Survival of the misfits

I Think We're Alone Now  van Reed Morano     ★★½

Del wandelt door de lege straten van zijn spookstadje.

Maak kennis met Del (gespeeld door Peter Dinklage): de enige overlevende in een Amerikaans dorp, waar alle andere bewoners stierven tijdens een mysterieuze, wereldwijde ramp. Del is een cynische en introverte misantroop, die zich niet druk maakt dat hij kennelijk de laatste mens op aarde is. Hij was voordien immers al gewend aan zijn eenzaamheid, omdat hij een dwerg is en zijn dorpsgenoten hem als een vreemde eend in de bijt bejegenden. Sinds hij nu ook letterlijk alleen is in zijn spookstadje, maakt Del er het beste van. Zo gaat hij vaak vissen en blijft hij als de voormalige plaatselijke bibliothecaris de dorpsbibliotheek op orde houden. Tussendoor schuimt hij de winkels en huizen van zijn dode dorpsgenoten af om voedsel, bruikbare laptops en batterijen te zoeken, er schoon te maken, de ontbindende lijken te ruimen en foto's te verzamelen voor zijn uitgebreide collectie van gedetailleerde In Memoriam-dossiers over de dode families. Het zijn niet alleen uitingen van Dels overlevingsinstinct, maar ook van zijn obsessieve drang naar orde, want naar eigen zeggen wil hij de chaos in het universum tot een minimum beperken. Kortom, Del voelt zich zoals de zanger in het nummer van de rockgroep R.E.M.: "It's the end of the world as we know it and I feel fine." 

Peter Dinklage als Del.

Dels stabiele routine wordt echter ontregeld wanneer in zijn spookstadje plots een meisje arriveert (gespeeld door Elle Fanning) die de apocalyps ook overleefde. Grace, zo heet de jongedame, is opgewekt, charmant en praatlustig. Dels tegenpool dus, die door hem niet als een saving Grace, maar veeleer als een stoorzender ervaren wordt...

Elle Fanning als Grace.

Geen melodrama

Met een filmtitel die ontleend is aan de gelijknamige liefdesliedjes uit 1967 en 1987 ("there doesn't seem to be anyone around / I think we're alone now / the beating of our hearts is the only sound"), is I Think We're Alone Now (2018) een nieuw post-apocalyptisch drama van de Amerikaanse cineaste Reed Morano over eenzaamheid en het verlangen naar aanvaarding in moeilijke omstandigheden. Dat wordt geïllustreerd door de titel van het boek waarin Grace een oude foto van zichzelf met haar intussen overleden ouders en vrijer bewaart: de beroemde roman Liefde in tijden van cholera uit 1985 van de Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez. Die boektitel suggereert ook dat de wereldwijde ramp waarvan sprake in I Think We're Alone Now misschien het gevolg was van een besmettelijk virus of kwaadaardige bacterie. 

Toch is deze film geen rampenfilm, noch een zwaarmoedig melodrama, dankzij fijne tragikomische momenten in het uitstekende eerste deel van de film. Zo zegt Grace tegen Del: "Has anyone ever told you you're kind of a weird guy." Waarop Del droogjes antwoordt: "Yeah, but they're all dead now." Later vertelt Grace een hilarische vuile grap over een vampier, die we hier niet verklappen. 

Soufflé

De dynamiek tussen de schijnbaar incompatibele misfits Del en Grace is boeiend. Peter Dinklage (beter bekend als het personage Tyrion Lannister in de razend populaire HBO-serie Game of Thrones) en Elle Fanning (bekend van haar rollen in o.m. Somewhere, Super 8, Maleficent, The Neon Demon en The Beguiled) geven in I Think We're Alone Now overtuigend gestalte aan hun tegengestelde personages. 

Maar ondanks de beloftevolle, mysterieuze setup van het scenario (geschreven door Mike Makowsky) en de goede vertolkingen van Dinklage en Fanning, zakt de film in het tweede deel stilaan als een soufflé in elkaar wegens een gebrek aan dramatische ontwikkelingen. Er is weliswaar een interessante plotwending die aanstuurt op een onthullende finale, maar ook die finale lost de hooggespannen verwachtingen niet helemaal in en wordt bovendien te snel afgehaspeld. Dit had spannender en opwindender gekund.

Gevoelig

Op filmtechnisch vlak valt I Think We're Alone Now op door het mooie, delicate camerawerk. Regisseuse Reed Morano stond zelf achter de camera. Zij bewees voordien reeds haar talent als cameravrouw en regisseuse van de eerste drie afleveringen in de bejubelde serie The Haindmaid's Tale. In I Think We're Alone Now koos Morano voor een gelijkaardige visuele stijl: vaak met zacht tegenlicht en weinig dieptescherpte. Dat zorgt voor een toepasselijke desolate, weemoedige en poëtische sfeer, die ons soms deed denken aan de gevoelige fotografie en atmosfeer in het existentiële drama Lost in Translation uit 2003 van Sofia Coppola en in het tragiromantisch sciencefictiondrama her uit 2013 van Spike Jonze (lees onze recensie van her hier en bekijk de trailer hier): ook films over eenzaamheid.

De oogstrelende fotografie in I Think We're Alone Now -let op de betoverende scène met het vuurwerk!- heeft echter ook letterlijk en figuurlijk een schaduwzijde: het veelvuldige gebruik van tegenlicht hult de ogen en gelaatsuitdrukkingen van de personages vaak in schaduwen, wat voor de kijker ten koste gaat van meer inzicht in de gedachten en emoties van de personages.

Op de vakkundige montage (door Madeleine Gavin) valt weinig aan te merken. Zo is er een knap gemonteerde scène waarin Grace door Dels mappen bladert en de foto's van de voormalige dorpsbewoners bekijkt terwijl op de klankband de verre, holle stemmen van de doden weerklinken als echo's uit het verleden.

Adam Taylor componeerde de sfeerversterkende muziek: vooral strijkers, piano en synthesizerklanken, die doorgaans niet te veel afleiden. Soms weerklinkt er een rock- of rapnummer waarnaar Del en/of Grace luisteren, bijvoorbeeld wanneer zij samen in Dels pickup truck zitten en Grace in slow motion begint te headbangen op een rocknummer, terwijl Del achter het stuur zit en zich ongetwijfeld afvraagt wat hij nu verder aanmoet met zijn prettig gestoorde passagier.

Gemiste kans

Conclusie: I Think We're Alone Now is een mooie en poëtische, maar uiteindelijk ook wat teleurstellende film, waarin scenarist Mike Makowsky en regisseuse Reed Morano de kans misten om meer te halen uit het narratieve potentieel van hun beloftevolle post-apocalyptische fabel.

JN.

I Think We're Alone Now (USA-2018): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: Peter Dinklage, Elle Fanning, Paul Giamatti en Charlotte Gainsbourg.

Genre: psychosociaal drama / sciencefiction / mysterie

Klik op de oranje link voor de trailer: I Think We're Alone Now - trailer

I Think We're Alone Now - trailer

I Think We're Alone Now (2018) is nieuw, postapocalyptisch drama dat geregisseerd en gefotografeerd werd door de getalenteerde Amerikaanse cineaste en cameravrouw Reed Morano (die vorig jaar de drie eerste afleveringen van de bejubelde serie The Handmaid's Tale inblikte).  

De hoofdrollen in I Think We're Alone Now worden vertolkt door:

- Peter Dinklage, beter bekend als het personage Tyrion Lannister in de razend populaire HBO-serie Game of Thrones; 

- en Elle Fanning, bekend van o.m. haar rollen in Somewhere (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), Super 8 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), Maleficent, The Neon Demon (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en The Beguiled.  

Lees onze recensie van I Think We're Alone Now hier en bekijk de trailer hieronder: 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelstalige ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: psychosociaal drama / sciencefiction / mysterie

Klik op de oranje link voor onze recensie van I Think We're Alone Now: Survival of the misfits

20th Century Women - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)


Genre: existentieel drama / tragikomedie

Narcissus op de catwalk

The Neon Demon  van Nicolas Winding Refn     ★★★   

Volgens de antieke Romeinse dichter Ovidius was de Griekse mythologische figuur Narcissus een jonge en knappe, maar zelfzuchtige halfgod die zo verliefd werd op zichzelf dat hij alleen nog maar oog had voor zijn eigen spiegeldbeeld, wegkwijnde en stierf. De mythe van Narcissus is ook voelbaar in The Neon Demon (2016): een nieuw, hypergestileerd psychosociaal drama met thrillerallure van de Deens-Amerikaanse cineast Nicolas Winding Refn, die cultstatus verwierf met zijn vorige films Drive uit 2011 (lees onze recensie hier en bekijk een filmfragment hier) en Only God Forgives uit 2013 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Net zoals Narcissus, wiens naam bewaard bleef in het begrip 'narcisme' (ziekelijke zelfverheerlijking), zijn ook de hoofdpersonages in The Neon Demon in de narcistische ban van hun eigen en elkaars uiterlijk. En daar betalen ook zij een hoge prijs voor...

Jaloezie

The Neon Demon draait om Jesse (gespeeld door Elle Fanning): een mooi, 16-jarig meisje dat net van een klein stadje in de Amerikaanse staat Georgia naar de glamoureuze grootstad Los Angeles verhuisd is in de hoop er als fotomodel carrière te maken in de modewereld. 

Elle Fanning als Jesse.

Jesse geraakt bevriend met de grimeuse Ruby (Jena Malone), maar ze stuit ook op de jaloezie van Gigi (Bella Heathcote) en Sarah (Abbey Lee Kershaw): twee oudere en ervaren supermodellen die Jesse's jeugd en natuurlijke schoonheid als een bedreiging ervaren. Jesse valt meteen in de smaak van een groot modellenagentschap en mag poseren voor een bekende fotograaf. Wanneer zij ook mag meelopen in een modedefilé van een toonaangevende couturier, neemt de jaloezie in haar omgeving toe en geraakt Jesse stilaan geïsoleerd. Wat volgt, verklappen we niet, maar u mag zich met Refn in de regiestoel sowieso verwachten aan bloedmooie beelden, raadselachtige metaforen, onderhuidse spanning, een onvoorspelbare plot en geweld.

Abbey Lee Kershaw als Sarah (links) en Bella Heathcote als Gigi.

Sneeuwwitje

Het door Refn zelfgeschreven verhaal van The Neon Demon is niet alleen een postmoderne Narcissusfabel, maar ook een eigentijdse variant op het oude Duitse sprookje over Sneeuwwitje, met Jesse als een Sneeuwwitje op de catwalk die de jaloezie wekt van rivaliserende, boze modekoninginnen in een oppervlakkig wereldje waar alles draait om uiterlijkheden en zelfbevestiging. "Beauty isn't everything; it's the only thing", aldus de couturier die Jesse verkiest boven Gigi en Sarah. Over de openingsbeelden van The Neon Demon, waarin Jesse op een sofa poseert voor een fotograaf, zei regisseur Refn overigens zelf: "Elle Fanning lying on the couch, covered in blood. Death and beauty. Snow White just died."

Rivaliserende, jaloerse vrouwen die elkaar de duvel aandoen zijn een dankbaar thema dat in de filmgeschiedenis wel vaker aangeboord werd. Denk bijvoorbeeld aan het visueel meesterwerk Black Narcissus (1947) van Michael Powell en Emeric Pressburger (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier), All About Eve (1950) van Joseph L. Mankiewicz, Showgirls (1995) van Paul Verhoeven, Black Swan (2010) van Darren Aronofsky (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en Passion (2012) van Brian De Palma (bekijk de trailer hier). The Neon Demon deed ons ook denken aan het literaire universum van de briljante Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis. De personages in zijn romans, met name in zijn verfilmde schandaalroman American Psycho (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), zijn bijna allemaal ijdele, lege, gealiëneerde en eenzame personages die oppervlakkige, materialistische levens leiden en niet in staat zijn tot echte empathie. Net als de hoofdpersonages in The Neon Demon dus, wier levens in het teken staan van modieuze kleding, make-up, magerzucht en de juiste, meest fotogenieke pose.

Schone schijn

De Neon Demon in de filmtitel, die als een driehoekige geometrische figuur verschijnt, staat symbool voor drie verleidelijke aspecten van schoonheid: Sarah symboliseert uiterlijke schoonheid, Gigi (die plastische chirurgie onderging) kunstmatige schoonheid, en Jesse innerlijke schoonheid. Die aspecten maken allemaal deel uit van Jesse. Wanneer zij echter in de val van het narcisme trapt, verandert de driehoek van kleur: van blauw (het water waarin Narcissus zich spiegelt) naar rood (gevaar). Jesse wordt een leeg canvas en begint haar identiteit en zelfbeeld te ontlenen aan het imago dat anderen op haar projecteren. Tot zij niets meer dan trendy kleding en make-up is: een modepopje onder wier wisselende verpakking vooral egocentrische ambitie schuilgaat. Zelfs haar fotogenieke onschuld blijkt nu geveinsd. Wat rest zijn fragmenten van een identiteit, die als stukken van een gebroken spiegel de op haar geprojecteerde imago's weerspiegelen. Spiegels spelen in The Neon Demon, net als in de mythe van Narcissus en in de balletthriller Black Swan, overigens een centrale rol (bekijk een interview met Darren Aronofsky en Natalie Portman over spiegels in Black Swan hier). In The Neon Demon kijken Jesse, Ruby, Gigi en Sarah vaak in spiegels naar zichzelf. Maar wat weerspiegeld wordt is slechts oppervlakte. Schone schijn.

Jena Malone als de grimeuse Ruby.

Kil

Actrice Elle Fanning -een natuurtalent dat op 12-jarige leeftijd doorbrak met haar schitterende vertolking in de existentiële tragikomedie Somewhere uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier)- acteert in The Neon Demon behoorlijk als Jesse, maar zij mist toch wat charisma en maturiteit voor haar complexe hoofdrol. Dat ligt echter ook aan het scenario en de regie, want Refn focust in The Neon Demon vooral op de beelden en de sfeerschepping, wat ten koste gaat van de diepgang van de personages en een vrij afstandelijke, kille film oplevert. Wellicht was dat een bewuste keuze, want The Neon Demon gaat nu eenmaal over de oppervlakkigheid van het modewereldje. 

Jena Malone, Bella Heathcote en Abbey Lee Kershaw acteren uitstekend als Ruby, Gigi en Sarah. Vooral Kershaw -ook in het echte leven een professioneel model- maakt indruk met haar veelzijdige en genuanceerde vertolking van de raadselachtige Sarah. Hoog tijd dat iemand haar eens in een hoofdrol cast. 

Abbey Lee Kershaw als Sarah.

O ja: Hollywoodster Keanu Reeves speelt in The Neon Demon een dubieuze moteleigenaar, maar zijn bijrolletje is verwaarloosbaar.

Hypergestileerd

Zoals we van Refn gewoon zijn, is The Neon Demon een hypergestileerde en visueel verbluffende productie, met tal van elementen die doen denken aan de films van onder anderen Dario Argento (felle kleuren, slasherhorror), Stanley Kubrick (symmetrische beeldcomposities, dolly in of push in van de camera), Michael Mann (sfeervolle, desolate stadsbeelden en synthesizermuziek) en Brian De Palma (knappe camerabewegingen, slow motion).

De meest markante invloed op The Neon Demon is wellicht het oeuvre van de getalenteerde Amerikaanse cultcineast David Lynch. Dat blijkt niet alleen uit het unheimliche set design (bijvoorbeeld in de groezelige motelkamer van Jesse) en de onheilspellende soundscapes, maar ook uit het scenario, waarin dromen letterlijk en figuurlijk evolueren naar nachtmerries. Net zoals de gefrustreerde lesbienne Diane in het door Lynch geregisseerde Mulholland Drive uit 2001 (één van onze favoriete films) droomt van een ideale wereld waarin zij als haar gedroomde alter ego Betty een getalenteerde actrice is en het hart verovert van de vrouw op wie zij verliefd is, gaat ook The Neon Demon over onbeantwoorde verlangens. En net zoals Lynch, pakt Refn dat op zijn eigen, gedurfde manier aan. Zo duiken er in The Neon Demon zelfs scènes met necrofilie en kannibalisme op. Die scènes herinneren trouwens aan het slot van de meeslepende roman Das Parfum: de bestseller van de Duitse schrijver Patrick Süskind uit 1985, waarin het eenzame hoofdpersonage ten onder gaat aan het verlangen dat hij bij anderen voedt. Maar spijts de thriller- en horrorelementen in The Neon Demon, wordt de film pas echt spannend naar het einde toe.

Het set design in The Neon Demon doet soms denken aan de films van David Lynch.

Ironisch

Samenvattend, kunnen we besluiten dat The Neon Demon een bizarre, boeiende fabel over het verlangen naar schoonheid is die verschillende betekenislagen omvat en openstaat voor uiteenlopende interpretaties. Dat soort van eigenzinnige films verdient aanmoediging. Ook al lijkt regisseur Refn zijn publiek soms doelbewust te willen verwarren en shockeren.

 

In feite is de mythe van Narcissus niet alleen van toepassing op de personages in The Neon Demon, maar ook een beetje op Refn zelf. Hij is onmiskenbaar in de ban van zijn eigen stijl. Dat levert unieke, oogstrelende en interessante films op, die echter ook wat geforceerd en blasé overkomen. In het geval van The Neon Demon is dat ironisch, want de film is bedoeld als een kritiek op kunstmatige schoonheid en ijdelheid, maar voelt zelf ook een beetje kunstmatig en protserig aan. Wanneer Refn er in zou slagen om zijn eigen ego en cinefiele bewijsdrang wat meer opzij te zetten, en films zou beginnen maken waarin stijl niet langer ten koste gaat van het verhaal en de personages, dan zou deze getalenteerde cineast misschien zijn eerste voldragen meesterwerk kunnen afleveren.     

JN.

The Neon Demon (Frankrijk/Denemarken/USA-2016): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: Elle Fanning, Jena Malone, Abbey Lee Kershaw en Bella Heathcote.

Genre: thriller / psychosociaal drama / horror

Klik op de oranje link voor de trailer: The Neon Demon - trailer

The Neon Demon - trailer

Elle Fanning vertolkt een jong fotomodel dat af te rekenen krijgt met een groepje jaloerse, door schoonheid geobsedeerde vrouwen in deze nieuwe psychologische thriller van de Deense cultcineast Nicolas Winding Refn (bekend van Drive en Only God Forgives).

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Klik op de oranje link voor onze recensie van The Neon Demon: Narcissus op de catwalk

Genre: psychologische thriller / psychosociaal drama / horror

Maleficent - trailer

Angelina Jolie speelt de boze heks in deze nieuwe 3D Disney-adaptatie van het wereldberoemde sprookje De Schone Slaapster.

De film komt bij ons op 28 mei 2014 in de zalen.
 

 

 

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)

 

 

Genre: sprookje / fantasy / avontuur / actie / drama


 

Buitenbeentjes

Super 8  van J.J. Abrams     ★★★

Anno 1979 gaat alles zijn doodgewone gangetje in het (fictieve) Amerikaanse stadje Lillian, Ohio. Tot de 13-jarige Joe Lamb (mooie rol van Joel Courtney) zijn moeder verliest na haar dodelijke ongeval in de lokale staalfabriek. Joe heeft het daar heel moeilijk mee en zoekt afleiding bij zijn vier schoolvriendjes. Onder leiding van Joe's beste vriend en would-be-cineast Charles (Riley Griffiths) wil het vijfttal samen een amateuristische zombiefilm inblikken. Charles weet zelfs hun bevallige schoolgenootje Alice (Elle Fanning) te overtuigen om de vrouwelijke hoofdrol in zijn Super8-filmpje te spelen. Tijdens hun opname van een romantische scène op het perron van het plaatselijke treinstationnetje rijdt echter plots een wagen in op een passerende trein. De trein ontspoort en er kruipt 'iets' uit één van de wagons. Zonder dat de zes kinderen het zelf beseffen, hebben zij gefilmd wat er uit de trein kroop. De honden in het stadje nemen allemaal de benen, want ze voelen dat er onheil in de lucht hangt...

E.T. achterna

Super 8 (2011) is een nieuw sciencefictionavontuur voor het hele gezin, geschreven en geregisseerd door de Amerikaanse cineast J.J. Abrams, in de lijn van Stevens Spielbergs klassiekers E.T. uit 1982 (één van onze favoriete sciencefictionfilms) en Close Encounters of the Third Kind uit 1977 (bekijk een filmfragment hier). 

Spielberg (één van onze favoriete regisseurs) trad trouwens op als co-producent van Super 8 en dat blijkt ook uit het onderhoudende eerste deel van de film dat, net als E.T., de juiste balans vindt tussen de graduele spanningsopbouw van het sciencefictionverhaal en de prettig gestoorde vriendschap tussen de kinderen. 

Het scenario van regisseur Abrams bevat ook een aantal interessante subplots: de moeizame relatie tussen Joe en zijn vader (tevens de lokale hulpsheriff), de romantische perikelen tussen Joe en Alice (wier vader verantwoordelijk blijkt voor de dood van Joe's moeder) en de vriendschap tussen Joe en Charles (die onder druk komt te staan omdat beiden verliefd zijn op Alice). Alle protagonisten, inclusief het meerpotige 'ding' uit de trein, blijken uiteindelijk buitenbeentjes te zijn die zoeken naar begrip en aanvaarding.

Die boeiende coming-of-age-thematiek moet in het tweede deel van de film echter het veld ruimen voor een stereotiepe, action-packed Hollywoodfinale. En, net als in E.T., zijn het natuurlijk de kinderen die zich van hun beste kant tonen terwijl zij het opnemen tegen volwassen boosdoeners...

Ondanks het voorspelbare slot en de soms wat teleurstellende special effects, is Super 8 vakkundig vermaak met leuke vertolkingen van de tienercast. 

Elle Fanning, die ook al schitterde in Sofia Coppola's Somewhere (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), en Joel Courtney zorgen samen in Super 8 als Alice en Joe voor de fijngevoelige noot in deze commerciële spektakelprent.

Alice (Elle Fanning) en Joe (Joel Courtney)
onderzoeken een vreemd object dat deel uitmaakte
van de geheime lading in de ontspoorde trein.

Jammer dat regisseur J.J. Abrams (bekend van de films Mission: Impossible III en Star Trek en van de serie Lost) in de tweede helft van Super 8 afwijkt van zijn oorspronkelijke inspiratiebron: zijn eigen jeugd, toen hij met zijn toenmalige vrienden zelf nog geïmproviseerde scenario's verfilmde op 8millimeter-pellicule. Zoals dat zo vaak gaat in Hollywood, is ook Abrams gezwicht voor de production value van militair machtsvertoon en grote explosies. Middels de meerwaarde die de tieners in Super 8 aan de production value van hun zombiefilmpje toekennen, neemt Abrams trouwens impliciet zijn eigen film op de korrel.

Super 8 zal ongetwijfeld in de smaak vallen van heel wat bioscoopbezoekers, maar komt slechts bij momenten in de buurt van het geniale entertainment dat Steven Spielberg bijna 30 jaar geleden in E.T. op het witte doek toverde.             

JN.

Super 8 (USA-2011): in de Belgische bioscopen sinds 27 juli 2011.

Met: Joel Courtney, Elle Fanning, Kyle Chandler, Riley Griffiths, Ryan Lee en Ron Eldard.

Genre: sciencefiction / thriller / avontuur / coming-of-age-tienerdrama / mysterie / actie

Klik op de oranje link voor de trailer: Super 8 - trailer

Super 8 - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: sciencefiction / thriller / avontuur / coming-of-age-tienerdrama / mysterie / actie

Klik op de oranje link voor onze recensie van Super 8: Buitenbeentjes

Vicieuze cirkel

Somewhere  van Sofia Coppola     ★★★½

In het openingsshot van deze nieuwe, charmante tragikomedie van Sofia Coppola zien we het hoofdpersonage in zijn zwarte Ferrari rondjes rijden op een racebaan in de woestijn: een toepasselijke metafoor voor de vicieuze cirkel waarin het lege leventje van de succesvolle Hollywoodacteur Johnny Marco (glansrol van Stephen Dorff) beland is. 

Tussen de opnames van zijn populaire films in, vult Johnny zijn dagen met saaie persconferenties, drank, feestjes en oppervlakkige seks met actrices, stripteaseuses en groupies. Wanneer een journalist aan Johnny vraagt om zichzelf te beschrijven, staat de eenzame, verveelde vedette met zijn mond vol tanden. Later in de film geeft hij snikkend toe: "I'm nothing." Op een dag vraagt zijn ex hem om op hun 11-jarige dochter Cleo (Elle Fanning) te passen. Terwijl Cleo op bezoek is, begint Johnny te beseffen dat hij zijn leven een nieuwe wending moet geven...

Stephen Dorff als Johnny

en Elle Fanning als Cleo.

De rol van zijn leven



Stephen Dorff speelt de rol van zijn leven in Somewhere (2010): een intimistische film over eenzaamheid en (het gebrek aan) liefde. Wellicht omdat Dorff in het door Sofia Coppola zelfgeschreven scenario ook enkele van zijn persoonlijke ervaringen als bekende acteur  herkende, want roem isoleert eenieder die er deel aan heeft. Dorff speelt het 'klein' en laat het aan de kijker over om de gedachten en gevoelens van Johnny in te vullen terwijl hij samen met Cleo doodgewone, maar daarom niet minder betekenisvolle vader-dochter-momenten beleeft. De spontane interactie met zijn 12-jarige tegenspeelster Elle Fanning, die als actrice een natuurtalent pur sang blijkt, draagt bij tot de geloofwaardigheid van dit bescheiden filmpareltje.

Een film met een ziel

De tragikomische humor is subtiel, het tempo melancholisch, de dialogen recht uit het hart en uit het leven gegrepen, en het mooie open einde een verademing in vergelijking met de platte happy endings die Hollywood ons zo vaak door de strot ramt. Een film met een ziel dus.

Somewhere won de Gouden Leeuw op het voorbije Filmfestival van Venetië.

JN.

Somewhere (USA-2010): in de Belgische bioscopen vanaf 5 januari 2011.

Met: Stephen Dorff, Elle Fanning en Chris Pontius.

Genre: existentieel drama / tragikomedie

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Somewhere - trailer

- nieuws: Sofia Coppola wint Gouden Leeuw voor Somewhere

- onze keuze voor Stephen Dorff als de beste acteur van het jaar: De beste films van 2011

Somewhere - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje links:

- voor onze recensie van Somewhere: Vicieuze cirkel

- voor nieuws: Sofia Coppola wint Gouden Leeuw voor Somewhere

Genre: existentieel drama / tragikomedie

NIEUWS!

Sofia Coppola

wint Gouden Leeuw voor

Somewhere

Stephen Dorff en Elle Fanning.

Sofia Coppola, dochter van de gerenommeerde Amerikaanse regisseur Francis Ford Coppola en ook zelf een getalenteerde cineaste, is op het filmfestival van Venetië bekroond met de Gouden Leeuw voor haar nieuwe film Somewhere. Quentin Tarantino, voorzitter van de festivaljury én ex-partner van Sofia Coppola, overhandigde de Gouden Leeuw persoonlijk aan de regisseuse en noemde haar film "betoverend".

Somewhere vertelt het verhaal van Johnny Marco, een beroemde Hollywoodacteur die zich verliest in drank, feestjes en oppervlakkige seks. Tot zijn elfjarige dochter Cleo bij hem komt logeren... De rol van Johnny wordt briljant vertolkt door de Amerikaanse acteur Stephen Dorff, die van de dochter door zijn twaalfjarige landgenote Elle Fanning.

Het is niet de eerste keer dat de filmkunsten van de 39-jarige Sofia Coppola geprezen worden. In 2004 kreeg ze niet alleen een Oscar voor haar scenario van het poëtisch liefdesdrama Lost in Translation (met Bill Murray en Scarlett Johansson), maar ook Oscarnominaties voor beste regie en beste film. Haar intimistisch filmdebuut The Virgin Suicides viel vier jaar eerder al in de smaak van pers en publiek.

Zo vader, zo dochter



De appel valt blijkbaar niet ver van de boom. Sofia's vader Francis Ford Coppola is immers een van 's werelds meest gerespecteerde en bekroonde cineasten. Zijn filmografie omvat verschillende meesterwerken, zoals de magistrale mafiatrilogie The Godfather vanaf 1972, de psychosociale paranoiathriller The Converstation uit 1974, het kritische anti-oorlogsepos Apocalypse Now uit 1979 en het poëtische jeugdbende-drama Rumble Fish uit 1983. Maar zelfs dochters van filmlegendes moeten zich blijven bewijzen, zoals vier jaar geleden bleek, toen Sofia Coppola's vorige film Marie Antoinette tijdens de première op het filmfestival van Cannes op boegeroep onthaald werd.

Francis Ford Coppola en zijn dochter Sofia
in een beeld dat de beroemde fotografe Annie Leibovitz
maakte voor een advertentie van het handtassenmerk Louis Vuitton.

Andere laureaten

De Zilveren Leeuw voor beste regie en de prijs voor beste scenario gingen naar de Spanjaard Alex de la Iglesia voor diens horrorfilm Balade Triste de Trompeta. De Amerikaan Vincent Gallo werd in Venetië verkozen tot beste acteur voor zijn vertolking van een Amerikaanse Talibanstrijder in Essential Killing van de Poolse regisseur Jerzy Skolimowski. Die film kreeg ook de Speciale Prijs van de Jury. De Française Ariane Labed werd uitgeroepen tot beste acrice voor haar rol in het drama Attenberg van Athina Rachel Tsangari. En de prijs voor beste debuutvertolking ging naar de Oekraïense Mila Kunis voor haar bijrol in Darren Aronofsky's nieuwe psychologische balletthriller Black Swan.

Somewhere loopt sinds 5 januari 2010 in de Belgische zalen.

JN.

Genre: tragikomedie / exisentieel drama

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Somewhere: Vicieuze cirkel

- de trailer: Somewhere - trailer

Stephen Dorff, Sofia Coppola en Elle Fanning
kwamen naar Venetië om daar samen hun nieuwe film voor te stellen.