Posts tonen met het label Ben Affleck. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ben Affleck. Alle posts tonen

vrijdag 4 november 2022

Een boeiend middeleews #MeToo-drama

 The Last Duel  van Ridley Scott     ★★★★ 



De intussen bijna 85-jarige Engelse cineast Ridley Scott (één van onze favoriete regisseurs; lees ons biografische portret uit 2013 hier) begon zijn lange filmcarrière met een rist onvergetelijke klassiekers:
 
- zijn sfeervolle, briljant in beeld gebrachte en fascinerende langspeelfilmdebuut The Duellists uit 1977 (één van onze favoriete historische drama's; bekijk de trefzekere openingssequentie hier); 
- de ijzersterke en invloedrijke sciencefiction-horrorthriller Alien uit 1979 (onze favoriete sciencefictionfilm, alsook één van onze favoriete horrorfilms en tevens één van onze favoriete films tout court; lees onze recensie hier en bekijk een interview met Ridley Scott over de film hier); 
- de minstens even invloedrijke en visueel verbluffende existentiële tech noir sciencefictionklassieker Blade Runner uit 1982 (één van onze favoriete sciencefictionfilms; lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier); 
- en het visueel betoverende sprookje Legend uit 1985 (bekijk de hele film hier). 

Hoewel Scott daarna nog enkele geslaagde films inblikte, zoals het romantisch misdaaddrama Someone to Watch Over Me uit 1987, de feministische road movie Thelma & Louise uit 1991 en het uiterst succesvolle Romeinse epos Gladiator uit 2000 (een visueel meesterwerk dat behoort tot onze favoriete historische drama's), omvat de rest van Scotts filmografie als regisseur vooral middelmatige films die weliswaar naar goede gewoonte knap ogen, maar veel minder beklijven dan zijn hogervermelde films. Zijn meest recente film bijvoorbeeld -de tragikomische biopic House of Gucci (2021)- is ronduit zwak en, net als hoofdrolspeelster Lady Gaga, zwaar overroepen. 

Sinds Gladiator heeft Scott de voorbije twee decennia maar één film ingeblikt die zijn onmiskenbare talenten tot hun recht doet komen: zijn boeiende middeleeuws drama The Last Duel (2021), dat vorig jaar uitkwam, met Matt Damon (één van onze favoriete acteurs), Adam Driver en Jodie Comer in de hoofdrollen en Ben Affleck in de belangrijkste bijrol. 

Een romantisch drama of een verkrachtingstragedie?

The Last Duel is gebaseerd op een boeiend scenario van Nicole Holofcener, Ben Affleck en Matt Damon, naar het gelijknamige boek uit 2004 van de Amerikaanse auteur Eric Jager over een middeleeuws duel dat echt plaatsvond in Frankrijk op 29 december 1386. 

Scotts verfilming van het verhaal, dat zich in de tweede helft van de 14de eeuw goeddeels afspeelt in Frankrijk, wordt ontvouwd in drie hoofdstukken, waarbij elk hoofdstuk hetzelfde verhaal vertelt maar telkens vanuit het subjectieve perspectief van één van de drie hoofdpersonages:

- hoofdstuk 1 toont het perspectief van de robuuste Franse ridder Jean de Carrouges (Matt Damon), die in het huwelijk treedt met de mooie edelvrouw Marguerite de Thibouville (Jodie Comer). Jean is al jaren bevriend met de schildknaap Jacques Le Gris (Adam Driver), maar beide vrienden komen in conflict met elkaar omdat Jean vindt dat hij ten onrechte onheus behandeld wordt door graaf Pierre d'Alençon (Ben Affleck) ten voordele van Jacques. Jean beschouwt Jacques als een oneerlijke opportunist die hun jarenlange vriendschap op het spel zet om in de gunst te blijven van de graaf en zo zelf ook machtiger en rijker te worden. Wanneer Jean terugkeert van een teleurstellende militaire veldtocht in Schotland, vertelt Marguerite hem tot overmaat van ramp dat zij tijdens zijn afwezigheid onverwacht bezoek kreeg van Jacques en door hem verkracht werd in haar slaapkamer. In Jeans eigen burcht dus...

Matt Damon als Jean.

- hoofdstuk 2 toont het perspectief van de trouwe schildknaap Jacques Le Gris, die niet alleen bevriend is met Jean maar ook met graaf Pierre d'Alençon: een notoire feestneus die Jacques graag betrekt in zijn libertijnse orgieën en die Jacques benoemt tot zijn boekhouder. Jacques doet naar eigen zeggen zijn best om zijn oude vriend Jean uit de wind te zetten bij de graaf. Maar de graaf en Jean liggen elkaar nu eenmaal niet. Bovendien vindt Jacques dat Jean een licht ontvlambare bruut is, wier vrouw Marguerite beter verdient. Jacques kan er toch niets aan doen dat Marguerite en hij zich tot elkaar aangetrokken voelen...? 

Adam Driver als Jacques.

- hoodstuk 3 toont het perspectief van Marguerite de Thibouville, die aan haar vriendinnen inderdaad toegeeft dat zij Jacques een aantrekkelijke man vindt. Maar wanneer zij ondervraagd wordt door de rechters die moeten oordelen over de waarachtigheid van haar verkrachtingsaanklacht tegen Jacques, houdt Marguerite vol dat zij tegen haar wil seks had met hem, ook al weet zij dat haar aanklacht wellicht zal leiden tot een duel op leven dood tussen haar man Jean en Jacques...

Jodie Comer als Marguerite.

Multiperspectivisme

Bovenstaande narratieve opbouw verklaart ten dele waarom The Last Duel heel wat lauwe recensies opleverde en het ook niet goed deed aan de kassa: talrijke kijkers, die intussen gewend zijn geraakt aan flitsende superhelden- en actiefilms, hadden wellicht bezwaren tegen een film die zijn tijd neemt om op een rustig tempo hetzelfde verhaal drie keer te vertellen. Wij daarentegen vonden het juist erg boeiend om in elk hoofdstuk nieuwe perspectieven en subtiele verschillen met voorafgaande perspectieven te ontdekken, terwijl we zelfs na afloop van het drama bleven twijfelen hoe de vork nu eigenlijk echt in de steel zat...

Ben Affleck als graaf Pierre d'Alençon.

Er zijn in het verleden wel vaker 'epistemologische' films gemaakt over de kloof tussen 'feiten'/de 'waarheid' enerzijds en de subjectiviteit en onbetrouwbaarheid van persoonlijke interpretaties en herinneringen anderzijds. Denk bijvoorbeeld aan Akira Kurosowa's invloedrijke Japanse misdaadmysterie Rashomon uit 1950, waarin reeds verschillende subjectieve perspectieven over een mogelijke verkrachting tegen elkaar uitgespeeld werden (bekijk de hele film hier). Andere voorbeelden zijn de ingenieuze psychologische misdaadthriller Memento van Christopher Nolan uit 2000, het visueel verbluffende Chinese krijgskunstendrama Hero van Yimou Zhang uit 2002 (één van onze favoriete historische drama's), het briljante Zuid-Koreaanse seriemoordenmysterie Memories of Murder uit 2003 van Joon-ho Bong (één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete politiefilms; bekijk de trailer hier en de hele film hier), het briljante seriemoordenmysterie Zodiac uit 2007 van David Fincher (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete politiefilms en één van onze favoriete films tout court; bekijk de hele film hier), het fascinerende Zuid-Koreaanse whodunit-moordmysterie Mother van Joon-ho Bong uit 2009 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), het Deense psychosociaal drama Jagten van Thomas Vinterberg uit 2012 (volgens ons de beste film van 2012; lees onze recensie hier) en het briljante Zuid-Koreaanse psychosociaal relatiemysterie Burning van Chang-dong Lee uit 2018 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). In deze films blijkt het allesbehalve eenvoudig, en soms zelfs onmogelijk, om de 'feiten' en daarmee 'de waarheid' te achterhalen, omdat menselijke percepties, interpretaties en herinneringen nu eenmaal subjectief en feilbaar zijn, wat tragische gevolgen kan hebben voor de personages. Dat is niet anders in The Last Duel, vermits Jacques beschuldigd wordt van verkrachting terwijl het voor Jean én voor de kijkers onduidelijk is of (en, zo ja, in hoeverre) de beschuldiging terecht is, waarmee de film lijkt te waarschuwen voor voorbarige conclusies over (al of niet terechte) beschuldigingen in ons huidige #MeToo-tijdperk en een impliciet pleidooi voor een voorzichtig evenwicht omvat: elke aannemelijke beschuldiging moet ernstig onderzocht worden, waarbij het vermoeden van onschuld voorop staat tot bewijs van schuld zonder redelijke twijfel geleverd is. 


Vakwerk

Zoals we van regisseur Ridley Scott gewoon zijn, is The Last Duel op filmtechnisch vlak vakkundig ingeblikt. 

Ook de cast overtuigt, met degelijke vertolkingen van de hoofdrolspelers, waarbij wij vooral genoten hebben van Matt Damon als Jean. 

Reden genoeg dus om de lauwe commentaren op The Last Duel niet ter harte te nemen en deze boeiende film toch een kans te geven.

JN.

The Last Duel (Groot-Brittannië/USA-2021): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.
Met: Matt Damon, Adam Driver, Jodie Comer en Ben Affleck.

Genre: historisch drama


zondag 5 oktober 2014

Portret. 


David Fincher 



                                                

Tussen filmkunst en entertainment



Vanaf 8 oktober loopt de nieuwe film Gone Girl (2014) van de Amerikaanse cineast David Fincher bij ons in de zalen (bekijk de trailer hier).

Gebaseerd op de gelijknamige roman van de Amerikaanse schrijfster Gillian Flynn, die ook het filmscenario schreef, is Gone Girl een boeiend verdwijningsmysterie dat begint op de vooravond van de vijfde huwelijksverjaardag van hoogleraar Nick (gespeeld door Ben Affleck) en zijn vrouw Amy (Rosamund Pike). Daags nadien blijkt Amy spoorloos. Wat start als een verdwijningszaak, evolueert onder druk van een groeiende mediastorm al gauw in een moordonderzoek waarin Nick plots de hoofdverdachte is. Hij blijkt immers heel wat te verbergen. Is Nick het onschuldige slachtoffer van een heksenjacht of heeft hij zijn vrouw echt vermoord...?

Ben Affleck in Gone Girl.

Verrassend

Zoals we van regisseur David Fincher gewoon zijn, maakte hij van Gone Girl een fascinerende film die de kijker met verrassende plotwendingen op het puntje van zijn stoel houdt. Dat deed hij reeds in Se7en: de sfeervolle neo noir misdaadthriller met Brad Pitt, Morgan Freeman en Kevin Spacey, waarmee Fincher in 1995 internationaal doorbrak en die behoort tot onze favoriete films over seriemoorden. Finchers vernieuwende aanpak in Se7en -met onder meer een experimentele begingeneriek (bekijk die hier), complexe plot, verrassende ontknoping, donkere fotografie en groezelige mise-en-scène- gaf een extra boost aan het seriemoordenaarsgenre dat reeds in de lift zat sinds het succes van Jonathan Demme's uitstekende horrorthriller The Silence of the Lambs uit 1991 (ook één van onze favoriete films over seriemoorden en tevens één van onze favoriete horrorfilms).

Brad Pitt (links) en Morgan Freeman in Se7en.

Ook Finchers psychologische thriller The Game (1997) met Michael Douglas en de populaire vechtfilm Fight Club (1999) met Brad Pitt en Edward Norton vielen op door hun ingenieuze narratieve structuur en verrassende plotwendingen, waarmee Fincher zijn reputatie van een getalenteerde, eigenzinnige cineast bevestigde.

Panic Room (2002), met Jodie Foster als een vrouw die zich verweert tegen inbrekers, was een conventionele thriller.

Maar met Zodiac (2007), een briljante whodunit over de seriemoorden van de zogeheten Zodiac Killer, blikte Fincher alweer een meesterwerk in, dat ook behoort tot onze favoriete films over seriemoorden en tevens tot onze favoriete politiefilms en onze favoriete films tout court (bekijk de hele film hier).

Jake Gyllenhaal als de hardnekkige speurneus in Zodiac.

Drie jaar later volgde The Social Network (2010): een documentair drama van Fincher over het ontstaan van Facebook dat drie Oscars in de wacht sleepte (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Vaste waarde

Begonnen in 1986 als regisseur van opvallende videoclips voor pop- en rocksterren zoals Madonna, The Rolling Stones, Iggy Pop en Nine Inch Nails, is de intussen 52-jarige Fincher uitgegroeid tot een vaste waarde in Hollywood. Dat is vooral te danken aan zijn talent om kwaliteit, zeg maar filmkunst, te koppelen aan entertainment. Hierdoor kan hij niet alleen rekenen op een trouwe schare cinefiele fans, maar scoren zijn films ook goed bij het grote publiek. Zijn nieuwe film Gone Girl zal daar wellicht toe bijdragen.

JN.

Gone Girl (USA-2014): in de Belgische bioscopen vanaf 8 oktober 2014.
Met: Ben Affleck en Rosamund Pike.

Genre: thriller / psychosociaal drama / mysterie

Klik op de oranje link voor een minidocumentaire: David Finchers synchrone cameratechniek

zaterdag 16 augustus 2014

Gone Girl - trailer



(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: thriller / psychosociaal drama / mysterie

Klik op de oranje links voor: 


- ons biografisch portret van de regisseur: David Fincher: Tussen filmkunst en entertainment

vrijdag 19 april 2013

Romantisch drijfzand

To the Wonder  van Terrence Malick     ★★

Ben Affleck and Olga Kurylenko

Wanneer Neil (gespeeld door Ben Affleck) en Marina (voormalig Bondgirl Olga Kurylenko) elkaar leren kennen, worden ze meteen verliefd op elkaar. Hij is een zwijgzame, zachtaardige Amerikaan op vakantie in Frankrijk. Zij is een speelse, gepassioneerde Parisiènne van Oekraïense afkomst. Samen met Marina's 10-jarige dochter uit haar vorige relatie, beleeft het koppel mooie momenten in Frankrijk. Op uitnodiging van Neil, besluit Marina om met haar dochtertje te emigreren naar Amerika en daar met z'n drietjes een gezinnetje te vormen in Oklahoma. Na verloop van tijd groeien Neil en Marina echter uit elkaar...


Dromerig

To the Wonder (2013) is een nieuw, poëtisch in beeld gebracht romantisch drama over liefde en verlangen. "Waar komt de liefde vandaan?", vraagt Marina zich af. "Van nergens. Van overal." Liefde is kwetsbaar: een even ijl en ongrijpbaar wonder als de wind. De Amerikaanse cultcineast Terrence Malick (één van onze favoriete regisseurs) visualiseert die ongrijpbaarheid in zijn bekende, dromerige stijl: bespiegelende voice-overs van de personages; prachtige beelden tijdens magic hour (bij zonsopgang of net voor zonsondergang, wanneer het licht het zachtst is); kabbelend water; handen die hoog gras strelen; lege kamers waarin de wind en het zonlicht met gordijnen spelen; lyrische klassieke muziek...  

Regisseur Terrence Malick houdt van tegenlicht tijdens magic hour.

Stuurloos

Malick bewijst in To the Wonder dat hij nog steeds een visuele tovenaar is (bekijk een compilatie met oogstrelende shots uit zijn andere films hier). 

Desondanks, mist To the Wonder de stille kracht van Malicks briljante tragiromantisch coming-of-age- en misdaaddrama  Badlands uit 1973 (één van onze favoriete road movies, alsook één van onze favoriete films over seriemoorden en één van onze favoriete films tout court) en zijn visueel verbluffende sociaal drama Days of Heaven uit 1978. Dat ligt vooral aan het scenario van To the Wonder. Of liever: het gebrek daaraan. Malick heeft To the Wonder immers gedraaid zonder scenario. De film is daarom even stuurloos als de Liefde.

Olga Kurylenko en Ben Affleck.

Ben Affleck zegt haast geen woord en acteert met de onzekere, afwachtende, geconstipeerde blik en motoriek van iemand die overduidelijk niet vertrouwd is met improvisatie. Olga Kurylenko laat zich meer gaan, maar ook zij lijkt niet goed te weten wat ze met haar personage moet aanvangen, en haar aanstellerige gehuppel en romantische geflikflooi met Affleck beginnen na een tijdje behoorlijk te vervelen. Javier Bardem speelt een bijrol als een eenzame priester die worstelt met zijn geloof, en Rachel McAdams passeert even als Neils oude vlam, maar ook zij lopen verloren in een verhaal dat nergens naar toe gaat.

Javier Bardem.

In de visueel verbluffende existentiële kroniek The Tree of Life (2011), Malicks vorige film (die wij uitriepen tot de mooist in beeld gebrachte film van 2011), werkte de goeddeels plotloze sfeerschepping nog, omdat The Tree of Life een filosofische bespiegeling is over de mysteriositeit van het Leven en omdat het gezin dat centraal stond in die film als cement fungeerde voor de vele associatieve uitweidingen (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). In To the Wonder is er geen sprake van cement; slechts van romantisch drijfzand waarin de acteurs en hun personages wegzinken bij gebrek aan elk houvast. Misschien was dat de bedoeling, maar het levert niet veel meer dan mooie plaatjes op.

JN.

To the Wonder (USA-2012): in de Belgische bioscopen vanaf 29 mei 2013.
Met: Ben Affleck, Olga Kurylenko, Javier Bardem en Rachel McAdams.

Genre: romantisch drama

Klik op de oranje link voor de trailer: To the Wonder - trailer 








Voormalig Bondgirl Olga Kurylenko.

dinsdag 9 april 2013

To the Wonder - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van To the Wonder: Romantisch drijfzand

Genre: romantisch drama


dinsdag 26 februari 2013

NIEUWS!

Argo

wint Oscar voor Beste Film
 
2013
     
Ben Affleck was niet alleen de regisseur, maar ook een co-producent van Argo.

 
Afgelopen zondagnacht vond in het Dolby Theatre in Hollywood de 85ste editie plaats van de jaarlijkse Oscaruitreiking door de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences

De grootste verrassing van de avond was wellicht dat het historisch presidentsdrama Lincoln van Hollywoodveteraan Steven Spielberg (één van onze favoriete regisseurs) slechts twee van zijn dozijn Oscarnominaties kon verzilveren, terwijl Argo de Oscar voor beste film wegkaapte hoewel deze politieke thriller slechts de derde langspeelfilm is van de Amerikaanse acteur Ben Affleck sinds hij zich ook als regisseur achter de camera waagt.

De meeste Oscars gingen naar het avontuurlijk overlevingsdrama Life of Pi van Ang Lee, dat vier beeldjes kreeg: voor beste regie, beste camerawerk, beste muziek en beste visuele effecten. Bekijk de trailer hier.

Het Franstalige ouderdomsdrama Amour van de Oostenrijkse cineast Michael Haneke won, zoals verwacht, de Oscar voor beste anderstalige film. 

De Belgische kortfilm Dood van een schaduw daarentegen (met de Antwerpse acteur Matthias Schoenaerts in de hoofdrol) kon zijn Oscarnominatie niét verzilveren.   
 
Hieronder vindt u per categorie telkens de Oscarwinnaar, gevolg door de genomineerden die uit de boot vielen. En helemaal onderaan kunt u links aanklikken naar onze recensies van de films die wij al gezien en besproken hebben.


Beste film

Argo van Ben Affleck

- Lincoln van Steven Spielberg
- Silver Linings Playbook van David O. Russell
- Les Misérables van Tom Hooper
- Life of Pi van Ang Lee
- Django Unchained van Quentin Tarantino
- Zero Dark Thirty van Kathryn Bigelow
- Amour van Michael Haneke
- Beasts of the Southern Wild van Benh Zeitlin


Beste acteur

Daniel Day-Lewis in Lincoln

- Denzel Washington in Flight
- Hugh Jackman in Les misérables
- Joaquin Phoenix in The Master
- Bradley Cooper in Silver Linings Playbook
 

Beste actrice

Jennifer Lawrence in Silver Linings Playbook 

- Emmanuelle Riva in Amour
- Jessica Chastain in Zero Dark Thirty
- Naomi Watts in The Impossible
- Quvenzhané Wallis in Beasts of the Southern Wild


Beste regisseur

Ang Lee voor Life of Pi

- Steven Spielberg voor Lincoln
- Michael Haneke voor Amour
- David O. Russell voor Silver Linings Playbook
- Benh Zeitlin voor Beasts of the Southern Wild


Beste mannelijke bijrol

Christoph Waltz in Django unchained

- Robert De Niro in Silver Linings Playbook
- Philip Seymour Hoffmann in The Master
- Alan Arkin in Argo
- Tommy Lee Jones in Lincoln


Beste vrouwelijke bijrol

Anne Hathaway in Les Misérables

- Sally Field in Lincoln
- Helen Hunt in The Sessions
- Amy Adams in The Master
- Jacki Weaver in Silver Linings Playbook


Beste anderstalige film 

Amour van Michael Haneke 

Rebelle van Kim Nguyn
- No van Pablo Larraín
- A Royal Affair van Nikolaj Arcel
- Kon-Tiki van Joachim Rønning en Espen Sandberg


Beste scenario

Quentin Tarantino voor Django Unchained

- Michael Haneke voor Amour
- John Gatins voor Flight
- Wes Anderson en Roman Coppola voor Moonrise Kingdom
- Mark Boal voor Zero Dark Thirty


Beste bewerkte scenario

Chris Terrio voor Argo

- Benh Zeitlin en Lucy Alibar voor Beasts of the Southern Wild
- David Magee voor Life of Pi
- Tony Kushner voor Lincoln
- David O. Russell voor Silver Linings Playbook


Beste animatiefilm

Brave van Mark Andrews, Brenda Chapman en Steve Purcell

- Frankenweenie van Tim Burton
- ParaNorman van Chris Butler en Sam Fell
- The Pirates! Bands of Misfits van Peter Lord en Jeff Newitt
- Wreck-it Ralph van Rich Moore


Beste documentaire

Searching for Sugar Man van Malik Bendjelloul

- 5 Broken Cameras van Emad Burnat en Guy Davidi
- The Gatekeepers van Dror Moreh
- How to Survive a Plague van David France 
- The Invisible War van Kirby Dick


Beste kortfilm

Curfew van Shawn Christensen

- Asad van Brian Buckley
- Buzkashi Boys van Sam French
- Dood van een schaduw van Tom Van Avermaet 
- Henry van Yan England


Beste camerawerk

Claudio Miranda voor Life of Pi

- Seamus McGarvey voor Anna Karenina
- Robert Richardson voor Django Unchained 
- Janusz Kaminski voor Lincoln
- Roger Deakins voor Skyfall


Beste montage

William Goldenberg voor Argo

- Tim Squyres voor Life of Pi 
- Michael Kahn voor Lincoln 
- Jay Cassidy en Crispin Struthers voor Silver Linings Playbook
- William Goldenberg en Dylan Tichenor voor Zero Dark Thirty


Beste muziek

Mychael Danna voor Life of Pi

- Dario Marianelli voor Anna Karenina
- Alexandre Desplat voor Argo
- John Williams voor Lincoln
- Thomas Newman voor Skyfall


Beste art direction

Rick Carter en Jim Erickson voor Lincoln

- Sarah Greenwood en Katie Spencer voor Anna Karenina
- Dan Hennah, Ra Vincent en Simon Bright voor The Hobbit: An Unexpected Journey
- Eve Stewart en Anna Lynch-Robinson voor Les Misérables
- David Gropman en Anna Pinnock voor Life of Pi


Beste kostuums

Jacqueline Durran voor Anna Karenina

- Paco Delgado voor Les Misérables
- Joanna Johnston voor Lincoln
- Eiko Ishioka voor Mirror Mirror
- Colleen Atwood voor Snow White and the Huntsman


Beste make-up en kapsels

Lisa Westcott en Julie Dartnell voor Les Misérables

- Howard Berger, Peter Montagna en Martin Samuel voor Hitchcock
- Peter Swords King, Rick Findlater en Tami Lane voor The Hobbit: An Unexpected Journey


Beste visuele effecten

Bill Westenhofer, Guillaume Rocheron, Erik-Jan De Boer en Donald R. Elliott voor Life of Pi

- Janek Sirrs, Jeff White, Guy Williams en Dan Sudick voor The Avengers
- Joe Letteri, Eric Saindon, David Clayton en R. Christopher White voor The Hobbit: An Unexpected Journey
- Richard Stammers, Trevor Wood, Charley Henley en Martin Hill voor Prometheus
- Cedric Nicolas-Troyan, Philip Brennan, Neil Corbould en Michael Dawson voor Snow White and the Huntsman


Beste lied

Skyfall van Adele en Paul Epworth in Skyfall 

- Before My Time van J. Ralph in Chasing Ice 
- Suddenly van Alain Boublil, Claude-Michel Schönberg en Herbert Kretzmer in Les Misérables
- Pi's Lullaby van Mychael Danna en Bombay Jayshree in Life of Pi 
- Everybody Needs a Best Friend van Walter Murphy en Seth MacFarlane in Ted


Beste geluidsmontage

Per Hallberg en Karen Baker Landers voor Skyfall

- Erik Aadahl en Ethan Van der Ryn voor Argo
- Wylie Stateman voor Django Unchained
- Paul N.J. Ottosson voor Zero Dark Thirty
- Eugene Gearty en Philip Stockton voor Life of Pi


Beste geluidsmixage

Andy Nelson, Mark Paterson en Simon Haye voor Les Misérables

- John Reitz, Gregg Rudloff en Jose Antonio Garcia voor Argo
- Ron Bartlett, D.M. Hemphill en Drew Kunin voor Life of Pi 
- Andy Nelson, Gary Rydstrom en Ronald Judkins voor Lincoln
- Scott Millan, Greg P. Russell en Stuart Wilson voor Skyfall


Beste korte documentaire

Inocente van Sean Fine en Andrea Nix

- Kings Point van Sari Gilman
- Mondays at Racine van Cynthia Wade
- Open Heart van Kief Davidson
- Redemption van Jon Alpert en Matthew O'Neill


Beste korte animatiefilm

Paperman van John Kahrs

- Adam and Dog van Minkyu Lee
- Fresh Guacamole van PES
- Head Over Heels van Timothy Reckart
- The Simpsons: The Longest Daycare van David Silverman


Joeri Naanai

Klik op de oranje links voor onze recensies van:

- Silver Linings Playbook: Elke wolk heeft een zilveren randje

- Django Unchained: Met bloed bespat katoen

- Beasts of the Southern Wild: Een dijk van een dochter 


- The Sessions: Sexual healing

- Anna Karenina: Romantische illusies

- The Hobbit: An Unexpected Journey: An Unexpected Disappointment?