NIEUWS! 

Omar Sharif 

overlijdt aan hartaanval

De Egyptische acteur Omar Sharif is gisteren in een ziekenhuis in de Egyptische hoofdstad Caïro overleden aan een hartaanval. Hij werd 83. Sharif zal vooral herinnerd worden voor zijn rollen in de succesvolle filmklassiekers Lawrence of Arabia, Doctor Zhivago en Funny Girl.

Geboren op 10 april 1932 in de Egyptische stad Alexandrië als Michel Demitri Chalhoub, behoorde Sharif tot een christelijk gezin van Syrisch-Libanese komaf. Na zijn studies wiskunde en fysica aan de universiteit van Caïro, werkte hij een tijdje in het houtbedrijf van zijn vader. Daarna trok Sharif naar Londen om er acteerlessen te volgen aan de Royal Academy of Dramatic Art.

Doorbraak

Sharifs professionele filmcarrière begon in 1954 met zijn hoofdrollen in twee films van de Egyptische cineast Youssef Chahine: 

- als de jonge Egyptische ingenieur Ahmed in het romantisch sociaal drama Siraa Fil-Wadi (aka The Blazing Sun);

- als de jonge, rebelse bedoeïene Essam in het avontuurlijk drama Shaytan Al-Sahra (aka Devil in the Desert). 

Een jaar later bekeerde Sharif zich tot de islam om te kunnen trouwen met de Egyptische actrice Faten Hamama, die hij had leren kennen op de set van Siraa Fil-Wadi, waarin zij de love interest speelt.

Met Faten Hamama in Siraa Fil-Wadi.

Sharifs internationale doorbraak volgde in 1962 met zijn doorleefde vertolking van de loyale Arabier Sherif Ali ibn el Kharish in het epische en visueel verbluffende meesterwerk Lawrence of Arabia (één van onze favoriete historische drama's, alsook één van onze favoriete road movies en één van onze favoriete films tout court) onder regie van de Engelse meestercineast David Lean (één van onze favoriete regisseurs). Het leverde Sharif een Oscarnominatie voor beste mannelijke bijrol en een Amerikaans filmcontract op. Bekijk de hele film hier.

Met Peter O'Toole (links) in Lawrence of Arabia.

Twee jaar later speelde Sharif een bijrol als de Armeniër Sohamus in het sfeervolle Romeinse epos The Fall of the Roman Empire van de Amerikaanse cineast Anthony Mann uit 1964 (ook één van onze favoriete historische drama's). Bekijk de hele film hier.

Filmster

Een wereldster werd Sharif in 1965, toen hij het Russische titelpersonage vertolkte in de kaskraker Doctor Zhivago: een eveneens door David Lean geregisseerd tragiromantisch oorlogsdrama, naar de gelijknamige roman uit 1957 van de Russische schrijver Boris Pasternak. De doorleefde vertolking van Sharif leverde hem onder meer een Golden Globe op. 

Met Julie Christie in Doctor Zhivago.

Ook de romantische musical Funny Girl van de Amerikaanse Hollywoodregisseur William Wyler uit 1968, waarin Sharif aan de zijde speelt van Barbra Streisand, sloeg aan bij het publiek.

Met Barbra Streisand in Funny Girl.

In de jaren 70 ging het stilaan bergaf met Sharifs filmcarrière. Hoewel zijn uiterlijk in de smaak viel bij talloze vrouwen, nam de internationale vraag naar 'etnische' acteurs destijds af. Toch speelde Sharif in de loop der jaren nog mee in meer dan 60 films, waaronder het avontuurlijk drama The Horsemen (1971) van John Frankenheimer, de komedie The Pink Panther Strikes Again (1976) van Blake Edwards (lees ons biografische portret van Blake Edwards hier) en het misdaadmysterie Bloodline (1979) van Terence Young. In 2004 won Sharif zelfs een César voor zijn hoofdrol in Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran: een film van de Franse regisseur François Dupeyron die het jaar voordien uitkwam, waarin Sharif een oude moslim speelt die een joodse jongen adopteert. 

Sharifs totale filmografie omvat rollen in ruim 200 bioscoop- en tv-producties.

Gokkend vechtersbaasje

In Funny Girl.

In de zomer van 2003 ontving Sharif op het Filmfestival van Venetië een Gouden Leeuw voor zijn filmcarrière. De onderscheiding was een geschenk uit de hemel, want kort voordien stond de destijds 71-jarige acteur nog op een negatieve manier in de belangstelling toen hij door een Franse rechtbank veroordeeld werd tot een maand gevangenisstraf met uitstel en een boete van 1.500 euro wegens het geven van een kopstoot aan een Franse politieagent. Het incident vond plaats op 5 juli 2003 in het casino van Enghien-les-Bains ten noorden van de Franse hoofdstad Parijs. Die avond had Sharif in het casino zo'n 30.000 euro verloren aan de roulettetafel en kreeg hij er ruzie met de croupier, waarna het personeel de politie belde. De gearriveerde politieman kon de boze acteur echter niet bedaren, werd beledigd door Sharif en kreeg een kopstoot van hem. De agent was naar verluidt twee dagen werkonbekwaam. In de rechtbank beweerde Sharif zich niets meer te herinneren van het incident, maar de confrontatie bleek opgenomen te zijn door de beveiligingscamera's van het casino. Het werd een duur avondje voor Sharif, want naast de centen die hij aan de speeltafel verloor en de boete, moest de filmster ook een schadevergoeding van 300 euro betalen aan de gekwetste agent.

Tijdloos charisma

Behalve een acteur en gokker, was Sharif ook een ervaren bridgespeler. Dat hij een kaartje kon leggen, blijkt onder meer uit het feit dat Egypte hem in 1964 afvaardigde naar de Olympische Spelen om er deel te nemen aan de bridgecompetitie. De voorbije jaren leed hij echter aan de ziekte van Alzheimer en kon hij zich volgens zijn zoon soms niet eens zijn grootste filmrollen herinneren. Zolang ons geheugen ons niet in de steek laat, zullen wij Omar Sharif echter altijd blijven herinneren als een zeer degelijke acteur met een groot charisma.

Joeri Naanai

Kadotip voor onder de kerstboom.

Classic Academy Awards Set 

DVD-boxset

Niets gezelliger dan op een kille winteravond van een oude, degelijke filmklassieker te genieten. Met de onlangs uitgebrachte Classic Academy Awards Set van de Amerikaanse filmstudio Warner Brothers zit u goed tijdens de komende kerstvakantie, want deze nieuwe dvd-boxset bevat 4 tijdloze kaskrakers die samen maar liefst 24 Oscars in de wacht sleepten: 

- het visueel verbluffend romantisch burgeroorlogsdrama Gone with the Wind van Victor Fleming uit 1939, met Vivien Leigh, Clark Gable, Leslie Howard en Olivia de Havilland in de hoofdrollen;

- het romantisch drama Casablanca van Michael Curtiz uit 1942, met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman in de hoofdrollen;
- het historisch sandalenepos Ben-Hur van William Wyler uit 1959, met Charlton Heston in de titelrol;

- en het romantisch oorlogsdrama Doctor Zhivago van David Lean (één van onze favoriete regisseurs) uit 1965, met Omar Sharif, Julie Christie, Geraldine Chaplin en Rod Steiger in de hoofdrollen.

In elk van deze historische drama's spelen oorlog en liefde in meer dan één opzicht een centrale rol.

Joeri Naanai

De Classic Academy Awards Set is in België beschikbaar op dvd sinds midden oktober 2014.

Genre: historisch drama / romantiek / oorlogsfilm

Tragiromantische illusies

Anna Karenina  van Joe Wright     ★★★½

Vorige maand schreven we hier dat het Zweedse liefdesdrama Kiss Me (2011) momenteel de meest romantische film in roulatie is. Maar nu we Anna Karenina (2012) van de Engelse regisseur Joe Wright gezien hebben, kunnen we ook deze nieuwe, oogstrelende verfilming van Tolstojs beroemde Russische liefdesroman aanbevelen.

Theatraal

Gebaseerd op een filmscenario van de Engelse toneelschrijver Tom Stoppard (nom de plume van de in Tsjecho-Slowakije geboren jood Tomáš Straussler), die de roman Anna Karenina van Lev Tolstoj uit 1877 onder handen nam, koos regisseur Joe Wright in zijn nieuwe verfilming van het tragiromantische verhaal voor een theatrale en postmoderne aanpak. Zo zien we bijvoorbeeld hoe personages als acteurs heen en weer bewegen tussen het podium en de coulissen van een toneelhuis, om dan plots een somptueuze balzaal of druk treinperron te betreden. Een gedurfde adaptatie dus, die niet iedereen zal kunnen bekoren. Maar deze aanpak sluit wel aan bij Tolstojs ontmaskering van de hypocriete moraal in de 19de-eeuwse Russische aristocratie als één groot schouwtoneel, waarin de schone schijn van het fare bella figura vaak primeerde op persoonlijk geluk. De tragische Russische antiheldin Anna Karenina (titelrol van de beeldschone Engelse actrice Keira Knightley) betaalt dan ook een hoge prijs wanneer zij haar huwelijk met de gerespecteerde maar saaie graaf en minister Alexei Alexandrovich Karenin (Jude Law) op het spel zet door overspel te plegen met de jonge en aantrekkelijke graaf en legerofficier Alexei Kirillovich Vronski (Aaron Taylor-Johnson)...

Aaron Taylor-Johnson als graaf Vronski.

Oogstrelend

Aaron Taylor-Johnson en Keira Knightley.

Dankzij de visuele flair van Wright en zijn filmploeg, is Anna Karenina in elk geval een lust voor het oog, met onder meer: 

- opulente decors; 

- zwierige baljurken; 

- door het Franse juweliershuis Cartier ontworpen juwelen; 

- smachtende blikken; 

- een sfeervolle belichting;

- een bucolische picknick die oogt als het beroemde doek Le déjeuner sur l'herbe van de Franse kunstschilder Édouard Manet uit 1863; 

- en ingenieus gemonteerde overgangen: snippers van een verscheurde brief worden sneeuwvlokken; het geluid van een wapperende waaier gaat over in het gedaver van paardenhoeven... 

De stroperige violen op de klankband moeten de romantiek compleet maken.

De mooiste scène is wellicht de adembenemende, briljant in beeld gebrachte dans  van Anna en Vronski, die overigens mee te danken is aan de Belgisch-Marokkaanse topchoreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. In één langgerekte, sublieme take zien we Anna en graaf Vronski walsen te midden van andere danskoppels die als een stilleven bevroren lijken in de tijd en weer tot leven komen wanneer Anna en Vronski hen passeren, waarna hij haar optilt terwijl de camera meedraait en het koppel plots alleen in een lege, donker wordende balzaal verder danst, tot de camera uitzoomt, het licht weer aan gaat en de dansvloer opnieuw vol blijkt te staan... Pure magie.

Stijl of inhoud?

Jude Law als graaf Karenin.

Een veelgehoorde kritiek op deze film is dat het fraaie, barokke maniërisme van regisseur Wright ten koste ging van de personages en dat zijn Anna Karenina hart en ziel ontbeert. 

Wij vonden nochtans dat met name Keira Knightley's intensiteit als de hunkerende Anna, en Jude Laws ingehouden woede als de teleurgestelde echtgenoot, recht doen aan de passie, jaloezie en morele dilemma's in Tolstojs tijdloze liefdesdrama.

Het klopt dat deze visueel verbluffende versie van Anna Karenina soms meer weg heeft van een koortsige opera of musical dan van een elegisch romantisch drama, waardoor je verwacht dat de personages vroeg of laat in gekweel zullen uitbarsten. Maar in tegenstelling tot de vermoeiende cabarateske kunstgrepen in de tragiromantische musical Moulin Rouge! van Baz Luhrmann uit 2001, worden de complexe cinematografische hoogstandjes in Anna Karenina afgewisseld met sfeervolle adempauzes in onder meer gouden korenvelden, besneeuwde landschappen of knusse treincoupés. 

Uit de scènes waarin Wright en zijn ploeg even gas terugnemen, en behaagzieke stilering inruilen voor eenvoud en intimiteit, blijkt dat de romantische liefde  -"de laatste illusie van het Ancien Régime"- vaak nog het best tot haar recht komt wanneer men haar niet afjaagt in een overspannen artistieke caleidoscoop, maar haar integendeel met de galante gestes van een geduldige gentleman bejegent. Zoals Victor Fleming deed in Gone with the Wind (1939), David Lean (één van onze favoriete regisseurs) in Doctor Zhivago  (1965) en Martin Scorsese (ook  één van onze favoriete regisseurs) in The Age of Innocence (1993): drie verfilmingen van tragiromantische romanklassiekers waaraan deze Anna Karenina in haar beste momenten soms herinnert.

JN.

Anna Karenina (Groot-Brittannië-2012): in de Belgische bioscopen sinds 5 december 2012.

Met: Keira Knightley, Jude Law en Aaron Taylor-Johnson.

Genre: romantisch kostuumdrama

Klik op de oranje link voor de trailer: Anna Karenina - trailer

Deze nieuwe versie van Anna Karenina maakt een visueel verbluffende indruk.

De overspelige Anna betaalt een hoge prijs voor haar ontrouw...