The Shape of Water - trailer

Dit nieuwe romantische retrosprookje van de Mexicaanse cineast Guillermo del Toro over de vriendschap tussen een eenzame schoonmaakster in een overheidslaboratorium (gespeeld door Sally Hawkins) en een mysterieus amfibisch wezen won gisterenavond de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië.

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: romantisch drama / fantasy 

Just a business

Killing Them Softly  van Andrew Dominik     ★★★½

De ijzersterke slotscène van Killing Them Softly (2012) vat de cynische teneur van dit nieuwe, beklijvende Amerikaanse misdaaddrama van Andrew Dominik goed samen. Op de avond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen in november 2008 zitten huurmoordenaar Jackie (hoofdrol van Brad Pitt) en een vertegenwoordiger van de plaatselijke maffia (gespeeld door Richard Jenkins) aan de toog van een bar in New Orleans. Terwijl president Obama op de tv een toespraak houdt, neemt Jackie het pleidooi van de president voor een verenigd Amerika van gelijke burgers op de korrel: "This guy wants to tell me we're living in a community. Don't make me laugh. I'm living in America and in America you're on your own. America is not a country; it's just a business. Now fucking pay me."

Brad Pitt (links) en Richard Jenkins.

Wat aan de voormelde slotscène in Killing Them Softly voorafgaat heeft net zo veel weg van een mistroostig psychosociaal portret van de failliete American Dream als van een gangsterfilm. Terwijl de financiële crisis in de herfst van 2008 losbarst, lijkt New Orleans drie jaar na orkaan Katrina nog steeds een rampgebied: leegstand, armoede, werkloosheid, drugsverslaving en criminaliteit houden er lelijk huis. Te midden van deze tristesse beramen de naïeve loser Frankie (Scoot McNairy), de labiele heroïneverslaafde Russell (Ben Mendelsohn) en hun opdrachtgever Johnny "Squirrel" Amato (Vincent Curatola) een overval op de illegale pokerclub van Markie (Ray Liotta). Markie heeft zijn eigen pokercliënteel al eens beroofd en is daarmee de ideale zondebok voor de nieuwe overval. Alles verloopt naar plan. Tot huurmoordenaar Jackie in opdracht van de maffia de waarheid achterhaalt...

Markie (rechts) moet opdraaien voor de nieuwe overval op zijn illegale pokerclub.

Sluipmoordenaars

Huurmoordenaar Jackie is een wandelende contradictie: een killer met een geweten, die zijn slachtoffers bij voorkeur niet in de ogen kijkt wanneer hij hen om het leven brengt. Hij vermoordt ze liever vanop een afstand, zodat hij hun smeekbeden niet moet aanhoren alvorens hij ze een kogel door de kop jaagt: "I like to kill them softly." Dat verklaart meteen de filmtitel.

Terwijl het misdaaddrama zich ontvouwt, hoor je op de achtergrond vaak radio- en tv-fragmenten over de financiële crisis. Niet alleen huurmoordenaars, maar ook de grootbanken, de aandeelhouders van de investeringsbedrijven op Wall Street en hun politieke marionetten, zoals de voormalige Amerikaanse minister van Financiën en Goldman Sachs-puppet Henry "Hank" Paulson, bedienen zich van sluipwegen terwijl zij ten voordele van zichzelf de wereldeconomie 'zachtjes' om zeep helpen. Wat zijn de traders op de beursvloer en de politici in de wandelgangen van de macht anders dan economische hitmen in dienst van de financiële elite...?

Scoot McNairy als Frankie.

Bullshit

De personages in Killing Them Softly zijn de illusie al lang voorbij. Het zijn vrijwel allemaal eenzame mannen; loners die hun kille, verbitterde verdriet verdrinken met alcohol, drugs en betaalde seks. "It's all bullshit", zucht de depressieve en drankzuchtige huurmoordenaar "New York" Mickey (vertolkt door James Gandolfini, beter bekend als de maffiabaas Tony Soprano in de briljante gangsterserie The Sopranos). Mickey is doorgaans te dronken om zijn job als huurmoordenaar efficiënt uit te voeren.

 

James Gandolfini als de gedesillusioneerde hitman Mickey.

De meest stuurloze personificatie van de mistroostige existentiële eenzaamheid die Killing Them Softly doeltreffend oproept is wellicht Russell. Deze verwaaide junkie wordt briljant vertolkt door de Australische acteur Ben Mendelsohn, die eerder al schitterde als de sociopathische crimineel Pope in de knappe misdaadthriller Animal Kingdom (2010) van David Michôd (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Ook de rest van de cast van Killing Them Softly acteert overtuigend, maar het zijn toch vooral de vertolkingen van Gandolfini, Liotta en Pitt die het meest beklljven.

Ben Mendelsohn als de verknipte junkie Russell.

Contrast

Hoofdrolspeler Brad Pitt werkte eerder al samen met de Nieuw-Zeelandse regisseur Andrew Dominik voor de boeiende en visueel verbluffende western The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford uit 2007 (één van onze favoriete westerns). En net als deze sfeervolle en elegische western, wordt ook Killing Them Softly (gebaseerd op de roman Cogan's Trade van George V. Higgins uit 1974) door regisseur Dominik uitgetild boven zijn filmgenre. Hoewel Killing Them Softly als gangsterfilm echo's bevat van de beeldtaal in Martin Scorsese's briljante gangsterkroniek GoodFellas uit 1990 (één van onze favoriete films), van het rauwe realisme in Guy Ritchie's zwarte misdaadkomedie Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en van de naturalistische dialogen in de misdaadfilms van Quentin Tarantino, zorgt de eigenzinnige aanpak van Dominik, die het scenario van Killing Them Softly zelf schreef, voor een gelijkaardig genre-overstijgend resultaat als de hybride stijloefening van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn in diens duistere wraakfilm Drive uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier). Dankzij de tegenstrijdige combinatie van actie en melancholie, van spanning en sfeer, in scènes die de tijd nemen om ook de psychosociale dimensie van crimineel gedrag te evoceren, is Killing Them Softly net als Drive een boeiend buitenbeentje in het genre van de hardboiled misdaadthriller.

Dominik maakt daarbij gebruik van een soundtrack met weemoedige liedjes uit vervlogen tijden om het contrast met het brutale geweld te accentueren, bijvoorbeeld in de memorabele scène waarin de moordende kogels uit Jackie's vuurwapen in slow motion een autoruit verbrijzelen terwijl op de klankband het lieflijke liedje Love Letters Straight From Your Heart van Ketty Lester uit 1961 weerklinkt. Ook het betoverende jazzdeuntje It's Only a Paper Moon uit de tijd van de Grote Depressie illustreert dat Killing Them Softly behalve een gangsterfilm ook een sociaal geëngageerde aanklacht is tegen de oorzaken van de frauduleuze phony economy die aan de basis liggen van de schrijnende bestaansvoorwaarden en de (zelf)destructieve dynamiek in de gewelddadige onderbuik van Amerika.

JN.

It's Only a Paper Moon

I never feel a thing is real
When I'm away from you
Out of your embrace
The world's a temporary parking place

Mmm, mm, mm, mm
A bubble for a minute
Mmm, mm, mm, mm
You smile, the bubble has a rainbow in it

Say, its only a paper moon
Sailing over a cardboard sea
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me

Yes, it's only a canvas sky
Hanging over a muslin tree
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me

Without your love
It's a honky-tonk parade
Without your love
It's a melody played in a penny arcade

It's a Barnum and Bailey world
Just as phony as it can be
But it wouldn't be make-believe
If you believed in me



Killing Them Softly (USA-2012): in de Belgische bioscopen sinds 5 december 2012.

Met: Brad Pitt, Scoot McNairy, Ben Mendelsohn, Ray Liotta, Richard Jenkins, James Gandolfini en Vincent Curatola.

Genre: gangsterfilm / neo noir misdaadthriller / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Killing Them Softly - trailer

Killing Them Softly - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Killing Them Softly: Just a business

Genre: gangsterfilm / neo noir thriller / psychosociaal misdaaddrama

The Cabin in the Woods - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van The Cabin in the Woods: Door de mangel

Genre: horror / komedie

Door de mangel

The Cabin in the Woods  van Drew Goddard     ★★★

Vorige week ben ik met mijn petekind naar de cinema gegaan. Dat doen we wel vaker samen, want ook Efraïm, zo heet ie, is een cinefiel. Hij is 14 jaar jong en stelde voor om naar de nieuwe superheldenfilm The Avengers (2012) te kijken. Ik suggereerde op mijn beurt de nieuwe films Dark Shadows (2012) van Tim Burton of The Cabin in the Woods (2011) van Drew Goddard in diens regiedebuut. Elk van die films is Kinderen Toegelaten. Zoals het een goede peter betaamt, mocht Efraïm de knoop doorhakken. Hij koos uiteindelijk voor The Cabin in the Woods. En dat hebben we ons geen van beiden betreurd. 

Knipogen

De premisse van The Cabin in the Woods is nochtans zo belegen als oude kaas: vijf jongeren trekken naar de bossen om er te logeren in een afgelegen blokhut en krijgen daar natuurlijk spijt van. Al gauw blijkt er iets niet pluis in hun vakantiebestemming. En voor je als kijker "Pas op!" kan roepen, kruipen er uit de donkere bosgrond reeds enkele moorddadige zombies tevoorschijn. Bovendien weten de jongeren niet dat zij via verborgen camera's en microfoons in de gaten gehouden worden vanuit een geheim ondergronds observatiecentrum, waar een team van wel heel erg cynische techneuten blijkbaar een bizar.... Nee, hier stoppen we om de pret niet te bederven. Want pret heeft deze tragikomische griezelprent alvast in overvloed te bieden.

In de kelder van de blokhut ontdekken de jongeren tal van vreemde objecten.



Oké, een sinistere blokhut waar panische jongeren op de hielen gezeten worden door demonische wezens hebben we al gezien in de uitstekende horrorklassieker The Evil Dead van Sam Raimi uit 1981 (één van onze favoriete horrorfilms; lees onze recensie hier, bekijk een filmfragment hier en de hele film hier). Zombies behoren tot een vaste waarde in het horrorgenre sinds de uiterst invloedrijke zombieklassieker Night of the Living Dead van George A. Romero uit 1968. Het vreemde object dat de jongeren in de kelder van The Cabin in the Woods ontdekken, en dat sadomasochistische krachten tot leven wekt, is rechtstreeks gebaseerd op de magische puzzeldoos in de verontrustende griezelfilm Hellraiser van Clive Barker uit 1987 (bekijk de hele film hier). En dat de jongeren stiekem geobserveerd worden door booswichten met een duistere verborgen agenda kwam reeds aan bod in de voyeuristische horrorfilm My Little Eye van Marc Evans uit 2002. En zo zitten er in The Cabin in the Woods nog heel wat andere verwijzingen naar horrorklassiekers. Aan u om ze te ontdekken... 

Ook de vijf hoofdpersonages in The Cabin in the Woods lijken ontleend aan een handboek voor would-be scenaristen van prototypische griezelfilms: de macho Curt (gespeeld door Chris Hemsworth), het blonde sletje Jules (Anna Hutchison), de slome pothead Marty (een grappige Fran Kranz), de zwarte student Holden (Jesse Williams) en de brave Dana (Kristen Connolly) staan respectievelijk symbool voor de Atleet, de Hoer, de Idioot, de Intellectueel en de Maagd.

V.l.n.r.: Chris Hemsworth, Jesse Williams, Anna Hutchison, Fran Kranz en Kristen Connolly.

Zoveel clichés in één film lijkt een recipe for disaster. Maar net als de razend populaire meta-slasher movie Scream van Wes Craven uit 1996 (één van onze favoriete films over seriemoorden), neemt ook The Cabin in the Woods (geschreven door regisseur Drew Goddard en zijn vakgenoot Joss Whedon) de horrorclichés doelbewust op de korrel. De talrijke vette knipogen naar de stereotypes en conventies in het horrorgenre zijn in The Cabin in the Woods slechts een aanleiding om te spelen met het verwachtingspatroon van de kijker en die stereotypes en conventies vervolgens op hun kop te zetten en flink door de mangel te halen. Dat gebeurt bovendien op een manier die zo over the top is dat je als toeschouwer ook tijdens de wreedste scènes vaak in lachen uitbarst. Zo is er het moment waarop één van de zombies Dana te pakken krijgt terwijl het toekijkende personeel in het observatiecentrum vrolijk een feestje bouwt en onverschillig weddenschappen afsluit over de afloop van de slachtpartij. Richard Jenkins en Bradley Whitford zijn trouwens niet alleen in die sequentie hilarisch in hun gortdroge vertolkingen van een duo flegmatieke technici.

Kristen Connolly als Dana.

Fun

Na afloop van de film, besloten Efraïm en ik eensgezind dat het fun was. 

Toen ik in mijn jeugd zelf 14 was, heb ik in een chirolokaal aan de Belgische kust voor het eerst The Evil Dead gezien. Destijds was die film Kinderen Niet Toegelaten en was ik er dus bij wet nog te jong voor, maar daar deden ze bij de chiro niet moeilijk over. Tjongjonge, was me dat een vergissing! Wekenlang had ik nachtmerries! De jeugd van tegenwoordig kan daar blijkbaar allemaal veel beter tegen...

JN.

The Cabin in the Woods (USA-2011): in de Belgische bioscopen sinds 2 mei 2012.

Met: Kristen Connolly, Fran Kranz, Chris Hemsworth, Anna Hutchison, Jesse Williams, Richard Jenkins en Bradley Whitford.

Genre: horror / zwarte komedie

Klik op de oranje link voor de trailer: The Cabin in the Woods - trailer

Fran Kranz als Marty.

Kristen Connolly als Dana.

Anna Hutchison als Jules.