NIEUWS!

 

Addio 

GoodFella

            

Ray Liotta

1954 - 2022

Afgelopen donderdag, op 26 mei 2022, is de Amerikaanse acteur Ray Liotta op 67-jarige leeftijd onverwacht overleden in zijn slaap, terwijl hij in de Dominicaanse Republiek verbleef voor de opnames van zijn rol in de nieuwe thriller Dangerous Waters van John Barr. Liotta was een uitstekende acteur, die vooral herinnerd zal worden voor zijn beklijvende hoofdrol van de Amerikaanse misdadiger Henry Hill in Martin Scorsese's briljante gangsterkroniek GoodFellas.

"As far back as I can remember, I always wanted to be a gangster", aldus Ray Liotta in zijn doorbraakrol van Henry Hill aan het eind van de memorabele openingssequentie in GoodFellas uit 1990: één van onze favoriete films, onder regie van de Amerikaanse meestercineast Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs; lees ons biografische portret van Scorsese uit 2013 hier). 

Bovenstaande legendarische quote was de eerste van een talrijke resem onvergetelijke quotes die Liotta debiteerde in GoodFellas (bekijk de trailer hier en een filmfragment hier).

Voordien had de in New Jersey geboren en getogen acteur reeds meegespeeld in vijf films. Zo vertolkte hij een bijrol in de romantische komedie Something Wild van Jonathan Demme uit 1986, die Liotta een Golden Globe-nominatie voor beste mannelijke bijrol opleverde. In 1989 belichaamde hij de geest van de Amerikaanse honkbalspeler "Shoeless Joe" Jackson in het succesvolle sportdrama Field of Dreams van Phil Alden Robinson. 

Maar het was pas Liotta's schitterende hoofdrol van de egocentrische, ontrouwe en coke snuivende gangster Henry Hill in GoodFellas waarmee de acteur in 1990 wereldwijd doorbrak en bijdroeg tot het succes van één van de beste en meest iconische gangsterfilms aller tijden. Met die glansrol veroverde hij ook een plek in Onze Top 150 van de beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis.

Ray Liotta als de coke snuivende gangster Henry Hill
in de intense, briljant gemonteerde sequentie 
die voorafgaat aan Henry's arrestatie in GoodFellas. 

Van alle filmrollen die Liotta nadien in de loop der jaren vertolkte -en dat waren er zo'n 80- koesteren wij vooral:

- zijn uitstekende hoofdrol van de stalkende, sociopathische politieagent Pete Davis in de beklijvende psychosociale misdaadthriller Unlawful Entry van Jonathan Kaplan uit 1992, één van onze favoriete politiefilms, waarvoor Liotta in 1993 de MTV Award voor beste movie villain won en wij hem bekroonden met een tweede vermelding in Onze Top 150 van de beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis;

Ray Liotta als de ontspoorde politieman Pete Davis
in Unlawful Entry.

- en Liotta's veelzijdige en doorleefde bijrol van Gary "Figgsy" Figgis: één van de corrupte flikken in het meeslepende psychosociaal misdaaddrama Cop Land van James Mangold uit 1997, ook één van onze favoriete politiefilms.

Ray Liotta als de corrupte politieman Gary "Figgsy" Figgis
in Copland.

Hieronder kan u genieten van een briljant filmfragment uit GoodFellas, met Ray Liottta als Henry Hill en met zijn flamboyante tegenspeler Joe Pesci als de onvoorspelbare en opvliegende maffioso Tommy DeVito (ook één van de beste schurken en feeksen in de filmgeschiedenis), terwijl het gangsterduo te zien is in de fameuze, even spannende als grappige "Funny how?"-barscène waarnaar onze filmblog vernoemd is.

Joeri Naanai

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)
 

De favoriete film van

George W. Bush

is... een oorlogsfilm

                                                      

Een screenshot uit Saving Private Ryan van Steven Spielberg.

Dat Amerikaanse presidenten vaak oorlogszuchtig zijn in de politieke arena, wist u al. Maar wist u ook dat ze in hun vrije tijd graag naar oorlogsfilms kijken? All the President's Movies -een door de Amerikaanse acteur Martin Sheen gepresenteerde tv-documentaire van Brett Hudson en Bert Kearns uit 2003- biedt een veelzeggend overzicht van de favoriete films die de Amerikaanse presidenten door de jaren heen bekeken in onder meer het Witte Huis in Washington D.C., het presidentiële buitenverblijf Camp David in Maryland en in het presidentiële vliegtuig Air Force One. Hoewel All the President's Movies goeddeels gebaseerd is op een dagboek dat Paul Fischer tussen maart 1953 en maart 1986 bijhield als de toenmalige officiële filmprojectionist in het Witte Huis, onthult de documentaire ook de filmkeuzes van de latere presidenten Bill Clinton en George W. Bush.

De eerste film die ooit in het Witte Huis vertoond werd, was de stille zwart-wit film The Birth of a Nation van de Amerikaanse filmpionier D.W. Griffith uit 1915: een virtuoos maar omstreden, want racistisch historisch epos dat behoort tot de invloedrijkste films aller tijden.  

High Noon

De populairste film van de machtigste politici ter wereld blijkt High Noon te zijn: een klassieke zwart-wit western uit 1952 van Fred Zinnemann, met Hollywoodiconen Gary Cooper en Grace Kelly in de hoofdrollen. President Dwight Eisenhouwer zag de film minstens drie keer, Bill Clinton wel 20 keer. Burt Kearns, de co-regisseur van All the Presidents’ Movies, verklaarde de presidentiële liefde voor High Noon in de krant Los Angeles Times als volgt: “De film kan gezien worden als een metafoor voor het presidentschap. Het hoofdpersonage is een charismatische man die doet wat hij moet doen. Hij is een eenzaat met een morele plicht. Hij lijkt op het beeld dat presidenten graag van zichzelf ophangen.”

Veelzeggend

De avond vóór de dodelijke moordaanslag op president John F. Kennedy in Dallas, zag hij in Witte Huis de James Bond-film From Russia with Love (1963) van Terence Young, met Sean Connery in de hoofdrol als de Britse geheim agent 007.

Sean Connery als James Bond in From Russia with Love.

In 1970, ten tijde van de Vietnamoorlog, keek president Richard Nixon in het Witte Huis twee keer in dezelfde week naar zijn favoriete film: het biografisch oorlogsdrama Patton (1970) van Franklin J. Schaffner met George C. Scott in de titelrol van de Amerikaanse generaal George S. Patton. Toeval of niet, president Nixon deed dat vlak vóór hij het bevel gaf tot de geheime Amerikaanse bombardementen in Cambodja...

George C. Scott als generaal George S. Patton in Patton.

Jimmy Carter was de meest cinefiele van de Amerikaanse presidenten: tijdens zijn 4-jarige ambtstermijn zag hij in het Witte Huis zo’n 580 films -dat is er één om de 2,5 dagen!- waaronder het grauwe existentiële stadsdrama Midnight Cowboy (1969) van John Schlesinger, met John Voight en Dustin Hoffman in de hoofdrollen. 

John Voight (links) en Dustin Hoffman in Midnight Cowboy.

Na het bekijken van de apocalyptische tv-film The Day After (1983) over een wereldwijde kernwapenoorlog, schreef president Ronald Reagan (voordien zelf een Hollywoodacteur) een brief met montage-advies naar regisseur Nicholas Meyer, die de brief naar verluidt prompt verscheurde.

Screenshot uit de tv-film The Day After.

President Bill Clinton koos tijdens zijn mandaat voor uiteenlopende films, zoals onder meer de romantische komedie Strictly Ballroom (1992) van Baz Luhrmann, het aangrijpende holocaustdrama Schindler’s List (1993) van Steven Spielberg en het romantisch oorlogsdrama The English Patient (1996) van Anthony Minghella. Clintons favoriete film was de existentiële tragikomedie American Beauty (1999) van Sam Mendes. Grappig hoe de camera in de documentaire All The Presidents' Movies langzaam omhoog kruipt over het naakte, met rozenblaadjes bedekte lichaam van de jonge, bevallige actrice Mena Suvari op de beroemde filmposter van American Beauty, terwijl Clinton enthousiast vertelt over zijn lievelingsfilm...

De favoriete film van president George W. Bush was Steven Spielbergs realistisch in beeld gebracht oorlogsdrama Saving Private Ryan (1998). Dat verbaast u wellicht niets. Maar Bush koos ook voor het fantasy-honkbaldrama Field of Dreams (1989) van Phil Alden Robinson, met Kevin Costner in de hoofdrol, en voor de prettig gestoorde spionageparodie Austin Powers: International Man of Mystery (1997) van Jay Roach, met Mike Meyers in zijn hilarische dubbelrol van de flamboyante Britse spion en rokkenjager Austin Powers en van de kale boosdoener Dr. Evil.   

Zeg me van welke films je houdt, en ik zal zeggen wie je bent...

Joeri Naanai

Top 10 

van de favoriete films 

in het Witte Huis

1. High Noon - een western van Fred Zinnemann uit 1952.

2. Bad Day at Black Rock - een neo-westernthriller van John Sturges uit 1955.

3. Casablanca - een romantisch oorlogsdrama van Michael Curtiz uit 1942.

4. Roman Holiday - een romantische komedie van Willliam Wyler uit 1953.

5. Patton - een biografisch oorlogsdrama van Franklin J. Schaffner uit 1970.                    

6. Sabrina - een romantische komedie van Billy Wilder uit 1954.

7. A Man For All Seasons - een middeleeuws historisch drama van Fred Zinnemann uit 1966.

8. The Longest Day - een oorlogsfilm over de D-day tijdens de Tweede Wereldoorlog van Ken Annakin, Andrew Marton, Bernhard Wicki en Darryl F. Zanuck uit 1962.

9. The Bridge on the River Kwai - een oorlogsdrama van David Lean uit 1957.

10. Field of Dreams - een fantasy-honkbaldrama van Phil Alden Robinson uit 1989.