Duizelingwekkend

Source Code  van Duncan Jones     ★★★

Wanneer de Amerikaanse legerkapitein en helikopterpiloot Colter Stevens (gespeeld door Jake Gyllenhaal) ontwaakt in een pendeltrein, stelt hij verbaasd vast dat hij zich kennelijk in het lichaam van een onbekende man bevindt. Acht minuten later explodeert een bom op de trein en komen alle reizigers aan boord om het leven. Colter 'keert terug' in zijn eigen lichaam en merkt dat hij zich nu plots op een andere plek bevindt: in een gesloten ruimte, waar hij verneemt dat zijn brein door de overheid via een experimenteel computerprogramma -de zogeheten source code (broncode)- gekoppeld werd aan de laatste hersenimpulsen van een passagier die overleed toen de bom in de trein explodeerde. Zo kon Colter de laatste 8 minuten in het leven van die passagier herbeleven. Colter bevond zich dus niet echt in de trein: alleen zijn 'geestesoog' was getuige van de treinramp via de in de broncode opgeslagen laatste indrukken van één van de slachtoffers.  

Colter wordt opnieuw in de broncode gestuurd om op zoek te gaan naar de dader van de bomaanslag en zo een tweede, veel grotere aanslag te voorkomen. Na 8 minuten explodeert de bom op de trein echter opnieuw, zonder dat Colter de dader kon ontmaskeren. En daarom moet Colter wéér terug. Terwijl hij de treinramp telkens opnieuw meemaakt, zit hij de onbekende bompleger steeds dichter op de hielen...

Jake Gyllenhaal als de legerkapitein Colter Stevens.

Paradoxaal

Regisseur Duncan Jones.

Source Code (2011) is de nieuwe (tweede) langspeelfilm van de Engelse regisseur Duncan Jones (ook bekend als Zowie Bowie, want hij is de zoon van het Engelse rock- en popicoon David Bowie). 

Source Code is een boeiende psychologische sciencefictionthriller, die de spanning en actie van road action-rampenfilms zoals The Taking of Pelhalm One Two Three (1974) en Speed (1994) combineert met de filosofische dimensie van cerebrale sciencefictionfilms zoals Total Recall (1990), Minority Report uit 2002 (één van onze favoriete sciencefictionfilms; lees onze recensie hier), Inception (2010) en Déjà Vu (2006). 

Screenshot uit Source Code.

Regisseur Duncan Jones bewees met zijn uitstekende langspeelfilmdebuut Moon (2009) twee jaar geleden al dat het sciencefictiongenre hem goed ligt. Bekijk dat intrigerende sciencefictionmysterie hier.

Ook het complexe van scenario van Source Code (geschreven door de Amerikaanse scenarist Ben Ripley) roept interessante vragen op, vooral over de verhouding tussen lichaam en geest, toeval en noodzaak, vrije wil en determinatie. De duizelingwekkende paradoxen inzake parallelle universa, oneindige futurabilia (die de Duitse filosoof Leibniz thematiseerde), tijdreizen en kwantumfysica zullen u even opwindende als frustrerende hoofdbrekens bezorgen. Een ideale film dus om later op café over door te bomen.

Meeslepend

Source Code bevat enkele logische inconsistenties en heeft een wat geforceerd einde (en daarmee bedoelen we niét het mooie frozen moment op de trein...). Maar toch blijf je geboeid kijken om de afloop te kennen. Dat is vooral te danken aan de onvoorspelbare plotwendingen en de meeslepende vertolking van hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal (bekend van zijn geslaagde titelrol in het fascinerende, nog hermetischere sciencefictionmysterie Donnie Darko uit 2001). Ook de sporadische humor in Source Code en de fijne romantische subplot met de charmante actrice Michelle Monaghan als één van de passagiers op de trein zullen er toe bijdragen dat de film deze lente wellicht een kaskraker wordt. En dat laatste misschien ook ten dele omdat sommige kijkers na wat gepieker over het verhaal zullen terugkeren naar de bioscoop en opnieuw een kaartje zullen kopen om de film te herbekijken. Source Code is immers -net als Lost Highway uit 1997 (één van onze favoriete films; lees onze recensie hier), Memento (2000), Mulholland Drive uit 2001 (ook één van onze favoriete films) en Inception (2010)- het soort film dat je pas echt begint te begrijpen wanneer je hem twee keer gezien hebt. Of drie keer. Of vier keer... Net als Colters déjà-vu's op de trein... 

Enjoy the ride!

JN.

Source Code (USA/Frankrijk-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 20 april 2011.

Met: Jake Gyllenhaal, Michelle Monaghan, Vera Farmiga en Jeffrey Wright.

Genre: sciencefiction / psychologische thriller / actie / misdaad / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: Source Code - trailer 

Michelle Monaghan en Jake Gyllenhaal zorgen samen voor de romantische noot
in deze boeiende sciencefictionfilm over parallelle universa.

Easy Money / Snabba Cash - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)



Klik op de oranje link voor onze recensie van Easy Money/Snabba Cash:
De lokroep van het snelle geld

Genre: misdaadthriller / psychologisch drama / gangsterfilm / film noir

NIEUWS! 

"Frankly, my dear, 

I don't give a damn"

                       

 

Volgens een recente enquête is

Gone with the Wind

de beste film aller tijden, 

met de beste filmquote en de beste filmkus

Volgens een recente, grootschalige peiling in opdracht van de Amerikaanse tv-zender ABC-News en het Amerikaanse tijdschrift People is de uitspraak "Frankly, my dear, I don't give a damn" de beste filmquote aller tijden. Zo'n half miljoen mensen namen deel aan de enquête. Daarmee is de voormelde droge oneliner waarmee Hollywoodster Clark Gable als het personage Rhett Butler afscheid nam van hoofdrolspeelster Vivien Leigh als Scarlett O'Hara in het tragiromantisch oorlogsdrama Gone with the Wind van Victor Fleming uit 1939 nu officieel het populairste citaat in de filmgeschiedenis.

Zelf zouden wij gekozen hebben voor "I love the smell of napalm in the morning": een cynische uitspraak van Robert Duvall als de flamboyante Amerikaanse luitenant-kolonel Bill Kilgore in het briljante anti-oorlogsepos Apocalypse Now uit 1979 (één van onze favoriete road movies en tevens één onze favoriete films tout court) onder regie van Francis Ford Coppola (één van onze favoriete cineasten). 

Robert Duvall in Apocalypse Now.

Of voor de vraag "You talkin' to me?" tijdens de geïmproviseerde 'spiegeldialoog' van Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) als de eenzame antiheld Travis Bickle (één van de beste movie villains aller tijden) in de briljante karakterstudie Taxi Driver uit 1976 (ook één van onze favoriete films), onder regie van Martin Scorsese (ook één van onze favoriete cineasten; lees ons biografische portret van Scorsese hier). Lees onze recensie van Taxi Driver hier, bekijk de trailer hier en de iconische 'spiegeldialoog' hier.

Robert De Niro in Taxi Driver.

Of simpelweg voor de onheilspellende vraag "Funny how?" (waarnaar onze filmblog vernoemd is) van Joe Pesci als de flamboyante maffioso Tommy DeVito (ook één van de beste movie villains aller tijden) tijdens zijn even angstaanjagende als hilarische dialoog met Ray Liotta als de gangster Henry Hill (ook één van de beste movie villains aller tijden) in de fameuze barscène in Martin Scorsese's magistrale gangsterkroniek GoodFellas uit 1990 (ook één van onze favoriete films) Bekijk de trailer hier, een filmfragment hier, een making-of-documentaire hier en de briljante barscène hier. 

Joe Pesci (links) en Ray Liotta (met sigaret) in GoodFellas.

Tegen de democratische stem van zo'n 500.000 respondenten valt echter weinig in te brengen...



Smak!

Gone with the Wind werd in dezelfde peiling overigens ook uitgeroepen tot de beste film aller tijden, en de kus tussen Clark Gable en Vivien Leigh als de beste filmkus ooit. 

Vivien Leigh moest wel de duimen leggen voor Tom Hanks in de categorie 'beste filmpersonage', want het door Hanks vertolkte titelpersonage Forrest Gump in de (volgens ons overschatte) gelijknamige film van Robert Zemeckis uit 1994 eindigde op de 1ste plaats, terwijl Scarlett O'Hara in Gone with the Wind 3de werd. 

Joeri Naanai

Hieronder vindt u een overzicht van de favorieten in alle categorieën 

waarover gestemd kon worden tijdens de voormelde enquête 

van ABC-News en People Magazine:

Beste film

Gone with the Wind 

(1939)

Beste filmpersonage

Forrest Gump 

in Forrest Gump 

(1994)

Beste filmcitaat

Frankly, my dear, I don't give a damn 

in Gone with the Wind 

(1939)

Beste filmkus

Rhett Butler (Clark Gable) en Scarlett O'Hara (Vivien Leigh)

 in Gone with the Wind 

(1939)

Meest romantisch filmkoppel

Jack (Leonardo DiCaprio) en Rose (Kate Winslet)

in Titanic 

(1997)

Beste komedie

Airplane! 

(1980)

Beste thriller

The Silence of the Lambs 

(1991)

Beste horrorfilm

The Exorcist 

(1973)

Beste actiefilm

Raiders of the Lost Ark 

(1981)

Beste sciencefictionfilm

Star Wars 

(1977)

Beste western

Butch Cassidy and the Sundance Kid 

(1969)

Beste politiek/historisch drama

Schindler's List 

(1993)

Beste musical

The Sound of Music 

(1965)

Beste animatiefilm

The Lion King 

(1994)

Beste chick flick 

(meidenfilm)

The Notebook 

(2004)

Klik hierboven op de foto's om ze te vergroten 

en nogmaals voor het maximale formaat.

House of Flying Daggers - trailer

(Klik op de playbutton en dan bij instellingen op "Kwaliteit" en op 480p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: martial arts / avontuur / historisch drama / romantiek 

Klik op de oranje links voor:

- ons biografische portret van hoofdrolspeelster Ziyi Zhang: De exotische charme van Ziyi Zhang

- ons biografische portret van Ziyi Zhang in onze reeks over de mooiste filmactrices aller tijden: FILMGODINNEN - deel 31: Ziyi Zhang (1979-...)

- een achtergrondartikel: Onze favoriete historische drama's: Top 30

- een achtergrondartikel: Onze favoriete road movies: Top 25

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

- de positie van regisseur Yimou Zhang in onze Top 20 van onze favoriete cineasten: Onze favoriete regisseurs: Top 20

- een achtergrondartikel: Zijn romantische films gevaarlijk voor uw relatie?

Limitless - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p voor hogere beeldresolutie) 



Klik op de oranje link voor onze recensie van Limitless: Een postmoderne Faust

Genre: psychologische thriller / misdaad

Een postmoderne Faust

Limitless  van Neil Burger     ★★★

De (fictieve) Amerikaanse schrijver Eddie Morra (gespeeld door Bradley Cooper) zit in zak en as: hij heeft een writer's block, is blut en wordt gedumpt door zijn lief Lindy (Abbie Cornish). Eddie's uitzichtloze leventje krijgt echter een nieuwe, positieve wending wanneer hij via zijn voormalige schoonbroer een lading experimentele smart pillen in handen krijgt waarmee hij al zijn onbenutte hersencapaciteiten restloos kan activeren. Onder invloed van de pillen verandert Eddie plots in een hyperintelligente versie van zichzelf: zijn zintuigen staan op scherp, hij kan probleemloos informatie opdiepen uit de verste hoeken van zijn geheugen, zijn superbrein legt razendsnel verbanden en hij voelt zich energieker, helderder en doelbewuster dan ooit. 

 

Übermensch

Niet meer gehinderd door (faal)angst of schaamte en blakend van zelfvertrouwen, reorganiseert de new & improved Eddie zijn leven: hij voltooit zijn roman (een geheide bestseller), leert moeiteloos nieuwe talen en gebruikt zijn verscherpt mathematisch, economisch en psychologisch inzicht om samen met de gewiekste zakenman Carl Van Loon (bijrol van Robert De Niro) een fortuin te verdienen op de beurs (het personage Van Loon herinnert tot op zekere hoogte aan de prototypische beursmagnaat Gordon Gekko die Michael Douglas met brio vertolkte in de beklijvende yuppie-klassieker Wall Street van Oliver Stone uit 1987). Dankzij zijn hervonden levenslust en ambitie, slaagt Eddie er zelfs in Lindy weer voor zich te winnen. 

Geen writer's block meer...

Net zoals het titelpersonage Faust in de roman van Goethe zijn ziel verkoopt aan de duivel in ruil voor superieure gaven en persoonlijk succes, legt Eddie zijn lot in handen van de farmaceutica om een soort van Nietzscheaanse Übermensch te worden. Maar net als Faust, moet ook Eddy daar een hoge prijs voor betalen. Wanneer zijn voorraad pillen begint te slinken, krijgt Eddie ontwenningsverschijnselen. De chemische samenstelling van de unieke designer drug heeft immers gevaarlijke bijwerkingen. Bovendien is Eddie niet de enige die wil profiteren van de wonderpillen...

Boeiende vragen  

Gebaseerd op een scenario van Leslie Dixon, naar de roman The Dark Fields uit 2001 van Alan Glynn, roept de Amerikaanse regisseur Neil Burger boeiende vragen op in diens nieuwe psychologische sciencefictionthriller Limitless (2011). Wat is identiteit? Zijn we onszelf nog wanneer we op een kunstmatige manier onze mentale vermogens verhogen en onze persoonlijkheid veranderen? Hoever kan en mag je gaan in het streven naar zelfoverwinning en perfectie? Vanaf wanneer doe je jezelf geweld aan? En kan je echt gelukkig zijn wanneer het geluk in je schoot valt zonder moeite of eigen verdiensten...?

Gemiste kans

In het tweede deel van de film geraakt het boeiende Faust-thema op een zijspoor en glijdt het verhaal af naar een nogal stereotiepe, inspiratieloze finale met obligate gangsters, achtervolgingen en moorden. Een gemiste kans, want samen met de intrigerende premisse, de degelijke vertolking van hoofdrolspeler Bradley Cooper, de ingenieuze montage en de toepasselijke muziek (van de Schotse filmcomponist Paul Leonard-Morgan) had een intelligentere afwikkeling van de plot ook een meer beklijvende thriller kunnen opleveren.

Tot slot nog een kritisch, paradoxaal vraagje: als die pillen werkelijk zo efficiënt zijn als we moeten geloven, waarom anticipeert Eddie's superbrein dan niet van meet af aan op hun risico's en contacteert hij andere gebruikers pas wanneer hij zelf de negatieve bijwerkingen ervaart? Het zullen, lieve deugd, toch geen 'zelfbewuste' pillen zijn die hun eigen voortbestaan willen verzekeren...?


JN.

Limitless (USA-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 6 april 2011.
Met: Bradley Cooper, Abbie Cornish en Robert De Niro.

Genre: psychologische thriller / sciencefiction / misdaad

Klik op de oranje link voor de trailer: Limitless - trailer

Dankzij de experimentele drug NZT48 beleeft Eddie de ene epifanie na de andere 

en verandert hij van een wanhopige loser in een succesvolle zakenman.