarde, het toepasselijke langzame montageritme en de briljante regie van meesterverteller Roman Polanski (één van onze favoriete cineasten). Tess behoort tevens tot onze favoriete road movies. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

12 Years a Slave van Steve McQueen uit 2013: gebaseerd op de autobiografische memoires uit 1853 van de zwarte Amerikaan Solomon Northup, volgt deze aangrijpende biopic de tragische lotgevallen van Northup (waardig vertolkt door Chiwetel Ejiofor) vanaf 1841 als slaaf van racistische blanken, onder wie de drankzuchtige, machtsgeile en gewelddadige plantage-eigenaar Edwin Epps (een intense Michael Fassbender) die zijn onfortuinlijke slavin Patsey (briljant vertolkt door Lupita Nyong'o in haar doorleefde en Oscarwinnnende doorbraakrol) misbruikt als zijn seksuele lustobject, waardoor Epps in conflict komt met zijn jaloerse, al even harteloze echtgenote Mary (een schitterende, ijskoude bijrol van Sarah Paulson). De film is geloofwaardig geënsceneerd -onder meer op antebellum plantages in Louisiana- en knap in beeld gebracht, met sfeervolle opnames van zonsondergangen, desolate mangroven en met Spaans mos behangen treurwilgen die het trieste bestaan van de zwarte slaven weerspiegelen. Kortom, 12 Years a Slave is wellicht de meest realistische en dus confronterende verfilming van de toenmalige slavernij in de VS. Lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier. 

Eerste helft van de 20ste eeuw

Lawrence of Arabia van David Lean uit 1962: gebaseerd op de autobiografie Seven Pillars of Wisdom uit 1922 van de Britse kolonel en diplomaat Thomas Edward Lawrence, is Lawrence of Arabia een episch en magistraal in beeld gebracht woestijnavontuur dat zich goeddeels afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog in onder meer Caïro, Jordanië, Saoedi-Arabië, Syrië en Jeruzalem, gefilmd onder leiding van cameraman Freddie Young in het panoramische breedbeeldformaat Super Panavision 70, met indrukwekkende oorlogsscènes (waarin honderden figuranten meespelen), sfeervolle muziek van Maurice Jarre, een schitterende doorbraakrol van Peter O'Toole als het complexe titelpersonage Lawrence, een gevoelige Omar Sharif (lees ons In Memoriam hier) als de loyale Arabier Sherif Ali, een grappige Anthony Quinn als de trotse bedoeïne Auda Abu Tayi, een briljante montage van Anne V. Coates (zoals de iconische match cut in dit filmfragment met de overgang van het shot van Lawrence die een brandende lucifer uitblaast naar het shot van de opkomende zon in de woestijn), onder de geniale regie van David Lean (één van onze favoriete cineasten) op basis van een genuanceerd, diepgravend scenario van Robert Bolt en Michael Wilson, waarin gradueel onthuld wordt dat onder de flamboyante uitstraling en avontuurlijke ambities van de hoogmoedige titelheld Lawrence in wezen een eenzame en onbegrepen misfit met onverwerkte jeugdtrauma's schuilgaat die misbruikt wordt voor militaire, politieke en economische doeleinden. Dat maakt van Lawrence of Arabia niet alleen één van de beste historische avonturendrama's en antikoloniale oorlogsfilms, maar ook één van de beste biopics en karakterstudies aller tijden. De film won 7 Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste acteur Peter O'Toole, beste mannelijke bijrol van Omar Sharif, beste scenario, beste kleurenfotografie, beste montage, beste muziek, beste geluid en beste art direction en decors. Lawrence of Arabia behoort tevens tot onze favoriete road movies en tot onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk de hele film hier. 

Picnic at Hanging Rock van Peter Weir uit 1975: gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1967 van de Australische schrijfster Joan Lindsay, is Picnic at Hanging Rock een sfeervol en gevoelig in beeld gebracht tragiromantisch kostuumdrama en fascinerend mysterie over enkele Australische schoolmeisjes en hun lerares die in 1900 op Valentijnsdag spoorloos verdwijnen tijdens hun schooluitstapje naar de imposante, ruim 6 miljoen jaar oude Hanging Rock in de Australische outback... Bekijk de hele film hier.

A Passage to India van David Lean uit 1984: gebaseerd op de gelijknamige roman van E.M. Forster uit 1924 en op het daaruit afgeleide toneelstuk van Santha Rama Rau uit 1960, is A Passage to India een fascinerend psychosociaal drama dat zich afspeelt in Brits-Indië in de jaren 20 van de vorige eeuw, tijdens de opkomst van de Indiase onafhankelijkheidsbeweging, en dat focust op de grote cultuurverschillen tussen de Britse kolonisators en de plaatselijke Indiase bevolking. Zo maken we kennis met de nieuwsgierige Engelse jongedame Adela Quested (briljant vertolkt door Judy Davis), die voor het eerst op bezoek is in India en daar stilaan ontluikende erotische verlangens voelt die haar doen twijfelen aan haar huwelijksplannen met de kurkdroge Britse magistraat van het (fictieve) koloniale stadje Chandrapore. Adela geraakt er bevriend met de sympathieke Indiase arts Aziz Ahmed (Victor Banerjee), die haar uitnodigt om samen met Adela's aanstaande schoonmoeder (een Oscarwinnende bijrol van Peggy Ashcroft) een uitstap te doen naar de afgelegen grotten van Marabar. Het bezoek aan de mysterieuze grotten loopt echter dramatisch af... Sensueel in beeld gebracht, ondersteund door sfeervolle, Oscarwinnende muziek van Maurice Jarre en geregisseerd door de Engelse meestercineast David Lean (één van onze favoriete regisseurs), draait dit historisch drama vooral rond de psychosociale evolutie van de hoofdpersonages, met boeiende vertolkingen van de cast, onder wie ook Alec Guinness als een wijze Indiase brahmaan en James Fox als een sympathieke Britse schoolopzichter. Dat resulteert in een unieke, genuanceerde en onvoorspelbare film over tijdloze en complexe thema's zoals racisme, religie, moraal, hypocrisie en de eeuwige strijd tussen enerzijds cultuurgebonden zeden, gewoonten, vooroordelen en inhibities en anderzijds oeroude, universele instincten en driften. Die strijd tussen verstand en gevoel wordt treffend geïllustreerd in het briljante filmfragment waarin Adela tijdens een fietstochtje een oude Indiase ruïne ontdekt... 

Come and See van Elem Klimov uit 1985: dit Sovjet-Russische meesterwerk, met doorleefde vertolkingen van de jonge acteurs Aleksei Kravchenko en Olga Mironova in hun onvergetelijke hoofdrollen, speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in het door de Duitse nazi's bezette Wit-Rusland en is één van de beste, meest poëtische, aangrijpendste en meest meedogenloze anti-oorlogsdrama's in de filmgeschiedenis. Een absolute aanrader, maar gevoelige zielen zijn bij deze gewaarschuwd: Come and See is een shockerende reis naar de donkerste diepten van de condition humaine in oorlogstijd... Come and See behoort tevens tot onze favoriete road movies. Bekijk de trailer hier en de hele film hier.

Schindler's List van Steven Spielberg uit 1993: geschreven door de Amerikaanse scenarist Steven Zaillian, die zich baseerde op de roman Schindler's Ark uit 1982 van de Australische auteur Thomas Keneally, is Schindler's List een aangrijpend holocaustdrama dat begint in 1939, aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, met de door de Duitse nazi's georganiseerde vervolging van de joden in de Poolse stad Krakau, hun latere gedwongen verhuizing naar het joodse Getto van Krakau en hun deportatie naar het nabij gelegen wrede werkkamp Płaszów, terwijl de opportunistische Duitse zakenman en industrieel Oskar Schindler (hoofdrol van Liam Neesom) profiteert van de goedkope joodse arbeid maar na verloop van tijd gewetenswroeging begint te krijgen... De cast omvat ook Ben Kingsley (één van onze favoriete acteurs) als Schindlers joodse boekhouder Itzhak Stern, Embeth Davidtz als de jonge jodin Helen Hirsch, en Ralph Fiennes in zijn charismatische glansrol van de machtsgeile nazi, kampcommandant en psychopaat Amon Göth (één van de beste movie villains aller tijden). De geloofwaardige enscenering en de knappe zwart-wit fotografie (onder leiding van de  Poolse cameraman Janusz Kamiński) wekken de toenmalige stad Krakau en het werkkamp Płaszów treffend tot leven. Het meeslepende verhaal, met een rist zenuwslopende scènes tijdens dewelke je als kijker sympathiseert met de doodsbange joodse slachtoffers, evoceert de gruwelen waartoe mensen in oorlogstijd in staat zijn en draagt bij tot het beklemmende karakter van dit onvergetelijke anti-oorlogsdrama onder regie van de succesvolle joods-Amerikaanse Hollywoodcineast Steven Spielberg (één van onze favoriete regisseurs). Schindler's List won 7 Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste geadapteerd scenario, beste acteur Liam Neeson, beste mannelijke bijrol van Ralph Fiennes, beste camerawerk, beste muziek (van John Williams), beste montage (door Michael Kahn) en beste art direction en decors. Bekijk een nagelbijtend filmfragment hier.     

The Pianist van Roman Polanski uit 2002: gebaseerd op de gelijknamige autobiografische memoires uit 1946 van de joodse pianist Władysław Szpilman, volgt The Pianist de tragische lotgevallen van de titelheld (doorleefd vertolkt door Adrien Brody in zijn Oscarwinnende hoofdrol) terwijl hij met de moed der wanhoop probeert te overleven gedurende de jarenlange Duitse bezetting van de Poolse stad Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Meesterverteller Roman Polanski (één van onze favoriete regisseurs) neemt zijn tijd om te tonen hoe de joodse inwoners van Warschau hun maatschappelijke marginalisering door de nazi's eerst relativeren en hopen dat de oorlog snel voorbij zal zijn. Dat maakt wat volgt, zijnde de bikkelharde praktijk van de jodenvervolging en de ontberingen van het titelpersonage, des te onthutsend. Bekijk een mooi filmfragment hier en de hele film hier.

There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson uit 2007: deze briljante karakterstudie van de (fictieve) Amerikaanse olieprospector Daniel Plainview (één van de beste movie villains aller tijden), met onnavolgbaar brio gespeeld door Daniel Day-Lewis, begint in 1898, maar speelt zich goeddeels af van 1911 tot 1927. De film maakt vooral indruk dankzij de onvergetelijke, Oscarwinnende glansrol van Daniel Day-Lewis (één van onze favoriete acteurs) als het verbeten en misantropische hoofdpersonage Daniel Plainview. Extra troeven zijn onder meer de geslaagde bijrol van Paul Dano als een jonge, lijzige en onuitstaanbare pastoor, de geloofwaardige enscenering van het tijdperk waarin de Amerikaanse olie-industrie van de grond kwam, het knappe Oscarwinnende camerawerk onder leiding van Robert Elswit, en de briljante experimentele muziek van Jonny Greenwood (lid van de rockband Radiohead). There Will Be Blood behoort tevens tot onze favoriete films tout court (ongeacht het genre).

Joeri Naanai

The Painted Bird - trailer

Vorig jaar blikte de Tsjechische regisseur Václav Marhoul The Painted Bird in. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1965 (van de joodse Amerikaanse schrijver van Poolse komaf Jerzy Kosinski) en volgt de tragische en soms ronduit gruwelijke lotgevallen van een eenzame joodse jongen (gespeeld door Petr Kotlár) die tijdens de Tweede Wereldoorlog probeert te overleven terwijl hij op het Oost-Europese platteland rondzwerft.

Als dit in oogstrelend zwart-wit opgenomen oorlogsdrama even goed is als de visueel verbluffende beelden in onderstaande trailer doen vermoeden, dan hebben we hier te maken met een meesterwerk. 

The Painted Bird komt bij ons in roulatie op 16 september. We zijn benieuwd.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: psychosociaal oorlogsdrama

Martin Sheen over zijn openingsscène in Apocalypse Now

De Amerikaanse acteur Martin Sheen geeft in onderstaande video onthullend commentaar op zijn aangrijpende openingsscène als de getroebleerde Amerikaanse legerkapitein Willard in het briljante en visueel verbluffende anti-oorlogsepos Apocalypse Now uit 1979 (één van onze favoriete films). Ook regisseur Francis Ford Coppola (één van onze favoriete cineasten) en cameraman Vittorio Storaro komen aan het woord in onderstaande video.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelse ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: minidocumentaire / making-of / oorlogsfilm / existentieel drama / avontuur / actie

Onze favoriete 

komedies

                               

Sinds de uitvinding van het medium film behoren komedies tot de populairste filmgenres. Denk bijvoorbeeld aan de oude stille zwart-wit films met destijds razend populaire lolbroeken zoals Charlie Chaplin, Buster Keaton, Roscoe Arbuckle, Harold Lloyd (lees ons biografische portret hier) of het geniale komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy (die beiden behoren tot onze favoriete acteurs). Of denk aan latere komische klassiekers zoals Some Like It Hot (1959) van Billy Wilder, Dr. Strangelove (1964) van Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur), Young Frankenstein (1974) van Mel Brooks, Monty Python and the Holy Grail (1975) van Terry Gilliam en Terry Jones, Annie Hall (1977) van Woody Allen (bekijk de hele film hier), The Blues Brothers (1980) van John Landis en When Harry Met Sally (1989) van Rob Reiner (bekijk de hele film hier), om maar enkele voorbeelden te noemen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de geslaagde humoristische cartoons en komische of tragikomische animatiefilms, die we hieronder in onze Top 35 van onze favoriete komedies hebben genegeerd omdat het onbegonnen werk zou zijn om te kiezen uit de talrijke schitterende cartoons en animatiefilms. 

In de loop der jaren zijn er echter veel meer flauwe of ronduit slechte komedies gemaakt. De Amerikaanse acteur Bruce Willis legde ons in een interview (lees het hier) ooit uit: "Mensen laten lachen is verdomd moeilijk!" Daarom nemen wij alvast onze hoed af voor de scenaristen, regisseurs, acteurs en technische ploegen die onze favoriete komedies inblikten.  

TOP 35

in chronologische volgorde 

Sherlock Jr. van Buster Keaton uit 1924: een schitterende stille kortfilm in zwart-wit, waarin de Amerikaanse regisseur Buster Keaton zelf de hoofdrol speelt als een filmprojectionist die in slaap valt en droomt dat hij de beroemde detective Sherlock Holmes is. Behalve Keatons typische deadpan humor, slapstick en gevaarlijke stunts, bevat deze tijdloze komedie ook ingenieuze visuele effecten en montagetechnieken die bijdragen tot een surrealistische atmosfeer. Naar eigen zeggen vond Woody Allen inspiratie in Sherlock Jr. voor zijn eigen romantische komedie The Purple Rose of Cairo uit 1985. Begrijpelijk, want Sherlock Jr. is één van de meest originele, creatieve en vernieuwende komedies in de filmgeschiedenis. Bekijk de hele film hier.

City Lights van Charlie Chaplin uit 1931: een briljante, door Chaplin zelfgeschreven en geregisseerde romantische tragikomedie in zwart-wit, waarin hij naar goede gewoonte ook zelf de hoofdrol vertolkt als de iconische anonieme zwerver, die deze keer verliefd wordt op een jonge, blinde bloemenverkoopster, gespeeld door Virginia Cherrill. Chaplin trakteert u onder meer op de grappigste boksmatch aller tijden. Ook Harry Meyers schittert in zijn bijrol als een drankzuchtige miljonair. Onbegrijpelijk dat dit meesterwerk destijds door de Oscarjury compleet genegeerd werd. Lees onze recensie van City Lights hier.

The Music Box van James Parrott uit 1932: een hilarische kortfilm in zwart-wit, met het geniale komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy (die behoren tot onze favoriete acteurs) als onhandige verhuizers die het werkwoord 'stuntelen' tot absurde hoogte opvoeren terwijl zij wanhopig proberen om een bestelde pianola af te leveren. Bekijk de hele film hier.

My Fair Lady van George Cukor uit 1964: een heerlijke musical (gebaseerd op het toneelstuk Pygmalion uit 1912 van George Bernard Shaw), met schitterende hoofdrollen van Audrey Hepburn als het volkse bloemenmeisje Eliza Doolittle, Rex Harrison als de snobistische taalprofessor Henry Higgins, en Stanley Holloway als Eliza's drankzuchtige en opportunistische vader Alfred P. Doolittle. Deze humoristische musical won maar liefst 8 Oscars: voor beste film, beste regie, beste acteur Rex Harrison, beste camerawerk, beste muziek, beste geluid, beste art direction en decors, en beste kostuums. Bekijk de hele film hier.

Oliver! van Carol Reed uit 1968: gebaseerd op de gelijknamige theatermusical van Lionel Bart uit 1960, is deze tragikomische musical volgens ons de beste verfilming van de wereldberoemde roman Oliver Twist van Charles Dickens uit 1838 over de lotgevallen van een onfortuinlijke Engelse weesjongen. De jonge acteur Mark Lester speelt de bedeesde titelheld Oliver. Ron Moody schittert in zijn glansrol van de gluiperige schurk Fagin (één van de beste movie villains aller tijden). En Oliver Reed speelt met brio de genadeloze boef Bill Sikes. Mede dankzij de sfeervolle mise-en-scène en de heerlijke muzikale nummers en choreografieën, won Oliver! 6 Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste geadapteerde muziek, beste geluid, beste art direction en een ere-Oscar voor de Canadese choreografe Onna White. Ron Moody kon zijn Oscarnominatie in de categorie 'beste acteur' echter niét verzilveren, hoewel hij die Oscar nochtans dubbel en dik verdiende (lees daarover meer hier). Bekijk een filmfragment hier.

Willy Wonka & the Chocolate Factory van Mel Stuart uit 1971: een humoristische en muzikale jeugdfilm over een populaire wereldwijde prijskamp van de titelheld Willy Wonka. Hij is de enigmatische eigenaar van een succesvolle snoepfabriek die in slechts vijf van zijn talloze chocoladerepen een vergulde inkomkaart verstopt die aan vijf kinderen (de gelukkige vinders) voor het eerst toegang verschaft aan zijn geheimzinnige snoepfabriek... Gene Wilder schittert in zijn veelzijdige glansrol van de onvoorspelbare Willy Wonka. Samen met een goede casting voor de overige kleurrijke personages en het surrealistische, Alice-in-Wonderland-achtige production design levert dat familievertier voor het hele gezin op. Onder de humor gaat echter ook scherpe maatschappijkritiek schuil, want het meeslepende scenario van Roald Dahl (gebaseerd op diens eigen kinderboek Charlie and the Chocolate Factory uit 1964) neemt onder meer verwende en ongehoorzame kinderen, geld- en vraatzucht, onze koopzieke consumptiemaatschappij en de kloof tussen arm en rijk op de korrel. Vergeet de latere wisselvallige verfilming van het kinderboek door Tim Burton in 2005 (met Johnny Depp als Willy Wonka) en maak eens tijd om Mel Stuarts veel betere eerste verfilming uit 1971 te (her)bekijken.

Amarcord van Federico Fellini uit 1973: in deze melancholische Italiaanse tragikomedie, die zich afspeelt in de late jaren 30 en gebaseerd is op Fellini's eigen herinneringen aan zijn jeugd in het Italiaanse kuststadje Rimini, voert Fellini (één van onze favoriete regisseurs) kleurrijke, onvergetelijke personages op en mijmert hij over lust en liefde, eenzaamheid en gemeenschapszin, de gesel van het fascisme, de katholieke moraal en de tand des tijds. Giuseppe Rotunno zorgde voor het mooie camerawerk en Nino Rota voor de sfeervolle muziek. Amarcord (tevens één van onze favoriete films tout court, ongeacht het genre) won destijds terecht de Oscar voor beste anderstalige film. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

Paper Moon van Peter Bogdanovich uit 1973: een briljante tragikomische road movie in zwart-wit, die zich afspeelt in het Midwesten van Amerika tijdens de economische crisis ten tijde van de Grote Depressie in de jaren 30, met schitterende vertolkingen van Ryan O'Neil en zijn nog piepjonge dochter Tatum O'Neal in de hoofdrollen als een onvergetelijk duo oplichters, heerlijke bijrollen van Madeline Kahn en P.J. Johnson, oogstrelende beelden (vaak in deep focus) van cameraman László Kovács, een sfeervol production design van Polly Platt (die ook de vintage kostuums ontwierp) en mooie oude swing jazz-deuntjes op de toepasselijke soundtrack. Samen resulteert dat in een unieke, bitterzoete filmparel, die het tijdperk van de Grote Depressie overtuigend tot leven wekt. Tatum O'Neal won een Oscar voor haar schitterende vertolking en werd daarmee de jongste Oscarwinnaar ooit (lees daarover meer hier). Paper Moon behoort tevens tot onze favoriete road movies en tot onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Lees onze recensie hier, bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en de hele film hier.

My Name Is Nobody van Tonino Valerii en Sergio Leone uit 1973: een zeer vermakelijke spaghettiwestern, geproduceerd en gecoregisseerd door Sergio Leone (één van onze favoriete cineasten), met glansrollen van de Amerikaanse Hollywoodveteraan Henry Fonda als een oude revolverheld en van de Italiaanse acteur Terence Hill (één van de knapste acteurs aller tijden) die de show steelt in zijn grappige titelrol van de jonge, nonchalante, koelbloedige en uiterst roekeloze antiheld zonder naam. De schitterende muziek is van Ennio Morricone en behoort tot het beste wat de Italiaanse maestro ooit componeerde (lees daarover meer hier). My Name Is Nobody behoort tevens tot onze favoriete westerns. Bekijk de hele film hier.

The Return of the Pink Panther van Blake Edwards uit 1975: de vierde film in de komische Pink Panther-franchise, met de onnavolgbare Engelse acteur Peter Sellers in zijn iconische hoofdrol van de stuntelende Franse politiedetective Inspector Jacques Clouseau. Lees ons biografische portret van de Amerikaanse regisseur Blake Edwards hier.

Annie Hall van Woody Allen uit 1977: een intelligente en invloedrijke romantische komedie waarin de joods-Amerikaanse regisseur Woody Allen zelf de grappige hoofdrol speelt als de pessimistische en neurotische joodse komiek Alvy Singer, die een bewogen romantische relatie begint met het sympathieke titelpersonage Annie Hall, uitstekend vertolkt door Diane Keaton. Behalve vermakelijke dialogen, bevat deze existentiële tragikomedie ook heel wat creatieve filmtechnieken, zoals split screens, animatie, 'magisch realistische' flashbacks en het herhaald doorbreken van de 'vierde wand' (waarbij een personage in de camera kijkt en het publiek aanspreekt). Annie Hall won 4 Oscars: voor beste film, beste regisseur, beste scenario (van Woody Allen en Marshall Brickman) en beste actrice Diane Keaton. Bekijk een filmfragment hier en de hele film hier.

The King of Comedy van Martin Scorsese uit 1982: een scherpe tragikomedie over eenzaamheid en de schaduwzijden van roem en persoonsverheerlijking, met Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) in zijn briljante hoofdrol van de stalkende would be-komiek Rupert Pupkin (één van de beste movie villains aller tijden), Sandra Bernhard als Ruperts al even labiele partner in crime Masha, Jerry Lewis als de populaire komiek Jerry Langford, en Diahnne Abbott als Ruperts sympathieke date Rita, onder regie van de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs). Deze uitstekende film was één van de inspiratiebronnen voor de boeiende maatschappijkritische karakterstudie Joker (2019) van Todd Phillips. Bekijk The King of Comedy hier en lees ons biografische portret van regisseur Martin Scorsese hier. 

Tootsie van Sydney Pollack uit 1982: een meeslepende romantische komedie met Dustin Hoffman in zijn veelzijdige titelrol van een werkloze Amerikaanse acteur die zich verkleedt en voordoet als vrouw om een rol in een tv-serie te bemachtigen, en met fijne bijrollen van Jessica Lange (die er een Oscar mee won), Charles Durning, Teri Garr, Bill Murray, George Gaynes, Sidney Pollack en Geena Davis. Bekijk de hele film hier.

48 Hrs. van Walter Hill uit 1982: een vermakelijke Amerikaanse buddy cop-komedie, met meeslepende vertolkingen van Eddie Murphy (in zijn eerste filmrol) als een grappige crimineel en Nick Nolte als een ruwe no nonsense politiedetective die met elkaar opgescheept zitten tijdens hun bewogen jacht op een ontsnapte moorddadige gangster, met brio gespeeld door James Remar.

Terms of Endearment van James L. Brooks uit 1983: een schitterende psychosociale tragikomedie (naar de gelijknamige roman uit 1975 van Larry McMurtry) over romantische perikelen en familieproblemen, met briljante dialogen en onvergetelijke topvertolkingen van Shirley MacLaine, Debra Winger en Jack Nicholson (één van onze favoriete acteurs). Dat leverde 5 Oscars op: voor beste film, beste regisseur, beste geadapteerd scenario (van regisseur James L. Brooks), beste actrice Shirley MacLaine en beste mannelijke bijrol van Jack Nicholson. Bekijk een filmfragment hier.

Trading Places van John Landis uit 1983: een amusante maatschappijkritische komedie die de financiële elite op de korrel neemt, met een memorabele glansrol van Eddie Murphy als een zwarte dakloze en overtuigende vertolkingen van Dan Aykroyd, Jamie Curtis, Ralph Bellamy, Don Ameche en Denhom Elliott.

The Breakfast Club van John Hughes uit 1985: een uitstekende, door regisseur John Hughes zelfgeschreven coming-of-age-tragikomedie over vijf schijnbaar incompatibele scholieren die elkaar beter leren kennen tijdens een bewogen strafstudie, met meeslepende vertolkingen van Judd Nelson als de provocatieve rebel John Bender, Molly Ringwald als de rijke, populaire maar verwende en snobistische prom queen Claire, Anthony Michael als de betweterige maar eenzame nerd Brian, Emilio Estevez als de stoere maar getroebleerde atleet Andrew, en Ally Sheedy als de introverte misfit Allison. Paul Gleason is briljant in zijn bijrol van de onuitstaanbare onderdirecteur Richard Vernon. De soundtrack bevat het onvergetelijke popnummer Don't You (Forget About Me) van de Schotse new wave-groep Simple Minds, dat mede dankzij de release van The Breakfast Club destijds een wereldwijde hit werd. Bekijk een filmfragment hier.

After Hours van Martin Scorsese uit 1985: een gitzwarte, surrealistische tragikomedie, met Griffin Dunne in de hoofdrol als een onfortuinlijke New Yorker die de slechtste nacht van zijn leven meemaakt. Bekijk de hele film hier en lees hier ons biografische portret van regisseur Martin Scorsese (één van onze favoriete cineasten). 

Peggy Sue Got Married van Francis Ford Coppola uit 1986: een fijne, bitterzoete tragikomedie, geschreven door het echtpaar Jerry Leichtling en Arlene Sarner, onder regie van de veelzijdige cineast Francis Ford Coppola (één van onze favoriete regisseurs). Het boeiende verhaal draait rond de existentiële vraag wat je als gedesillusioneerde, ongelukkig getrouwde vrouw zou doen met je leven indien je weer een tienermeisje zou kunnen zijn. Zou je iets veranderen...? Kathleen Turner blinkt uit in haar veelzijdige en gevoelige titelrol van Peggy Sue, die met een tijdreis terugkeert naar haar jeugd als schoolmeisje. En Nicolas Cage gaat voluit in zijn prettig gestoorde vertolking van Peggy Sue's jeugdliefde en toenmalige schoolgenoot Charlie. De vraag is echter of Peggy Sue tijdens haar tijdreis trouw zal blijven aan Charlie, vermits zij uit een toekomst komt waarin zij al een teleurstellend huwelijk met Charlie achter de kiezen heeft... Bekijk een filmfragment hier.

Planes, Trains & Automobiles van John Hughes uit 1987: een zeer grappige road movie met briljante vertolkingen van John Candy en Steve Martin (die beiden behoren tot onze favoriete acteurs) als twee incompatibele mannen die tegen wil en dank met elkaar opgescheept zitten terwijl zij beiden thuis proberen te geraken maar met allerlei ongelukkige omstandigheden af te rekenen krijgen... Planes, Trains & Automobiles is tevens één van onze favoriete road movies.

Dirty Rotten Scoundrels van Frank Oz uit 1988: een hilarische en onvoorspelbare komedie over de concurrerende bedriegers Freddy Benson en Lawrence Jamieson (die behoren tot de beste movie villains aller tijden), schitterend vertolkt door Steve Martin (één van onze favoriete acteurs) en Michael Caine. Bekijk een filmfragment hier.

Without a Clue van Thom Eberhardt uit 1988: een geslaagde parodie op de samenwerking tussen de beroemde detective Sherlock Holmes en zijn sidekick dokter Watson uit de populaire detectiveromans van Arthur Conan Doyle, met hilarische vertolkingen van Michael Caine als een domme, drankzuchtige en arrogante versie van Sherlock Holmes, en Ben Kingsley (één van onze favoriete acteurs) als de intelligente dokter Watson die voortdurend overhoop ligt met zijn onuitstaanbare partner in crime solving... Bekijk de hele film hier.

Midnight Run van Martin Brest uit 1988: een grappige road movie en misdaadkomedie, gebaseerd op een scenario van George Gallo, met meeslepende vertolkingen van: Charles Grodin als de goedhartige boekhouder Jonathan "The Duke" Mardukas, die 15 miljoen dollar stal van een maffiabaas in Chicago; Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) als de no-nonsense premiejager Jack Walsh, die Jonathan moet opsporen en terug naar Chicago brengen; John Ashton als de concurrerende premiejager Marvin Dorfler; Dennis Farina als de opvliegende maffiabaas Jimmy Serrano, wiens geld gestolen werd door Jonathan; en Joe Pantoliano als de bail bondsman Eddie Moscone, die de premiejagers inhuurt. Bekijk de hele film hier.

     

When Harry Met Sally van Rob Reiner uit 1989: een schitterende en uiterst invloedrijke romantische komedie over relatieproblemen, op basis van een uitstekend scenario van Nora Ephron, met hilarische dialogen, een slimme montage en onvergetelijke glansrollen van hoofdrolspelers Billy Crystal als Harry, Meg Ryan als Sally, Bruno Kirby als Harry's beste vriend, en Carrie Fisher als Sally's beste vriendin. De soundtrack bevat mooie oude jazzdeuntjes. Bekijk de trailer hier, een filmfragment hier en de hele film hier.

The War of the Roses van Danny DeVito uit 1989: een schitterende zwarte relatiekomedie met topvertolkingen van Michael Douglas en Kathleen Turner als een antagonistisch koppel dat verwikkeld geraakt in een bittere vechtscheiding die volledig uit de hand loopt, waardoor zij behoren tot de beste movie villains aller tijden. Bekijk een filmfragment hier.

Falling Down van Joel Schumacher uit 1993: een meeslepende en maatschappijkritische zwarte komedie die evolueert naar een psychosociale misdaadthriller, met een schitterende tragikomische hoofdrol van Michael Douglas als de gescheiden, werkloze en verbitterde militair ingenieur William "D-Fense" Foster (één van de beste movie villains aller tijden), wiens stoppen doorslaan, en een geslaagde bijrol van Robert Duvall als een oude politieagent die op het punt staat om op pensioen te gaan wanneer hij te horen krijgt dat een boze blanke man amok maakt in de koortsige grootstad Los Angeles... Bekijk een filmfragment hier.

Dumb & Dumber van Bobby en Peter Farrelly uit 1994: 'foute' (lees: puberale) maar onweerstaanbare humor in deze onnavolgbare road movie met Jim Carrey en Jeff Daniels in hun hilarische titelrollen van het domste duo in de filmgeschiedenis. Dumb & Dumber is tevens één van onze favoriete road movies.

Fargo van Joel en Ethan Coen uit 1996: een briljante zwarte misdaadkomedie die pendelt tussen spanning en humor, met knap camerawerk van Roger Deakins, sfeervolle muziek van Carter Burwell en tragikomische topvertolkingen van Francis McDormand, William H. Macy (als één van de beste movie villains aller tijden), Steve Buscemi (ook als één van de beste movie villains aller tijden), Peter Stormare (ook als één van de beste movie villains aller tijden), Harve Presnell, Kristin Rudrüd en John Carroll Lynch, onder de geniale regie van de gebroeders Coen (een duo dat behoort tot onze favoriete cineasten), die zelf het schitterende scenario schreven. De film won 2 Oscars: voor beste scenario en voor beste actrice Frances McDormand. Fargo is tevens één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Bekijk een filmfragment hier en lees ons biografische portret van de gebroeders Coen hier.

There's Something About Mary van Bobby en Peter Farrelly uit 1998: een romantische komedie met allerlei 'foute' maar hilarische grappen en geslaagde vertolkingen van onder anderen Ben Stiller (lees ons biografische portret hier) als het hopeloos verliefde hoofdpersonage Ted Stroehmann, Cameron Diaz als de love interest Mary Jensen, en Matt Dillon als de oneerlijke en manipulatieve privédetective Pat Healy (één van de beste movie villains aller tijden).

The Big Lebowski van Joel en Ethan Coen uit 1998: een schitterende komedie in neo noir detectiveverpakking, zelf geschreven door de gebroeders Coen (die behoren tot onze favoriete regisseurs), met onvergetelijke glansrollen van Jeff Bridges als de flegmatieke antiheld Jeffrey "The Dude" Lebowski, John Goodman als de opvliegende (zelfverklaarde) Vietnamveteraan Walter, Steve Buscemi als de dociele en zwijgzame bowlingmaat Donny, en John Turturro (één van onze favoriete acteurs) als de onuitstaanbaar arrogante bowler en pederast Jesus Quintana (één van de beste movie villains aller tijden). Bekijk een filmfragment hier en lees ons biografische portret van de gebroeders Coen hier.

American Beauty van Sam Mendez uit 1999: een schitterende, knap in  beeld gebrachte existentiële tragikomedie (over opgekropte frustraties) die evolueert naar een beklijvend psychosociaal drama, met glansrollen van Kevin Spacey en Annette Bening, en overtuigende bijrollen van Thora Birch, Chris Cooper, Wes Bentley, Mena Suvari, Peter Gallagher en Allison Janney.

Meet the Parents van Jay Roach uit 2000: een uitstekende psychosociale relatiekomedie, waarin hoofdrolspeler Ben Stiller (lees ons biografische portret hier) de show steelt als de goedhartige verpleger Gaylord "Greg" Focker die met zijn verloofde Pam (Teri Polo) voor het eerst op bezoek gaat bij haar ouders. Gregs aanstaande schoonvader Jack, gespeeld door Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs), is echter een strenge en wantrouwige ex-CIA-agent, die bovendien nog steeds bevriend is met Pams pedante ex-vrijer Kevin (een met geslaagde, kurkdroge humor vertolkte bijrol van Owen Wilson).

O Brother, Where Art Thou? van Joel en Ethan Coen uit 2000: een mooie tragikomische road movie die zich afspeelt anno 1937 in de Amerikaanse staat Mississippi, op basis van een zelfgeschreven scenario van de gebroeders Coen (een duo dat behoort tot onze favoriete regisseurs), met een ontwapenende hoofdrol van George Clooney als een moderne Odysseus, knap camerawerk van Roger Deakins en een schitterende soundtrack met zalige bluegrass-, country-, blues- en folknummers. Lees ons biografische portret van de gebroeders Coen hier. 

Sideways van Alexander Payne uit 2004: een tragikomische, bitterzoete road movie met schitterende vertolkingen van Paul Giamatti als een depressieve would be-schrijver en wijnliefhebber, en Thomas Haden Church als zijn happy-go-lucky beste vriend en rokkenjager, die samen een bewogen en zelfconfronterende rondreis maken langs de Californische wijngaarden.

  

  

Bridesmaids van Paul Feig uit 2011: Kristen Wiig (die ook meeschreef aan het scenario), Melissa McCarthy en Maya Rudolph stelen de show met hun hilarische vertolkingen in deze geslaagde psychosociale komedie over de uit de hand gelopen voorbereidingen van een huwelijk.

Joeri Naanai.