Hang 'Em High - full movie

Hang 'Em High is een degelijke en financieel zeer succesvolle western uit 1968, geregisseerd door Ted Post, met Clint Eastwood in de hoofdrol als de Amerikaanse veeboer en voormalige Marshal Jed Cooper, die anno 1889 geconfronteerd wordt met een groep mannen die hem ten onrechte beschuldigen dat hij vee gestolen heeft en daarbij een rancher vermoordde...

Naast Clint Eastwood, omvat de cast onder anderen Inger Stevens, Ed Begley, Pat Hingle, Ben Johnson, Charles McGraw, Bruce Dern, Ruth White, Arlene Golonka, Alan Hale Jr., L.Q. Jones, Joseph Sirola, Ned Romero, Bob Steele en Russell Thorson.

Bekijk de hele film door hieronder in het videoscherm te klikken op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit:

 

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: western

The Mule - trailer

Een nieuw, op feiten gebaseerd misdaaddrama van en met de intussen 88-jarige regisseur en acteur Clint Eastwood als een oude oorlogsveteraan die verwikkeld geraakt in internationale drugsmokkel.

Naast good old Clint, omvat de cast o.a. Bradley Cooper, Laurence Fishburne, Michael Peña, Dianne Wiest, Andy Garcia, Taissa Farmiga en Alison Eastwood (dochter van Clint).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: biopic / misdaaddrama

For a Few Dollars More - full movie

Een spaghettiwestern van de Italiaanse cineast Sergio Leone uit 1965, met Clint Eastwood, Lee Van Cleef, Gian Maria Volontè, Mario Brega, Klaus Kinski, Luigi Pistilli en Aldo Sambrell in de belangrijkste rollen.

De schitterende muziek is van Leone's huiscomponist Ennio Morricone.

Klik hieronder in het videoscherm op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelstalige ondertitels, en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelstalige ondertitels, en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: western

Klik op de oranje links voor:

- een filmfragment: For a Few Dollars More - fragment

- een documentaire over de regisseur: Sergio Leone: The Way I See Things - documentaire

- een achtergrondartikel: De beste westerns aller tijden. Met onze top 30

For a Few Dollars More - fragment

Hieronder kan u genieten van een schitterende sequentie met Clint Eastwood en Lee Van Cleef in de spaghettiwestern For a Few Dollars More (1965) van de Italiaanse cineast Sergio Leone (één van onze favoriete regisseurs). 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: western

Klik op de oranje links voor:

- een documentaire over de regisseur: Sergio Leone: The Way I See Things - documentaire

- een achtergrondartikel over de carrière en muziek van de Italiaanse filmcomponist Ennio Morricone: Ennio Morricone wint Oscar voor zijn muziek in The Hateful Eight

NIEUWS! 

Ennio Morricone 

wint Oscar voor zijn muziek in
The Hateful Eight

                           

Hoewel de briljante Italiaanse componist Ennio Morricone de voorbije 60 jaar zo'n 450 soundtracks voor films en tv-series inblikte, waaronder de wereldberoemde muziek in de spaghettiwesterns van zijn landgenoot Sergio Leone, leverde geen enkele van Morricone's soundtracks een Oscar op. Daar kwam in de nacht van zondag op maandag eindelijk verandering in, toen het intussen 87-jarige muzikale genie een Oscar won voor zijn muziek in Quentin Tarantino's nieuwe western The Hateful Eight. Reden genoeg om hieronder even terug te blikken op enkele van de mooiste composities uit Morricone's schitterende oeuvre.

Ennio Morricone wordt vooral geassocieerd met zijn muziek voor de iconische spaghettiwesterns van de Italiaanse cineast Sergio Leone, één van onze favoriete regisseurs (bekijk een documentaire over Leone hier). Sinds Leone's eerste western A Fistful of Dollars uit 1964, schreef Morricone ook de muziek voor alle latere films van Leone. Daartoe behoren echter niet alleen westerns, maar ook films in andere genres, zoals Leone's schitterende gangsterkroniek Once Upon a Time in America uit 1984 (bekijk de hele film hier). Bovendien componeerde Morricone ook de soundtracks voor alle films van zijn landgenoot Giuseppe Tornatore vanaf diens Oscarwinnende romantische tragikomedie en coming-of-age-drama Cinema Paradiso uit 1988. En daar zit geen enkele western tussen. “Ik ben niet gebonden aan een specifiek filmgenre”, zei Morricone ooit. “Ik hou van alle soorten films. En door van genre te wisselen, verveel ik me nooit.” 

Een eclectisch genie

Ennio Morricone.

Gebruikmakend van elementen uit de klassieke muziek, jazz, pop, rock, avant-garde en/of Italiaanse volksmuziek, gaat Morricone voor elke film op zoek naar de geschikte soundtrack. Dat levert telkens een uniek, maar toch herkenbaar, onmiskenbaar 'Morricoons' resultaat op. 

Als geen ander weet Morricone de juiste melodieën en soundscapes te verzinnen voor het verhaal, de personages, de thematiek en de atmosfeer van een film. “Mijn muziek staat altijd ten dienste van de film en dringt door tot het 'hart' van de film”, aldus Morricone. Dit zorgt letterlijk en figuurlijk voor een harmonie tussen beeld en geluid, waardoor de film een magische meerwaarde krijgt die ondenkbaar is zonder Morricone's muziek. Vandaar dat hij op handen gedragen wordt door heel wat cineasten. Zo componeerde Morricone op vraag van Quentin Tarantino muziek voor diens nieuwe, uitstekende western The Hateful Eight. Dat leverde de componist zowel een Golden Globe als een Oscar op.

Vivo ergo scribo

Op zijn Oscar heeft Morricone ten onrechte héél lang moeten wachten (lees ons achtergrondartikel Schaf de Oscars af! hier). In 2007 kreeg hij weliswaar een ere-Oscar voor zijn hele oeuvre als filmcomponist, maar pas met zijn muziek voor The Hateful Eight verzilverde hij een Oscarnominatie voor een specifieke soundtrack. Zijn 5 eerdere nominaties -voor de soundtracks van Days of Heaven, The Mission, The Untouchables, Bugsy en Malèna- leverden immers geen enkele Oscar op. Het is bovendien een schande dat Morricone zelfs niet eens genomineerd werd voor zijn briljante muziek in de 6 films die we hieronder vermelden.

Het grote publiek weet wel beter, zo blijkt uit de verkoop van Morricone's soundtracks, compilaties en singles: wereldwijd gingen intussen ruim 70 miljoen exemplaren over de toonbank. Kortom, Morricone is ongetwijfeld de beste, productiefste, populairste en invloedrijkste filmcomponist aller tijden.

Spijts zijn gezegende leeftijd, peinst de oude maestro er trouwens niet over om op pensioen te gaan: “Ik hou van muziek schrijven. Dat is mijn leven. Ik leef dus ik schrijf.”

Zes iconische 

soundtracks

Het is onbegonnen werk om Ennio Morricone's veelzijdigheid als filmcomponist hier uit de doeken te doen. Daarvoor is zijn oeuvre te omvangrijk. Daarom beperken we ons hieronder, in chronologische volgorde, tot 6 onvergetelijke soundtracks:

1. A Fistful of Dollars (1964)

Clint Eastwood in A Fistful of Dollars.

Morricone brak internationaal door met zijn soundtrack voor de vernieuwende spaghettiwestern A Fistful of Dollars van Sergio Leone (één van de invloedrijkste films aller tijden).  Het was de eerste western in Leone's zogeheten Dollars-trilogie. Gebruikmakend van onder meer Siciliaanse folkinstrumenten, houtblazers, elektrische gitaren, een koor en allerlei muzikale special effects, vond Morricone een nieuwe vorm van filmmuziek uit die bijdroeg tot het wereldwijde succes van deze baanbrekende spaghettiwestern en van hoofdrolspeler Clint Eastwood als een zwijgzame, enigmatische revolverheld. Het gefloten titelnummer tijdens de begingeneriek -met geweerschoten, galopperende paardenhoeven en zweepslagen- zet meteen de toon: dit wordt een meeslepend avontuur! Luister hieronder naar de volledige soundtrack.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p60 of 1080p60 voor hogere geluidskwaliteit)

2. The Good, the Bad and the Ugly (1966)

Eli Wallach (links) en Clint Eastwood
in The Good, the Bad and the Ugly.

The Good, the Bad and the Ugly is één van onze favoriete westerns. Het knappe, tweetonige leidmotief "a-a-a-a-aaaa" in het titelnummer van dit derde en beste deel in Sergio Leone's Dollars-trilogie introduceert drie verschillende instrumenten:

- sopraanfluit voor de held (gespeeld door Clint Eastwood);

- ocarinafluit voor de slechterik (Lee Van Cleef);

- en zangstemmen voor de sympathieke schurk Tuco (Eli Wallach als één van de beste movie villains aller tijden). 

"Dit leidmotief is gebaseerd op het geluid van een huilende coyote”, verduidelijkt Morricone. Tijdens de koortsige finale op het kerkhof weerklinkt de compositie The Ecstasy of Gold, met een glorieuze trompet en de hemelse stem van de Italiaanse zangeres Edda Dell'Orso: één van de meest gecoverde, gesampelde en geremixte stukken filmmuziek ooit. bekijk de hele film hier, de knappe begingeneriek hier en luister hieronder naar de volledige soundtrack.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p60 of 1080p60 voor hogere geluidskwaliteit)

3. Once Upon a Time in the West (1968)

Claudia Cardinale in Once Upon a Time in the West.

Once Upon a Time in the West is niet alleen onze favoriete western aller tijden, maar tevens één van onze favoriete films tout court (ongeacht het genre). Ook voor deze magistrale spaghettiwestern van Sergio Leone bedacht Morricone voor elk van de hoofdpersonages een eigen muzikaal thema:

- een snerpende mondharmonica voor de mysterieuze vreemdeling "Harmonica" (gespeeld door Charles Bronson);

- een vrolijke honky-tonk piano voor de vrijbuiter Cheyenne (Jason Robards);

- een elektrische gitaar voor de kille huurmoordenaar Frank (Henry Fonda als één van de beste movie villains aller tijden);

- en de lyrisch zangstem van Edda Dell'Orso voor de voormalige prostituee Jill (Claudia Cardinale). 

Tijdens de scène waarin Jill uit de trein stapt stijgt de camera omhoog om het westernstadje Flagstone te tonen terwijl de muziek simultaan in crescendo gaat: een briljant voorbeeld van de naadloze eenheid tussen beeld en muziek. Bekijk die schitterende scène hier en luister hieronder naar de volledige soundtrack.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p60 of 1080p60 voor hogere geluidskwaliteit)

4. My Name Is Nobody (1973)

Terence Hill in My Name Is Nobody.

My Name is Nobody behoort niet alleen tot onze favoriete westerns maar ook tot onze favoriete komedies. Deze vermakelijke spaghettiwestern van de Italiaanse regisseurs Tonino Valerii en Sergio Leone is vooral memorabel dankzij de hilarische glansrol van Terence Hill (één van de knapste acteurs aller tijden) als het titelpersonage "Nobody": de prettig gestoorde beschermengel van een oude revolverheld (met zwijgzaam charisma gespeeld door Hollywoodveteraan Henry Fonda). Morricone's schitterende titelnummer -met een aanstekelijk gitaarritme, vrolijk fluitdeuntje en levenslustige zangstemmen- klinkt even onbezorgd als de nonchalante, roekeloze antiheld Nobody en is één van de mooiste composities aller tijden. Bekijk de hele film hier en luister hieronder naar de volledige soundtrack.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere geluidskwaliteit)

5. Once Upon a Time in America (1984)

Robert De Niro (één van onze favoriete acteurs) en James Woods spelen met brio een duo joodse bendeleiders (die behoren tot de beste movie villans aller tijden) in deze briljante gangsterkroniek van Sergio Leone over de opkomst van de georganiseerde misdaad in New York. Het elegische titelnummer behoort, met die zweverige panfluit van Gheorghe Zamfir, tot de mooiste filmmuziek tussen hemel en aarde. En voor het joodse meisje Deborah (vertolkt door de debuterende Jennifer Connelly en als volwassen vrouw door Elizabeth McGovern) bedacht Morricone Deborah's Theme: een romantische, bitterzoete compositie met melancholische strijkers en de etherische zangstem van Edda Dell'Orso. Mede dankzij Morricone's sfeervolle soundtrack, is Once Upon a Time in America één van de beste gangsterfilms aller tijden. Bekijk de hele film hier, een filmfragment hier en luister hieronder naar de volledige soundtrack.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere geluidskwaliteit)

6. The Hateful Eight (2015)

Samuel L. Jackson in The Hateful Eight.

Morricone is Quentin Tarantino's favoriete componist: “Beter dan Mozart, Bach en Beethoven.” Dit verklaart waarom Tarantino in Kill Bill, Death Proof, Inglourious Basterds en Django Unchained bestaande nummers van Morricone gebruikte. Voor Tarantino's The Hateful Eight, één van onze favoriete westerns (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), schreef Morricone heel knappe, onheilspellende muziek die goed aansluit bij het spannende moordmysterie in deze als een western verpakte zwarte komedie. Daarnaast recycleerde Tarantino in The Hateful Eight Morricone's Regan's Theme uit de horrorfilm Exorcist II van John Boorman, alsook drie duistere tracks van Morricone -Eternity, Bestiality en Despair- voor de horrorfilm The Thing uit 1982 die regisseur John Carpenter destijds onbenut liet. Luister hieronder naar de volledige soundtrack van The Hateful Eight.

Klik hieronder op de playbutton.

 

(Klik linksboven op de playbutton en schuif de verticale balk in de rechterkolom naar omlaag om de rest van de playlist te zien)

Joeri Naanai

Ennio Morricone.

American Sniper - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Genre: oorlogsfilm / biopic / psychosociaal drama / actie

The Good, the Bad and the Ugly - full movie

Een briljante spaghettiwestern van Sergio Leone uit 1966, met schitterende hoofdrollen van Clint Eastwood, Eli Wallach en Lee Van Cleef. De onvergetelijke muziek is van Leone's huiscomponist Ennio Morricone.

Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 'Ondertiteling' en 'Nederlands' voor Nederlandse ondertitels. 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 'Ondertiteling' en 'Nederlands' voor Nederlandse ondertitels, en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)


Klik op de oranje links voor:

- een filmfragment: The Good, the Bad and the Ugly - fragment

- een achtergrondartikel: De beste westerns aller tijden. Met onze Top 30

- een achtergrondartikel: De beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis: Top 150

- een achtergrondartikel over de carrière van Ennio Morricone: Ennio Morricone wint Oscar voor zijn muziek in The Hateful Eight

Genre: western / avontuur

Interview.

Dominique Deruddere

over geweld op het scherm

"Mensen hebben geen films nodig om gewelddadig te zijn"



Dominique Deruddere.

In 1969 voltooide de Amerikaanse regisseur Sam Peckinpah zijn beroemde western The Wild Bunch: een film die destijds zo gewelddadig en nihilistisch overkwam dat hij toen een verhit maatschappelijk debat ontlokte over de morele verantwoordelijkheid van cineasten. Vandaag, ruim 40 later, is geweld op het grote en kleine scherm intussen dagelijkse kost geworden. De Vlaamse cineast Dominique Deruddere twijfelt er naar eigen zeggen echter aan of dat een negatieve invloed heeft.

Interview door Joeri Naanai

The Wild Bunch werd na zijn release in 1969 door heel wat cinefielen geprezen voor zijn compromisloze realisme, zijn vernieuwende filmtechnische kwaliteiten (waaronder de snedige multi-angle en quick-cut montage) en zijn boeiende inhoud. Anderen veroordeelden de western als een gratuite verheerlijking van geweld die een nefaste invloed zou hebben op het gedrag van de kijkers.

De confronterende manier waarop regisseur Sam Peckinpah (1925-1984) het geweld in beeld bracht, stond in schril contrast met de gekunstelde wijze waarop dat voordien in films doorgaans gebeurde. Tot het einde van de jaren 60 bleef geweld op het scherm meestal beperkt tot vermakelijke knokpartijen, onrealistische vuurgevechten en heroïsche oorlogsscènes. Peckinpah daarentegen toonde geweld zoals het in werkelijkheid aanvoelt: rauw, wreed, genadeloos en shockerend. Net zoals Clint Eastwood dat ruim 20 jaar later zou doen in zijn meesterwerk Unforgiven (één van onze favoriete westerns en ook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court): een briljante antiwestern waarin het geweld niet gebanaliseerd of verheerlijkt maar integendeel aangeklaagd wordt als ontwrichtend voor slachtoffers én daders (bekijk de trailer van Unforgiven hier en een filmfragment hier). Bovendien was Peckinpah één van de eerste regisseurs die geweld letterlijk naar de voorgrond bracht: met close-ups van verbeten gezichten, lange actiesequenties in slow motion en rondspattend bloed. Dat deed heel wat stof opwaaien in een tijd toen kogels blijkbaar geen zichtbare wonden aan een filmpersonage toebrachten. Peckinpah toonde immers onverbloemd wat kogels in het échte leven kunnen aanrichten.

Screenshot van een bloederige actiescène in The Wild Bunch.

Homo homini lupus

The Wild Bunch had een grote invloed op cineasten zoals Martin Scorsese en Quentin Tarantino (die beiden behoren tot onze favoriete regisseurs). Volgens Tarantino is deze western een quasi "perfecte film" (lees zijn lijstje van volgens hem zeven "perfecte" films hier). Ook Scorsese en Tarantino krijgen vaak kritiek vanwege het geweld in hun films. En net als Peckinpah, verdedigen zij zich door te beklemtonen dat zij vanuit dramatische en/of esthetische overwegingen geweld tonen, niet omwille van puur commerciële redenen zoals in de meeste main stream actiefilms.

Ook in The Wild Bunch moet het geweld begrepen worden tegen de achtergrond van het verhaal en de 'filmtaal' van de regisseur. The Wild Bunch is een film over de overgang van het wilde westen -waarin de codes van trouw, eer, vriendschap en wraak golden- naar de geïndustrialiseerde maatschappij, waarin die traditionele codes plaats moesten ruimen voor de opportunistische heerschappij van geld en techniek. In plaats van het winstbejag en de machtswil van de mens te verbloemen, legde Peckinpah die gebreken onder een vergrootglas. Daarmee zat hij op dezelfde golflengte als andere bekende beeldenstormers, zoals Stanley Kubrick (onze favoriete regisseur) en Arthur Penn, in wier films de mens ook ontmaskerd wordt als een wezen dat gedreven wordt door begeerte, eigenbelang en agressie. Of zoals de Engelse filosoof Thomas Hobbes onze soort reeds treffend omschreef in de 17de eeuw: "Homo homini lupus." (De mens is een wolf voor zijn medemens)

William Holden in The Wild Bunch.

Balleten van geweld

De Vlaamse cineast Dominique Deruddere is naar eigen zeggen een fan van The Wild Bunch: "Toen ik The Wild Bunch in de jaren 70 voor het eerst zag, vond ik het een heel goede film. Peckinpah was de eerste regisseur die geweld op een bijna choreografische manier in beeld bracht. Tarantino heeft blijkbaar goed gekeken naar Peckinpahs 'balletten van geweld'. Ik heb eigenlijk geen probleem met geweld in films. Agressie en geweld zijn van nature aanwezig in de mens. Mensen hebben geen films nodig om gewelddadig te zijn. Moraalridders die beweren dat de films uit Hollywood de oorzaak zijn van het geweld in onze samenleving, vertellen onzin. Dat komt op hetzelfde neer als beweren dat iedereen op elkaar verliefd wordt na het bekijken van een romantische film."

Moeten kinderen beschermd worden tegen gewelddadige beelden?

Deruderre: "In horrorfilms wordt vaak zinloos geweld getoond. Mij kan dat niet boeien, maar ik merk dat het voor mijn kinderen niet bloederig genoeg kan zijn. Maar betekent dat dan dat je hen moet verbieden om naar dat soort films te kijken? Wat kinderen op het nieuws zien, is doorgaans veel gewelddadiger dan wat ze in films zien. Een vliegtuig dat zich live in een WTC-toren boort, dàt is pas geweld. Ik scherm mijn kinderen niet af. Ze kunnen zich maar beter voorbereiden op de harde werkelijkheid."

In uw eigen films komt nochtans weinig geweld voor.

Deruddere: "Ja, dat klopt. Ik kan me geen enkele gewelddadige scène in mijn films voor de geest halen. Ik ben blijkbaar een zachtaardig persoon. Ik ben bang van geweld. Tijdens mijn jeugd in Leopoldsburg was ik meer dan eens getuige van serieuze vechtpartijen tussen Hells Angels en de soldaten die in Leopoldsburg gelegerd waren. Maar ik heb er nooit aan deelgenomen. Ik heb er ook de fysiek niet voor. (lacht) Ik ga conflicten altijd uit de weg, en dat merk je aan mijn films. Sam Peckinpah daarentegen was naar verluidt zelf een vrij agressieve man. Ik heb ooit samengewerkt met een geluidsmixer die voordien voor Peckinpah gewerkt had. Hij zei me dat Peckinpah in de studio ooit een kogel in het plafond schoot en dat hij regelmatig whiskyflessen tegen de muur stukgooide."

Sam Peckinpah: "In elk van ons schuilt een gewelddadige persoon."

Achter de façade

Peckinpah was zich overigens reeds tijdens de opnames van The Wild Bunch bewust van de verdeelde reacties die zijn film zou veroorzaken. Zelf zei hij daarover: "Ik wilde de façade van het 'propere' filmgeweld uit Hollywood neerhalen en ontmaskeren als een leugen: het eerst opentrekken zodat de kijker er in opgaat en er op een voorspelbare manier op reageert, en er vervolgens een draai aan geven zodat het niet meer vermakelijk is, maar veeleer misselijkmakend wordt. Geweld is lelijk, brutaal en bloedig. Het is geen onschuldig spel. Het is niet cowboy en indiaantje spelen. Het is iets verschrikkelijks. En toch veroorzaakt het een zekere opwinding, want in elk van ons gaat tot op zekere hoogte een gewelddadige persoon schuil."  

The Wild Bunch (USA-1969): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O'Brien, Warren Oates, Ben Johnson, Jaime Sánchez en Emilio Fernández.

Genre: western / avontuur

The Good, the Bad and the Ugly - begingeneriek

Goed begonnen is half gewonnen, zo blijkt uit de knappe begingeneriek van Sergio Leone's briljante spaghettiwestern The Good, the Bad and the Ugly uit 1966. De vernieuwende, staccato-montage van ingekleurde beelden die doen denken aan de popart van Andy Warhol is het werk van Iginio 'Gini' Lardani, een getalenteerde Italiaanse graficus en ontwerper van filmposters (die ook de begingeneriek van Leone's A Fistful of Dollars bedacht). 

De humoristische, voor een western ongewone muziek (a-a-a-a-aaaa!) is van Ennio Morricone, de geniale Italiaanse componist die in opdracht van Leone ook de muziek schreef van A Fistful of Dollars (1964), For a Few Dollars More (1965), Once Upon a Time in the West (1968), A Fistful of Dynamite (1971) en Once Upon a Time in America (1984).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: spaghettiwestern / avontuur

Klik op de oranje link om de hele film te bekijken: The Good, the Bad and the Ugly - full movie

Oog om oog...?

In a Better World  van Susanne Bier     ★★★

Markus Rygaard als Elias (links) en William Jøhnk Nielsen als Christian.

Na de dood van zijn moeder, verhuist Christian met zijn vader van de Engelse hoofdstad Londen naar een stadje op het Deense platteland. Christian komt er in de klas terecht van de tienjarige Elias: een gevoelige jongen die het slachtoffer is van dagelijkse pesterijen op school. De jongens worden vrienden, en Christian toont Elias dat hij zich kan wapenen tegen pestkoppen door zich niet te laten doen en zo nodig geweld te gebruiken. Anton, de vader van Elias, probeert zijn zoon te waarschuwen voor de zinloze, vicieuze cirkel waartoe geweld kan leiden en pleit voor de waardigheid van geweldloos verzet. Wanneer Anton in aanwezigheid van Elias en Christian echter zélf geslagen wordt door een agressieve man, zinnen de jongens op wraak...

Degelijk acteerwerk

Mikael Persbrandt (als Anton), Ulrich Thomsen (als de vader van Christian) en Trine Dyrholm (als de moeder van Elias) acteren meer dan behoorlijk. Maar het zijn vooral William Jøhnk Nielsen en Markus Rygaard als Christian en Elias die bewondering afdwingen met hun geloofwaardige vertolkingen van de bevriende jongens die samen wraak willen nemen op de grote, boze wereld...

Ulrich Thomsen (links) en William Jøhnk Nielsen.

Ontwrichtend

Net als het psychologisch misdaaddrama A History of Violence (2005) van David Cronenberg en de briljante antiheroïsche western Unforgiven (1992) van Clint Eastwood (één van onze favoriete westerns, alsook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court; bekijk de trailer hier en een filmfragment hier), is het nieuwe psychosociaal drama In a Better World (2010) van de Deense regisseuse Susanne Bier een boeiende denkoefening over de implicaties van onze houding ten opzichte van geweld. De film maakt duidelijk dat er een fundamenteel verwantschap bestaat tussen de impulsieve wijze waarop kinderen ogenschijnlijk banale ruzies uitvechten en de vaak minstens even irrationele manier waarop volwassenen destructieve oorlogen voeren. In beide gevallen hebben agressie en geweld een ontwrichtend effect op de slachtoffer(s) én de dader(s). De jonge Christian symboliseert hierbij het oog-om-oog-tand-om-tand-principe, dat op korte termijn efficiënt kan zijn maar van het slachtoffer ook een dader maakt. Anton, die als arts werkt in een Afrikaans vluchtelingenkamp, vertegenwoordigt het pacifisme, dat een lovenswaardige maar soms ook onhoudbare filosofie blijkt. En zijn zoon Elias wordt verscheurd door de moeilijke keuze tussen deze twee tegengestelde houdingen.       

Mikael Persbrandt als de pacifistische arts Anton.

Dilemma's

Hoewel In a Better World -oorspronkelijke Deense titel: Hævnen (Wraak)- onmiskenbaar moralistische trekjes heeft, siert het regisseuse Susanne Bier dat zij de ethische dilemma's in haar psychosociaal drama niet op een eenduidige wijze oplost. In a Better World is immers een film die terecht meer vragen oproept dan hij beantwoordt. Hoe moet je reageren op terreur en geweld? Bied je de andere wang aan of sla je terug? Wat kan je vergeven? Hoe stel je grenzen ten opzichte van jezelf en anderen? Waar eindigt zelfbescherming en begint wraak? En hoe moet je hierover keuzes maken in de opvoeding van je kind? Moeilijke vragen, waarop nu eenmaal geen eenvoudig antwoord bestaat...

Markus Rygaard en Trine Dyrholm.

Belerend

In a Better World plaatst de voormelde dilemma's van meet af aan in de complexe context van de familiedrama's die zich rond de hoofdpersonages afspelen: naarmate de film vordert, wordt het steeds duidelijker dat de verbitterde Christian lijdt onder de dood van zijn moeder; dat Elias moeite heeft met de scheiding van zijn ouders; en dat Anton worstelt met de nasleep van zijn mislukte huwelijk en met de menselijke drama's waarvan hij voortdurend getuige is in het Afrikaanse vluchtelingenkamp.

In a Better World, geschreven door de Deense scenarist Anders Thomas Jensen, is zo ambitieus in zijn opzet om al deze thema's tegelijk uit te werken dat de film wat te belerend wordt en een beladen indruk nalaat. 

Dat weerhield de Academy of Motion Pictures Arts & Sciences er echter niet van om In a Better World te bekronen met de Oscar voor beste anderstalige film. Die Oscar had volgens ons echter naar de aangrijpende familiekroniek en anti-oorlogsfilm Incendies (2010) van de getalenteerde Canadese cineast Denis Villeneuve moeten gaan: een nog veel betere film over de destructieve impact van geweld op een familie (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

JN.

In a Better World aka Hævnen (Denemarken/Zweden-2010): in de Belgische bioscopen vanaf 13 april 2011.

Met: Mikael Persbrandt, William Jøhnk Nielsen, Markus Rygaard, Trine Dyrholm en Ulrich Thomsen.

Genre: psychosociaal familiedrama

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: In a Better World - trailer

- de Oscarnominaties: Alle Oscarnominaties 2011

- de Oscars: Alle Oscars 2011

Mikael Persbrandt en Trine Dyrholm als de ouders met relatieproblemen.

Unforgiven - trailer

Genre: western

Unforgiven - fragment

Naar aanleiding van de recente release van de nieuwe dvd-box Clint Eastwood: 35 films/35 years, vindt u hieronder een memorabel filmfragment uit Unforgiven, een briljante anti-western uit 1992 waarin Eastwood niet alleen de hoofdrol vertolkt, maar waarvoor hij ook bekroond werd met de Oscars voor beste regie en beste film.

In onderstaand fragment ziet u Gene Hackman, die met zijn beklijvende vertolking van de hardvochtige sheriff 'Little' Bill Daggett de Oscar voor beste mannelijke bijrol won, alsook de in 2002 overleden Ierse acteur Richard Harris in zijn onvergetelijke bijrol als de duivelse gunslinger 'English Bob'.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit) 

Genre: western

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Unforgiven - trailer

- meer info over de dvd-box Clint Eastwood: 35films/35 Years: 35 x Clint Eastwood

- een achtergrondartikel: De beste westerns aller tijden. Met onze Top 30

- een achtergrondartikel: De beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis. Top 150

TIP !

35 x

Clint Eastwood                                       

                                                                                                                                            
                             

Clint Eastwood: 35 films/35 years is een nieuwe dvd-box met maar liefst 35 films waarin de intussen 80-jarige Hollywood-legende de hoofdrol vertolkte en/of achter de camera stond. Eastwood is immers niet alleen een uitstekende acteur, maar ook een erg getalenteerde filmregisseur.

De verzamelbox biedt een mooi overzicht van Eastwoods veelzijdige carrière en bevat ouder werk zoals de legendarische politiefim Dirty Harry (1971), de western Pale Rider (1985) en de in Cannes met een Gouden Palm bekroonde jazzfilm Bird (1988); films uit de jaren negentig zoals de magistrale western Unforgiven (1992), het beklijvend misdaaddrama A Perfect World (1993) en de politieke thriller Absolute Power (1997); maar ook recentere producties zoals Mystic River (2003), Million Dollar Baby (2004) en Gran Torino (2008). 

Jammer dat de geniale spaghettiwesterns van Sergio Leone ontbreken, temeer omdat het de films zijn waarmee Eastwood in de jaren zestig als acteur internationaal doorbrak. Niettemin is deze nieuwe dvd-box een must voor elke liefhebber van de even eigenzinnige als hese Hollywood-veteraan.

JN.

Clint Eastwood: 35 films/35 years (USA-2010): beschikbaar op dvd vanaf 3 november 2010.


Klik hier voor een volledig overzicht van de films in deze dvd-box.

Klik hier voor een fragment uit Unforgiven.